Novels by mindy

คำว่าหนูตามใจพี่เดย์ทุกอย่าง ตอนนี้ฉันเลยได้มานั่งดินเนอร์กับพี่เดย์บนรูฟท็อปของโรงแรมหรูชื่อดังริมแม่น้ำเจ้าพระยา มองดูวิวฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นสวนสนุกขนาดใหญ่ที่เราสองคนเคยไปด้วยกันครั้งนึง ไม่ต้องถามนะคะว่าหรูขนาดไหน เอาเป็นว่าหรูจนขนลุกเพราะเมนูแต่ละอย่างของที่นี่แพงระยับ แถมโต๊ะที่เราสองคนนั่งเป็นส่วนที่ยื่นออกมาต้องจองกันข้ามเดือน ทว่าพี่เดย์กลับได้มาอย่างง่ายดายเพราะใช้เส้นสายเพื่อนสนิทอย่างพี่กัสซึ่งเป็นลูกชายเจ้าของโรงแรมแห่งนี้นั่นเอง“ชอบมั้ยครับ” เสียงของพี่เดย์ทำให้ฉันละสายตาจากสวนสนุกที่มีแสงไฟระยิบระยับหันมองเจ้าตัว ก่อนจะยิ้มหวานแต่แอบกระซิบเบาๆ เพราะกลัวบริกรที่เดินไปมาได้ยิน“ก็ชอบค่ะ แต่อีกใจก็อดคิดไม่ได้ว่ามันหรูเกินไปรึเปล่า”“กับคนพิเศษ ไม่มีคำว่าเกินไปหรอกครับ” พี่เดย์บอกกันด้วยสายตามีความหมาย“ขนาดนั้น” ฉันลากเสียงยาวแซวขำ พี่เดย์ยักคิ้วกวน“อ่าฮะ”ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง!เสียงที่ดังขึ้นทำให้ฉันหันมองสวนสนุกอย่างตื่นเต้น เห็นพลุหลากสีสันกระจายเต็มท้องฟ้า แต่ที่

“หนูขอโทษนะคะที่ทำให้คุณหมอกับทางโรงพยาบาลวุ่นวาย ไหนจะโทรตามกันแล้วหนูไม่รับสายอีก” พอคิดได้ฉันรีบยกมือขอโทษ บอกด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ทว่าคุณหมอยิ้มอย่างเข้าใจ“ไม่เป็นไรค่ะ ชื่อคล้ายกันเลยทำให้เข้าใจผิดได้”“ถ้างั้นทำไมหนูถึงผอมลงล่ะคะ” ฉันออกปากถามคุณหมอด้วยความสงสัย ทว่าพี่เดย์ที่มีสีหน้ายิ้มแย้มไม่เปลี่ยนเป็นฝ่ายตอบแทน“เพราะน้องฝันหวานไม่ค่อยทานอะไรไงครับ”“แต่หนูมีอาการนอนไม่ค่อยหลับด้วยนะคะ แถมเมื่อวันศุกร์ใจก็เต้นแรงมากด้วย” ฉันพูดอย่างกังขา“คนไข้มีเรื่องเครียดรึเปล่าคะ” คุณหมอตั้งคำถามมาทำเอาฉันชะงักไปนิดนึง“ก็เครียดค่ะ” ฉันยอมรับแต่โดยดี เครียดมากด้วยเถอะ“ถ้ามีเรื่องเครียดรวมถึงทานน้อยลงจะทำให้นอนไม่หลับ หัวใจเต้นแรง ถือเป็นอาการที่พบได้บ่อยมากค่ะ มันคาบเกี่ยวกับอาการไทรอยด์ หมอเลยสั่งให้ตรวจเลือดดู” คุณหมออธิบายให้เข้าใจอย่างง่ายๆ ฉันนี่ถึงกับเก็ททันทีในเมื่อช่วงก่อนเครียดจริงอะไรจริง “แต่คนไข้สบายใจได้ค่ะ ร่างกายเป็นปก

“กลัวหรือครับ” พี่เดย์ที่เดินจับมือกันหันมาถามด้วยสีหน้ากังวล ตอนนี้มือของฉันเย็นจนรู้สึกได้ เช้านี้เราสองคนตื่นขึ้นมาก็ทำภารกิจส่วนตัว ออกมาทานข้าวเช้าแถวหน้าคอนโดและมาโรงพยาบาลด้วยกับ ถึงรู้แก่ใจว่ามาหาหมอเพื่อทำการรักษาแต่ใจก็อดกลัวไม่ได้อยู่ดี ฮือ!“หนูกลัวค่ะ มันกังวลไปหมด กลัวสารพัดสิ่ง”“ไม่ต้องกลัวครับ พอพบหมอ ได้ทานยา ได้ปรับยาเดี๋ยวก็หาย” พี่เดย์ให้กำลังใจด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“อื้อ” ฉันพยักหน้าช้าๆ บอกตัวเองว่าอย่ากลัว อย่าเครียด เดี๋ยวก็ดีขึ้นเราสองคนเดินมาที่หน้าเคาท์เตอร์เพื่อบอกชื่อเสียงเรียงนาม ทว่าพยาบาลที่รับเรื่องกลับมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจอย่างเห็นได้ชัด เล่นเอาฉันกับพี่เดย์มองหน้ากันด้วยความงงเลยทีเดียว“คุณลลิลสุรางค์ อชิรสิทธิ์กุลนะคะ”“ใช่ค่ะ หนูเอง” ฉันพยักหน้าน้อยๆ“คุณหมอเจ้าของไข้ที่วินิจฉัยโรคให้คุณลลิลสุรางค์เมื่อวันศุกร์อยากพบคุณมากเลยค่ะ ทางโรงพยาบาลพยายามติดต่อคุณแต่สายไม่ว่างเลย เดี๋ยวจะให้พยาบาลพาไปหาคุณหมอนะคะ”&ld

