LOGINBiglang nabaon ang isang malakas na sampal sa pisngi ni Lia.
Agad na gumuhit ang hapdi, tila may bagang na dumiin sa kaniyang balat. Sa kumpas ng kaniyang dugo, gusto niyang lumaban, ngunit natuon ang kaniyang paningin sa mga batang nagsisimula nang dagsain ang silid-aralan. Bilang guro, alam niyang ang bawat galaw niya ay mag-iiwan ng bakas sa isipan ng mga estudyante. Hindi siya pwedeng maging mitsa ng gulo.
Linunok ni Lia ang kaniyang poot. Hinarap
Ang kanina’y nakabibinging gulo ay biglang napalitan ng isang nakapanindig-balahibong katahimikan.Lahat ng mata ay lumingon sa pinagmulan ng boses.Pumasok si Adrian na tila may dala-dalang madilim na bagyo. Ang kaniyang mukha ay walang maaninag na emosyon, at ang kaniyang mga mata ay tila nagbabaga sa itim na apoy, isang tingin na hindi lamang nakatatakot, kundi nagpaparamdam ng isang kapangyarihang hindi kayang baliin.Kahit ang babae ay natigilan na tila nawalan ng hangin sa baga. "Si… sino ka ba? Anong karapatan mong diktahan ako?" nauutal niyang tanong."Dahil wala ka sa katuwiran at nanggugulo ka sa loob ng paaralan."Humalakhak ang babae, pilit na ibinabalik ang kaniyang kapalaran. "Ang paaralang ito ay suportado ng pamilya Serano! Ang asawa ko ay isang malaking tao sa harap mismo ng presidente ng Serano Group. Kahit ang principal pa ang humarap sa akin, hindi niya ako kayang hawakan! Sino ka ba sa akala mo?"Nagsimulang sumawsaw ang ibang mga magulang. "Totoo ’yun, kilala ni
Biglang nabaon ang isang malakas na sampal sa pisngi ni Lia.Agad na gumuhit ang hapdi, tila may bagang na dumiin sa kaniyang balat. Sa kumpas ng kaniyang dugo, gusto niyang lumaban, ngunit natuon ang kaniyang paningin sa mga batang nagsisimula nang dagsain ang silid-aralan. Bilang guro, alam niyang ang bawat galaw niya ay mag-iiwan ng bakas sa isipan ng mga estudyante. Hindi siya pwedeng maging mitsa ng gulo.Linunok ni Lia ang kaniyang poot. Hinarap niya ang babae nang may nanunuot na lamig sa mga mata. "Anong karapatan mong saktan ako?"Humalakhak ang babae, puno ng uyam. "Karapatan ko? Dahil tinukso mo ang asawa ko! Ilang araw ka pa lang dito pero kung kani-kaninong lalaki ka na kumakapit. Kaya pala pipi ang anak mo; ‘yan ang karma sa’yo ng langit!"Sa isang iglap, gumuho ang huling pisi ng pasensya ni Lia.Maaari siyang bastusin, maaari siyang kutyain, ngunit huw
Hindi kumibo si Lia nang marinig ang ibang babae na tawaging anak ang batang dinala niya sa kanyang sinapupunan sa loob ng siyam na buwan. Nanatiling kalmado ang kanyang mukha, walang bahid ng emosyon ang kanyang boses nang sumagot siya."Nararapat ka lang purihin ngayong araw. Nakuha mo lahat ng tamang sagot sa Math. Umuwi ka at maghanda nang mabuti para makuha ang pinakamataas na parangal sa National Olympiad."Napangisi si Wendy nang makitang tila wala lang kay Lia ang batang kausap. "Namana talaga ni Nolan ang genes ng kanyang ama. May IQ siya na 140. Siguradong gold medal ang maiuuwi niya.""Kung ganoon, gawin natin ang ating makakaya," simpleng tugon ni Lia."Teacher Cruz, baka pwedeng iadd kita sa social media? Para mas madali tayong makapag-usap tungkol sa bata."Kahit alam ni Lia ang laro ni Wendy, isang pangkaraniwang hiling ito mula sa isang magulang kaya wala
