เมื่อใจ(ไม่)อยากหวนรัก

เมื่อใจ(ไม่)อยากหวนรัก

last updateآخر تحديث : 2025-09-20
بواسطة:  Sun Suمكتمل
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
31فصول
1.2Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

อุตส่าต์หนีไปดามใจที่กรุงเทพตั้งห้าปี กลับมาเจอเธอที่เป็นอดีตและไอ้ที่เกาะขาหนึบนั่นก็คงจะลูกของผัวใหม่ล่ะสิท่า เหอะ! หน้าไม่เห็นเหมือนพ่อเลยสักนิด “ถ้าได้ฉันเป็นพ่อนะไอ้หนู สาวกรี๊ดแกจนตดแตกแน่”“พี่กล้า_” “พี่กล้ามีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?” “ผัวไปไหน?” “ไม่มีจ้ะ” “เหอะ” “มันทิ้งไปมีเมียใหม่ หรือเห็นผู้ชายแล้วบอกว่าตัวเองไม่มีผัวล่ะ?” กลับบ้านมาคนว่าง ๆ แบบเขาก็ควรจะทำอะไรที่มันมีประโยชน์สักหน่อยสิ อย่างเช่นการไปแอบมองอดีตแบบเธอ ขับรถวนรอบหมู่บ้านอย่างกับรถเติมน้ำเปล่าไม่ใช่น้ำมัน แล้วถามคำถามกวนส้นตี_แบบนี้ เขาสะใจมากที่ได้เยาะเย้ยคนแบบเธอ ผู้หญิงใจร้ายที่ทำเขากินไม่อิ่มหลับไม่เต็มตามาห้าปีเต็ม แต่ไม่รู้ว่าทำไมเวลาเจอหน้ากันเขาต้องใจอ่อน แพ้ให้กับความใสซื่อไร้เดียงสาของเธอตลอด แถมเจ้าเด็กน้อยหน้าหล่อลูกชายที่เกาะเธอหนึบด้วยอีกคน เขาทั้งเเกลียด ทั้งสงสาร จนกระทั่งวันที่เขาต้องมารู้ความจริงบางอย่าง… “แล้ว…แล้วถ้าเป็นลูกกูจริงทำไมน้ำค้างถึงไม่บอกกูวะ”

