Novels by Mariyah

“Ang sama talaga ng ugali mo, no?” Hindi mapigilan ni Liza ang mapairap sa sinabi ni Luther.Ang galing-galing talaga ng ugali ng baklang ‘to. Nakita na nga na tumutulo ang luha niya pero nagawa pa nitong isingit ang panlalait at sinabi pang kaya wala siyang jowa. Ano namang pakialam nito kung wala siyang jowa? Ang importante, hindi lalaki ang iniiyakan niya. Ang importante hindi siya namomroblema kung may ibang kausap ang lalaking mahal niya.Well, lalaki rin naman ang Papa mo. And technically speaking, siya ang rason kung bakit ka umiiyak ngayon. Napabuntonghininga na lang siya sa naisip niya. Sabagay, totoo rin naman kasi na ang Papa niya ang rason kung bakit siya umiiyak.Isa rin sa dahilan kung bakit hindi niya magawang pumasok sa relasyon dahil sa ginagawa ng kaniyang Papa sa Mama niya. Buong akala niya talaga ay sila ang totoong pamilya at may kabit ang Papa niya.May kabit nga, hindi ako nagkamali…“Ano ba kasi ang iniiyak-iyak mo dyan, girl?” Muling nagsalita ang bakla at tum

Hindi alam ni Liza kung anong sasabihin sa mga oras na ‘yon. Hindi na rin alam ng puso niya kung anong dapat niyang maramdaman. Para siyang pinagsakluban ng langit at lupa. Parang kinukurot ang puso’t damdamin niya. Ang sikip-sikip ng dibdib niya habang patuloy na tumutulo ang mga luha niya.Paanong hindi pala sila kasal ni Mama? Mahinang bulong ng kaniyang isip. Patuloy pa rin siya sa paghikbi habang nakatitig sa kaniyang Papa na sinasarado na ang bag nito. Hindi na ito muling nagsalita na lihim niyang pinapasalamat baka kung ano pang marinig niya na dadagdag pa sa nararamdaman niya ngayon.Hindi niya alam kung dapat ba siyang humingi ng sorry dahil sa mga nasabi niya at nag-assume siyang sila ang totoong pamilya. O kailangan niyang mag-sorry dahil kabit lang pala ang Mama niya.Hindi ko na alam.Ang hindi niya lang din maintindihan kung bakit kailan naging twenty eight years old na siya ay ngayon pa lang niya malalaman na hindi pala kasal ang mga magulang niya. Pero paano nangyari

Mas nauna pang nagising si Liza sa alarm niya. Hindi pa eksaktong alas singko ay nagising na siya dahil sa mga kalabog na galing sa kanilang kusina. Mas excited pa yata ang Mama niya na mamalengke. Kunsabagay, tuwang-tuwa talaga ang Mama niya kapag uuwi ang Papa niya sa kanila.Bumangon na lang siya pagkatapos niyang i-off ang alarm ng cellphone niya. Baka mamaya tutunog pa ang alarm kahit gising na gising na ang diwa niya. Lumabas na rin siya ng kaniyang kwarto at nagtungo na sa kusina para puntahan ang Mama niya at makahingi na ng listahan kung anong bibilhin niya.“Ehh?” Tanong niya sa kaniyang Mama nang makita na nagkalat na sa mesa ang mga bagong biling gulay at karne. Pinagmasdan niya ang kaniyang Mama na nakangiti pa habang naghihiwa na ng kamatis. “Nakapamalengke ka na, Ma?”“Tingin mo?” balik-tanong pa nito sa kaniya, kaya wala siyang nagawa kun’di ang magkamot na lang ng ulo.“Grabe naman ‘yan. Ang aga ko na nga gumising.”“Dapat mas maaga pa kasi, Liza. Gigisingin sana kita

