Novels by mindy

“พี่ก็ดีใจที่ยังไม่ผลีผลามบอกเลิกลูกพีชไป” ผมยิ้มมุมปาก แถมยังเห็นแววตากรุ่นโกรธของเด็กนี่ชั่วแวบนึง หึ!“นั่นสิคะ ถ้าพี่เทมส์บอกเลิกพีช เบลคงรู้สึกผิดไปจนวันตายที่เผลอเอาความลับเพื่อนมาพูดแล้วเพื่อนต้องเลิกกับแฟน ว่าแต่อะไรคือเหตุผลที่ทำให้...”“คบต่อน่ะเหรอ” ผมเลิกคิ้วถาม“ใช่ค่ะ” เด็กนี่พยักหน้าด้วยรอยยิ้มแต่ตาแม่งโคตรแข็งกร้าว“ไม่มีไรมาก พี่รักลูกพีชที่ตัวตน ไม่ได้รักที่เรื่องนั้น ขนาดพี่ยังไม่มีส่วนนั้นให้ลูกพีชเลย จะกล้าไปเรียกร้องจากลูกพีชได้ไง” ผมบอกยิ้มๆด้วยความสัตย์จริง ถึงลูกพีชจะไม่เวอร์จิ้น ผมไม่เอาเหตุผลข้อนี้มาบอกเลิกน้องแน่นอน!ผมรักลูกพีชที่ตัวของลูกพีชเอง รักที่นิสัยของลูกพีช รักในความคิดของลูกพีช รักในทุกๆ อย่างที่หลอมรวมเป็นลูกพีช ถ้าผมบอกเลิกน้องเพราะน้องไม่เวอร์จิ้นผมก็เหี้ยเกินทนละ ในเมื่อตัวผมเองก็ไม่มีให้น้องเหมือนกันเสียไปตั้งแต่เกรด 8 แล้วเหอะ... ตัวเองยังไม่มีจะไปเรียกร้องให้แฟนมีได้ไงวะ!แต่ความจริงผมรู้ดีกว่าใครบนโลกว่าลูกพีชนั้นใสแค่ไหน... น้องใสมากกก มันเป็นความใสที่ไม่สามารถแกล้งทำได้ มองแววตาก็รู้แล้วว่าไร้เดียงสา แค่ผมไม่ใส่เสื้อตอนอยู่ด้วยกันก็หน

“น่ารักจังเลยนะคะ น่าอิจฉาพีชชะมัดที่พี่เทมส์เปย์หนักขนาดนี้” จะเน้นคำว่า’ เปย์’ ไปถึงไหนวะ!“อย่าอิจฉาเราเลย เราเสียดายเงินแทบแย่” น้องบ่นเบาๆ พร้อมกับบู้ปาก“ยังไม่เลิกบ่นเสียดายเงินอีก” แม้จะหงุดหงิดเพราะเด็กเบลเบล ผมก็อดขำท่าทางของน้องไม่ได้“ก็มันน่าบ่นมั้ยล่ะคะ ค่าเสื้อผ้าวันนี้วันเดียวเยอะกว่าเงินเดือนหนูทั้งเดือนอีก” น้องบ่นแล้วค้อนใส่ผมแถมยังพ่นลมหายใจใส่กัน...จะน่ารักไปไหนวะแฟนกู ขนาดงอนยังทำได้โคตรน่าเอ็นดูเลย!“โอเคครับ ต่อไปพี่จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ถ้าหนูไม่พูดว่าอยากได้ พี่ก็จะไม่ซื้อ” ผมง้ออย่างเอาใจ“พี่เทมส์ก็พูดแบบนี้ตลอดแหละ แต่เดี๋ยวก็ทำอีก” น้องย่นจมูกใส่ผมอย่างน่ารัก“อะแฮ่ม! นี่ขนาดเราอยู่ด้วย ยังหวานกันให้เห็นเลยน้า ไม่สงสารคนโสดแบบเราเลยเหรอ” เด็กเบลเบลทำเป็นกระแอมแล้วพูดแซว“แฮ่” น้องยิ้มเจื่อนเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเราไม่ได้อยู่กันแค่สองคน“งั้นเราขอตัวก่อนดีกว่า ไม่อยากเป็น กขค. กวนพีชกับพี่เทมส์ละ” พูดจบเด็กเบลเบลนี่ก็ยิ้มให้น้องแถมเลยมายังผม แล้วหมุนตัวไปทางโต๊ะที่พวกเพื่อนตัวแสบนั่งพอของโปรดมาเสิร์ฟ ลูกพีชของผมก็กินไอติมไปยิ้มไป ชวนคุยเรื่อยเปื่อย เล่าเรื่

