เมื่อใจ(ไม่)อยากหวนรัก

เมื่อใจ(ไม่)อยากหวนรัก

last updateLast Updated : 2025-09-20
By:  Sun SuCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
31Chapters
1.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

อุตส่าต์หนีไปดามใจที่กรุงเทพตั้งห้าปี กลับมาเจอเธอที่เป็นอดีตและไอ้ที่เกาะขาหนึบนั่นก็คงจะลูกของผัวใหม่ล่ะสิท่า เหอะ! หน้าไม่เห็นเหมือนพ่อเลยสักนิด “ถ้าได้ฉันเป็นพ่อนะไอ้หนู สาวกรี๊ดแกจนตดแตกแน่”“พี่กล้า_” “พี่กล้ามีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?” “ผัวไปไหน?” “ไม่มีจ้ะ” “เหอะ” “มันทิ้งไปมีเมียใหม่ หรือเห็นผู้ชายแล้วบอกว่าตัวเองไม่มีผัวล่ะ?” กลับบ้านมาคนว่าง ๆ แบบเขาก็ควรจะทำอะไรที่มันมีประโยชน์สักหน่อยสิ อย่างเช่นการไปแอบมองอดีตแบบเธอ ขับรถวนรอบหมู่บ้านอย่างกับรถเติมน้ำเปล่าไม่ใช่น้ำมัน แล้วถามคำถามกวนส้นตี_แบบนี้ เขาสะใจมากที่ได้เยาะเย้ยคนแบบเธอ ผู้หญิงใจร้ายที่ทำเขากินไม่อิ่มหลับไม่เต็มตามาห้าปีเต็ม แต่ไม่รู้ว่าทำไมเวลาเจอหน้ากันเขาต้องใจอ่อน แพ้ให้กับความใสซื่อไร้เดียงสาของเธอตลอด แถมเจ้าเด็กน้อยหน้าหล่อลูกชายที่เกาะเธอหนึบด้วยอีกคน เขาทั้งเเกลียด ทั้งสงสาร จนกระทั่งวันที่เขาต้องมารู้ความจริงบางอย่าง… “แล้ว…แล้วถ้าเป็นลูกกูจริงทำไมน้ำค้างถึงไม่บอกกูวะ”

View More

Chapter 1

แนะนำเรื่อง/บทนำ

EP. 1

“อื้อ ~”

ฉันใช้ฝ่ามือเล็กดันใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้าออกห่างเพื่อสูดอากาศหายใจเข้า หลังจากที่เขาเพิ่งจะจูบสูบวิญญาณไปเกือบห้านาที

“หอเธอ... ไปทางไหน”

“ซอย XX หลังมหาวิทยาลัย”

ไม่ต้องถามว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น มันเป็นความสมัครใจของฉันเองที่จะมีความสัมพันธ์ในคืนนี้ 

ถามว่าเมาไหม... ตอบได้ว่าเมา

แล้วถ้าถามว่าทำไมต้องเมา 

ก็เพราะไอ้คนเฮงซวยคนหนึ่งมันทำฉันเจ็บจนต้องพึ่งพาความเมาอย่างไรล่ะ 

ผู้ชายที่คบกันมาห้าปีกว่า มันหักหลังฉันไปมีคนใหม่ ที่จริงเรื่องนี้มันก็ผ่านมาเกือบครึ่งปีแล้ว แต่วันนี้ฉันเพิ่งรับรู้ว่า 'พี่ดรีม' แฟนเก่าคนนั้นของฉันกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงที่คบกันได้เพียงหกเดือนหรืออาจมากกว่านั้นตอนที่แอบกินกันลับหลังฉัน

“จอดรถหน้าหอได้ใช่ไหม” เสียงทุ้มของคนขับพูดขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่เรามาถึงหน้าหอ

“ได้ ถ้าแป๊บเดียว”

“นี่เธอกำลังดูถูกฉันอยู่หรือเปล่า” เขาคนนั้นยิ้มออกมาท่าทางกวน ๆ “มันก็ไม่แป๊บเดียวนะ”

“เปล่า หมายถึงถ้าไม่จอดจนถึงเช้าให้เจ้าของหอตื่นมาด่าก่อน” ฉันรีบอธิบายก่อนจะกระชับกระเป๋าไว้ในอ้อมแขนเตรียมลงจากรถ

เขาคือคนที่เพิ่งจะเจอกันในร้านเหล้า เรานั่งคุยกันอยู่นาน ดื่มด้วยอีกสองสามแก้วเพราะเขาก็มาเที่ยวคนเดียว แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันตกลงมากับเขาแบบนี้

ฉันกำลังประชดใครอยู่หรือ 

ก็ไม่...