Kahit tinulak na si Liza ay hindi pa rin siya natinag. Tinitigan niya pa rin si Luther para ipaulit ang sinabi nito. Alam niyang tama ang pagkakarinig niya. Na umuwi na siya para makain na siya nito.Itong baklang ‘to talaga. Gusto pala makakain ng pechay, aayaw-ayaw pa. “Ano nga ulit ‘yong sinabi mo?” tanong na naman niya. Hindi naman siya bingi eh. Gusto niya lang talaga ipaulit kay Luther kasi parang…Masharep ‘yon.“Tigilan mo ‘yan, girl. Umuwi ka na sa inyo at kakain pa ‘ko. Distorbo ka talaga kahit kailan.” Tinalikuran na siya nito at pumwesto na para maghapunan, “Pakisara na lang din ang pinto at pati gate na rin ha?”Napakamot na lang siya ng ulo. Kahit kailan talaga ‘tong si Luther. Kailan ba kasi nito makikita na deserve naman nitong mahalin. Na babae talaga ang para dito at hindi lalaki. Na sila talaga ang itinadhana? Bakit kasi lalaki pa ang gusto nito?Pero sa sinabi nitong kakainin siya, parang sign na ‘yon talaga! Ipapakita niya sa kaniyang Mama na magtatagumpay din si

Hinampas-hampas ni Liza ang unan nang makapasok na siya sa kwarto niya. Hindi na nga niya kinausap ang Mama niya nang makarating siya sa bahay. Pakiramdam niya para bang pinagsakluban siya ng langit at lupa. Naiinis siya sa part na alam na nga ni Luther na ito ang crush niya pero nagawa pa nitong sabihin na huwag niya raw agawin ang boyfriend nito.“At bakit ko naman aagawin? Baliw ba ‘ko?” pagkausap niya sa sarili at humarap pa sa salamin. Tinuro niya ang sarili at tumaas ang kilay niya. “Ako? Baliw?” Mahina siyang natawa. “Baliw kay Luther, oo. Kaya hindi ang boyfriend ni Luther ang aagawin ko, kun’di si Luther mismo!”Kung kanina ay naiinis siya, iba na ang nararamdaman niya ngayon. Parang maganda yatang plano ang agawin si Luther sa boyfriend nito. Operation: Agawin si Luther!Nagpahid na siya ng luha at inayos na rin ang pagkakatali ng buhok niya. Walang patutunguhan kung iiyak lang siya nang iiyak. Hindi naman niya maaagaw si Luther kung iiyak lang siya sa kwarto niya diba? Mas

Hanggang sa matapos kunan ni Liza ng mga measurements ang pinsan niya ay hindi talaga lumabas ng kwarto ang hinayupak na Luther. Hindi naman siya isinilang kahapon para hindi malaman kung ano ang ginagawa ng dalawa sa loob.Hindi na niya alam kung tama pa ba ‘tong ginagawa niya. Mas iniisip niya kasi kung anong ginagawa ni Luther sa loob. Baka hindi nito gusto ang ginagawa nito. Pero napipilitan lang ito dahil gusto nitong lumayo siya.Hay nako! Delulu ka talaga, gurl. Galit na sigaw ng utak niya. “Are you okay? Is there something bothering you?” tanong ng pinsan niya nang mapansin na aligaga siya. Hindi rin naman talaga siya mapakali dahil gusto ng mga paa niya na lumapit do’n sa kwarto na pinasukan ni Luther.Kanina pa siya kating-kati na tanungin tong pinsan niya. Kung jowa ba talaga ni Luther ang kasama nito ngayon sa kwarto. Baka naman kasi diba kapatid lang or baka pinsan lang din. Napabuntong hininga na lang siya at nagkamot ng ulo.“Eh kasi, Kitty.” Panimula niya nang matapos