“มึงจะแสดงตัวว่ารู้ว่าความจริงแล้ว”“ก็ยัง กูจะรอดูท่าทีก่อน แต่ถ้าแม่งยังทำร้ายแฟนกูไม่หยุด กูจัดการแน่!” ผมบอกเสียงเข้ม! ไอ้เดย์พยักหน้าเข้าใจ แล้วเปิดประตูลงรถไปผมไม่เคยไว้ใจเด็กเบลเบลอะไรนั่นเลย เห็นหน้าครั้งแรกตอนเข้ามาทักลิลลี่แต่แอบส่งสายตามาทางผมตลอด แค่นั้นก็รู้ละว่าไม่ธรรมดา ตอนที่น้องแนะนำให้รู้จักบอกเป็นเพื่อนเรียนประถม ผมคิดว่าเด็กนั่นจะหยุดส่งสายตาให้กันเมื่อรู้ว่าผมเป็นแฟนของเพื่อน... แต่ก็เปล่า ยังแสดงท่าทางน่ารักใส่ผมไม่หยุด แถมจิกกัดความรักของผมกับน้องซึ่งๆ หน้าหลายรอบจนผมต้องเป็นฝ่ายฉะกลับยิ่งตอนอยู่บนรถกันสองต่อสอง ผมมองออกแต่แรกว่าเด็กนั่นแสดงละครอยู่ ทำตัวเป็นคนดีแต่ใส่ร้ายน้องไม่หยุด บอกตามตรงตอนนั้นผมเดือดมาก อยากฉะใส่หน้าว่าเลิกโกหกสักที แต่เพราะอยากรู้ว่าเด็กนั่นสร้างเรื่องเลวร้ายพวกนั้นเพื่ออะไร ผมเลยยอมเล่นตามเกมส์ ทำเป็นโกรธน้องและทำเป็นหลงกลเด็กนั่นเข้าให้ที่จริงมันไม่ใช่เรื่องยากที่จะบอกน้องไปตามตรงว่าใครคือคนทำร้ายและพยายามทำลายชื่อเสียงของน้องกัน ถ้าน้องรู้ความจริงต้องเสียใจอยู่แล้วแหละที่โดนเพื่อนเก่าแทงข้างหลัง แต่บอกไป ใช่ว่าปัญหาจะจบ... เด็กเบลเ

“ไอ้เทมส์ กูมีไรให้มึงฟัง” หลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมเดินมาที่รถ กดรีโมทปลดล็อค ไอ้เดย์ที่เดินมาพร้อมกันแถมงมมือถือตลอดทางเรียกผมไว้“ขึ้นรถ” ผมบอกแล้วเปิดประตูฝั่งคนขับ สตาร์ทเครื่องให้รถหายอบอ้าว“ฝันเพิ่งส่งมาให้” ไอ้เดย์บอกแล้วเปิดคลิปเสียง เราสองคนนิ่งฟัง ได้ยินเป็นเสียงผู้หญิง(ฉันไม่เข้าใจเลย พี่เทมส์ชอบผู้หญิงแบบนี้ไปได้ไง ทำตัวเป็นคนดี ปลอมมาก)หมับ! แค่เริ่มต้น มือของผมเผลอกำพวงมาลัยแน่น ใครวะบังอาจหาว่าน้องปลอม! ถ้าลูกพีชปลอม...คนทั้งโลกแม่งปลอมกันหมดละ(แกไม่ปลอมว่างั้น น้องเบลเบลดาวติ๊กต๊อก)เหอะ! เบลเบล! พูดมาได้ไม่อายปากว่าลูกพีชของผมปลอม ใครกันแน่ที่ปลอมทั้งคำพูดทั้งการกระทำ(ฉันยอมรับว่าฉันปลอม แต่ไม่ได้ปลอมทำตัวเป็นคนดีจนน่าหมั่นไส้ขนาดนั้น)(แล้วจะเอาไงต่อ พวกฉันปล่อยข่าวไปสองรอบ ยังทำอะไรพี่ลูกพีชไม่ได้เลย)เป็นเบลเบลจริงๆ ที่ปล่อยข่าวทำร้ายน้องแถมยังทำเป็นทีมอีก เออ! เก่งกันมาก!!(ฉันกะว่าจะอ่อยพี่เทมส์ต่อ คืนนั้นเค้าดูเชื่อสนิทเรื่องลูกพีชไม่เวอร์จิ้นแล้ว บางทีเค้าอาจจะคิดมากจนเป็นฝ่ายทิ้งลูกพีชเองก็ได้)ผมแสดงเก่งเหมือนกันสินะ ถึงได้เชื่อสนิทว่าผมโกรธน้องเพราะ

