Novels by mindy

คำว่าหนูตามใจพี่เดย์ทุกอย่าง ตอนนี้ฉันเลยได้มานั่งดินเนอร์กับพี่เดย์บนรูฟท็อปของโรงแรมหรูชื่อดังริมแม่น้ำเจ้าพระยา มองดูวิวฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นสวนสนุกขนาดใหญ่ที่เราสองคนเคยไปด้วยกันครั้งนึง ไม่ต้องถามนะคะว่าหรูขนาดไหน เอาเป็นว่าหรูจนขนลุกเพราะเมนูแต่ละอย่างของที่นี่แพงระยับ แถมโต๊ะที่เราสองคนนั่งเป็นส่วนที่ยื่นออกมาต้องจองกันข้ามเดือน ทว่าพี่เดย์กลับได้มาอย่างง่ายดายเพราะใช้เส้นสายเพื่อนสนิทอย่างพี่กัสซึ่งเป็นลูกชายเจ้าของโรงแรมแห่งนี้นั่นเอง“ชอบมั้ยครับ” เสียงของพี่เดย์ทำให้ฉันละสายตาจากสวนสนุกที่มีแสงไฟระยิบระยับหันมองเจ้าตัว ก่อนจะยิ้มหวานแต่แอบกระซิบเบาๆ เพราะกลัวบริกรที่เดินไปมาได้ยิน“ก็ชอบค่ะ แต่อีกใจก็อดคิดไม่ได้ว่ามันหรูเกินไปรึเปล่า”“กับคนพิเศษ ไม่มีคำว่าเกินไปหรอกครับ” พี่เดย์บอกกันด้วยสายตามีความหมาย“ขนาดนั้น” ฉันลากเสียงยาวแซวขำ พี่เดย์ยักคิ้วกวน“อ่าฮะ”ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง!เสียงที่ดังขึ้นทำให้ฉันหันมองสวนสนุกอย่างตื่นเต้น เห็นพลุหลากสีสันกระจายเต็มท้องฟ้า แต่ที่

“หนูขอโทษนะคะที่ทำให้คุณหมอกับทางโรงพยาบาลวุ่นวาย ไหนจะโทรตามกันแล้วหนูไม่รับสายอีก” พอคิดได้ฉันรีบยกมือขอโทษ บอกด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ทว่าคุณหมอยิ้มอย่างเข้าใจ“ไม่เป็นไรค่ะ ชื่อคล้ายกันเลยทำให้เข้าใจผิดได้”“ถ้างั้นทำไมหนูถึงผอมลงล่ะคะ” ฉันออกปากถามคุณหมอด้วยความสงสัย ทว่าพี่เดย์ที่มีสีหน้ายิ้มแย้มไม่เปลี่ยนเป็นฝ่ายตอบแทน“เพราะน้องฝันหวานไม่ค่อยทานอะไรไงครับ”“แต่หนูมีอาการนอนไม่ค่อยหลับด้วยนะคะ แถมเมื่อวันศุกร์ใจก็เต้นแรงมากด้วย” ฉันพูดอย่างกังขา“คนไข้มีเรื่องเครียดรึเปล่าคะ” คุณหมอตั้งคำถามมาทำเอาฉันชะงักไปนิดนึง“ก็เครียดค่ะ” ฉันยอมรับแต่โดยดี เครียดมากด้วยเถอะ“ถ้ามีเรื่องเครียดรวมถึงทานน้อยลงจะทำให้นอนไม่หลับ หัวใจเต้นแรง ถือเป็นอาการที่พบได้บ่อยมากค่ะ มันคาบเกี่ยวกับอาการไทรอยด์ หมอเลยสั่งให้ตรวจเลือดดู” คุณหมออธิบายให้เข้าใจอย่างง่ายๆ ฉันนี่ถึงกับเก็ททันทีในเมื่อช่วงก่อนเครียดจริงอะไรจริง “แต่คนไข้สบายใจได้ค่ะ ร่างกายเป็นปก