Hindi na alam ni Mae kung paano siya napapayag. Ang alam lang niya ay ilang minuto matapos silang mag-usap sa hallway, ay narito na siya ngayon, nakaupo sa likod ng motor ni Kent. At kasalukuyang umaandar iyon.Mahigpit ang kapit niya sa gilid ng upuan at pilit iniiwasan ang sarili na humawak dito. Kahit ilang linggo na silang mag-jowa ni Kent ay parang nahihiya pa rin talaga siya sa boyfriend niya.Hindi niya alam kung saan siya dadalhin ni Kent. Hindi rin nito sinabi. At sa totoo lang hindi rin siya nagtanong.Ano bang ginagawa mo, Mae?Tahimik siyang napabuntong-hininga habang pinagmamasdan ang kalsadang nadadaanan nila. Pinagmamasdan na lang niya ang mga ilaw ng poste na unti-unting nagsisindi, mga taong pauwi na, at mga sasakyang dumadaan na tila walang pakialam sa gulong nasa isip niya.Dapat ay kinakabahan siya ngayon diba? Dapat ay nag-iingat siya. Pero bakit parang kabaligtaran ang nararamdaman niya?May kaba, oo pero may halo ring excitement.Isang bagay na hindi niya kayang

Hapon na nang matapos ang huling exam.Pagod na pagod si Mae. Parang may martilyo na pumupokpok sa ulo niya at sobrang bigat pa ng kaniyang ulo. Gusto na lang niyang umuwi para makapagpahinga at makatulog na rin. Gustong-gusto ng bumawi ng katawan niya sa pagtulog. Parang hindi lang ulo niya ang mabigat ngayon, pati mga mata niya.Idagdag pa ang pagod niya sa exam, hindi lang sa mga tanong na kinailangan niyang sagutan buong araw kundi sa sarili niyang pilit kinokontrol ang isip at damdamin.Ang hirap palang magpigil, bulong ng utak niya. Paglabas niya ng classroom kasama si Vanessa, agad siyang sinalubong ng ingay ng hallway, mga estudyanteng nag-uusap, nagrereklamo, nagtatawanan. Naririnig pa niyang nagyayabangan ang iba tungkol sa mga sagot ng mga ito kanina.Normal.Lahat ay normal maliban sa kanya. Hindi na normal ang sakit ng ulo niya.“Grabe, Mae! Math pa lang kanina, parang gusto ko nang umiyak,” reklamo ni Vanessa habang naglalakad sa tabi niya. Umiiling-iling pa ang pinsan

“Ano bang ginagawa niyo?” tanong ni Manang Fe, pero ang tono nito ay hindi mapanghusga kundi puno ng aliw.“W-wala po!” mabilis na sagot ni Mae, pero agad din siyang napaisip.Sht. Kailangan ng dahilan! Kilala niya si Manang Fe at alam niya kung anong tumatakbo sa utak nito ngayon. For sure ay iniisip nito ang iniisip niya.“M-Magrereview po kami,” bigla niyang dagdag, halos magkandautal. “Exam week po namin ngayon.”Saglit na natahimik si Manang Fe at napatingin ito kay Kent. Pagkatapos ay bumalik ang tingin sa kaniya na para bang sinusukat kung gaano katotoo ang sinasabi niya.“Review?” ulit nito.“Opo!” mabilis niyang sagot, sabay tango nang sunod-sunod. “May… may kailangan po akong ipaintindi sa kanya. Sa subject.” Tinuro pa niya si Kent.Bahagya siyang napalunok matapos sabihin iyon. Hindi niya alam kung convincing ba siya. Pero nang sumulyap siya kay Kent ay nakatingin ito sa kanya. At halatang pinipigilan ang sarili na huwag ngumiti.“Talaga?” tanong ni Manang Fe, ngayon ay may