แต่ในเมื่อทำตัวดีแล้วมันไม่ได้ดี ฉันจะดีไปทำไม จะเก็บความซิงไว้ให้ผู้ชายที่เรารักหรือ 

...สุดท้ายผู้ชายก็เลือกผู้หญิงที่ง่ายกับเขาอยู่ดี

“พกถุงไหม” ฉันเอ่ยปากถามทันทีที่เราเข้ามาถึงในห้อง พอหันไปมองก็เห็นเขายืนยิ้มมุมปากอยู่

“ฉันไม่ได้ชอบเสี่ยง”

“อืม วันไนต์นะ” คำพูดที่ฉันเหมือนท่องมาค่อย ๆ ปล่อยทีละคำ 

“เธอนี่ตลกดีว่ะ” เขาหัวเราะออกมาเหมือนชอบใจ “เดาไม่ออกเลยว่าทำบ่อย หรือไม่เคยทำมาก่อน”

“ไม่เคยทำ” ฉันตอบเบา ๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำเพราะอั้นมาตั้งแต่อยู่บนรถ 

พอเดินออกมาก็เห็นหมอนั่นนั่งเล่นมือถืออยู่ตรงปลายเตียง 

แล้วฉันต้องทำอย่างไรต่อ เริ่มก่อนหรืออย่างไรดี เขาก็ไม่ทำอะไรเสียที

“เดินไปเดินมาทำไม” พอเห็นฉันทำตัวไม่ถูกเขาก็เงยหน้าขึ้นจากมือถือ ก่อนจะดึงรั้งข้อมือฉันเข้าไปหาและกระชากลงเตียงจนชุดเดรสสั้นของฉันร่นขึ้นมากองอยู่ตรงขาอ่อนจนเกือบเห็นชั้นใน 

หรือเขาอาจจะเห็นแล้วเพราะอยู่มุมนั้น

“ฉันไม่เคย ห้ามรุนแรง”

“ฮะ !” มันน่าตกใจตรงไหน “อำเล่นเหรอ ดูยังไงก็ไม่ใช่”

ก็เหมือนที่เขาว่านั่นละ ฉันเป็นคนที่ชอบแต่งตัวแต่งหน้า ดูแรง ๆ แต่ฉันไม่ใช่คนแรงอะไร คนอื่นมองก็คงคิดว่าฉันผ่านอะไรมาเยอะแล้ว

แต่เปล่า... ฉันไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน 

เพราะคิดว่าจะเก็บครั้งแรกไว้ให้คนที่ฉันรักและจะแต่งงานด้วย นั่นคือพี่ดรีม แฟนเก่าที่แสนดีของฉัน 

แต่ตอนนี้เขาไปแต่งกับคนอื่นเสียแล้ว

“ไม่ได้อำ”

“เหรอ งั้นก็ขอพิสูจน์หน่อย” เขามองสบตากับฉันแล้วยิ้มมุมปากแบบที่ชอบทำ ดูก็รู้ว่านิสัยเจ้าชู้แน่ ๆ สายตาของเขามันบอกอย่างนั้น

ต้องสวมถุงยางสองชั้นไหมนะเพื่อความปลอดภัย

“อื้อ ~” พอพูดจบเขาก็เริ่มพิสูจน์ทันทีอย่างที่ว่าไว้ บดจูบฉันอย่างคนชำนาญ เรื่องจูบฉันพอไหวแต่ถ้ามากกว่านั้นยอมรับว่าไม่เคย

ตอนนี้มือของเขาเริ่มสำรวจไปทั่วร่างกายแล้ว ใช้เวลาเพียงไม่นานชุดเดรสสายเดี่ยวของฉันก็ลงไปกองกับพื้น ต่อด้วยบราและแพนตี้ตัวบางที่หล่นร่วงตามไปด้วย

“...” เขาทำหน้านิ่งแต่สายตาสำรวจไปทั่วจนฉันต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีแล้วปกปิดบางส่วนไว้ด้วยมือเล็ก ๆ อีกฝ่ายก็จัดการกับเสื้อผ้าของตนเองจนกระทั่งเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้า

“...” ฉันปรายตามองท่อนล่างของเขาเล็กน้อยแล้วต้องกลืนน้ำลายลงคอ ถึงจะไม่เคยทำมาก่อนแต่ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าขนาดของมันไม่ได้เล็กน้อยเลย

“เธอกลัวเหรอ” เขาหัวเราะแล้วขยับตัวลงมาใกล้ ดันเรียวขาฉันขึ้นมาจนชันแล้วอ้ากว้าง

“เปล่า” ฉันพยายามตอบด้วยน้ำเสียงปกติ 

เขายิ้มแล้วฝังจมูกลงที่แก้มของฉันก่อนจะเลื่อนลงไปที่ซอกคอ ดูดเม้มเบา ๆ แล้วขยับไปที่เนินอก ฝ่ามือหนานวดคลึงอกสองเต้า ริมฝีปากของเขาก็เข้าครอบครองติ่งเนื้อสีหวานที่แข็งชันขึ้นมา