Lumabas si Lia mula sa opisina ng principal na tila naninigas ang buong katawan. Kahit anong pilit niyang balewalain ang mga salita ni Adrian, may bahagi ng kanyang pagkatao ang tumatangging sumuko, para sa kanyang nakaraan, at para sa anak niyang may autism simula nang isilang niya ito.Maagang naulila si Lia. Sa edad na sampu, natutunan na niyang mabuhay sa loob ng ampunan, ngunit baon niya ang turo ng kanyang mga magulang, gaano man kahirap ang buhay, kailangang mayroon kang layunin. Iyon lamang ang magbibigay ng kahulugan sa bawat paghinga.Naging masipag siya. Dahil sa husay sa Math, tinulungan siya ng direktor ng ampunan na makakuha ng tutor hanggang sa makasungkit siya ng karangalan sa isang international competition. Ngunit nananalaytay rin sa kanyang mga ugat ang sining ng kanyang ina na isang fashion designer. Ang makitang suot ang kanyang mga disenyo sa entablado na kita ng buong mundo ang kanyang pinaka-pangarap. Sa edad na labin
Nang marinig ang mga salitang iyon, tila may kuryenteng gumapang sa mga daliri ni Lia at kusa itong nanginig.Pinilit niyang panatilihin ang malamig na boses. "Matagal na akong hindi humahawak ng lapis para gumuhit. Wala na akong inspirasyon, Mr. Serano. Humanap ka na lang ng iba."Akma nang tatayo si Lia para lumabas, ngunit mabilis na hinablot ni Adrian ang kanyang pulsuhan. Ang mga mata nito, na kasing-dilim ng gabi, ay nakatitig nang diretso sa kanya."Ayaw mo na bang magpinta, o hindi mo na kaya, Lia? May inililihim ka ba sa akin?"Sa harap ng pag-uusig ni Adrian, magsisinungaling si Lia kung sasabihin niyang hindi nadudurog ang puso niya. Napinsala ang kamay niya dahil kay Adrian, at dahil sa pinsalang iyon, tuluyan nang gumuho ang pangarap niyang maging tanyag na designer.Itinago niya ang katotohanan noon dahil ayaw niyang madagdagan ang bigat na pasan ni Adrian. Pero nang maalala niya
Nanatiling nakaupo si Noah sa kanyang silya, matalim ang titig kay Walter. Hindi niya gusto ang nakikita niya, si Walter na nakasandal sa tabi ni Bunbun, punong-puno ng papuri sa drawing ng bata. Hindi lang si Walter, maging ang ibang mga kaklase ay nagkukumpulan na rin sa paligid ni Bunbun. May mga nag-aalok ng pagkain, may nagbibigay ng yogurt, at halos lahat ay namamangha sa kakyutan nito.Lalong nagngitngit si Noah. Ano bang espesyal sa batang ito? Maganda lang naman ito nang kaunti, pero hindi nga makapagsalita nang maayos. Sa isip ni Noah, nagpapalakas lang ang mga ito dahil nanay ni Bunbun ang teacher nila.Inayos ni Lia ang kanyang mga gamit at lumapit kay Bunbun nang may matamis na ngiti. "Anak, may pupuntahan lang na meeting si Mommy. Dito ka muna sa klase kasama ang mga kuya at ate mo, ha? Huwag kang magpapasaway."Tumango naman ang masunurin si Bunbun."Huwag po kayong mag-alala,
Lumipas ang halos ilang oras bago tuluyang naayos ang shipment issue. Nakuha pa ng courier ang box at ibinalik sa studio. Habang inaayos ang tamang lining, napansin ni Lia na wala si Mina sa main floor.May kakaibang katahimikan sa pantry area nang madako siya. Paglapit niya roon, sa may b
Sanay na si Lia sa ingay ng atelier tuwing umaga. Hindi ito iyong magulong ingay na walang direksyon, kundi iyong klase ng tunog na may ritmo ng gunting na tumatama sa mesa, makina ng pantahi na sabay-sabay umaandar, mahinang diskusyon tungkol sa adjustments ng hemline o neckline. Ito ang mundo ni
Hindi agad nawala sa isip ni Lia ang amoy ng silk.Pagkatapos niyang ibalik ang kahon kay Adrian, inakala niyang matatapos na roon ang usapin. Ngunit may isang maliit na piraso ng tela na naiwan sa studio. Iisang sample na hindi na naisama sa kahon dahil ginamit iyon ng isa sa mga assistant para i-
Hindi agad ibinalik ni Lia ang sutla, at hindi rin niya ito itinago. Nanatili ang kahon sa sulok ng studio niya sa loob ng ilang araw, parang isang tahimik na bisita na walang balak umalis. Tuwing papasok siya sa atelier, una niyang napapansin ang natural na liwanag na dumadaan sa malalaking bint