Pagkaputol ng tawag ay tila bumalik ang katahimikan sa kwarto ngunit ibang katahimikan na ito. Hindi niya alam kung anong sunod niyang gagawin. Parang ayaw niya tuloy patayin ang tawag nila ni Vanessa at hayaan na lang itong magsalita ng kung ano-ano kaysa sa ibalik ang atensyon niya kay Kent. Pero syempre, hindi naman pwede kung gano’n.Dahan-dahang ibinaba ni Mae ang cellphone sa tabi niya. Hindi niya agad kayang tumingin kay Kent. Ramdam pa rin niya ang init ng katawan nito na napakalapit sa kaniya na para bang hindi pa tuluyang nawawala ang nangyari kanina.At sa totoo lang ay ayaw niya ring mawala iyon.Ngunit ngayon ay hindi na niya alam kung saan siya titingin o kung ano ang sasabihin. Nawala na yata ang tapang na napulot niya kanina.“Kaya pala…” mahina niyang sabi na pilit binabasag ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa. “Tinanggal mo siya kanina.” Mahina niyang dagdag. Naalala niya tuloy na siya nga pala ang nag-utos dito na tanggalin ang pinsan sa GC nilang tatlo.May ba

Hindi na namalayan ni Mae kung kailan siya napasunod.Parang kusa na lang siyang hinila ng mga paa niya papasok sa loob ng kwarto, kasunod si Kent at sa isang mahinang tunog ng pagsara ng pinto, tila tuluyan nang nahiwalay ang mundong nasa labas sa kung anong meron sa pagitan nila.Bumalot ang katahimikan sa kanilang dalawa ni Kent at tila nakikiramdam sila sa isa’t isa. Pero ang katahimikang iyon ay mas maingay pa sa anumang ingay. ‘Yong katahimikan na maririnig na niya ang pagpintig ng puso niya.Nakatayo siya sa gilid ng kama niya, habang si Kent ay ilang hakbang lang ang layo sa kaniya. Nakatingin ito sa kanya na para bang may matagal na itong pinipigilan at ngayon ay nasa hangganan na.Ang dibdib niya ay mabilis na umaangat-bumaba. Hindi niya alam kung dahil ba iyon sa kaba o sa iniisip niyang mangyayari sa kanilang dalawa ngayon. Ayaw man niyang aminin pero gustong-gusto ng puso niya ang balak ng kaniyang isipan ngayon. At ngayon nga, kung hihilingin man ni Kent ulit ay hindi si

At sa pagitan ng gate ay naroon nga si Kent. Hindi pa rin makapaniwala si Mae sa nakikita niya. Pinuntahan pa talaga siya nito sa bahay nila.Napahinto siya, tila biglang nawalan ng lakas ang mga tuhod niya. Hindi siya agad nakagalaw na parang may kung anong humigpit sa dibdib niya habang nakatitig sa lalaking kanina lang ay nasa maliit na screen ng cellphone niya.Ngayon ay narito na ito. Sa harap niya. Totoo. Humihinga.At nakatingin sa kanya na parang siya lang ang nakikita nito sa buong mundo.Ang ilaw mula sa poste sa labas ay marahang tumatama sa mukha ni Kent, nagbibigay-lalim sa matitigas nitong features, sa panga nitong mahigpit, sa mga matang madilim at tila may pinipigilang kung ano.At doon pa lang ay ramdam na niya.Hindi ito simpleng pagkikita. Hindi ito basta pagbisita. May ibang dala ang gabing ito. May mas mapanganib.“Kent…” halos bulong na lumabas sa labi niya.Ngunit hindi ito sumagot.Sa halip, dahan-dahan itong lumapit sa gate at ang bawat hakbang ay kontrolado,

Pagkauwi ni Foina sa bahay niya ay hindi pa nakabukas ang ilaw. Meaning wala ang Mama niya sa kaniyang bahay. Pagkatapos niya kasi sa college at no’ng nakapag-ipon siya ay bumili siya ng sarili niyang bahay. At paminsan-minsan ay dumadalaw ang kaniyang Mama para bisitahin siya.Binuksan niya agad ang ilaw. Alas sais na kasi siya nakauwi dahil may binili muna sa Watson. Sa sobrang stress niya parang kailangan niyang mag-self care at bumili ng pampaganda upang mabalik ang one-fourth na gandang nawala sa kaniya kanina.Nang malapag niya sa mesa ang pinamili niya ay saka nag-ring ang kaniyang cellphone. Agad din naman niyang kinuha sa bulsa ang cellphone at nabasa niya ang pangalan ni Georgie. Ang best friend niya no’ng college. Rumehestro agad sa kaniyang mga labi ang ngiti. Miss na miss niya ang babaeng ‘to.“Hi, Luv!” bati agad nito nang masagot niya ang tawag. Cheerful na naman ang babae, as always. Kapag talaga nauubos ang socialization battery niya ay si Georgie ang sumasalo.Ngumit