“อ๊ะ อื้อ ~” มันเจ็บแต่ก็รู้สึกดีอยู่ไม่น้อย

เขาทำอย่างกับเด็กที่กำลังหิวกระหายอยู่อย่างไรอย่างนั้น ใช้ลิ้นตวัดเลียสลับไปมาสองข้างและกลับมาดูดดึงอีกรอบ

“ครางเลย ไม่ต้องอาย” คนตรงหน้าบอกแล้วเลื่อนมือขึ้นมายังใบหน้าของฉันข้างหนึ่ง อีกข้างเลื่อนต่ำลงไปด้านล่าง

เขาสอดนิ้วกลางเข้ามาในปากของฉันแล้วกระซิบบอกให้ดูดมัน ก่อนที่นิ้วมือด้านล่างจะลากผ่านกลางรอยแยกของกลีบเกสรที่ชื้นแฉะ

“จุดติดง่ายด้วย” เขาพูดแล้วยิ้มมุมปากแบบเดิม ใช้นิ้วบดขยี้เนื้อนูนด้านล่างแล้วจึงค่อย ๆ แทรกเข้ามาในช่องทางคับแคบ

“อื้อ ~” ความรู้สึกเจ็บในตอนแรกเริ่มเปลี่ยนเป็นความเสียวอยู่ภายในจนต้องหนีบขาเอาไว้แน่น แต่ก็ถูกเขาดันออกกว้างอีกรอบ

“โอเค ก็ถือว่าไม่ได้โกหก” คำพูดและสีหน้าพึงพอใจนั่นคงหมายถึงที่ฉันบอกเขาไปว่าไม่เคยทำ 

แล้วเขาก็เริ่มชักนิ้วเข้าออกอยู่กับช่องทางรักคับแคบของฉัน สร้างความรู้สึกที่ฉันไม่เคยได้รู้จักอยู่นานหลายนาที

ฉันดูดนิ้วที่เขาสอดเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว สลับกับร้องครางออกมาเพราะเขาเร่งจังหวะด้านล่างขึ้นเรื่อย ๆ แล้วอยู่ ๆ ก็ดึงนิ้วออกอย่างน่าเสียดาย

ไอ้บ้าเอ๊ย ! 

“หน้าเธอเหมือนเสียดาย” เขาหยอกล้อแต่ก็เปลี่ยนความเสียดายของฉันเป็นความรู้สึกอื่นแทนที่เมื่อปลายเนื้อนุ่มบางอย่างแตะลงมาที่ช่องทางเปียกชื้นนั้น

“อ๊ะ ! เจ็บ”

“ทนไว้ จะใส่เข้าไปทีเดียว” พูดมาฟังเหมือนง่ายนะ ก็ลองดูแล้วกัน

“...” ฉันพยักหน้าตอบรับ เขาก็เอาส่วนนั้นถูไถขึ้นลงก่อนจะจ่อและกดเข้ามาทีเดียวอย่างที่บอก จนฉันร้องลั่นออกมาทันที “จะ‍... เจ็บ !!”

มันเข้ามาได้ก็จริงแต่รู้สึกราวกับร่างกายถูกฉีกเป็นเสี่ยง ๆ เลย เจ็บจนเหมือนมีคนเอามีดมากรีดตรงนั้น

“ซี้ด เข้าแล้ว แน่นฉิบ” เขานิ่วหน้าเหมือนตนเองก็เจ็บอยู่เหมือนกันแต่คงไม่เท่าฉันแน่ ๆ   

พอเข้ามาได้เขาก็เริ่มขยับ ร่างกายของฉันก็เริ่มขยายตัวให้สิ่งแปลกปลอมนั่นเข้ามาได้ง่ายขึ้น เขาก้มมองดูส่วนนั้นของเราสองคนก่อนจะเงยหน้ามองฉันแล้วโน้มตัวลงมาใกล้

“เลือดเธอออก” ถึงจะบอกแบบนั้นแต่เขาก็ไม่ได้คิดสงสาร เอวสอบยังคงเคลื่อนที่ให้ตัวตนของเขาได้เข้าออกในกายของฉัน

“อื้อ เจ็บ... เบา ๆ ได้ไหม” 

เขาผ่อนแรงลงตามคำขอแต่ไม่นานนักก็เริ่มหนักหน่วงอีกรอบ

“ถ้าติดใจจะทำไง” คำพูดหยอกล้อของเขาทำเอาฉันหน้าร้อนผ่าว “แลกไลน์กันไหม”

ไม่รู้ว่าที่พูดนั่นหมายถึงฉันหรือเขาที่จะติดใจ แล้วที่บอกว่าให้แลกไลน์เพราะจะได้กลับมาสนุกกันอีกงั้นหรือ

ฉันพูดชัดแล้วนี่ว่าวันไนต์...

จากจังหวะเนิบนานเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนรุนแรงขึ้นสลับกันไปมา ยอมรับว่าชอบทุกอย่างที่เขาทำให้ มันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ฉันร้องครางไม่เป็นภาษาทั่วห้องที่ถูกเปลี่ยนเป็นสนามรักชั่วคราวในตอนนี้ เขาเองก็เปล่งเสียงครางพอใจออกมาเหมือนกัน

“ใกล้ยัง” เขาบอกแล้วเร่งจังหวะขึ้นเรื่อย ๆ 

“อะ... อะไร” 

“ใกล้ถึงยัง จะได้แตกพร้อมกัน” เขาพูดเสียงพร่า เอวสอบก็อัดกระแทกเต็มแรง

“มะ... ไม่รู้ อื้อ ๆ” ไม่รู้ว่า 'ถึง' ของเขามันรู้สึกอย่างไร แต่ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกเคว้งคว้างในท้องน้อยและเหมือนกำลังปวดฉี่อยู่เลย “คงใกล้ ละ... แล้วมั้ง”

เสียงของฉันสั่นไปตามแรงกระแทกของเขา ร่างกายก็โยกคลอนตามไปด้วย

“อืม”

เขาตอบแค่นั้นก่อนจะเน้นจังหวะหนักหน่วงลงมาใส่ฉันจนในที่สุดฉันก็ถึงอย่างที่เขาบอกและเขาเองก็เกร็งกระตุกไปพร้อมกับฉันเช่นกัน