“กลัวหรือครับ” พี่เดย์ที่เดินจับมือกันหันมาถามด้วยสีหน้ากังวล ตอนนี้มือของฉันเย็นจนรู้สึกได้ เช้านี้เราสองคนตื่นขึ้นมาก็ทำภารกิจส่วนตัว ออกมาทานข้าวเช้าแถวหน้าคอนโดและมาโรงพยาบาลด้วยกับ ถึงรู้แก่ใจว่ามาหาหมอเพื่อทำการรักษาแต่ใจก็อดกลัวไม่ได้อยู่ดี ฮือ!“หนูกลัวค่ะ มันกังวลไปหมด กลัวสารพัดสิ่ง”“ไม่ต้องกลัวครับ พอพบหมอ ได้ทานยา ได้ปรับยาเดี๋ยวก็หาย” พี่เดย์ให้กำลังใจด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“อื้อ” ฉันพยักหน้าช้าๆ บอกตัวเองว่าอย่ากลัว อย่าเครียด เดี๋ยวก็ดีขึ้นเราสองคนเดินมาที่หน้าเคาท์เตอร์เพื่อบอกชื่อเสียงเรียงนาม ทว่าพยาบาลที่รับเรื่องกลับมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจอย่างเห็นได้ชัด เล่นเอาฉันกับพี่เดย์มองหน้ากันด้วยความงงเลยทีเดียว“คุณลลิลสุรางค์ อชิรสิทธิ์กุลนะคะ”“ใช่ค่ะ หนูเอง” ฉันพยักหน้าน้อยๆ“คุณหมอเจ้าของไข้ที่วินิจฉัยโรคให้คุณลลิลสุรางค์เมื่อวันศุกร์อยากพบคุณมากเลยค่ะ ทางโรงพยาบาลพยายามติดต่อคุณแต่สายไม่ว่างเลย เดี๋ยวจะให้พยาบาลพาไปหาคุณหมอนะคะ”&ld

“คืนนี้พี่นอนที่นี่ได้มั้ยครับ” พอฉันเดินออกจากห้องน้ำในสภาพชุดนอน ผมเปียกจนต้องเอาผ้าเช็ดตัวคลุมไว้ พี่เดย์ที่นอนคว่ำมองหน้าจอมือถือตั้งแต่ก่อนฉันเข้าไปอาบน้ำ เงยหน้าขึ้นมาขออนุญาตกันด้วยสีหน้าจริงจัง“กลัวหนูวูบเหรอคะ” เมื่อกี้ก็ไม่ให้ล็อคประตูห้องน้ำ กลัวฉันเป็นลมเดี๋ยวเข้าไปช่วยไม่ทัน ตอนนี้อยากนอนนี่อีก... รู้เลยว่าเป็นห่วงมากถึงขั้นไม่กล้าให้ฉันอยู่คนเดียว“ครับ” พี่เดย์พยักหน้ารับ ทั้งสีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงแบบปิดไม่มิด“อันที่จริงถ้าหนูไม่เหนื่อย ไม่ได้ออกแรงเยอะ ใจก็ไม่เต้นแรงหรอกค่ะ ดูอย่างสองวันที่ผ่านมาสิคะ หนูออกไปกับพี่เดย์ทุกวันยังโอเคอยู่เลย ที่คุณหมอกลัวช็อกเพราะถ้าใช้แรงมากไป หัวใจจะทำงานหนักขึ้นจนร่างกายรับไม่ไหวประมาณนั้น” ฉันบอกให้พี่เดย์คลายกังวลแต่สีหน้าของเจ้าตัวดันเป็นห่วงหนักยิ่งกว่าเดิม“พี่รู้สึกแย่มากที่ช่วยอะไรน้องไม่ได้เลย”“ไม่เอาสิคะ ไม่ใช่ความผิดของพี่เดย์สักหน่อย” ฉันรีบเดินเข้าไปนั่งข้าง พูดให้คลายกังวล “พี่เดย์ก็เห็น ที่ผ่