“พีช!” ฉัน ฝัน และเอมกำลังเดินออกคณะบริหารเพื่อไปคาเฟ่แต่มีเสียงนึงเรียกเอาไว้ พอหันไปมองก็เห็นเป็นเบลกำลังโบกไม้โบกมือทักทาย ฉันคลี่ยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะหันมาบอกสองคนนี้ว่า“พวกแกไปก่อนเลยก็ได้เดี๋ยวฉันตามไป”“เอางั้นเหรอ” เอมเลิกคิ้ว“อื้อ” ฉันพยักหน้าระรัว“เค แกเอาเค้กมะพร้าวอย่างเดียวช่ะ เดี๋ยวจัดให้” ฝันถามอย่างรู้ใจกันดี“อ่าฮะ ขอบใจนะ” ฉันอมยิ้ม ก่อนจะหันมาทางเบลที่ตอนนี้เดินมาหากันแล้ว แน่นอนว่าคนรอบข้างต่างมองเราสองคนอย่างสนใจและซุบซิบเป็นบริเวณกว้าง“สรุปเพื่อนกันจริงว่ะ”“ก็ต้องเพื่อนสิวะ พี่ลูกพีชพูดในคลิปชัดขนาดนั้น”“ว่าไงเบล” ฉันทักเบลด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ไม่มีซ้อมเหรอ”“รุ่นพี่เปลี่ยนเป็นซ้อมวันเว้นวันแล้วน่ะ เลยพอมีวันหยุดบ้างไรบ้าง” เบลบอกพลางยิ้มเซียวๆ“ไม่มีซ้อมแต่ไหงทำหน้างั้นล่ะ อย่าบอกนะว่าไม่สบายใจเรื่อง... ข่าว” ฉันถามเสียงเบาด้วยความเกรงใจ คือไม่รู้ไงว่าเบลจะคิดมากแค่ไหน การที่ถามตรงๆ อาจจะทำให้เพื่อนไม่สบายใจมากกว่าเดิมรึเปล่า“ก็นะ” เบลพยักหน้าขึ้นลง “อันที่จริงเราอยากไลน์หาพีชตั้งแต่เช้าละ แต่คิดว่ารอเจอหน้าตอนเย็นคงดีกว่า เราอยากขอโทษพี่เทมส์กับพีช ถ้าเราไม

“เดี๋ยว! ใจเย็น!” ฉันยกสองมือขึ้นทำให้ทุกคนที่กำลังเริ่มเดือดหยุดฟัง “พี่เทมส์ไม่ได้นอกใจฉัน คืนวันศุกร์พี่เทมส์ไปงานวันเกิดพี่รหัสที่ผับจริง แล้วคืนนั้นเบลก็ไลน์มาหาฉันบอกว่าเจอพี่เทมส์ ขอกลับพร้อมพี่เทมส์ได้มั้ยเพราะโดนเพื่อนของเพื่อนแต๊ะอั๋ง ฉันเลยโทรหาพี่เทมส์ ขอร้องให้ไปส่งเบลที่คอนโดแค่นั้นเอง”“แกรู้จักน้องเบลเบลเหรอพีช” พลับพลาถามด้วยสีหน้าแปลกใจ เพื่อนคนอื่นที่ไม่ใช่พวกฝันมีสีหน้างงไม่ต่างกัน นั่นสินะ... นอกจากฝัน เอม แก้มยุ้ย ไม่มีใครรู้เลยว่าฉันกับเบลเป็นเพื่อนสมัยประถมของกันและกัน“อื้อ” ฉันพยักหน้าขึ้นลง “เบลเคยเรียนห้องเดียวกับฉันตอนประถม เราสองคนเป็นเพื่อนกัน”“สรุปคือน้องเค้าไลน์มาขอร้องแก” เคทถามหน้าตื่น“ช่าย! พวกแกดูนี่” ฉันพยักหน้าแข็งขันก่อนจะล้วงมือถือ ยื่นแชทที่คุยกับเบลให้ทุกคนดู ถึงแม้การเอาแชทส่วนตัวออกมาให้บุคคลที่ 3 เห็นจะไม่ใช่สิ่งที่สมควรทำ แต่ถ้าเพื่อนในเอกเห็นหลักฐานก็สามารถเอาไปพูดได้เต็มปากว่าพี่เทมส์และเบลบริสุทธิ์ใจต่อกันจริง!บอกตามตรงฉันสงสารพี่เทมส์สุดหัวใจ ถ้าฉันไม่ขอร้องแฟนให้ไปส่งเพื่อน พี่เทมส์ก็คงไม่ถูกเข้าใจผิดว่านอกใจกัน แล้วฉันก็สงสารเบลด

