Novels by mindy

คำว่าหนูตามใจพี่เดย์ทุกอย่าง ตอนนี้ฉันเลยได้มานั่งดินเนอร์กับพี่เดย์บนรูฟท็อปของโรงแรมหรูชื่อดังริมแม่น้ำเจ้าพระยา มองดูวิวฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นสวนสนุกขนาดใหญ่ที่เราสองคนเคยไปด้วยกันครั้งนึง ไม่ต้องถามนะคะว่าหรูขนาดไหน เอาเป็นว่าหรูจนขนลุกเพราะเมนูแต่ละอย่างของที่นี่แพงระยับ แถมโต๊ะที่เราสองคนนั่งเป็นส่วนที่ยื่นออกมาต้องจองกันข้ามเดือน ทว่าพี่เดย์กลับได้มาอย่างง่ายดายเพราะใช้เส้นสายเพื่อนสนิทอย่างพี่กัสซึ่งเป็นลูกชายเจ้าของโรงแรมแห่งนี้นั่นเอง“ชอบมั้ยครับ” เสียงของพี่เดย์ทำให้ฉันละสายตาจากสวนสนุกที่มีแสงไฟระยิบระยับหันมองเจ้าตัว ก่อนจะยิ้มหวานแต่แอบกระซิบเบาๆ เพราะกลัวบริกรที่เดินไปมาได้ยิน“ก็ชอบค่ะ แต่อีกใจก็อดคิดไม่ได้ว่ามันหรูเกินไปรึเปล่า”“กับคนพิเศษ ไม่มีคำว่าเกินไปหรอกครับ” พี่เดย์บอกกันด้วยสายตามีความหมาย“ขนาดนั้น” ฉันลากเสียงยาวแซวขำ พี่เดย์ยักคิ้วกวน“อ่าฮะ”ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง!เสียงที่ดังขึ้นทำให้ฉันหันมองสวนสนุกอย่างตื่นเต้น เห็นพลุหลากสีสันกระจายเต็มท้องฟ้า แต่ที่

“หนูขอโทษนะคะที่ทำให้คุณหมอกับทางโรงพยาบาลวุ่นวาย ไหนจะโทรตามกันแล้วหนูไม่รับสายอีก” พอคิดได้ฉันรีบยกมือขอโทษ บอกด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ทว่าคุณหมอยิ้มอย่างเข้าใจ“ไม่เป็นไรค่ะ ชื่อคล้ายกันเลยทำให้เข้าใจผิดได้”“ถ้างั้นทำไมหนูถึงผอมลงล่ะคะ” ฉันออกปากถามคุณหมอด้วยความสงสัย ทว่าพี่เดย์ที่มีสีหน้ายิ้มแย้มไม่เปลี่ยนเป็นฝ่ายตอบแทน“เพราะน้องฝันหวานไม่ค่อยทานอะไรไงครับ”“แต่หนูมีอาการนอนไม่ค่อยหลับด้วยนะคะ แถมเมื่อวันศุกร์ใจก็เต้นแรงมากด้วย” ฉันพูดอย่างกังขา“คนไข้มีเรื่องเครียดรึเปล่าคะ” คุณหมอตั้งคำถามมาทำเอาฉันชะงักไปนิดนึง“ก็เครียดค่ะ” ฉันยอมรับแต่โดยดี เครียดมากด้วยเถอะ“ถ้ามีเรื่องเครียดรวมถึงทานน้อยลงจะทำให้นอนไม่หลับ หัวใจเต้นแรง ถือเป็นอาการที่พบได้บ่อยมากค่ะ มันคาบเกี่ยวกับอาการไทรอยด์ หมอเลยสั่งให้ตรวจเลือดดู” คุณหมออธิบายให้เข้าใจอย่างง่ายๆ ฉันนี่ถึงกับเก็ททันทีในเมื่อช่วงก่อนเครียดจริงอะไรจริง “แต่คนไข้สบายใจได้ค่ะ ร่างกายเป็นปก