“คืนนี้พี่นอนที่นี่ได้มั้ยครับ” พอฉันเดินออกจากห้องน้ำในสภาพชุดนอน ผมเปียกจนต้องเอาผ้าเช็ดตัวคลุมไว้ พี่เดย์ที่นอนคว่ำมองหน้าจอมือถือตั้งแต่ก่อนฉันเข้าไปอาบน้ำ เงยหน้าขึ้นมาขออนุญาตกันด้วยสีหน้าจริงจัง“กลัวหนูวูบเหรอคะ” เมื่อกี้ก็ไม่ให้ล็อคประตูห้องน้ำ กลัวฉันเป็นลมเดี๋ยวเข้าไปช่วยไม่ทัน ตอนนี้อยากนอนนี่อีก... รู้เลยว่าเป็นห่วงมากถึงขั้นไม่กล้าให้ฉันอยู่คนเดียว“ครับ” พี่เดย์พยักหน้ารับ ทั้งสีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงแบบปิดไม่มิด“อันที่จริงถ้าหนูไม่เหนื่อย ไม่ได้ออกแรงเยอะ ใจก็ไม่เต้นแรงหรอกค่ะ ดูอย่างสองวันที่ผ่านมาสิคะ หนูออกไปกับพี่เดย์ทุกวันยังโอเคอยู่เลย ที่คุณหมอกลัวช็อกเพราะถ้าใช้แรงมากไป หัวใจจะทำงานหนักขึ้นจนร่างกายรับไม่ไหวประมาณนั้น” ฉันบอกให้พี่เดย์คลายกังวลแต่สีหน้าของเจ้าตัวดันเป็นห่วงหนักยิ่งกว่าเดิม“พี่รู้สึกแย่มากที่ช่วยอะไรน้องไม่ได้เลย”“ไม่เอาสิคะ ไม่ใช่ความผิดของพี่เดย์สักหน่อย” ฉันรีบเดินเข้าไปนั่งข้าง พูดให้คลายกังวล “พี่เดย์ก็เห็น ที่ผ่

“แล้วคุณพ่อคุณแม่ไม่ว่าเหรอคะที่ฝัน... มีแฟน” ฉันกลั้นใจถามออกไป เอาจริงกลัวคำตอบที่ได้เหมือนกันนะ กลัวว่าให้เลิกกันตอนนี้เดี๋ยวนี้ฉันคงทำใจไม่ได้“มันเป็นเรื่องธรรมดาของวัยรุ่นไม่ใช่หรือลูกที่จะมีความรัก พ่อกับแม่เคยผ่านช่วงเวลานั้นมาก่อน รู้ดีว่าเป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้ แต่ถ้าถามว่าเป็นห่วงมั้ย ตอบตามความจริงพ่อกับแม่เป็นห่วงมาก ลูกไม่เคยคบใครมาก่อน ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยรู้ว่าความรักระหว่างหญิงชายเป็นยังไง แต่พอเห็นผู้ชายที่หนูเลือกเป็นคนดี ใส่ใจกับคนรอบข้างแถมยังสามารถปกป้องหนูได้ พ่อกับแม่ก็เบาใจขึ้น” คุณแม่ตอบด้วยรอยยิ้มทำให้ฉันโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ริมฝีปากคลี่ยิ้มโดยไม่รู้ตัว ความดีความน่ารักของพี่เดย์ผ่านด่านครอบครัวของฉันได้แล้ว ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีอะไรเช่นนี้“แล้วตอนนี้พี่เดย์อยู่กับหนูมั้ย” พอคุณพ่อถาม ฉันอึกอักเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ายอมรับ“อยู่ค่ะ”“งั้นพ่อขอคุยกับพี่เดย์หน่อย” ยังไม่ทันที่ฉันจะยื่นมือถือให้ พี่เดย์ก็โผล่หน้าเข้ามาในจอ ยกมือไหว้คุณพ่อคุณแม่ของฉันอย่างเด็กมารยาทดี จากนั้นก