“แล้วคุณพ่อคุณแม่ไม่ว่าเหรอคะที่ฝัน... มีแฟน” ฉันกลั้นใจถามออกไป เอาจริงกลัวคำตอบที่ได้เหมือนกันนะ กลัวว่าให้เลิกกันตอนนี้เดี๋ยวนี้ฉันคงทำใจไม่ได้“มันเป็นเรื่องธรรมดาของวัยรุ่นไม่ใช่หรือลูกที่จะมีความรัก พ่อกับแม่เคยผ่านช่วงเวลานั้นมาก่อน รู้ดีว่าเป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้ แต่ถ้าถามว่าเป็นห่วงมั้ย ตอบตามความจริงพ่อกับแม่เป็นห่วงมาก ลูกไม่เคยคบใครมาก่อน ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยรู้ว่าความรักระหว่างหญิงชายเป็นยังไง แต่พอเห็นผู้ชายที่หนูเลือกเป็นคนดี ใส่ใจกับคนรอบข้างแถมยังสามารถปกป้องหนูได้ พ่อกับแม่ก็เบาใจขึ้น” คุณแม่ตอบด้วยรอยยิ้มทำให้ฉันโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ริมฝีปากคลี่ยิ้มโดยไม่รู้ตัว ความดีความน่ารักของพี่เดย์ผ่านด่านครอบครัวของฉันได้แล้ว ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีอะไรเช่นนี้“แล้วตอนนี้พี่เดย์อยู่กับหนูมั้ย” พอคุณพ่อถาม ฉันอึกอักเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ายอมรับ“อยู่ค่ะ”“งั้นพ่อขอคุยกับพี่เดย์หน่อย” ยังไม่ทันที่ฉันจะยื่นมือถือให้ พี่เดย์ก็โผล่หน้าเข้ามาในจอ ยกมือไหว้คุณพ่อคุณแม่ของฉันอย่างเด็กมารยาทดี จากนั้นก

“แล้วบอกคุณพ่อคุณแม่รึยังครับ”“ยังค่ะ” ฉันส่ายหน้าผละออกจากอ้อมอกอุ่น มองพี่เดย์อย่างไม่คลาดสายตา รู้สึกว่าตัวเองโคตรโชคดีที่รับผู้ชายดีพร้อมคนนี้เข้ามาในชีวิต ขนาดวินาทีความเป็นความตายที่กำลังเป็น อยู่ พี่เดย์ยังไม่ทิ้งฉันไปไหน ฉันโชคดีจริงๆ ...“บอกท่านทั้งสองดีมั้ยครับ ท่านควรได้รู้ว่าลูกสาวไม่สบาย”ฉันมองหน้าพี่เดย์อย่างปรึกษา พี่เดย์พยักหน้าให้ ฉันเลยตอบตกลง “โอเคค่ะ”พี่เดย์ใช้นิ้วเช็ดคราบน้ำตาให้กัน หยิบมือถือของฉันส่งมา ฉันเม้มปากด้วยความกลัวปนกังวล กลัวบอกแล้วคุณพ่อคุณแม่จะตกใจหนัก ไม่เป็นอันทำอะไร เพราะงั้นที่ผ่านมาฉันเลยเลือกที่จะเงียบและเก็บเอาไว้เองแต่ถึงยังไงเรื่องนี้ก็สำคัญ ท่านทั้งสองควรรู้อย่างที่พี่เดย์บอกนั่นล่ะ เมื่อตัดสินใจได้ฉันวีดีโอคอลหาคุณแม่ทันที“ตายแล้วลูก หนูเป็นอะไรทำไมตาแดงอย่างนั้น” พอคุณแม่เห็นหน้ากันก็ร้องอย่างแตกตื่น แววตาเป็นห่วงปนตกใจ“ไหน ลูกเป็นอะไร” ฉันได้ยินเสียงคุณพ่อลอดเข้ามาก่อนที่จะเห็นท่านในวินาทีถัดมาพอเห็นค

หลังจากที่สองสาวได้ถ่ายรูปคู่กับไอดอลในดวงใจแล้ว พวกเราหกคนก็ออกมาจากเต้นท์ พี่เค้กกับฝันก้มมองหน้าจอมือถือที่ปรากฏรูปคู่ของตัวเองกับพี่เอเธนส์ไม่หยุด หน้างี้บานแล้วบานอีก ตาหวานเยิ้มราวกับคนตกอยู่ในห้วงแห่งรักยังไงยังงั้นฉันกับพี่เทมส์แยกตัวมาด้วยกันสองคนเพราะรถของพี่เทมส์จอดคนละที่กับพี่เจมส์และพี่เดย์ เราสองคนคุยกันเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งมาถึงรถ“พี่เทมส์คะ หนูขอถามอะไรอย่างนึงได้มั้ย” ฉันเอ่ยปากเมื่อพี่เทมส์ติดเครื่องยนต์เรียบร้อยแล้ว“สำหรับหนูจะถามเป็นร้อยอย่างพี่ก็ยินดีตอบ หนูมีไรจะถามพี่ล่ะ” พี่เทมส์หันมาเลิกคิ้วด้วยรอยยิ้ม“ทำไมพี่เทมส์ถึงกล้าพาพวกหนูไปเจอพี่เอเธนส์คะ”อันที่จริงพี่เทมส์ไม่จำเป็นต้องโทรหาพี่เพลย์เลยก็ได้ พวกเราก็แค่ดูพี่เอเธนส์อยู่ไกลๆ แต่พี่เทมส์กลับต่อสายหาพี่ชายแถมยังกล้าพาพวกเราเข้าหลังเวทีถึงขั้นพี่เค้กและฝันได้ถ่ายรูปคู่ไอดอลระดับเอเชีย... เป็นอะไรที่เกินความคาดหมายแบบสุดๆ เลย“พี่แค่ไม่อยากเห็นหนูโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองก็เท่านั้น” พี่เทมส์คลี่ยิ้มอ่อนโยนพลางยื่นมือเข้ามาเขย่าผมฉันด้วยสีหน้าเอ็นดู“เหตุผลแค่นี้หรือคะ” ฉันตาโตถามด้วยความอยากรู้ปนกังข

“ไม่ต้องเลยไอ้เพลย์”“อะไรของพี่วะ มาถึงจะมายึดคนของผมง่ายๆ ได้ไง”เดี๋ยวนะ! คนของผมของพี่เพลย์ก็มีแค่คนเดียวคือพี่ไพรส์นี่นา เอเธนส์จะยึดพี่ไพรส์ไปไหนเหรอ?“สวัสดีครับ ผู้โชคดีที่เข้ามาถ่ายรูปด้วยใช่มั้ยครับ” เอเธนส์หันมาทักทายพวกเราด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม แถมยังขยิบตาให้อีกหนึ่งกรุบ ฝันกับพี่เค้กถึงกับกรี๊ดออกมาเบาๆ ตามประสาติ่งที่ได้เจอไอดอลในดวงใจ“ไม่ใช่เว้ย! งานวันนี้ไม่มีผู้โชคดี นี่แฟนเทมส์กับเพื่อนๆ” พี่วุฒิบอก“เอ้า! ผมก็นึกว่ามีผู้โชคดี คนกันเองก็ไม่บอกแต่แรก... คอนเสิร์ตสนุกมั้ยครับน้องๆ”เอเธนส์ถามด้วยรอยยิ้มสดใสที่สามารถตกสาวๆ ได้มากมายนับไม่ถ้วน แน่นอนว่าตกพี่เค้กกับฝันได้เป็นล้านครั้งอ่ะฉันว่า“สนุกค่ะ สนุกมาก” พี่เค้กกับฝันตอบพร้อมกันแถมพยักหน้าระรัวด้วยสีหน้าตื่นเต้นขั้นสุด“แล้วไพรส์ได้ดูพี่มั้ย” ว่าแล้วเอเธนส์ก็เลื่อนสายตามาถามพี่ไพรส์แถมยังแทนตัวเองว่าพี่!“อื้อ! พี่เอเธนส์ของไพรส์เก่งที่สุด ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ทำได้ดีเสมอ” ว่าแล้วพี่ไพรส์ที่ยืนข้างฉันโพล่งออกมาพร้อมกับวิ่งเข้าไปหาเอเธนส์ที่อ้าแขนรออยู่ก่อนแล้วหมับ! ทั้งสองคนกอดกันค่ะคุณผู้โชม! ฉันนี่ตาเหลือก

