Novels by Mariyah

“Bakit lukot na lukot na naman 'yang mukha mo?”Pinaikot ni Mae ang mga mata at hindi tinapunan ng tingin ang pinsan niyang si Vanessa. Paglipas ng ilang segundo ay tumayo siya at lumapit sa mesa na kadalasan niyang ginagamit tuwing may laboratory sila. Kung gaano kakalat ang mesa niya ay ganoon din kagulo ang utak niya ngayon. At mas lalo lang tuloy siyang na-stress kasi magulo na nga ang utak niya, magulo din ang environment niya. Napailiing na lang siya at nagbuntonghininga.Kinuha niya ang meter stick na nasa ibabaw ng mesa. Hinaplos niya iyon mula sa tuktok hanggang sa baba. Parang wala siya sa sarili na tinititigan ang bawat numero na nakasulat do'n hanggang sa narinig niya ang pagtawa ng pinsan niya.“Don’t tell me gagamitin mo 'yan sa boyfriend mo? Or sinusukat mo lang kung gaano kahaba ang ano ni Kent—”Hindi natapos ni Vanessa ang mga sasabihin pa sana nito dahil agad niyang nahablot ang tailorʼs chalk niya at binato sa pinsan. Kahit kailan talaga walang nasasabing matino an

“Chief, nakita mo na ba?” tanong ni Monique kay Mae na siyang ipinagtataka niya.Bitbit niya ang mga tela na gagamitin niya mamaya sa kanilang major nang tawagin siya ni Monique. Kahit na maiinit ang paligid ay nagawa niyang huminto para tingnan si Monique dahil parang may dala itong chismis. Parang mali yata ang pagkakakilala niya sa sarili niya, ang buong akala niya ay siya ang pinaka-tsismosa sa buong campus pero bakit parang si Monique yata ang updated sa mga latest ngayon at siya naman ang nahuhuli sa balita. Iba na yata ang takbo ng panahon, ah!Tumaas ang kaniyang kaliwang kilay at tinutukan si Monique. Ano na naman kaya ang dala nitong balita na ibubuhay ng dugo at kaluluwa niya?“Nakita ang alin?” takang tanong niya sa kaibigan at hindi pinapahalata na excited siya, baka hindi pa nito ituloy ang kwento.Ngumiti ang dalaga at humawak muna sa dibdib bago siya sinagot. Na para bang exciting talaga ang chismis nito. “Ang bagong layout natin ire-release na bukas.”Nalaglag ang pa

PADABOG na ibinalik ni Mae ang baso sa mesa dahil sa inis na nararamdaman niya, hindi na talaga siya natutuwa sa pinaggagawa ni Kent Wilson Orquina. Hindi lang inis ang nararamdaman niya, kun'di galit na talaga. Galit na galit na talaga siya. Pakiramdam niya ay umiinit na ang ulo niya at puputok na siya na parang bulkan.Simula nang maging kasama na ito sa Blossom ay mas nadagdagan ang inis niya rito. Hindi nakaya ng powers niyang pigilan ang pagpasok nito kaya araw-araw tuloy siyang naiimbyerna. Mali, hindi pala araw-araw kun'di minu-minuto pala. Kumukulo ang dugo niya tuwing malapit ito sa kaniya. Kahit nga maamoy niya lang ang gamit nitong pabango ay parang sinisilaban na siya sa galit. Ang mas malala pa ay umaabot siya sa punto na ang sarap na nitong kalbohin.Pasalamat na lang talaga ang Kent na iyon dahil may natitira pa siyang konsensiya sa sarili. Kunting-kunti na lang, hindi na siya maniniwala sa tinatawag na karma. Dahil kung wala na siyang natitirang kabaitan, baka nasumbon

Anong ginawa mo Mae? Hindi ka ba nag-iisip? Pagkausap ni Mae sa sarili habang kaharap ang salamin niya. Pinukpok pa niya ang kaniyang ulo dahil sa kagagahan niyang ginawa kanina. Mula nang makauwi siya kanina ay nagkulong na siya sa kwarto at wala na siyang ibang ginawa kun'di ang tumitig sa salamin at pagalitan ang sarili.Hindi na niya alam kung anong pumasok sa kukute niya at pumayag siyang gano'n ang mangyari. Kung bakit siya nagpahalik sa lalaking 'yon. Talagang hindi na tama 'to!Kahit anong gawin niyang pag-isip ng rason ay wala talaga siyang mahagilap. Napasigaw na lang siya sa inis."OMG!" Muli na naman niyang tili. "Nababaliw ka na ba talaga?" Halos pukpokin na niya ang ulo para lang magising siya sa kabaliwan niya.Muli na naman siyang tumingin sa salamin at tinanong ang sarili kung bakit siya pumayag. Talagang hindi pa siya pumalag! Samantalang pwede naman niyang sipain si Kent hanggang sa mamilipit sa sahig. Pero, anong ginawa niya?Wala talaga siya sa matinong pag-iisip.