Nawalan ng gana si Foina na kumain kaya hindi na niya nahintay ang dalawa at bumalik na lang siya sa classroom niya. Meron pa naman siguro siyang natirang sandwich do’n, iyon na lang siguro ang kakainin niya.Hindi siya makapaniwalang may mga guro na gano’n kung umasta. Aayain ka agad ng date samantalang unang interaction pa nga lang nila. Ni hindi pa nga niya nasasabi dito kung anong pangalan niya. Pero kung makaaya ito ay parang close na close sila.Or baka personality lang talaga niya na gano’n siya tapos OA lang ako.Pero kahit na siguro. Hindi naman siguro magandang gawin ‘yon dahil hindi pa nga sila close.Nang makarating siya sa kaniyang classroom ay nakita niya ang mga bata na nagtatawanan pang kumakain at nagkwekwentohan. At nang makita siya ng mga bata ay biglang natahimik ang mga ito. Ngumiti na lang siya sa mga bata para hindi ma-intimidate ang mga ito sa kaniya.“Ma’am, kumain na po ba kayo?” tanong ng isang estudyante sa kaniya. “Hindi pa nga, eh.” Hilaw niyang sagot. H

"Good morning, Ma'am."Ngiti ang palaging sagot ni Foina sa mga estudyante na bumabati sa kaniya. Kung titingnan, hindi pa talaga siya ready na tawaging "Ma'am" kung pagbabasehan ang height niya na parang pinagkaitan ng tangkad. Na kahit may suot na siyang heels ay parang wala pa rin iyong naiambag sa kaniya. Hindi naman talaga iyon ang problema niya, mas pinoproblema niya kung paano niya haharapin ang bawat araw ng pagiging guro sa isang university.Hindi pa talaga siya sanay na sa bawat lakad niya ay may bumabati sa kaniya. Hindi pa sanay ang labi niya na ngumiti kapag may babati. Nakakapagod pala ang bagay na 'yon, kaya siguro may teacher siya noon na parang pinagsakluban ng langit at lupa. At hindi pa siya sanay na palaging may nakamasid sa kaniya. Ito pala ang pakiramdam ng mga guro niya noon."So, Ms. Dela Fuente," pagkuha ng pansin ng kasama niyang Principal. Tumingin siya rito at hindi pinahalatang parang nahihiya siya sa tangkad nito. Ngumiti ito sa kaniya bago pumasok sa cla

"I always get what I want."Nanigas ang panga ni Foina nang nagpumilit talaga si Ryan Chester na pumasok sa bahay niya. Sobrang guwapo nitong tingnan sa suot nitong black polo shirt at black long pants. Palihim niya ring pinapagalitan ang sarili dahil binuksan niya pa rin ang pinto kahit alam niyang ang hambog na teacher ang nasa labas ng bahay. Gusto lang naman sana niyang manigurado dahil hindi siya makapaniwala na nalaman nito kung saan siya nakatira. Mabuti na lang talaga dahil hindi niya kasama ang Nanay niya. Baka ito pa ang unang sumipa sa mukha ni Chester. Ayaw na ayaw pa naman nitong may bumibisita sa kaniya kapag malalim na ang gabi."I thought I made it clear that I won't go out with you," aniya at agad nag-iwas ng tingin. Hindi niya kayang tingnan nang matagal ang mga mata ng lalaki. Pakiramdam niya kasi kapag titingnan niya ito nang matagal ay mababasa nito ang laman ng isip niya."You're a very smart woman, Babe. So, I wonder why you haven't figured out that I always g