Se connecterNanatiling nakaupo si Noah sa kanyang silya, matalim ang titig kay Walter. Hindi niya gusto ang nakikita niya, si Walter na nakasandal sa tabi ni Bunbun, punong-puno ng papuri sa drawing ng bata. Hindi lang si Walter, maging ang ibang mga kaklase ay nagkukumpulan na rin sa paligid ni Bunbun. May mga nag-aalok ng pagkain, may nagbibigay ng yogurt, at halos lahat ay namamangha sa kakyutan nito.
Lalong nagngitngit si Noah. Ano bang espesyal sa batang ito? Maganda lang na
Hindi kumibo si Lia nang marinig ang ibang babae na tawaging anak ang batang dinala niya sa kanyang sinapupunan sa loob ng siyam na buwan. Nanatiling kalmado ang kanyang mukha, walang bahid ng emosyon ang kanyang boses nang sumagot siya."Nararapat ka lang purihin ngayong araw. Nakuha mo lahat ng tamang sagot sa Math. Umuwi ka at maghanda nang mabuti para makuha ang pinakamataas na parangal sa National Olympiad."Napangisi si Wendy nang makitang tila wala lang kay Lia ang batang kausap. "Namana talaga ni Nolan ang genes ng kanyang ama. May IQ siya na 140. Siguradong gold medal ang maiuuwi niya.""Kung ganoon, gawin natin ang ating makakaya," simpleng tugon ni Lia."Teacher Cruz, baka pwedeng iadd kita sa social media? Para mas madali tayong makapag-usap tungkol sa bata."Kahit alam ni Lia ang laro ni Wendy, isang pangkaraniwang hiling ito mula sa isang magulang kaya wala
Lumabas si Lia mula sa opisina ng principal na tila naninigas ang buong katawan. Kahit anong pilit niyang balewalain ang mga salita ni Adrian, may bahagi ng kanyang pagkatao ang tumatangging sumuko, para sa kanyang nakaraan, at para sa anak niyang may autism simula nang isilang niya ito.Maagang naulila si Lia. Sa edad na sampu, natutunan na niyang mabuhay sa loob ng ampunan, ngunit baon niya ang turo ng kanyang mga magulang, gaano man kahirap ang buhay, kailangang mayroon kang layunin. Iyon lamang ang magbibigay ng kahulugan sa bawat paghinga.Naging masipag siya. Dahil sa husay sa Math, tinulungan siya ng direktor ng ampunan na makakuha ng tutor hanggang sa makasungkit siya ng karangalan sa isang international competition. Ngunit nananalaytay rin sa kanyang mga ugat ang sining ng kanyang ina na isang fashion designer. Ang makitang suot ang kanyang mga disenyo sa entablado na kita ng buong mundo ang kanyang pinaka-pangarap. Sa edad na labin
Nang marinig ang mga salitang iyon, tila may kuryenteng gumapang sa mga daliri ni Lia at kusa itong nanginig.Pinilit niyang panatilihin ang malamig na boses. "Matagal na akong hindi humahawak ng lapis para gumuhit. Wala na akong inspirasyon, Mr. Serano. Humanap ka na lang ng iba."Akma nang tatayo si Lia para lumabas, ngunit mabilis na hinablot ni Adrian ang kanyang pulsuhan. Ang mga mata nito, na kasing-dilim ng gabi, ay nakatitig nang diretso sa kanya."Ayaw mo na bang magpinta, o hindi mo na kaya, Lia? May inililihim ka ba sa akin?"Sa harap ng pag-uusig ni Adrian, magsisinungaling si Lia kung sasabihin niyang hindi nadudurog ang puso niya. Napinsala ang kamay niya dahil kay Adrian, at dahil sa pinsalang iyon, tuluyan nang gumuho ang pangarap niyang maging tanyag na designer.Itinago niya ang katotohanan noon dahil ayaw niyang madagdagan ang bigat na pasan ni Adrian. Pero nang maalala niya