“แล้วบอกคุณพ่อคุณแม่รึยังครับ”“ยังค่ะ” ฉันส่ายหน้าผละออกจากอ้อมอกอุ่น มองพี่เดย์อย่างไม่คลาดสายตา รู้สึกว่าตัวเองโคตรโชคดีที่รับผู้ชายดีพร้อมคนนี้เข้ามาในชีวิต ขนาดวินาทีความเป็นความตายที่กำลังเป็น อยู่ พี่เดย์ยังไม่ทิ้งฉันไปไหน ฉันโชคดีจริงๆ ...“บอกท่านทั้งสองดีมั้ยครับ ท่านควรได้รู้ว่าลูกสาวไม่สบาย”ฉันมองหน้าพี่เดย์อย่างปรึกษา พี่เดย์พยักหน้าให้ ฉันเลยตอบตกลง “โอเคค่ะ”พี่เดย์ใช้นิ้วเช็ดคราบน้ำตาให้กัน หยิบมือถือของฉันส่งมา ฉันเม้มปากด้วยความกลัวปนกังวล กลัวบอกแล้วคุณพ่อคุณแม่จะตกใจหนัก ไม่เป็นอันทำอะไร เพราะงั้นที่ผ่านมาฉันเลยเลือกที่จะเงียบและเก็บเอาไว้เองแต่ถึงยังไงเรื่องนี้ก็สำคัญ ท่านทั้งสองควรรู้อย่างที่พี่เดย์บอกนั่นล่ะ เมื่อตัดสินใจได้ฉันวีดีโอคอลหาคุณแม่ทันที“ตายแล้วลูก หนูเป็นอะไรทำไมตาแดงอย่างนั้น” พอคุณแม่เห็นหน้ากันก็ร้องอย่างแตกตื่น แววตาเป็นห่วงปนตกใจ“ไหน ลูกเป็นอะไร” ฉันได้ยินเสียงคุณพ่อลอดเข้ามาก่อนที่จะเห็นท่านในวินาทีถัดมาพอเห็นค

“กูจะเข้าไปขอเบอร์”“ลูกพีช / น้องฝันครับ” พี่เทมส์กับพี่เดย์มาได้ถูกเวลาแถมเรียกเราทั้งคู่ ผู้ชายที่จะเข้ามาหันหลังกลับแทบไม่ทัน“ได้กุญแจละ” พี่เทมส์พูดได้น้ำเสียงนิ่งๆ แถมมองรอบตัวว่ามีใครมองฉันอยู่รึเปล่า พี่เดย์ก็มีสภาพไม่ต่างกัน มองว่าใครมองฝันอยู่มั้ย ถ้าถามว่าฉันกับฝันอึดอัดมั้ย... คำตอบคือไม่ค่ะ เราสองคนชินแล้ว“งั้นเดี๋ยวกูกับน้องฝันนั่งคาเฟ่รอ”“อือ” พอพี่เทมส์พยักหน้า ฉันกับหนุ่มหล่อเกินต้านก็เอากระเป๋าขึ้นมาเก็บบนห้องโดยพี่เทมส์เป็นคนลากกระเป๋านั่นล่ะ “ห้องสวยมาก” ฉันยิ้มกว้างเมื่อห้องที่จองตรงปกทุกประการ ตกแต่งได้น่ารักสุดไรสุด เต็มสิบลูกพีชให้ร้อยอ่ะค่ะ ไม่แปลกที่รีวิวดีมาก นักท่องเที่ยวก็เยอะด้วย“พี่ชักไม่อยากไปเที่ยวละ อยากนอนกอดหนูในโรงแรมมากกว่า” ว่าแล้วพี่เทมส์ก็ดึงฉันนอนลงบนเตียง เราสองคนมองตากัน ขนาดคบกันมานาน ฉันยังรู้สึกใจเต้นเสมอเมื่อสบตาคู่สวยคู่มีพลังคู่นี้“ไหงงั้นล่ะคะ” ฉันถามด้วยความงง เป้าหมายที่มาเชียงใหม่คือมาเที่ยว ไม่ได้มานอนพักในโรงแรมอย่างเดียวสักหน่อย“พี่ไม่ชอบให้ใครมองแฟน แค่เข้ามาในโรงแรมมีผู้ชายมองหนูไม่ต่ำกว่า 5 คน” หนุ่มหล่อใช้น้ำเสียงเดือด