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
31 Chapters
แนะนำเรื่อง/บทนำ
“พี่กล้า_”“พี่กล้ามีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?”“ผัวไปไหน?”“ไม่มีจ้ะ”“เหอะ”“มันทิ้งไปมีเมียใหม่ หรือเห็นผู้ชายแล้วบอกว่าตัวเองไม่มีผัวล่ะ?”กลับบ้านมาคนว่าง ๆ แบบเขาก็ควรจะทำอะไรที่มันมีประโยชน์สักหน่อยสิ อย่างเช่นการไปแอบมองอดีตแบบเธอ ขับรถวนรอบหมู่บ้านอย่างกับรถเติมน้ำเปล่าไม่ใช่น้ำมัน แล้วถามคำถามกวนส้นตี_แบบนี้เขาสะใจมากที่ได้เยาะเย้ยคนแบบเธอ ผู้หญิงใจร้ายที่ทำเขากินไม่อิ่มหลับไม่เต็มตามาห้าปีเต็ม แต่ไม่รู้ว่าทำไมเวลาเจอหน้ากันเขาต้องใจอ่อน แพ้ให้กับความใสซื่อไร้เดียงสาของเธอตลอด แถมเจ้าเด็กน้อยหน้าหล่อลูกชายที่เกาะเธอหนึบด้วยอีกคน เขาทั้งเเกลียด ทั้งสงสาร จนกระทั่งวันที่เขาต้องมารู้ความจริงบางอย่าง…“แล้ว…แล้วถ้าเป็นลูกกูจริงทำไมน้ำค้างถึงไม่บอกกูวะ”“บอกห่าไร!! มึงบล็อกเบอร์พวกกูสัสเอ้ย! คนทั่วบ้านทั่วเมืองเขารู้หมดว่าต้นไผ่เป็นลูกมึง ยกเว้นควายเรียกพี่แบบมึงนี่แหละที่ไม่รู้เหี้ยไรกับเขา” “…”“นะ น้ำค้างท้องตอนไหน?”“ตอนเอากับมึง”“ไม่ใช่ไอ้ห่า กูหมายถึงท้องช่วงไหน”_______________“พี่ขอโทษ ~”“ พ่อมันแย่เอง”“พ่อนี่งอแงจังเลยเนอะแม่ ไม่เห็นเก่งเหมือนไผ่เลย”“พี่กล้า
Read more
เจอกัน
“น้ำค้างเอ้ย มา ๆ ลูกเอาปลาทอดไปให้ต้นไผ่มันหน่อย”“นี่ ๆ ข้าวด้วยตักข้าวให้น้ำค้างมันด้วยหน่อย”“แกงจืดน่ะ ตักเลย ๆ”เสียงป้า ๆ แม่ครัวทั้งหลายร้องเรียกกันหาข้าวหาปลาให้หญิงสาวที่มาช่วยงานศพ เจ้าของร่างบอบบางดูเหมือนเด็กสาวแรกรุ่น มองครั้งแรกคงไม่รู้ว่าเธอนั้นมีลูกแล้วคนหนึ่ง เธอมีชื่อว่า ‘น้ำค้าง’ คนทั่วทั้งหมู่บ้านต่างก็รู้จักเป็นอย่างดี เพราะเธอได้ฉายาสาวงามอมตะ ตั้งแต่สมัยเรียนจนลูกเข้าศูนย์พัฒนาเด็กเล็กแล้ว เธอก็ยังครองตำแหน่งนั้นมาตลอดใบหน้ารูปไข่บวกกับคิ้วตาจมูกรับกันอย่างดี ผิวพรรณสะอาดสะอ้านแม้จะทำงานหนักทุกวันก็ตาม เธอเป็นคนหน้าตาดีมาตั้งแต่ยังเล็ก ใครเห็นก็รักและเอ็นดู อีกทั้งชีวิตเธอยังแอบน่าสงสาร“ไม่เป็นไรจ้ะป้า หนูแค่มาช่วยงาน ไม่เป็นไรจริง ๆ จ้ะ”น้ำค้างโบกมือปฏิเสธเพราะเกรงใจ เธอเพียงมาช่วยงานศพอย่างเต็มใจ ไม่คิดอยากได้อะไรติดไม้ติดมือไปเด็ดขาด เพราะเธอนั้นไม่กล้าจริง ๆ“เอาไปเถอะลูกเอ้ย ตอนอยู่ข้าวสารถ้วยเดียวก็ไม่ให้ ตอนนี้ไปแล้วเขาไม่หวงแล้วมั้ง” ป้าอีกคนที่ดูท่าจะไม่ชอบครอบครัวเจ้าภาพสักเท่าไหร่ เลยหลุดปากพูดเสียดสีไป ไม่ทันรู้สึกเกรงใจร่างที่นอนอยู่ในโลงทั้งสอง
Read more
คนละชั้น
หลายวันผ่านไป...กว่าที่จะจัดการงานศพของผู้เป็นพ่อและแม่จนผ่านพ้นไป เขาเองก็ทำใจมาได้บ้างแล้ว ก่อนหน้าก็บวชหน้าไฟให้พ่อกับแม่ที่เสียชีวิตไป อยู่วัดอีกหลายวันก็พอปล่อยวางและอยู่กับความจริงได้อีกอย่างเขาก็ไม่ได้คลุกคลีอยู่กับผู้เป็นพ่อเป็นแม่ ท่านทั้งสองฝากเขาให้ยายเลี้ยงตั้งแต่เด็ก จนยายเสียตอนที่เขาอายุสิบห้าถึงกลับมาอยู่บ้านดูแลเขาต่อ เขาอยู่กับพ่อแม่เพียงห้าปีเท่านั้นก็ถูกส่งไปอยู่กับญาติที่กรุงเทพ หากถามหาความผูกพันธ์ก็คงไม่มากมายขนาดนั้น“เอ้ากล้ากลับมาอยู่บ้านแล้วเหรอ?” เสียงป้าจันทร์คนบ้านใกล้เรือนเคียงเอ่ยทักทายเขา เขาขับรถกระบะลดกระจกลงเพื่อชื่นชมบรรยากาศ ขับผ่านชาวบ้านก็มีคนรู้จักทักทายบ้างเล็กน้อย“เปล่าครับ เดี๋ยวก็กลับแล้ว” เขาชะลอรถพูดคุยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขากลายเป็นคนเย็นชาและเข้าถึงยากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว หากเป็นเขาคนก่อนก็คงพูดเป็นต่อยหอยแล้วล่ะ“อ๋อ” ป้าจันทร์เพียงตอบกลับสั้น ๆ ก่อนที่กล้าจะขับรถออกไปเขาขับรถวนดูบ้านเกิดของตัวเองอยู่นาน ขับไปตามทางที่เคยไปในเมื่อก่อน หายไปหลายปีบ้านไร่ปลายนาก็ไม่ต่างจากเดิมมากนัก ยังคงกลิ่นไอบรรยากาศเก่า ๆ ให้พอนึกถึงเรื่อ
Read more
แอบมอง
“ไผ่อยากให้พ่อกลับมาเร็ว ๆ จัง พ่อจะต้องเอาของเล่น เอาขนมเป็นเส้น ๆ ยาว ๆ มาฝากไผ่เหมือนพ่อแกงส้มแน่เลย”“อึก ชะ ใช่จ้ะ”ยิ่งได้รับรู้ถึงความหวังที่วาดฝันของลูกเธอยิ่งอยากจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ทว่าตั้งแต่มีต้นไผ่มาเธอก็ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้เห็น ต่อให้จะเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ฝืนทนฝืนอดกลั้น เธอทนเจ็บได้ แต่ลูกเธอเล่า เขายังเด็กมาก หากมีโอกาสเธอก็อยากบอกความจริงลูกเหมือนกัน“เดี๋ยวแม่ไปทอดไข่ให้ดีกว่า”“ครับ^^”น้ำค้างรีบเปลี่ยนเรื่องทันที เธอเข้าครัวเตรียมลงมือทอดไข่เจียวที่ลูกชายคนเดียวนึกอยากกิน จริง ๆ ต้นไผ่ก็กินไม่กี่อย่าง ไข่เจียว ปลาทูทอด หมูปิ้ง ไก่ย่าง ตอนเช้าก็เต้าหู้ ต่อให้เธอจะยากจนก็หาของกินที่ดีที่สุดให้ลูกเสมอ ตัวเองกินน้ำพริกผักลวกเกือบทุกวันก็กินได้ไข่ไก่ที่เก็บมาจากเล้าหลังบ้านสองฟองถูกตอกลงถ้วย เหยาะซอสปรุงนิดหน่อยเพราะคนกินยังเด็กมาก กินรสจัดไม่ดีต่อสุขภาพ กระทะเก่า ๆ แต่ทำความสะอาดเป็นอย่างดีวางลงบนเตาฟืน ใส่น้ำมันเล็กน้อยรอให้น้ำมันเดือดไข่ที่ตีไว้ก็ถูกเทลง ไม่นานกลิ่นหอมก็ลอยคลุ้งไปทั่วใต้ถุนบ้านในเวลานี้“อึก”กลิ่นหอมชวนหิว ทำเอาต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ท้องก็พาลร
Read more
แวะเวียน
หลังจากที่ส่งลูกชายตัวน้อยไปเรียนเสร็จเรียบร้อย น้ำค้างก็จูงจักรยานกลับมาถึงบ้าน เจ้าของร่างบางรีบสวมหมวกสวมเสื้อคลุมเพื่อถางหญ้าออกจากแปลงผักที่ปลูกไว้กินไว้ขาย เธอไม่มีอาชีพเสริมมากมายนอกจากขายผัก เย็บผ้าที่ข้างบ้านแบ่งงานให้ทำเพราะเธอเลี้ยงลูกเอง เธอต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวตั้งแต่่ที่ยายเสียไป ตอนนั้นเธอเพิ่งรู้ตัวว่าท้องต้นไผ่ได้เพียงสองเดือนเท่านั้น เพิ่งเรียนจบมาก็ท้องเสียก่อน งานก็ไม่สามารถทำได้เต็มที่“น้ำค้างเอ้ย ผ้าป้าเอาไปวางไว้บนแคร่แล้วนะ”เสียงป้าจันทร์ข้างบ้านร้องบอก พร้อมกับส่งยิ้มกว้างข้ามรั้วมาให้ ทั้งหมู่บ้านนี้ใครกันจะไม่ชื่นชอบน้ำค้างกับลูกของเธอ มีแต่คนรักใคร่เอ็นดู บางครั้งก็หยิบยื่นทั้งของกินของใช้มาให้ ทำให้เธอสามารถเลี้ยงลูกมาจนโตได้ขนาดนี้“ขอบคุณนะจ๊ะป้า ป้าเอามะเขือไปทำแกงไหมจ๊ะ?”“ไม่เป็นไรลูกเอ้ย ที่หนูเอามาให้ป้ารอบก่อนยังกินไม่หมดเลย”น้ำค้างส่งยิ้มกว้างพลางพยักหน้า เธอไม่พูดอะไรต่อก้มหน้าทำงาน เธอไม่ใช่คนขี้เกียจ ทำงานนี้เสร็จก็ต่ออีกงาน เพราะต้องหาเงินจุนเจือครอบครัว ตั้งใจว่าอีกไม่นานจะลองไปหางานในเมืองทำดูเผื่อโชคดี เพราะตอนนี้ต้นไผ่ก็โตขึ้นแล้ว
Read more
ให้ลูก