Nanatiling nakaupo si Noah sa kanyang silya, matalim ang titig kay Walter. Hindi niya gusto ang nakikita niya, si Walter na nakasandal sa tabi ni Bunbun, punong-puno ng papuri sa drawing ng bata. Hindi lang si Walter, maging ang ibang mga kaklase ay nagkukumpulan na rin sa paligid ni Bunbun. May mga nag-aalok ng pagkain, may nagbibigay ng yogurt, at halos lahat ay namamangha sa kakyutan nito.Lalong nagngitngit si Noah. Ano bang espesyal sa batang ito? Maganda lang naman ito nang kaunti, pero hindi nga makapagsalita nang maayos. Sa isip ni Noah, nagpapalakas lang ang mga ito dahil nanay ni Bunbun ang teacher nila.Inayos ni Lia ang kanyang mga gamit at lumapit kay Bunbun nang may matamis na ngiti. "Anak, may pupuntahan lang na meeting si Mommy. Dito ka muna sa klase kasama ang mga kuya at ate mo, ha? Huwag kang magpapasaway."Tumango naman ang masunurin si Bunbun."Huwag po kayong mag-alala,
Ang mga salitang iyon ay tila isang sumpa na paulit-ulit na umalingawngaw sa pandinig ni Adrian.Ang nararamdaman ba niya para kay Wendy ay bunga lang ng utang na loob, o may bahid ba ito ng tunay na pag-ibig? Bakit sa tuwing naiisip niyang magpapakasal na siya rito, tila may kung anong nakasakal sa kanyang lalamunan? Sa halip na ligaya, ang isip niya ay laging bumabalik sa mga matatamis na alaala nila ni Lia.Ang nararamdaman ba niya para sa dating asawa ay hindi lang simpleng pagsisisi? Ang mga tanong na ito ay tila mga baging na mahigpit na pumupulupot sa kanya, hanggang sa hindi na siya makahinga."Huwag niyo nang pakialaman ang mga desisyon ko," malamig na tugon ni Adrian bago kinuha si Noah para umalis.Ngunit humabol ang boses ng Matandang Ginang. "Kapag nagpatuloy ka pa ng ganyan, gagawa ako ng paraan para paglapitin kayo. Gagawa ako ng isang sitwasyon na wala kang magagawa kundi pakasalan siya."Napatigil si Adrian. Nagdilim ang kanyang paningin. Bigla niyang naalala ang akus
Nang marinig ang boses na iyon, tila huminto ang mundo ni Lia. Nanigas siya sa kanyang kinatatayuan.Inakala niya na guni-guni lang niya dahil sa tindi ng pagod at emosyon. Dahan-dahan niyang ibinaling ang tingin kay Leonard, ang boses niya’y nanginginig sa kaba."Leonard... boses ba ni Bunbun 'yun?"Maging si Leonard ay hindi nakapagtago ng tuwa. Nilapitan niya ang bata, binuhat, at pinaulanan ng halik sa matambok nitong pisngi. "Anak, tawagin mo ulit si Daddy. Dali."Nakatitig lang ang mga malalaking mata ni Bunbun sa TV. Nang muling lumitaw ang mukha ni Adrian sa screen, muling bumuka ang maliit niyang bibig. "Dada."Sa pagkakataong ito, mas malinaw ang pagbigkas. Mas malutong.Agad na umagos ang luha ni Lia. Sa wakas, narinig na niya ang boses ng kanyang anak. Niyakap niya si Bunbun nang napakahigpit habang humihikbi. "Anak... tawagin mo naman si Mo
Sanay na si Lia sa ingay ng atelier tuwing umaga. Hindi ito iyong magulong ingay na walang direksyon, kundi iyong klase ng tunog na may ritmo ng gunting na tumatama sa mesa, makina ng pantahi na sabay-sabay umaandar, mahinang diskusyon tungkol sa adjustments ng hemline o neckline. Ito ang mundo ni
Hindi agad nawala sa isip ni Lia ang amoy ng silk.Pagkatapos niyang ibalik ang kahon kay Adrian, inakala niyang matatapos na roon ang usapin. Ngunit may isang maliit na piraso ng tela na naiwan sa studio. Iisang sample na hindi na naisama sa kahon dahil ginamit iyon ng isa sa mga assistant para i-
Hindi agad ibinalik ni Lia ang sutla, at hindi rin niya ito itinago. Nanatili ang kahon sa sulok ng studio niya sa loob ng ilang araw, parang isang tahimik na bisita na walang balak umalis. Tuwing papasok siya sa atelier, una niyang napapansin ang natural na liwanag na dumadaan sa malalaking bint
Hindi siya ngumiti nang binuksan ni Lia ang kahon.Ang liwanag mula sa monitor ang tanging gumagalaw sa madilim niyang opisina—repleksyon ng studio ni Lia sa kanyang mga mata. Muted ang interior, malamlam ang kulay ng dingding, malinis ang anggulo ng kuha. Presisyonado ang pagkaka-in