“..............” ฉันถือคติใช้ความนิ่ง เผื่อพี่เทมส์จะยอมให้ฉันไปกับฝันแค่สองคน ไม่ใช่อะไรหรอก ฉันไม่อยากเป็นสาเหตุทำให้พี่เทมส์ไม่เจอญาติพี่น้องถ้าไปเชียงใหม่ด้วยกันน่ะ ปีนึงมี 365 วัน ฉันกับพี่เทมส์เห็นหน้ากัน 360 วันได้ แต่ญาติอยู่คนละซีกโลก นานทีปีหนกว่าจะเจอ ไปหาญาติบ้างก็ได้ค่ะ“หนูเคยบอกอยากพักโรงแรมในเชียงใหม่ที่ตกแต่งสไตล์ชนบทฝรั่งเศส มีคาเฟ่น่ารักๆ ในนั้นด้วย เดี๋ยวทานข้าวเสร็จเราไปจองโรงแรมกัน พี่รับหน้าที่เป็นตากล้องให้หนูเอง... เนอะ”พอพี่เทมส์พูดอย่างนี้ลูกพีชก็แพ้สิคะ จำรายละเอียดที่ฉันเคยพูดได้ทั้งหมด แสดงว่าพี่เค้าตั้งใจและใส่ใจฟังที่ฉันพูดทุกอย่าง แง! น่ารักเกินไปแล้วแฟนของหนู “อื้อ” ฉันพยักหน้าพร้อมกับยิ้มตาหยี พี่เทมส์ยิ้มตาม ยื่นมือมาบีบแก้มกันเบาๆ อย่างที่ชอบทำ“แฟนพี่น่ารักที่สุด”“อ๊ายยย! พี่เค้าน่ารักกันชะมัด”“ฉันอยากมีแฟนบ้างแกเอ๊ย” เสียงหวีดของน้องโต๊ะใกล้ๆ ทำเอาฉันเขินอีกรอบ พี่เทมส์ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่เห็นฉันเขินนั่นล่ะเชียงใหม่! สรุปทริปนี้มีผู้ร่วมทริปสี่คน ฝัน พี่เดย์ พี่เทมส์และก็ฉัน คุณพ่อคุณแม่ของฝันมารอรับที่สนามบินอยู่ก่อนแล้ว ท่านทั้งสองบอกว่า

“ตกลงหนูจะกลับแพร่วันไหน พี่จะได้ซื้อตั๋วให้” พี่เทมส์ชวนคุยเรื่อยเปื่อยขณะที่เรากำลังรอข้าวร้านป้าแถวหน้าหอฉันเองค่ะ ตอนนี้ฉันอยู่ปี 3 ส่วนพี่เทมส์อยู่ปี 4 เราสองคนยังคบกัน รักกันเหนียวแน่นจนเพื่อนในเอกถึงกับพนันว่า ‘ฉันกับพี่เทมส์’ หรือ ‘ฝันกับพี่เดย์’ ใครจะแต่งงานก่อนกัน?“หนูเพิ่งคุยกับฝันเมื่อเย็นนี้ หนูว่าจะไปเที่ยวเชียงใหม่ก่อน แล้วค่อยกลับแพร่พร้อมพี่เบส” ฉันบอกพี่เทมส์ด้วยรอยยิ้มประจบ ตอนนี้พี่เบสเรียนปี 6 ทำงานใช้ทุนโรงพยาบาลใหญ่ในตัวเมืองเชียงใหม่ มีวัน หยุดไม่กี่วันพี่ชายสุดหล่อก็กลับแพร่เช่นกัน ลูกพีชคนนี้จะได้กลับบ้านพร้อมพี่เบสเลย“ถ้าหนูไปเชียงใหม่พี่จะไปด้วย” พี่เทมส์พูดเสียงหนักแน่นเล่นเอาฉันเหวอ“เอ้า! แต่พี่เทมส์มีนัดรวมญาติช่วงคริสต์มาสนี่คะ” เราคุยกันตั้งแต่ต้นเดือนว่าถ้าปิดเทอมฉันจะกลับแพร่ก่อน พี่เทมส์จะตามไปทีหลังเพราะมีญาติมาจากอเมริกา ที่ผ่านมาทุกปี พี่เทมส์อยู่แพร่กับฉันช่วงเคาท์ดาวน์ตลอด ปีนี้ก็เช่นกัน“พี่เพลย์ยังตามพี่ไพรส์ไปญี่ปุ่นได้ พี่ก็ตามหนูไปเชียงใหม่ได้เหมือนกัน พี่จะปล่อยให้แฟนไปคนเดียวได้ไง” เอ้า! แบบนี้ก็ได้เหรอ?“หนูไม่ได้ไปคนเดียวสักหน่อยค่ะ

