Romans & histoires โหดร้าย/เหี้ยมโหด

พิมพ์นารินประกาศก้องด้วยสรรพนามที่เปลี่ยนไป “แต่ก่อนที่กูกับลูกจะไป... กูขอสั่งสอนมึงหน่อยเถอะ อีแม่ผัวชั่ว!” เผี๊ยะ! เผี๊ยะ! เผี๊ยะ! ฝ่ามือเรียวหวดเข้าที่ใบหน้าอันหย่อนคล้อยของคุณประภารัตน์อย่างสุดแรงเกิด จนหญิงชราหน้าหันไปมาตามแรงตบ ความอัดอั้นจากการถูกข่มเหงและดูถูก เหยียดหยามมานาน ถูกระบายออกมาผ่านทุกปลายนิ้ว

" โห่วววววว ฮี้โห่ฮี้โห่ฮี้โห่ววววววววววว " " ฮิ้ววววววววว "

“นายหัวชอบกว่าผมอีก” ลูกน้องจอมทะเล้นยังมีหน้ามาย้อนกลับ แต่ก็จริงแหละ จักรพรรดิขึ้นชื่อเรื่องความโหด ดิบ เถื่อน และซาดิสม์ ถ้าเขาได้ลงมือเค้นคอใครล่ะก็ ไม่ตายคามือก็คางเหลือง “ช่วงนี้กูงดฆ่าสัตว์ตัดชีวิต”

ลังรุมทึ้งเหยื่อ ท่ามกลางความรุนแรงนั้น เฮียเฟิง หรือ เฟิงหลง นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวเก่าที่มุมห้องอย่างไม่ทุกข์ร้อน ไร้ซึ่งความรู้สึกสงสารหรือเห็นใจ ดวงตาเรียวรีดั่งพญามังกรจ้องมองภาพการทรมานเบื้องหน้าด้วยแววตาว่างเปล่า มือหนาข้างหนึ่งคีบบุหรี่ราคาแพงขึ้น มาจรดริมฝีปาก สูดควันพิษเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะพ่นกลุ่มควันสีเทาออกมาอย่างเชื่องช้า ควันนั้นลอยฟุ้งบดบังใบหน้าหล่อเหลาให้ดูเลือนรางและน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม

ญิงสาวเจ็บจี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง เธอผลักเขาออกห่างพร้อมสายตาแดงก่ำของความเสียใจมองคนตรงหน้าทันที “เฮียทำแบบนี้กับผิงทำไม?” “ก็เห็นว่าอยากเลยอยากสนองให้ไง!” ไม่รู้ผีห่าซาตานตนไหนมันทำให้เขาพูดจาร้าย ๆ แบบนี้ออกไป ซึ่งพออีกคนได้ยินคำพูดของเขามันก็ยิ่งทำให้น้ำตาที่พยาย ามอดกลั้นอยู่ก็ไหลออกมาทันที

ให้มากขึ้น ถ้าเขา "มั่ว" ผมก็จะ "ร่าน" ให้มันรู้กันไปเลย "พวกนายได้เจอดีกันฉันแน่" สไปรท์ (ความรุนแรง)

แสดงสปอยล์ TW :: Racism (การเหยียดหยามชาติพันธุ์อื่น) / Child abuse (ทารุณกรรมเด็ก) / Slavery (การตกเป็นทาส) / Torture (การทารุณ) / Gore (บรรยายฉากแหวะอวัยวะชิ้นเนื้อชัดเจน)

ภีมชะงักไปเมื่อเห็นว่าคนที่มาต่อยเขาจนมุมปากเเตกเลือดสีเเดงสดไหลซึมออกมาจนรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเเละรสชาติของเลือด "ไอ้สารเลว! มึงกล้ามากใช่ไหม?" เเววตาคมกริบฉายถึงความดุร้ายไม่ต่างจากเจ้าป่าที่พร้อมจะฆ่าเหยื่อตรงหน้าให้ตายคาตีน ไอ้สารเลวนี่มันคงอยากหยามเขาด้วยการย่ำยีคน ตัวเล็ก

ใบหน้าเหี้ยมเกรียมของชายหนุ่มแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย ดวงตาเปี่ยมไปด้วยคลื่นแห่งความกระหายที่อยากเห็นเลือดจากคนตรงหน้า สร้างความน่ากลัวจนเกินบรรยายให้ผู้ที่มองเห็น เพียงสิ้นเสียงคำพูดเหยาหวังเหว่ยก็จับแส้ที่วางอยู่ขึ้นมาฟาดเข้าไปอย่างเต็มแรง เสียงแส้ที่ตีฝ่าอากาศก่อนที่จะปะท ะเข้ากับกล้ามเนื้อแกร่งของบุรุษที่ถูกมัดอยู่นั้นก็พอจะทำให้ซูโม่อี้และทหารที่ยืนอยู่ข้างหลังเหยาหวังเหว่ยรู้ได้ถึงแรงที่เจ้านายของพวกเขาออกแรงฟาดลงไป

“ผมดูเป็นคนโหดร้ายไม่น่าเชื่อขนาดนั้นเลยหรือไง” “ก็ใช่น่ะสิ ไม่ใช่แค่โหดร้ายแต่นายมันโหดเหี้ยมอำมหิตผิดมนุษย์มนาเลยต่างหากล่ะ”