คำว่าหนูตามใจพี่เดย์ทุกอย่าง ตอนนี้ฉันเลยได้มานั่งดินเนอร์กับพี่เดย์บนรูฟท็อปของโรงแรมหรูชื่อดังริมแม่น้ำเจ้าพระยา มองดูวิวฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นสวนสนุกขนาดใหญ่ที่เราสองคนเคยไปด้วยกันครั้งนึง ไม่ต้องถามนะคะว่าหรูขนาดไหน เอาเป็นว่าหรูจนขนลุกเพราะเมนูแต่ละอย่างของที่นี่แพงระยับ แถมโต๊ะที่เราสองคนนั่งเป็นส่วนที่ยื่นออกมาต้องจองกันข้ามเดือน ทว่าพี่เดย์กลับได้มาอย่างง่ายดายเพราะใช้เส้นสายเพื่อนสนิทอย่างพี่กัสซึ่งเป็นลูกชายเจ้าของโรงแรมแห่งนี้นั่นเอง“ชอบมั้ยครับ” เสียงของพี่เดย์ทำให้ฉันละสายตาจากสวนสนุกที่มีแสงไฟระยิบระยับหันมองเจ้าตัว ก่อนจะยิ้มหวานแต่แอบกระซิบเบาๆ เพราะกลัวบริกรที่เดินไปมาได้ยิน“ก็ชอบค่ะ แต่อีกใจก็อดคิดไม่ได้ว่ามันหรูเกินไปรึเปล่า”“กับคนพิเศษ ไม่มีคำว่าเกินไปหรอกครับ” พี่เดย์บอกกันด้วยสายตามีความหมาย“ขนาดนั้น” ฉันลากเสียงยาวแซวขำ พี่เดย์ยักคิ้วกวน“อ่าฮะ”ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง!เสียงที่ดังขึ้นทำให้ฉันหันมองสวนสนุกอย่างตื่นเต้น เห็นพลุหลากสีสันกระจายเต็มท้องฟ้า แต่ที่

“หนูขอโทษนะคะที่ทำให้คุณหมอกับทางโรงพยาบาลวุ่นวาย ไหนจะโทรตามกันแล้วหนูไม่รับสายอีก” พอคิดได้ฉันรีบยกมือขอโทษ บอกด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ทว่าคุณหมอยิ้มอย่างเข้าใจ“ไม่เป็นไรค่ะ ชื่อคล้ายกันเลยทำให้เข้าใจผิดได้”“ถ้างั้นทำไมหนูถึงผอมลงล่ะคะ” ฉันออกปากถามคุณหมอด้วยความสงสัย ทว่าพี่เดย์ที่มีสีหน้ายิ้มแย้มไม่เปลี่ยนเป็นฝ่ายตอบแทน“เพราะน้องฝันหวานไม่ค่อยทานอะไรไงครับ”“แต่หนูมีอาการนอนไม่ค่อยหลับด้วยนะคะ แถมเมื่อวันศุกร์ใจก็เต้นแรงมากด้วย” ฉันพูดอย่างกังขา“คนไข้มีเรื่องเครียดรึเปล่าคะ” คุณหมอตั้งคำถามมาทำเอาฉันชะงักไปนิดนึง“ก็เครียดค่ะ” ฉันยอมรับแต่โดยดี เครียดมากด้วยเถอะ“ถ้ามีเรื่องเครียดรวมถึงทานน้อยลงจะทำให้นอนไม่หลับ หัวใจเต้นแรง ถือเป็นอาการที่พบได้บ่อยมากค่ะ มันคาบเกี่ยวกับอาการไทรอยด์ หมอเลยสั่งให้ตรวจเลือดดู” คุณหมออธิบายให้เข้าใจอย่างง่ายๆ ฉันนี่ถึงกับเก็ททันทีในเมื่อช่วงก่อนเครียดจริงอะไรจริง “แต่คนไข้สบายใจได้ค่ะ ร่างกายเป็นปก