พวกเราเดินผ่านรั้วกั้นหลายชั้นจนเข้ามาถึงหลังเวที ว้าว! ทีมงานใส่เสื้อยืดสีดำเดินขวักไขว่เต็มไปหมด บางคนกำลังใช้วอสื่อสารกับคนอื่น ตรงนั้นมีจอมอนิเตอร์ขนาดเล็กที่กำลังฉายภาพของเอเธนส์ด้านหน้าเวที แถมมีเครื่องอะไรไม่รู้อีกหลายอย่างตั้งไว้ มีคนคุมแต่ละชนิดนั่งอยู่ด้วยพี่วุฒิพาพวกเราเดินมาถึงเต้นท์สีขาวขนาดใหญ่ที่ถูกปิดบังไว้รอบทิศทาง พอผ่านเข้ามาก็รู้สึกถึงไอเย็นของแอร์ แล้วก็เห็นพี่ไพรส์กำลังนั่งมองหน้าจอมอนิเตอร์ที่ฉายภาพเอเธนส์หน้าเวทีด้วยรอยยิ้ม ส่วนพี่เพลย์กำลังก้มหน้าเล่นเกมส์อยู่ข้างๆ“พี่พาน้องๆ มาละ” พี่วุฒิพูดขึ้นทำให้พี่ไพรส์หันขวับมาอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้ม“ขอบคุณพี่วุฒิมากเลยนะคะ”“จะดูเธนส์ข้างเวทีมั้ย ไปพร้อมพี่เลยก็ได้” คำถามของพี่วุฒิทำให้พี่เค้กกับฝันตาวิ้งในบัดดล ส่วนพี่ไพรส์นี่ระรัวพยักหน้าลุกขึ้นยืนอย่างไวแถมยังหันมาชวนสาวๆ อย่างพวกฉันด้วย“ไปค่ะ... ไปกันเถอะลูกพีช ไปกันเถอะน้องๆ”“ไปค่า!” พี่เค้กกับฝันถึงกับรับคำพร้อมกันด้วยน้ำเสียงอันสดใส หน้าตาสดชื่นที่สุดในสามโลก“เดี๋ยวฉันไปด้วย” ว่าแล้วพี่เพลย์ก็ลุกขึ้นยืน ทำท่าเหมือนจะเลิกเล่นเกมส์แต่พี่ไพรส์ห้ามเอาไว้“นายอ

“เอเธนส์! เอเธนส์! เอเธนส์!” เสียงเรียกจากแฟนคลับที่ดังก้องไปทั่วบริเวณหรืออาจจะดังทั่วทั้ง ม.B ทำให้ฉันที่แม้จะไม่ใช่ติ่ง อดตื่นเต้นไม่ได้ขวับ! พอหันไปมองทางหน้าเวที ก็เห็นผู้คนแน่นขนัดต่างมีสีหน้าตื่นเต้น ตื่นตาตื่นใจและแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอย่างเห็นได้ชัด“ฉันตื่นเต้นจังแก” เสียงของฝันทำให้ฉันหันกลับมามองเพื่อน พอเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็รู้เลยว่านี่คืออาการของติ่งขั้นสุด ตางี้เป็นประกาย ใบหน้าฉาบด้วยความสุข“ฉันก็เหมือนกัน” หมับ! พี่เค้กว่าพลางยื่นมือเรียวบางมาจับมือฉันกับมือฝันในเวลาเดียวกัน โหว! มือพี่เค้กเย็นเหมือนกับน้ำแข็งเลย! พี่สาวฉันก็ติ่งไม่แพ้ฝันเลย ฮ่าๆๆ“และตอนนี้ขอเชิญพบกับไอดอลฮ็อตปรอทแตก แถมหล่อแบบไม่มีอะไรมากั้นอย่างเอเธนส์ได้เลยค่า!” เสียงพิธีกรประกาศออกไมโครโฟนทำให้แฟนคลับต่างกรีดร้องเต็มสตรีม“กรี๊ดดดดด! กรี๊ดดดดด! กรี๊ดดดดด!”เสียงอินโทรเพลงของเอเธนส์ดังขึ้น พี่เค้ก ฝันรวมถึงฉันต่างชะเง้อคอ เขย่งมองทางเวทีโดยอัตโนมัติ“หวัดดีคร้าบบ!!” เสียงทักทายฟิลสดใสซาบซ่านของเอเธนส์ทำให้แฟนคลับทั้งสนามต่างกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง“เทมส์” ขวับ! ฉันละสายตาจากเวทีหันไปทางต้นเสียง แล้