“Hoy!”Halos lumipad ang kaluluwa ni Mae dahil sa gulat. Para siyang magnanakaw na nahuli ng may-ari. Nabitawan niya ang libro na nahirapan pa siyang makuha dahil sa walang-hiyang Kent na 'yon. Ayaw pa talagang ibigay ang libro na siya naman talaga ang nauna. Masiyado lang talaga itong bida-bida.Agad niyang kinurot ang pinsan niya. Sumigaw ba naman ito malapit sa kaniyang tainga. Palagi na lang talaga siyang nahuhuli ni Vanessa kapag may kabaliwan siyang ginagawa.“Sino ba ang sinisilip mo d'yan?" Usisa pa nito sa kaniya. "Para kang timang,” dagdag ng pinsan niya at nakisilip na rin sa baba ng building nila.Wala siyang sinisilip, sinisiguro niya lang na wala ang kumag na Kent sa baba. Simula kasi kaninang umaga ay napapansin niyang para siya nitong binabantayan. Parang binabantayan nito kung bababa na siya sa building.Hindi ako assuming, sigurado ako na binabantayan niya talaga lahat ng mga galaw ko. Pagkumbinsi niya sa sarili. Kasi impossible naman na nakasunod agad ito sa library

“Good evening, Mom,” tawag-pansin ni Mae sa kaniyang Mommy na nasa laptop nakatuon ang paningin. Pero kahit ilang beses na siyang sumubok na kunin ang atensiyon nito, bigo pa rin siya. Ganito palagi ang eksena kapag nandito siya sa bahay. Wala siyang makausap.Hindi niya rin alam bakit hindi pa siya nasanay. Mula yata no’ng grade school pa siya ay ganito na palagi ang setup nila. Okay na sa pamilya niya na may pagkain siya sa mesa at bahala na siya. Aalis siya ng bahay na hindi man lang nakakausap ang pamilya niya at uuwi siyang gano’n pa rin.Napagpasyahan niya na lang na umakyat na ng kwarto. Dapat talaga sanay na siya eh. Wala namang bago. Sa loob ng dalawampu’t isang taon niya sa mundo, kailanman ay pahirapan talaga siyang kunin ang atensiyon ng Mommy niya. Bakit nga ba hanggang ngayon ay hindi pa rin siya nasanay?“Where are you going, Mae?”Nahinto siya sa paghakbang. Sa tuno pa lang ng pananalita ng Mommy niya ay may bahid ng trahedya. Nagawa niya pa rin ang paglingon kahit nai

Hinampas-hampas ni Liza ang unan nang makapasok na siya sa kwarto niya. Hindi na nga niya kinausap ang Mama niya nang makarating siya sa bahay. Pakiramdam niya para bang pinagsakluban siya ng langit at lupa. Naiinis siya sa part na alam na nga ni Luther na ito ang crush niya pero nagawa pa nitong sabihin na huwag niya raw agawin ang boyfriend nito.“At bakit ko naman aagawin? Baliw ba ‘ko?” pagkausap niya sa sarili at humarap pa sa salamin. Tinuro niya ang sarili at tumaas ang kilay niya. “Ako? Baliw?” Mahina siyang natawa. “Baliw kay Luther, oo. Kaya hindi ang boyfriend ni Luther ang aagawin ko, kun’di si Luther mismo!”Kung kanina ay naiinis siya, iba na ang nararamdaman niya ngayon. Parang maganda yatang plano ang agawin si Luther sa boyfriend nito. Operation: Agawin si Luther!Nagpahid na siya ng luha at inayos na rin ang pagkakatali ng buhok niya. Walang patutunguhan kung iiyak lang siya nang iiyak. Hindi naman niya maaagaw si Luther kung iiyak lang siya sa kwarto niya diba? Mas

Hanggang sa matapos kunan ni Liza ng mga measurements ang pinsan niya ay hindi talaga lumabas ng kwarto ang hinayupak na Luther. Hindi naman siya isinilang kahapon para hindi malaman kung ano ang ginagawa ng dalawa sa loob.Hindi na niya alam kung tama pa ba ‘tong ginagawa niya. Mas iniisip niya kasi kung anong ginagawa ni Luther sa loob. Baka hindi nito gusto ang ginagawa nito. Pero napipilitan lang ito dahil gusto nitong lumayo siya.Hay nako! Delulu ka talaga, gurl. Galit na sigaw ng utak niya. “Are you okay? Is there something bothering you?” tanong ng pinsan niya nang mapansin na aligaga siya. Hindi rin naman talaga siya mapakali dahil gusto ng mga paa niya na lumapit do’n sa kwarto na pinasukan ni Luther.Kanina pa siya kating-kati na tanungin tong pinsan niya. Kung jowa ba talaga ni Luther ang kasama nito ngayon sa kwarto. Baka naman kasi diba kapatid lang or baka pinsan lang din. Napabuntong hininga na lang siya at nagkamot ng ulo.“Eh kasi, Kitty.” Panimula niya nang matapos