คนตัวโตที่นั่งคอตั้งเริ่มเมื่อยแล้ว เขามองตามแผ่นหลังบางที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ เธอเดินไปเก็บมะเขือที่ปลูกไว้เป็นแนวยาวตลอดฝั่งด้านข้างของบ้าน ทำได้เป็นระเบียบและน่าอยู่ใช้ได้นี่ แต่นั่นเธอเดินไปไกลเกินหรือเปล่านะต้องลำบากลงไปตามดูอีกแล้ว เขาแค่จะไปดูเธอเก็บมะเขือหรอกน่า เกิดเก็บลูกเน่าให้ทำไงล่ะ?เขาจะขาดทุนเอาได้นะ...“เลิกกับมันนานยัง?” เมื่อกี้คิดเรื่องมะเขือจริง ๆ นะ แต่ที่ถามไปนั้นสมองมันยังไม่กรั่นคำถามก็แค่นั้นเอง เดี๋ยวถามเรื่องนี้เสร็จค่อยถามเรื่องผักต่อแล้วกัน“อุ้ย! อะ เอ่อ...นานแล้วมั้งจ๊ะ”เธอตกใจเล็กน้อยที่จู่ ๆ เขาก็เดินเข้ามาด้านหลังเธอ อีกนิดเดียวก็จะโดนตัวเธอแล้ว น้ำค้างรีบถอยออกห่างก่อนที่จะเอ่ยอึกอัก เธอกลัวเศษดินบนตัวเธอจะไปเปื้อนเขาเอา และยิ่งไปกว่านั้นก็คงไม่กล้าบอกว่าแท้จริงแล้ว เธอกับคนที่เขาเอ่ยถึง ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน“แล้วมันทิ้งอะไรไว้ให้บ้างล่ะ?”อย่าเพิ่งถามถึงเรื่องมะเขือ! รอแป๊บหนึ่ง“...”เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี ดวงตาคู่กลมสั่นไหวเล็กน้อย ช้อนตามองใบหน้าหล่อเหลาที่เธอเคยหลงใหล ใบหน้าคมรับกับจมูกโด่ง ดวงตาเฉี่ยวลึกแม้ดูน่ากลัวบ้าง ทว่ากลับน่ามองยิ่
Read more
จูบนั้น
“ลมพายุมาเธอจะมาเดินอ้อยอิ่งอะไรเล่า?” เขาดูเหมือนหงุดหงิดไม่ใช่น้อย บ้าบอ! คนอุตส่าห์มาช่วยยังจะมาลีลาอะไรอีก เขาไม่มีเวลามากมายขนาดนั้นหรอกนะ“ฝุ่นเข้าตาหนูจ้ะ มองไม่ชัดจริง ๆ ”น้ำค้างยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ เธอเจ็บมากจนเผลอยกมือขึ้นขยี้ตา ท่ามกลางเสียงลมฝนอื้ออึงมา เธอก็อยากเดินเร็วอยู่หรอก แต่กลัวสะดุดล้มเอาแถมยังเจ็บตาจนไม่อยากทำอย่างอื่น“เธอนี่” เขาเอ่ยจิ๊จ๊ะอย่างคนไม่พอใจ แต่ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้วสินะ หลังจากนี้มันคือการจำใจแล้ว เขาไม่ได้อยากทำ“อ๊ะ! พี่กล้า”เสียงร้องตกใจเมื่อจู่ ๆ ร่างของเธอก็ถูกอุ้มลอยหวือขึ้นกลางอากาศ คนตัวโตที่แข็งแรงกว่าเธอหลายเท่าจับเธออุ้มพาดบ่าด้วยแขนข้างเดียว ทั้งยังเอ่ยเสียงติดจะดุ ๆ“อย่าขยี้ตานะ เอามือลง ไม่งั้นฉันจะโยนเธอลง”เขาว่าจบก็สาวเท้าเข้าไปยังกระท่อมกลางนาทันที เพราะตอนนี้ฝนลงเม็ดเป็นที่เรียบร้อย เขาพาเธอเข้ามาหลบฝนก่อนจะควานหาน้ำในไหมาให้เธอล้างตาก่อน แถมยังช่วยเธอจับขันน้ำอีกต่างหาก นี่ไม่เรียกว่าการใส่ใจแต่เขาแค่…แค่อะไรก็แค่นั้นแหละ เอาเป็นว่าเห็นเธอเจ็บแล้วมันขัดหูขัดตา“พะ พอแล้วจ้ะพี่กล้า” เธอดันขันน้ำออก ก่อนจะกระพร
Read more
ลำบากก็ไปหาพ่อมาดูแล
หญิงสาวร่างบางเหม่อมองใบหน้าที่อยู่ในกระจกตู้เสื้อผ้าใบเก่า มองแล้วมองอยู่แบบนั้น ก่อนที่จะรีบสลัดความคิดบางอย่างออกจากหัวให้เร็วที่สุด“คิดมากไปแล้ว”เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง ตั้งแต่เมื่อวานที่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น เธอเองก็คิดวกวนไปมา แต่คิดอย่างไรก็ไม่สามารถเข้าข้างตัวเองได้จริง ๆ เขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจ พอทำแบบนั้นไปแล้วก็คงตกใจใช่น้อย บางครั้งอาจจะนึกถึงลูกเมียเขา“เฮ้อ~~” ท้ายสุดแล้วเธอก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะรีบแต่งตัวให้เสร็จเพื่อเข้าไปในเมืองวันนี้เธอจะไปซื้อของกินของใช้ และจะไปลองหางานดูเผื่อได้ หญิงสาวสวมรองเท้าผ้าใบสีขาว แม้จะเป็นคู่เดียวตั้งแต่ที่เธอเรียนอยู่ก็ตาม แต่เพราะได้รับการดูแลรักษาอย่างดีจึงยังเหมือนใหม่อยู่วันนี้เธอสวมกางเกงขายาว บวกกับเสื้อแขนยาวสีขาวดูสุภาพเรียบร้อย จูงมอเตอร์ไซด์คันเก่าออกมาและสตาร์ทเครื่อง ช่างเป็นใจเหลือเกินเพราะครั้งนี้เจ้ารถคันเก่าไม่ได้งอแงทำเธอเสียเวลา น้ำค้างสวมหมวกกันน็อคเรียบร้อย เธอขับรถออกมาตามถนนท่ามกลางแดดในช่วงสาย คนในหมู่บ้านที่เจอเธอต่างก็ส่งยิ้มให้และเอ่ยทักทาย“เข้าเมืองเหรอน้ำค้าง?”“จ้า ไปซื้อของจ้ะป้า” เสียงใสตอบกลับก่อนจะขับผ่า
Read more
ลำบากก็ไปหาพ่อมาดูแล (ต่อ)
“...” น้ำค้างถึงกับเงียบกริบ“ปากมึงนี่มีหมาอยู่กี่ตัววะไอ้กล้า พูดจากับน้องมันดี ๆ หน่อยมึงจะตายหรือไงหา?”ชัยเข้าปกป้องน้ำค้างสุดฤทธิ์ เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรกล้าที่เคยเอาอกเอาใจและพูดจาดีเฉพาะกับน้ำค้างคนสวย มาวันนี้กลับต่างกันลิบลับ หน้ามือหลังตีนยังว่าไกล แค่เขาไปเรียนตำรวจไม่กี่ปี กลับมาทุกอย่างก็เปลี่ยนไปแล้วงั้นหรือ?“ก็พูดจริง วูบแดดมึงว่าเรื่องล้อเล่นเหรอฮะ อยากเลี้ยงลูกจนโตก็ขึ้นรถ ขี่มอไซด์ไปกับมึงกว่าจะถึงก็ตากแดดอีก” เขาจริงจังทั้งน้ำเสียงและคำพูด ชัยเองก็คคิดว่าถูกของเขา น้ำค้างหน้าแดงก่ำแก้มขาวยิ่งแดงชัด น่าสงสารไม่ใช่น้อย“อะ ๆ งั้นเดี๋ยวกูขี่ไปรอที่บ้านแล้วกัน จะได้ช่วยมึงยกรถลง” ชัยพูดจบก็เดินสตาร์ทรถขับล่วงหน้าไปก่อน“ไปขึ้นรถ”“…” น้ำค้างไม่ทำตามคำที่เขาบอก เธอเอาเเต่ยืนนิ่ง มือสองข้างบีบแน่นจนเหงื่อไหลซึม“หรือเธอจะให้ฉันอุ้ม?”“มะ ไม่จ้ะ ๆ หนูแค่เกรงใจพี่ เหงื่อหนูออกเยอะตัวก็เหม็น กลัวกลิ่นจะติดรถพี่เอาน่ะจ้ะ” เธอรีบละล่ำละลักตอบอย่างคนขี้เกรงใจ เธอกลัวกลิ่นเหงื่อและฝุ่นที่ติดตามตัวเธอจะทำรถคันใหม่ ๆ ของเขาแปดเปื้อนเอาน่ะสิ“ไหน?”แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น จู
Read more
ใครจะกลับมา
ใบหน้าด้านชาถึงกับกระตุก เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้นก็ถึงกับจี๊ด! จี๊ดมากพ่อเอ้ย!“เหอะ ฉันก็ไม่ได้อยากเจอเธอนักหรอก มันบังเอิญแค่นั้นแหละ”อวัยวะทุกส่วนบนใบหน้าของเขาฉายชัดว่ากำลังหงุดหงิดขั้นสุด น้ำค้างที่นั่งข้างหันมาอีกทีก็มีสะดุ้ง ปกติหน้าเขาก็บูดเป็นข้าวข้ามคืนแล้ว เวลานี้แทบจะดูไม่ได้“ชิ!” เขาโมโหทั้งยังน้อยใจ อุตส่าห์ยื่นมือเข้ามาช่วยเพราะกลัวเธอเป็นลม อากาศก็ร้อนแดดก็แรง ถึงแม้เขาจะเกลียดเธอก็เถอะ พูดจาไม่ดีบ้างแต่เธอก็ไม่ควรมาไล่เขาขนาดนี้นี่คนที่ควรถูกไล่ควรจะเป็นเธอมากกว่า น้ำค้าง!!“ตอนพี่อยู่กรุงเทพสบายดีไหมจ๊ะ?” เธอเห็นเขาดูท่าไม่ดีจึงเปลี่ยนเรื่อง แต่อีกฝ่ายกลับยังมีอารมณ์ค้าง ตอบกลับเธอแบบตรงกันข้ามกับความเป็นจริง หนำซ้ำยังใช้น้ำเสียงที่ไม่น่าฟังเท่าไรนัก“สบายสุด ๆ ชีวิตฉันดีมาก”แต่แปลกมากที่น้ำค้างกลับยิ้มน้อย ๆ ราวกับว่าดีใจเหลือเกินที่เขาหนีไปทำใจที่กรุงเทพแล้วเป็นเรื่องดี เหอะ!เธอคงสะกดคำว่าประชดไม่เป็นสินะ“แล้วลูกเมียพี่ไม่มาด้วยหรือจ๊ะ?” เธอยังคงถามต่อด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แม้ใจจะสั่นอยู่บ้างทว่าเธอกลับไม่แสดงออกให้เขาเห็น“ไม่มี!!”เขาพูดออกไปตรง ๆ ทั้งยั
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status