“กลัวหรือครับ” พี่เดย์ที่เดินจับมือกันหันมาถามด้วยสีหน้ากังวล ตอนนี้มือของฉันเย็นจนรู้สึกได้ เช้านี้เราสองคนตื่นขึ้นมาก็ทำภารกิจส่วนตัว ออกมาทานข้าวเช้าแถวหน้าคอนโดและมาโรงพยาบาลด้วยกับ ถึงรู้แก่ใจว่ามาหาหมอเพื่อทำการรักษาแต่ใจก็อดกลัวไม่ได้อยู่ดี ฮือ!“หนูกลัวค่ะ มันกังวลไปหมด กลัวสารพัดสิ่ง”“ไม่ต้องกลัวครับ พอพบหมอ ได้ทานยา ได้ปรับยาเดี๋ยวก็หาย” พี่เดย์ให้กำลังใจด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“อื้อ” ฉันพยักหน้าช้าๆ บอกตัวเองว่าอย่ากลัว อย่าเครียด เดี๋ยวก็ดีขึ้นเราสองคนเดินมาที่หน้าเคาท์เตอร์เพื่อบอกชื่อเสียงเรียงนาม ทว่าพยาบาลที่รับเรื่องกลับมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจอย่างเห็นได้ชัด เล่นเอาฉันกับพี่เดย์มองหน้ากันด้วยความงงเลยทีเดียว“คุณลลิลสุรางค์ อชิรสิทธิ์กุลนะคะ”“ใช่ค่ะ หนูเอง” ฉันพยักหน้าน้อยๆ“คุณหมอเจ้าของไข้ที่วินิจฉัยโรคให้คุณลลิลสุรางค์เมื่อวันศุกร์อยากพบคุณมากเลยค่ะ ทางโรงพยาบาลพยายามติดต่อคุณแต่สายไม่ว่างเลย เดี๋ยวจะให้พยาบาลพาไปหาคุณหมอนะคะ”&ld

“คืนนี้พี่นอนที่นี่ได้มั้ยครับ” พอฉันเดินออกจากห้องน้ำในสภาพชุดนอน ผมเปียกจนต้องเอาผ้าเช็ดตัวคลุมไว้ พี่เดย์ที่นอนคว่ำมองหน้าจอมือถือตั้งแต่ก่อนฉันเข้าไปอาบน้ำ เงยหน้าขึ้นมาขออนุญาตกันด้วยสีหน้าจริงจัง“กลัวหนูวูบเหรอคะ” เมื่อกี้ก็ไม่ให้ล็อคประตูห้องน้ำ กลัวฉันเป็นลมเดี๋ยวเข้าไปช่วยไม่ทัน ตอนนี้อยากนอนนี่อีก... รู้เลยว่าเป็นห่วงมากถึงขั้นไม่กล้าให้ฉันอยู่คนเดียว“ครับ” พี่เดย์พยักหน้ารับ ทั้งสีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงแบบปิดไม่มิด“อันที่จริงถ้าหนูไม่เหนื่อย ไม่ได้ออกแรงเยอะ ใจก็ไม่เต้นแรงหรอกค่ะ ดูอย่างสองวันที่ผ่านมาสิคะ หนูออกไปกับพี่เดย์ทุกวันยังโอเคอยู่เลย ที่คุณหมอกลัวช็อกเพราะถ้าใช้แรงมากไป หัวใจจะทำงานหนักขึ้นจนร่างกายรับไม่ไหวประมาณนั้น” ฉันบอกให้พี่เดย์คลายกังวลแต่สีหน้าของเจ้าตัวดันเป็นห่วงหนักยิ่งกว่าเดิม“พี่รู้สึกแย่มากที่ช่วยอะไรน้องไม่ได้เลย”“ไม่เอาสิคะ ไม่ใช่ความผิดของพี่เดย์สักหน่อย” ฉันรีบเดินเข้าไปนั่งข้าง พูดให้คลายกังวล “พี่เดย์ก็เห็น ที่ผ่