“โกรธไร เมื่อคืนไม่เห็นพูดแบบนี้เลย ทั้งๆ ที่เราเพิ่งจะ...” พี่เทมส์บิดยิ้ม หยุดพูดเพียงแค่นั้นแต่ทำเอาฉันตาโต หัวใจเต้นแรงระดับสิบ“อย่าบอกนะว่าเราสองคน!...” ฉันหยุดพูด ไม่นะ! ต้องไม่ใช่แบบนั้นสิ“อื้อ” พี่เทมส์พยักหน้ายิ้มๆ แถมยังขยับตัวเข้ามาใกล้กันมากขึ้น“ไม่จริง!” ฉันขยับตัวหนี ส่ายหน้าทันที“จริงสิ ไม่งั้นหนูจะอยู่ในสภาพนี้ได้ไง” ว่าแล้วพี่เทมส์ก็มองกันด้วยสายตามีความหมาย“พี่เทมส์จะบอกว่าเราสองคน... 2 become 1 กันแล้ว” ฉันกลั้นใจถามเสียงสั่น ใจสั่น ตัวสั่นไปหมด นี่ฉันเสียเวอร์จิ้นไปแล้วเหรอ“ถ้าพี่บอกไป หนูไม่ตกใจแย่เหรอ” ยิ่งพี่เทมส์ใช้น้ำเสียงมีลับลมคมนัย ใจฉันยิ่งระส่ำระส่าย“งั้นเราคงยังไม่ 2 become 1 กันหรอก” ฉันพูดออกไปเหมือนปลอบใจตัวเอง“มั่นใจได้ไง ตอนนี้พี่เปลือยอยู่นะ”เฮือก! คำว่าพี่เปลือยอยู่ทำเอาฉันสะดุ้ง หมายความว่าพี่เทมส์ไม่ได้ใส่ท่อนล่าง แล้วถ้าฉันดึงผ้าห่มมา ฉันก็อาจจะเห็นลูกชายของพี่เทมส์! ว้าก! แค่นี้ลูกพีชก็ไม่กล้าขยับตัวแล้ว“พี่เทมส์ต้องล้อหนูเล่นแน่เลย” ฉันพูดเสียงสั่น มองคนที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มเดียวกันด้วยแววตาสั่นระริก“พี่เปิดให้ดูมั้ยล่ะ” ว่าแล้วพี่เท

“ทำไมไม่ใส่เสื้อละค่ะ แล้วดูสิ แอบเข้ามานอนกับหนูอีกละ” ฉันบ่นพลางเฉไฉมองทางอื่น พี่เทมส์ชอบทำแบบนี้ตลอด ก่อนนอนก็เข้านอนคนละห้อง แต่พอเช้ามาอยู่บนเตียงเดียวกับฉันซะงั้นหือ! นี่ไม่ใช่ห้องนอนแขกนี่ ผ้าม่านสีเทาเหมือนห้องนอนของพี่เทมส์เลย!เดี๋ยวนะ! ความทรงจำสุดท้ายคือฉันดื่มน้ำส้มจนหมดแก้ว จากนั้นภาพก็ตัด ตื่นอีกทีดันอยู่บนเตียงของพี่เทมส์“น้ำส้ม” ฉันพึมพำคนเดียวอย่างคลางแคลงใจ... ใช่เหรอ?“ไม่ใช่น้ำส้ม ลูกน้ำเอาแก้วไวน์ยัดใส่มือหนู” มิน่า! ภาพฉันถึงตัดไปเลย“แล้วทำไมหนูถึงมานอนในห้องพี่เทมส์ได้คะ” ฉันเบนสายตากลับมาถามพี่เทมส์ที่ยังคงยิ้มหวานมองกันอยู่อย่างนั้น“นั่นสิ หนูมานอนห้องพี่ได้ไง แต่ลุกขึ้นนั่งแบบนี้ลูกชายพี่ตื่นหมดแล้ว” พี่เทมส์บิดยิ้มพลางก้มมองท่อนล่างของตัวเองใต้ผ้าห่ม ฉันก้มมองตามด้วยความงุนงงก่อนจะตาโตอย่างตกใจ เมื่อเห็นบางอย่างตั้งฉากขึ้นมา แม้จะไม่เห็นว่ามันคืออะไรเพราะมีผ้าห่มบังอยู่ แต่พอรู้ว่าคืออะไรเพราะมันอยู่กลางลำตัวของอีกฝ่าย“คนบ้าคนลามก!” ฉันว่าอย่างเขินจัด หน้าร้อนผะผ่าว ตีเข้าให้ที่แขนของพี่เทมส์หนึ่งเพี๊ยะ!“เอ้า! ลามกอะไรล่ะ ดูสภาพหนูก่อน จะไม่ให้ลูกชาย

“มาค่ะเพื่อนๆ หลังจากฝันมันลุกยืดเส้นยืดสายแล้ว ถึงคิวพีชบ้าง ขอเสียงให้มันหน่อย อ๊ายยย!” พอเอมี่พูด เพื่อนทั้งโต๊ะที่กำลังสนุกก็โห่ฮาปรบมือ“ฮิ้ววววว”“อ่ะนี่คุณน้องขา จิบนิดนึงถึงจะสนุกค่ะ” พี่เอที่เดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ยื่นแก้วเหล้าผสมโซดามาให้ ฉันรีบส่ายหน้าทันที“แฮร่! ไม่เอาดีกว่าค่ะ”“เทมส์ไม่รู้หรอกน่า นิดเดียว ดื่มฉลองให้กับพี่ไง”“เอ่อ...” ฉันมองแก้วเหล้าตรงหน้าอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนจะเงยหน้ามองพี่เออีกครั้ง ยิ่งเห็นสายตารอคอยจากเจ้าของงานจะปฏิเสธก็กระไรอยู่ นี่บอกปัดไปสามรอบถ้วนแล้วเถอะ“เอาน่า ไม่มีใครบอกเทมส์หรอก” พี่เอยัดแก้วเหล้าใส่มือ ฉันอึกอักมองอย่างชั่งใจ“นิดเดียวเองพีช ดื่มให้พี่สองคนหน่อย” รอบนี้พี่ลูกน้ำก็มาด้วย ฮือ!ฉันมองหน้าพี่ทั้งคู่ เหลือบสายตาหาตัวช่วยแต่ดูเหมือนจะไม่มีใครช่วยได้ เพื่อนฉันกำลังสนุก ฝันก็เพิ่งโดนฉุดให้ลุกขึ้นเต้นเมื่อห้านาทีก่อน เอาฟะ! นิดเดียวก็ได้จะได้จบๆฉันถอนหายใจยาว ยกแก้วขึ้นมาชิดริมฝีปาก จิบเหล้าหนึ่งอึก แหวะ! ขมมาก ไม่เห็นอร่อยเลย เค้ากินกันได้ไงเนี่ย ฉันหลับตาปี๋รีบคืนแก้วให้พี่เอทันที“แค่กๆ ขอน้ำส้มหน่อย” ฉันยื่นมือไปขอน