“เดี๋ยวหนูโทรถามพี่เค้กดีกว่าค่ะว่าอยู่ที่ไหน” ฉันบอกพี่เทมส์เมื่อเห็นคลื่นมนุษย์เบียดกันขนานใหญ่ไปจนถึงหน้าเวทีแล้ว“พี่โทรหาไอ้เจมส์ดีกว่า มันตัวสูงคงมองหาง่ายกว่าพี่สาวหนู”“ก็ได้ค่ะ” ฉันพยักหน้าเห็นด้วย พี่เทมส์ล้วงมือถือออกมากดหาพี่เจมส์ทันที“มึงอยู่ตรงไหน เชี่ย! ไวแท้ มึงเบียดเข้าไปได้ไงวะ อ้อ! เออๆ แค่นี้เว้ย” คุยสักพักพี่เทมส์ก็วางสายแล้วบอกฉันว่า “พวกนั้นเดิมอ้อมไปด้านหน้า จะมุดเข้าหน้าเวที เห็นว่าเพื่อนเค้กเข้าไปจองที่ตั้งแต่เย็นละ”ฉันกับพี่เทมส์เดินอ้อมมาทางด้านหน้าบ้าง แต่ยังไม่ถึงหน้าเวทีก็เห็นพี่เค้กกับฝันยืนทำหน้าหงอยอยู่นอกรั้วโดยมีพี่เดย์กับพี่เจมส์ยืนอยู่ใกล้ๆ“พี่เค้ก ฝัน” พอฉันเรียก สองสาวก็หันมาอย่างไว “จะเข้าจากหน้าเวทีไม่ใช่เหรอ ทำไมมายืนตรงนี้ล่ะ”“ทีมงานปิดทางน่ะสิ” ฝันบอกเสียงเศร้า หน้าหมองขั้นสุด ก็นะ...ฝันเป็นแฟนคลับเอเธนส์มานานมาก เป็นธรรมดาที่อยากเห็นไอดอลในดวงใจใกล้ๆ อ่ะเนอะ“แล้วสองคนนั้นล่ะ” ฉันถามเพราะไม่เห็นกิ๊บกับคริสอยู่ด้วยแล้ว“กิ๊บมันดึงไอ้คริสวิ่งเข้าไปได้ทันก่อนเค้าจะเอาเหล็กมากั้น ส่วนเราสี่คน....” พี่เค้กว่าเสียงเบาอย่างเสีย ดาย พี่สาวฉันก

วูบ! วินาทีนี้ฉันรู้สึกกลัวแปลกๆ เหมือนตัวเองกำลังทำผิดยังไงยังงั้น อะไรลูกพีช... เธองอนพี่เทมส์อยู่นะ ไม่เห็นต้องกลัวเค้าเลยเหอะ! ฉันเตือนตัวเองในใจ“งั้นกูไปรอดูพี่เอเธนส์ก่อนนะ” พี่เดย์บอกพร้อมทั้งชวนฝันเดินไปทางเวที เอ้า! ไหงงั้นล่ะ“ไปกันเถอะครับน้องเค้ก” พี่เจมส์ชวนพี่เค้กบ้าง พี่เค้กมองมาทางฉัน แล้วมองเลยไปยังพี่เทมส์ ก่อนจะพยักหน้าให้พี่เจมส์แถมยังชวนกิ๊บกับคริสไปด้วยซะงั้น สรุปเหลือแค่ฉันกับพี่เทมส์สองคน!“ว่าไง หนูยังไม่ตอบพี่เลย ทำไมมาดูคอนเสิร์ตถึงไม่บอกพี่” พี่เทมส์ถามย้ำเสียงเย็น ใจเย็นลูกพีชอย่าเพิ่งกลัว คิดยังไงก็บอกไปตามตรงเลย ฉันเตือนตัวเองในใจ“พี่เทมส์รู้ได้ไงคะว่าหนูมาที่นี่” ฉันไม่ตอบแต่เป็นฝ่ายตั้งคำถามบ้าง“พี่เพลย์โทรบอกพี่ว่าหนูมาดูคอนเสิร์ต ทำไมหนูไม่บอกพี่สักคำ” พี่เทมส์ยังถามคำถามเดิม“ก็แล้วทำไมทีเมื่อวานพี่เทมส์ถึงไม่บอกหนูคะ เรื่องจะมาโรงอาหาร” พอโดนฉันย้อนถาม พี่เทมส์สะดุดไปนิดนึง จากหน้านิ่งปนดุกลับยิ้มออกมาเหมือนคนมีความผิดติดตัว“ก็หนูไม่ยอมไปทานข้าวกับพี่ที่คณะ พี่เลยต้องเป็นฝ่ายไปหาหนูไง นี่หนูยังไม่หายโกรธพี่เรื่องนี้อีกเหรอ” ว่าแล้วก็ถามฉันด้วยน