“กลัวหรือครับ” พี่เดย์ที่เดินจับมือกันหันมาถามด้วยสีหน้ากังวล ตอนนี้มือของฉันเย็นจนรู้สึกได้ เช้านี้เราสองคนตื่นขึ้นมาก็ทำภารกิจส่วนตัว ออกมาทานข้าวเช้าแถวหน้าคอนโดและมาโรงพยาบาลด้วยกับ ถึงรู้แก่ใจว่ามาหาหมอเพื่อทำการรักษาแต่ใจก็อดกลัวไม่ได้อยู่ดี ฮือ!“หนูกลัวค่ะ มันกังวลไปหมด กลัวสารพัดสิ่ง”“ไม่ต้องกลัวครับ พอพบหมอ ได้ทานยา ได้ปรับยาเดี๋ยวก็หาย” พี่เดย์ให้กำลังใจด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“อื้อ” ฉันพยักหน้าช้าๆ บอกตัวเองว่าอย่ากลัว อย่าเครียด เดี๋ยวก็ดีขึ้นเราสองคนเดินมาที่หน้าเคาท์เตอร์เพื่อบอกชื่อเสียงเรียงนาม ทว่าพยาบาลที่รับเรื่องกลับมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจอย่างเห็นได้ชัด เล่นเอาฉันกับพี่เดย์มองหน้ากันด้วยความงงเลยทีเดียว“คุณลลิลสุรางค์ อชิรสิทธิ์กุลนะคะ”“ใช่ค่ะ หนูเอง” ฉันพยักหน้าน้อยๆ“คุณหมอเจ้าของไข้ที่วินิจฉัยโรคให้คุณลลิลสุรางค์เมื่อวันศุกร์อยากพบคุณมากเลยค่ะ ทางโรงพยาบาลพยายามติดต่อคุณแต่สายไม่ว่างเลย เดี๋ยวจะให้พยาบาลพาไปหาคุณหมอนะคะ”&ld

“คืนนี้พี่นอนที่นี่ได้มั้ยครับ” พอฉันเดินออกจากห้องน้ำในสภาพชุดนอน ผมเปียกจนต้องเอาผ้าเช็ดตัวคลุมไว้ พี่เดย์ที่นอนคว่ำมองหน้าจอมือถือตั้งแต่ก่อนฉันเข้าไปอาบน้ำ เงยหน้าขึ้นมาขออนุญาตกันด้วยสีหน้าจริงจัง“กลัวหนูวูบเหรอคะ” เมื่อกี้ก็ไม่ให้ล็อคประตูห้องน้ำ กลัวฉันเป็นลมเดี๋ยวเข้าไปช่วยไม่ทัน ตอนนี้อยากนอนนี่อีก... รู้เลยว่าเป็นห่วงมากถึงขั้นไม่กล้าให้ฉันอยู่คนเดียว“ครับ” พี่เดย์พยักหน้ารับ ทั้งสีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงแบบปิดไม่มิด“อันที่จริงถ้าหนูไม่เหนื่อย ไม่ได้ออกแรงเยอะ ใจก็ไม่เต้นแรงหรอกค่ะ ดูอย่างสองวันที่ผ่านมาสิคะ หนูออกไปกับพี่เดย์ทุกวันยังโอเคอยู่เลย ที่คุณหมอกลัวช็อกเพราะถ้าใช้แรงมากไป หัวใจจะทำงานหนักขึ้นจนร่างกายรับไม่ไหวประมาณนั้น” ฉันบอกให้พี่เดย์คลายกังวลแต่สีหน้าของเจ้าตัวดันเป็นห่วงหนักยิ่งกว่าเดิม“พี่รู้สึกแย่มากที่ช่วยอะไรน้องไม่ได้เลย”“ไม่เอาสิคะ ไม่ใช่ความผิดของพี่เดย์สักหน่อย” ฉันรีบเดินเข้าไปนั่งข้าง พูดให้คลายกังวล “พี่เดย์ก็เห็น ที่ผ่