ตอนเราสองคนเลิกกัน ฉันเคยได้ยินคำว่า ‘ตั้งใจรัก’ จากปากกัสครั้งนึงยังไม่รู้สึกเขินเท่านี้เลย ทำไมตอนนี้ถึงเขินจนแทบใจน้วยไปหมด... งงตัวเองงั้นที่เค้าว่ากัน สถานการณ์ต่างเลยทำให้ความรู้สึกต่าง... เป็นแบบนี้เองสินะ“อูวววว! / ว้ายยยย!” รุ่นน้องชายหญิงถึงกับอุทานและหวีดออกมาเมื่อเจอคำว่า ‘ตั้งใจรัก’ ของหนุ่มพรีเมียมเข้าให้“พี่กัสคะ พวกหนูขอลายเซ็นพี่ได้มั้ย” มีน้องผู้หญิงกลุ่มใหญ่เดินเข้ามาขอลายเซ็น กัสเลิกคิ้วนิดหน่อยก่อนจะพยักหน้า“ได้ครับ ตั้งแถว”น้องๆ ตั้งแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่งอย่างรวดเร็ว กัสเดินไปยืนตรงกลางด้านหน้าแถว หันหน้าเข้าหาน้อง ส่วนฉันผู้ซึ่งไม่ได้เรียนคณะนี้ก็เฝดตัวมายืนด้านข้าง“พี่สวยมากเลยค่ะ” น้องคนนึงที่มองมาทางฉันไม่หยุดตั้งแต่เดินเข้ามา พูดเหมือนละเมอทำเอาฉันหลุดขำ“ขอบใจจ้ะ” ฉันคลี่ยิ้มส่งให้“ว้าว!” น้องทั้งแถวตาโตร้องว้าวในชั่ววินาที ตีมือกับเพื่อนข้างๆ วุ่นวายด้วยสีหน้าตื่นเต้นเล่นเอาฉันงง...นี่ฉันไม่ได้เผลอทำอะไรอ๊องๆ ออกไปใช่มั้ย น้องๆ ถึงแสดงอาการแปลกขนาดนี้ ฉันหันไปทางกัสด้วยสีหน้าตั้งคำถาม? กัสอมยิ้มให้กันและยักคิ้วรัวๆ ทำเอารุ่นน้องหวีดหนักกว่าเดิม“พ

พรึ่บ!ทั้งพี่ว้ากซึ่งเป็นรุ่นเดียวกันรวมถึงรุ่นน้องสองคณะทั้งลานเกียร์หันมามองฉันเป็นสายตาเดียว บอกตามตรงเป็นอะไรที่ประหม่าพอสมควรเพราะรุ่นน้องบางคนที่ไม่เคยเจอกันมาก่อนต่างซุบซิบด้วยสีหน้าตะลึงไม่หยุดพอหันไปทางกัสก็เห็นเจ้าตัวกำลังพึมพำชื่อฉันด้วยสีหน้าตะลึงไม่ต่าง “ลิลลี่”“แฟนพี่กัสไงวะ ดาวมหาลัยเว้ย” รุ่นน้องวิศวะที่คงเคยทำภารกิจขอลายเซ็นจากกัสพูดขึ้นมาอย่างรู้เรื่องดี“ที่มึงบอกว่าโคตรสวยอ่ะนะ”“เออ พี่คนนี้แหละ”“เแฟนพี่กัสเหรอ สวยมาก สมกันสุดๆ”“พี่ลิลลี่ที่อยู่บริหารไง สวยที่สุดใน ม.ละ”“เงียบ! ผมอนุญาตให้พวกคุณทุกคนพูดรึไง!” เทมส์ตะโกนถามด้วยน้ำเสียงทรงพลังปนดุดัน รุ่นน้องทั้งสองคณะหันกลับไปก้มมองพื้นลานเกียร์โดยพร้อมเพรียง...สุดมากค่ะ บริหารของฉันเด็กน้อยไปเลยเมื่อเทียบกับวิศวะ บอกตามตรงขนลุกมากกับเวอร์ชั่นพี่ว้ากของแฟนและเพื่อน! แง!“ลิลลี่” กัสเดินเข้ามาเรียกกันเบาๆ ฉันคลี่ยิ้มหวานก่อนจะยื่นแก้วในมือให้แฟนหนุ่ม“เราซื้อมาให้ กัสใช้เสียงเยอะดื่มน้ำน่าจะดีขึ้น”“ขอบคุณครับ” กัสคลี่ยิ้มหวาน มองกันด้วยสายตาตื่นเต้นปนดีใจก่อนจะก้มดูดชาเขียวในแก้วแสดงว่าที่เดย์บอกคือเรื่องจร