“แล้วคุณพ่อคุณแม่ไม่ว่าเหรอคะที่ฝัน... มีแฟน” ฉันกลั้นใจถามออกไป เอาจริงกลัวคำตอบที่ได้เหมือนกันนะ กลัวว่าให้เลิกกันตอนนี้เดี๋ยวนี้ฉันคงทำใจไม่ได้“มันเป็นเรื่องธรรมดาของวัยรุ่นไม่ใช่หรือลูกที่จะมีความรัก พ่อกับแม่เคยผ่านช่วงเวลานั้นมาก่อน รู้ดีว่าเป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้ แต่ถ้าถามว่าเป็นห่วงมั้ย ตอบตามความจริงพ่อกับแม่เป็นห่วงมาก ลูกไม่เคยคบใครมาก่อน ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยรู้ว่าความรักระหว่างหญิงชายเป็นยังไง แต่พอเห็นผู้ชายที่หนูเลือกเป็นคนดี ใส่ใจกับคนรอบข้างแถมยังสามารถปกป้องหนูได้ พ่อกับแม่ก็เบาใจขึ้น” คุณแม่ตอบด้วยรอยยิ้มทำให้ฉันโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ริมฝีปากคลี่ยิ้มโดยไม่รู้ตัว ความดีความน่ารักของพี่เดย์ผ่านด่านครอบครัวของฉันได้แล้ว ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีอะไรเช่นนี้“แล้วตอนนี้พี่เดย์อยู่กับหนูมั้ย” พอคุณพ่อถาม ฉันอึกอักเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ายอมรับ“อยู่ค่ะ”“งั้นพ่อขอคุยกับพี่เดย์หน่อย” ยังไม่ทันที่ฉันจะยื่นมือถือให้ พี่เดย์ก็โผล่หน้าเข้ามาในจอ ยกมือไหว้คุณพ่อคุณแม่ของฉันอย่างเด็กมารยาทดี จากนั้นก

“แล้วบอกคุณพ่อคุณแม่รึยังครับ”“ยังค่ะ” ฉันส่ายหน้าผละออกจากอ้อมอกอุ่น มองพี่เดย์อย่างไม่คลาดสายตา รู้สึกว่าตัวเองโคตรโชคดีที่รับผู้ชายดีพร้อมคนนี้เข้ามาในชีวิต ขนาดวินาทีความเป็นความตายที่กำลังเป็น อยู่ พี่เดย์ยังไม่ทิ้งฉันไปไหน ฉันโชคดีจริงๆ ...“บอกท่านทั้งสองดีมั้ยครับ ท่านควรได้รู้ว่าลูกสาวไม่สบาย”ฉันมองหน้าพี่เดย์อย่างปรึกษา พี่เดย์พยักหน้าให้ ฉันเลยตอบตกลง “โอเคค่ะ”พี่เดย์ใช้นิ้วเช็ดคราบน้ำตาให้กัน หยิบมือถือของฉันส่งมา ฉันเม้มปากด้วยความกลัวปนกังวล กลัวบอกแล้วคุณพ่อคุณแม่จะตกใจหนัก ไม่เป็นอันทำอะไร เพราะงั้นที่ผ่านมาฉันเลยเลือกที่จะเงียบและเก็บเอาไว้เองแต่ถึงยังไงเรื่องนี้ก็สำคัญ ท่านทั้งสองควรรู้อย่างที่พี่เดย์บอกนั่นล่ะ เมื่อตัดสินใจได้ฉันวีดีโอคอลหาคุณแม่ทันที“ตายแล้วลูก หนูเป็นอะไรทำไมตาแดงอย่างนั้น” พอคุณแม่เห็นหน้ากันก็ร้องอย่างแตกตื่น แววตาเป็นห่วงปนตกใจ“ไหน ลูกเป็นอะไร” ฉันได้ยินเสียงคุณพ่อลอดเข้ามาก่อนที่จะเห็นท่านในวินาทีถัดมาพอเห็นค