“แล้วคุณพ่อคุณแม่ไม่ว่าเหรอคะที่ฝัน... มีแฟน” ฉันกลั้นใจถามออกไป เอาจริงกลัวคำตอบที่ได้เหมือนกันนะ กลัวว่าให้เลิกกันตอนนี้เดี๋ยวนี้ฉันคงทำใจไม่ได้“มันเป็นเรื่องธรรมดาของวัยรุ่นไม่ใช่หรือลูกที่จะมีความรัก พ่อกับแม่เคยผ่านช่วงเวลานั้นมาก่อน รู้ดีว่าเป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้ แต่ถ้าถามว่าเป็นห่วงมั้ย ตอบตามความจริงพ่อกับแม่เป็นห่วงมาก ลูกไม่เคยคบใครมาก่อน ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยรู้ว่าความรักระหว่างหญิงชายเป็นยังไง แต่พอเห็นผู้ชายที่หนูเลือกเป็นคนดี ใส่ใจกับคนรอบข้างแถมยังสามารถปกป้องหนูได้ พ่อกับแม่ก็เบาใจขึ้น” คุณแม่ตอบด้วยรอยยิ้มทำให้ฉันโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ริมฝีปากคลี่ยิ้มโดยไม่รู้ตัว ความดีความน่ารักของพี่เดย์ผ่านด่านครอบครัวของฉันได้แล้ว ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีอะไรเช่นนี้“แล้วตอนนี้พี่เดย์อยู่กับหนูมั้ย” พอคุณพ่อถาม ฉันอึกอักเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ายอมรับ“อยู่ค่ะ”“งั้นพ่อขอคุยกับพี่เดย์หน่อย” ยังไม่ทันที่ฉันจะยื่นมือถือให้ พี่เดย์ก็โผล่หน้าเข้ามาในจอ ยกมือไหว้คุณพ่อคุณแม่ของฉันอย่างเด็กมารยาทดี จากนั้นก

“แล้วบอกคุณพ่อคุณแม่รึยังครับ”“ยังค่ะ” ฉันส่ายหน้าผละออกจากอ้อมอกอุ่น มองพี่เดย์อย่างไม่คลาดสายตา รู้สึกว่าตัวเองโคตรโชคดีที่รับผู้ชายดีพร้อมคนนี้เข้ามาในชีวิต ขนาดวินาทีความเป็นความตายที่กำลังเป็น อยู่ พี่เดย์ยังไม่ทิ้งฉันไปไหน ฉันโชคดีจริงๆ ...“บอกท่านทั้งสองดีมั้ยครับ ท่านควรได้รู้ว่าลูกสาวไม่สบาย”ฉันมองหน้าพี่เดย์อย่างปรึกษา พี่เดย์พยักหน้าให้ ฉันเลยตอบตกลง “โอเคค่ะ”พี่เดย์ใช้นิ้วเช็ดคราบน้ำตาให้กัน หยิบมือถือของฉันส่งมา ฉันเม้มปากด้วยความกลัวปนกังวล กลัวบอกแล้วคุณพ่อคุณแม่จะตกใจหนัก ไม่เป็นอันทำอะไร เพราะงั้นที่ผ่านมาฉันเลยเลือกที่จะเงียบและเก็บเอาไว้เองแต่ถึงยังไงเรื่องนี้ก็สำคัญ ท่านทั้งสองควรรู้อย่างที่พี่เดย์บอกนั่นล่ะ เมื่อตัดสินใจได้ฉันวีดีโอคอลหาคุณแม่ทันที“ตายแล้วลูก หนูเป็นอะไรทำไมตาแดงอย่างนั้น” พอคุณแม่เห็นหน้ากันก็ร้องอย่างแตกตื่น แววตาเป็นห่วงปนตกใจ“ไหน ลูกเป็นอะไร” ฉันได้ยินเสียงคุณพ่อลอดเข้ามาก่อนที่จะเห็นท่านในวินาทีถัดมาพอเห็นค