“รักหรอกจึงหยอกเล่น ก็ฉันดีใจที่แกกับกัสกลับมาคืนดีกันนี่ ลุ้นหนักมากค่ะบอกเลย” เรนนี่บอกกันด้วยสีหน้าและสายตาดีใจแจ่มชัด บอกเป็นสิบรอบแล้วมั้งตั้งแต่ฉันโทรรายงานว่าคืนดีกับกัสแล้ว“รู้ค่ะว่าเพื่อนดีใจ ในเมื่อแกคือคนรายงานความเคลื่อนไหวของฉันให้กัสรู้นี่” ฉันทำเป็นหรี่ตาใส่แต่ความจริงไม่ได้โกรธอะไรหรอก รู้ว่าเพื่อนทำไปทั้งหมดเพราะอยากเห็นฉันมีความสุขน่ะนะ“ก็นะ ยอมรับว่าทำจริงค่ะ” เรนนี่คลี่ยิ้มยกไหล่ด้วยหน้าตาสดใส ก่อนจะถามอย่างนึกได้ “แล้วแม่นางเอกนั่นว่าไง ยังตามมาวุ่นวายอยู่มั้ย”“วิต้าโทรมาขอโทษ”“ไม่น่าเชื่อ” เรนนี่พึมพำด้วยสีหน้าไม่เชื่อหูตัวเอง“สัญญาว่าจะไม่ยุ่ง ไม่ทำร้ายหรือทำลายฉันทั้งต่อหน้าและลับหลังอีก เพื่อแลกกับการที่กัสไม่เปิดโปงคลิปวีดีโอรวมถึงแจ้งตำรวจ” เมื่อคืนวิต้าโทรมาตอนที่เราสองคนอยู่บนเตียง กัสเปิดโฟนให้ฉันได้ยินด้วย“หึ! กลัวเสียชื่อ กลัวติดคุกสินะ ถ้ากัสไม่เอาหลักฐานมาขู่ ไม่รู้แม่นี่จะแผลงฤทธิ์อะไรอีก” เรนนี่แค่นยิ้ม “แต่ก็ดีแล้วที่แม่นางเอกดังกลัวจนหัดหด ชีวิตแกจะได้สงบสักที”“อื้อ ฉันก็ว่างั้น” ขอให้จบแค่นี้ เหนื่อยนะที่โดนตามราวีไม่จบไม่สิ้น ครั้นจะให้ฉั

เช้านี้ฉันมามหาลัยโดยมีหนุ่มคณะวิศวะมาส่ง ตอนกัสเทียบรถที่หน้าฟุตบาทคณะบริหาร นักศึกษาที่อยู่แถวนั้นต่างหันมองรถหรูเป็นสายตาเดียว และพอฉันลงจากรถ โบกมือบ๊ายบายยิ้มกว้างให้คนขับ สาวๆ ต่างฮือฮาไม่หยุด ทำตาโตซุบซิบกับคนข้างๆ จากนั้นไม่นานก็มีข่าวแพร่กระจายไปทั่วว่า “กัสกับลิลลี่คืนดีกันแล้ว”“พวกแก” ฉันเรียกเพื่อนสนิททั้งสี่ที่เดินเม้าท์อยู่ด้านหน้ากัสเพิ่งวางสายไปบอกว่าอีกพักใหญ่ถึงมารับได้เพราะต้องคุมน้อง ฉันอมยิ้ม ในหัวมีความคิดอย่างนึงวาบเข้ามา“ว่า”“ฉันขอโดดคุมน้องวันนึง ว่าจะไปคณะวิศวะสักหน่อย” แม้หน้าที่โดยตรงของฉันคือดูแลน้องดาวเดือน แต่ถ้าว่างก็ไปช่วยเพื่อนคุมน้องปี 1 ซ้อมเชียร์ด้วย การจะหยุดก็ต้องบอกเพื่อนบ้างไรบ้าง“นี่หูฉันไม่ได้เพี้ยนช่ะ” เรนนี่รวมถึงสามสาวที่เหลือถึงกับตาโตด้วยสีหน้าแปลกใจก็นะ! ตั้งแต่ขึ้นปี 2 ฉันไม่เคยย่างกรายไปคณะวิศวะสักครั้ง ตอนนี้ฉันกับกัสคืนดีกันแล้ว ฉันเลยอยากเอาตัวเข้าไปอยู่ในโลกของกัสบ้าง ไม่อยากให้กัสรู้สึกว่าอยู่ในโลกของฉันฝ่ายเดียว ฉันรู้แค่ว่ากัสเป็นพี่ว้ากแต่ไม่เคยเห็นสักครั้งว่าต้องทำไรบ้างตรงข้ามกับกัสที่มาคณะบริหารแทบทุกวัน มาส่องว่าฉัน