“แก! นั่นพี่ปี 3 ที่หาตัวโคตรยากใช่มะ ไปขอลายเซ็นกัน!” แก้มยุ้ยโพล่งน้ำเสียงตื่น เบิกตาโตพลางชี้ไปยังรุ่นพี่ผู้ชายกลุ่มนึงที่กำลังโดนน้องปี 1 ในเอกรุมล้อมระหว่างเดินเข้ามาในโรงอาหารช่วงนี้พวกเราเด็กปี 1 มีภารกิจต้องล่าลายเซ็นพี่ปี 2 ยันปี 4 เลยค่ะ ของพี่ปี 2...ฉันกับเพื่อนในเอกขอกันครบหมดละเพราะเจอกันบ่อยตอนพี่ๆ นัดซ้อมบูมเอก ขาดก็แต่พี่ปี 3 และปี 4 บางกลุ่มที่ไม่ค่อยปรากฏตัวให้เห็น แบบเรียนเสร็จพวกพี่เค้าก็ออกจาก ม. ไปเลยไรเงี้ย เพราะงั้นถ้าเจอต้องรีบทันที อย่ารอเวลาอะไรทั้งนั้น“แกสองคนไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันกับฝันเฝ้าโต๊ะเอง” ฉันพยักเพยิดบอกเอมกับแก้มยุ้ย ตาก็มองรุ่นพี่ด้วยว่าหน้าตาเป็นไง เผื่อวันนี้พวกพี่เค้าว๊าบหายไปก่อน... เจอเวลาอื่นจะได้ขอถูกคน“เค เดี๋ยวฉันสองมานะ ป่ะ...ไปกัน” เอมพยักหน้าชวนแก้มยุ้ย แล้วสองคนนี้ก็วิ่งโร่ไปหาพวกรุ่นพี่อย่างไม่รอช้า อย่างที่รู้กัน คณะมนุษย์มีนักศึกษาเรียนเยอะ ที่นั่งในโรงอาหารค่อนข้างมีจำกัด ลุกปุ๊บคือเสียม้าปั๊บ เพราะงั้นต้องมีคนทำหน้าที่เฝ้าโต๊ะ จะทำอะไรค่อยผลัดเปลี่ยนกันไป“พวกนั้นโดนบูมแน่เลย” ฝันว่าเมื่อเห็นเอมกับแก้มยุ้มรวมถึงเพื่อนในเอกคนอื

พวกเราสี่คนมาถึง ม. ก่อนเวลานัดหมายเกือบสิบนาทีได้แล้วก็แอบแปลกใจเมื่อรุ่นพี่ให้เดินไปรับโอเบนโตะ แต่พอรู้ว่าว่าอาจารย์ประจำภาควิชาสั่งมาเลี้ยงเด็กปี 1 ทุกคน ความรู้สึกถัดมาคือทึ่งในความใจดีนั้นชะมัด คิดดูดิเลี้ยงทงคัตสึเจ้าดังราคากล่องละไม่ต่ำกว่าสามร้อย นักศึกษาปี 1 มีเกือบสี่สิบชีวิต... หมดเงินไปเยอะเหมือนกันนาระหว่างนั่งทานข้าว เฟรชชี่อย่างพวกเรามีโอกาสได้แนะนำตัวกับเพื่อนในเอกที่นั่งใกล้กัน ฉันแอบโล่งใจหน่อยๆ ที่เพื่อนใหม่ส่วนใหญ่ดูท่าทางจะเน้นสายฮามากกว่าสายอื่น ก็มีบ้างแหละที่เพื่อนบางคนดูเป็นสายวิชาการ สายโอตาขุ สายสวยเริ่ดและสายไฮโซ แต่เป็นธรรมดาของมนุษย์ล่ะเนอะ ที่คนเราจะมีลักษณะนิสัยและความชอบแตกต่างกันไปทานข้าวเสร็จได้สักพัก อาจารย์ประจำภาคทุกท่านก็เข้ามาแนะนำตัวและให้โอวาทอย่างใจดี ก่อนจะขอตัวไปทำงานต่อ จากนั้นรุ่นพี่ปี 2 ก็ให้น้องปี 1 แนะนำตัวกับเพื่อนๆ อย่างเป็นทางการ ทำความสนิทสนมกันไว้เพราะยังไงต้องเรียนด้วยกันถึงสี่ปี (ถ้าไม่มีใครซิ่วไปซะก่อนนะ) เสร็จแล้วพวกพี่ๆ ก็คุยเรื่องสายรหัส เรื่องการเรียนว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็ถามได