Kasalukuyang ginugupit na ni Liza ang mga tela na tatahiin ng Mama niya para sa araw na iyon. Siya na kasi ang nag-layout sa gown na ‘yon kaya pumayag na lang ang Mama niya na ito na ang magtahi basta daw puntahan na niya ang pinsan niya sa Butuan para makunan na ng sukat.Muli na namang na-open ng Mama niya ang tungkol sa pag-aasawa niya kanina. Hindi niya tuloy alam kung dapat ba siyang matuwa dahil ito na talaga ang naghahangad ng apo or dapat ba siyang ma-pressure dahil hindi niya alam kung makukuha ba niya talaga si Luther. Dahil tinaga na niya talaga sa bato na kung hindi niya mabibingwit si Luther ay hindi na talaga siya mag-aasawa. Ever! Period!Isa lang ang meaning no’n, hindi magkakaroon ng apo si Mama, bulong ng isip niya. Bakit ba kasi ayaw akong tulungan, eh. Edi tiba-tiba na sana kami.“Liza, tapos na ba ‘yan? May isa ka pang gugupitin dito bago ka lumakad.” Biglang tumaas ang kilay niya nang marinig ang sabi ng kaniyang Mama. Napatingin na lang siya sa isang nakatuping

Kanina pa nakasulyap si Liza Mae sa bintana ng kaniyang kwarto para masilip ang kaniyang crush na daig pa ang isang Koreana kung maglagay ng foundation. Kasalukuyang nakaharap sa salamin si Luther at kitang-kita niya kung paano ipinahid ng binata ang hawak nitong brush sa mukha nito.“Ay talaga naman, oo!” aniya sa sarili. “Kung makapahid ng brush ay akala mo talaga babae, eh. Pero sabagay, ako nga na babae hindi marunong mag-make up. Kung magpaturo na lang kaya ako sa kaniya para kunwari may reason ako para makalapit.” Napailing na lang siya sa naisip niya. Kung ano-ano na naman ang naiisip niya.Umayos na lang siya ng upo at nilakihan ang bukas ng kaniyang kurtina. Ang gwapo talaga ng crush niya, hindi halatang baliko. Ang sarap ngang hawakan ang muscle nito, panigurado na hindi malambot ang mga iyon.Isa rin sa dahilan kung bakit hindi siya naniniwala na bakla ito dahil sa katawan din nito. Ang laki ng katawan ni Luther. Alam mo ‘yong katawan na nakikita mo sa mga Rated SPG? Gano’n

Nakahinga na nang maluwag si Liza Mae nang sa wakas ay nakasakay na siya sa tricycle at eksaktong isang pasahero na lang ang kulang at puwede na silang umalis. Hindi nga rin niya maintindihan kung bakit nauwi siya sa ganito. Ang gusto lang naman sana niyang bilhin kanina ay ang bagong released na libro ng writer na iniidolo niya pero bakit nakita na lang niya ang sarili na pumasok sa tindahan ng mga gamit sa pagtatahi kung saan mayroon na siyang suki card. Kaya ngayon ang dami niya tuloy bitbit. Kung ano-ano pa kasi ang pinupuntahan, eh.“Finally, aalis na rin tayo,” ani ng katabi niya na umurong pa talaga palapit sa kaniya para magkaroon ng malaking puwesto. Mabilis na tumaas ang isang kilay niya habang hawak ang mga pinamili niya. Hirap na hirap na nga siyang hawakan iyon lahat pero mukhang hindi nakikita ng lalaking katabi niya. Hindi rin siya nagpatinag kahit pagod siya, mas lumapit pa siya sa katabi niya para magkaroon siya ng malaking puwesto. “Hoy, Miss! Grabe ka naman, naiip

Panay ngiti ang ginawa ni Liza Mae at pakanta-kanta pa nang makita niyang papasok na ang lalaking palaging laman ng kaniyang panaginip, walang iba kun'di ang lalaking nasa labas ng gate. Nakasuot pa ito ng uniform nito bilang guro at muli na naman nagkusang ngumiti ang mga labi niya.Ang pogi talaga ng crush ko, parang ang sarap ipasok sa puk- ay este sa pitaka ko! Kasyang-kasya ka talaga dito kasi wala ‘tong laman. Maraming space, natawa siya sa naisip pero agad din siyang napailing at tinampal ang sariling noo.“For goodness sake! Hindi pala siya straight na lalaki,” aniya sa sarili at muli na namang napailing. Tinitigan na lang niya si Luther na inaayos pa ang pants nito. “Ang lapit-lapit mo lang pero parang ang hirap mong abutin.”Ang hindi lang kasi niya maintindihan ay kung bakit sa isang baliko pa siya pinana ni Kupido? Puwede namang doon sa walang sabit, eh. Bakit doon pa sa lalaking hindi babae ang hanap? Sa dinami-dami ba namang lalaking matino, dito pa siya napana sa lalaki