น่าแปลก! ที่ผ่านมาฉันเจ็บทุกครั้งเมื่อต้องอยู่กับความรู้สึกแอบชอบนั้น เสียน้ำตาก็ตั้งบ่อย แต่พอได้สารภาพอย่างตรงไปตรงมา... ความทรมานกลับหายไป อาจเป็นเพราะเพิ่งรู้ความในใจของกัสด้วยมั้งว่ารู้สึกไม่ต่าง แถมระหว่างที่คบกัน กัสทำอะไรให้ฉันตั้งมากมาย มอบความรักไม่หยุด ไหนจะความห่วงหาอาทร ดูแลกันดีประดุจผู้หญิงธรรมดาอย่างลิลลี่คนนี้คือเจ้าหญิงด้วยซ้ำ...ก็อย่างที่เขาว่ากัน... ความสุขที่มีสามารถลบล้างความเจ็บในอดีตได้ราวปาฏิหาริย์“เชื่อมั้ย ความรักของกัสที่มีให้เรา ละลายความเจ็บเมื่อหลายปีก่อนจนจางจากใจไปหมดแล้วล่ะ เพราะงั้นไม่คิดมากเนอะ” ฉันออดอ้อน ยิ้มอย่างเอาใจหวังให้กัสคลายกังวลและความเศร้าที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจให้เกิด“ลิลลี่” กัสพร่ำเรียกชื่อกันอยู่อย่างเดิม กอดกันอย่างแน่นหนา ราวกับว่าจะใช้กอดนี้ซับความเสียใจออกจากฉันงั้นแหละ“เราไม่ลืมชื่อตัวเองหรอกน่า ความจำยังดีอยู่” ฉันผละออกจากอ้อมกอด ตบมุกเด็กน้อยเพราะอยากให้กัสหายรู้สึกแย่“หึ” กัสมองกันอยู่นานก่อนจะหลุดขำในที่สุด บรรยากาศแห่งความเศร้าดีขึ้นอย่างชัดเจน ฉันก็พลอยรู้สึกดีไปด้วย “กัสคงกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่ขอให้สัญญา... จากนี้

“คุณป้าจัดงานวันเกิดให้เรา”“อื้อ คืนนั้นลิลลี่เมาจนหลับเพราะหยิบไวน์ผิดแก้ว กัสอาสาอุ้มลิลลี่มาส่งห้องนอน อีกไม่กี่ก้าวจะถึงเตียงลิลลี่เกิดดิ้นทำให้ปากของเราสองคนจุ๊บกัน” “หา!” ฉันร้องลั่นอย่างตกใจ เนื่องจากไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน “เราสองคนเคยจุ๊บกันเพราะอุบัติเหตุ”“อื้อ จุ๊บนั้นกัสรู้สึกเหมือนไฟช็อตทั้งร่าง แต่ดันไม่แน่ใจว่าคืออะไร ได้แต่เก็บไว้คนเดียว พอมาย้อนคิดดู กัสน่าจะชอบลิลลี่มานานมาก ชอบตั้งแต่สมัยไฮสคูล ไม่พอใจทุกครั้งที่มีคนเข้ามาจีบ หึงหวงร้อนรนไปหมด ใครใส่ร้ายลิลลี่ก็ทนไม่ไหว อยากปกป้องอยากจัดการให้ แต่เพราะเราสองคนใกล้กันมาก ดันคิดว่าคงเป็นความรู้สึกแบบพี่น้อง จนไอ้สามตัวนั้นพูดเป็นเสียงเดียว ถ้าเป็นน้องจริงมันต้องมีช่องว่างบ้าง แต่กัสจัดการคนที่เข้ามาจีบลิลลี่ไม่เลี้ยง... มันมากกว่าพี่น้องแล้วเหอะ”“กะ...กัส ชะ ชอบเรา ตั้งแต่สมัยไฮสคูล” ฉันตะกุกตะกักถามด้วยใจที่เต้นแรงไม่หยุด ก็งานเลี้ยงวันเกิดของฉันน่ะ ฉันยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าชอบกัสแบบแฟน หมายความว่า... กัสเป็นฝ่ายชอบฉันก่อนที่ฉันจะชอบกัสอีกน่ะสิ!!“ครับ” กัสยอมรับด้วยน้ำเสียงมั่นคง มองกันด้วยแววตามีความหมาย “ชอบ