วันปฐมนิเทศวันนี้ทางมหาวิทยาลัยนัดหมายนักศึกษาใหม่ชั้นปีที่ 1 ทุกคนขึ้นหอประชุมพร้อมกันฉันกับฝันนัดแนะกันตั้งแต่เมื่อวานจะไป ม. ด้วยกัน แต่ค่ะแต่... ลูกพีชคนนี้ดันสะดุ้งตื่นก่อนนาฬิกาปลุก! เพราะฝันเห็นผู้ชายหน้าหล่อดาเมจรุนแรงคนเมื่อวานว่าเขาขับรถพาไปเที่ยวงี้ จะบ้าตายกับตัวเอง เจอกันแค่ครั้งเดียวถึงขั้นเก็บผู้ชายเอามาฝัน... รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น เพ้อเจ้อมากค่ะลูกพีช!ละคือพยายามหลับต่อเท่าไหร่ก็ทำไม่ได้ไง นี่เลยลุกจากเตียงขึ้นมาอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะเดินมาเปิดตู้เย็นหยิบนมจืดกับเบเกอรี่แสนอร่อยฝีมือของคุณป้าที่ท่านนำมาใส่ตู้เย็นตั้งแต่เมื่อวานเข้าไมโคร เวฟเพื่ออุ่นทานฉันหยิบมือถือขึ้นมาเข้าไลน์ อ๊ะ! คุณแม่ทักมาว่าอยากเห็นลูกสาวในชุดนักศึกษา... ลูกของแม่ต้องสวยแน่เลย ฉันหลุดขำพลางส่งสติ๊กเกอร์หัวเราะกลับไป ก่อนจะบอกว่าถ้าหนูเปลี่ยนผ้าเสร็จ เดี๋ยวถ่ายรูปส่งให้ดูค่ะ สักพักคุณแม่ก็ส่งสติ๊กเกอร์โอเคกลับมาทานอะไรเสร็จฉันเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอน พอเห็นตัวเองในชุดนักศึกษาผ่านกระจกก็อดยิ้มไม่ได้ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาอีกก้าวไงไม่รู้แฮะแชะ! ฉันหยิบมือถือขึ้นมาเซลฟ

อยู่คนเดียวได้จริงๆ นะลูกพีช” คุณป้าถามด้วยสีหน้าเป็นกังวลเมื่อต้องปล่อยฉันไว้คนเดียวในห้องใหม่แห่งนี้ ห้องที่ฉันอาจจะอยู่ยาวถึงเรียนจบมหาลัยเลยล่ะ“สบายมากค่ะ” ฉันตอบด้วยรอยยิ้มกว้างหวังให้ทุกคนคลายกังวล“ให้พี่เค้กอยู่เป็นเพื่อนสักคืนก่อนมั้ย มาถึงก็อยู่คนเดียวเลย ลุงว่ามันจะเหงาเอานะลูก” คุณลุงถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง ไม่ต่างจากคุณป้าแม้แต่น้อย“ได้นะ ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนก่อน ยังไงมหาลัยพี่ก็เปิดช้ากว่าของพีชวันนึงอยู่ละ”พี่เค้กซึ่งเป็นลูกสาวคนเล็กของคุณลุงคุณป้าระรัวพยักหน้าทำให้ฉันยิ้มออกมา“พีชอยู่ได้จริงๆ ค่ะ อีกอย่างพี่เค้กต้องย้ายของเข้าคอนโดเหมือนกัน ไหนรุ่นพี่จะนัดพรุ่งนี้ตอนบ่ายอีก อย่าให้พีชเป็นต้นเหตุทำให้พี่เค้กช้ากว่าเดิมเลยค่ะ... นะคะ...น๊า” ฉันออดอ้อนแบบที่ชอบทำอยู่บ่อยๆ ทำเอาคุณลุงกับคุณป้ามองหน้ากันด้วยสีหน้าชั่งใจ“เราอ้อนขนาดนี้ป้าจะขัดยังไงไหว” คุณป้าถอนหายใจยาวก่อนจะอ้าแขนออก “มา... ขอป้ากอดให้ชื่นใจหน่อย เดี๋ยวจะไม่เจอกันอีกหลายเดือน” ฉันยิ้มกว้าง โผเข้ากอดป้าสะใภ้ซึ่งเลี้ยงดูฉันมาเป็นอย่างดีตลอดหลายปีที่ผ่านมา“ถึงไม่เจอกันแต่เรายังวีดีโอคอลหากันได้ทุกวันนะคะ พ