عرض المزيد

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
31 فصول
แนะนำเรื่อง/บทนำ
“พี่กล้า_”“พี่กล้ามีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?”“ผัวไปไหน?”“ไม่มีจ้ะ”“เหอะ”“มันทิ้งไปมีเมียใหม่ หรือเห็นผู้ชายแล้วบอกว่าตัวเองไม่มีผัวล่ะ?”กลับบ้านมาคนว่าง ๆ แบบเขาก็ควรจะทำอะไรที่มันมีประโยชน์สักหน่อยสิ อย่างเช่นการไปแอบมองอดีตแบบเธอ ขับรถวนรอบหมู่บ้านอย่างกับรถเติมน้ำเปล่าไม่ใช่น้ำมัน แล้วถามคำถามกวนส้นตี_แบบนี้เขาสะใจมากที่ได้เยาะเย้ยคนแบบเธอ ผู้หญิงใจร้ายที่ทำเขากินไม่อิ่มหลับไม่เต็มตามาห้าปีเต็ม แต่ไม่รู้ว่าทำไมเวลาเจอหน้ากันเขาต้องใจอ่อน แพ้ให้กับความใสซื่อไร้เดียงสาของเธอตลอด แถมเจ้าเด็กน้อยหน้าหล่อลูกชายที่เกาะเธอหนึบด้วยอีกคน เขาทั้งเเกลียด ทั้งสงสาร จนกระทั่งวันที่เขาต้องมารู้ความจริงบางอย่าง…“แล้ว…แล้วถ้าเป็นลูกกูจริงทำไมน้ำค้างถึงไม่บอกกูวะ”“บอกห่าไร!! มึงบล็อกเบอร์พวกกูสัสเอ้ย! คนทั่วบ้านทั่วเมืองเขารู้หมดว่าต้นไผ่เป็นลูกมึง ยกเว้นควายเรียกพี่แบบมึงนี่แหละที่ไม่รู้เหี้ยไรกับเขา” “…”“นะ น้ำค้างท้องตอนไหน?”“ตอนเอากับมึง”“ไม่ใช่ไอ้ห่า กูหมายถึงท้องช่วงไหน”_______________“พี่ขอโทษ ~”“ พ่อมันแย่เอง”“พ่อนี่งอแงจังเลยเนอะแม่ ไม่เห็นเก่งเหมือนไผ่เลย”“พี่กล้า
اقرأ المزيد
เจอกัน
“น้ำค้างเอ้ย มา ๆ ลูกเอาปลาทอดไปให้ต้นไผ่มันหน่อย”“นี่ ๆ ข้าวด้วยตักข้าวให้น้ำค้างมันด้วยหน่อย”“แกงจืดน่ะ ตักเลย ๆ”เสียงป้า ๆ แม่ครัวทั้งหลายร้องเรียกกันหาข้าวหาปลาให้หญิงสาวที่มาช่วยงานศพ เจ้าของร่างบอบบางดูเหมือนเด็กสาวแรกรุ่น มองครั้งแรกคงไม่รู้ว่าเธอนั้นมีลูกแล้วคนหนึ่ง เธอมีชื่อว่า ‘น้ำค้าง’ คนทั่วทั้งหมู่บ้านต่างก็รู้จักเป็นอย่างดี เพราะเธอได้ฉายาสาวงามอมตะ ตั้งแต่สมัยเรียนจนลูกเข้าศูนย์พัฒนาเด็กเล็กแล้ว เธอก็ยังครองตำแหน่งนั้นมาตลอดใบหน้ารูปไข่บวกกับคิ้วตาจมูกรับกันอย่างดี ผิวพรรณสะอาดสะอ้านแม้จะทำงานหนักทุกวันก็ตาม เธอเป็นคนหน้าตาดีมาตั้งแต่ยังเล็ก ใครเห็นก็รักและเอ็นดู อีกทั้งชีวิตเธอยังแอบน่าสงสาร“ไม่เป็นไรจ้ะป้า หนูแค่มาช่วยงาน ไม่เป็นไรจริง ๆ จ้ะ”น้ำค้างโบกมือปฏิเสธเพราะเกรงใจ เธอเพียงมาช่วยงานศพอย่างเต็มใจ ไม่คิดอยากได้อะไรติดไม้ติดมือไปเด็ดขาด เพราะเธอนั้นไม่กล้าจริง ๆ“เอาไปเถอะลูกเอ้ย ตอนอยู่ข้าวสารถ้วยเดียวก็ไม่ให้ ตอนนี้ไปแล้วเขาไม่หวงแล้วมั้ง” ป้าอีกคนที่ดูท่าจะไม่ชอบครอบครัวเจ้าภาพสักเท่าไหร่ เลยหลุดปากพูดเสียดสีไป ไม่ทันรู้สึกเกรงใจร่างที่นอนอยู่ในโลงทั้งสอง
اقرأ المزيد
คนละชั้น
หลายวันผ่านไป...กว่าที่จะจัดการงานศพของผู้เป็นพ่อและแม่จนผ่านพ้นไป เขาเองก็ทำใจมาได้บ้างแล้ว ก่อนหน้าก็บวชหน้าไฟให้พ่อกับแม่ที่เสียชีวิตไป อยู่วัดอีกหลายวันก็พอปล่อยวางและอยู่กับความจริงได้อีกอย่างเขาก็ไม่ได้คลุกคลีอยู่กับผู้เป็นพ่อเป็นแม่ ท่านทั้งสองฝากเขาให้ยายเลี้ยงตั้งแต่เด็ก จนยายเสียตอนที่เขาอายุสิบห้าถึงกลับมาอยู่บ้านดูแลเขาต่อ เขาอยู่กับพ่อแม่เพียงห้าปีเท่านั้นก็ถูกส่งไปอยู่กับญาติที่กรุงเทพ หากถามหาความผูกพันธ์ก็คงไม่มากมายขนาดนั้น“เอ้ากล้ากลับมาอยู่บ้านแล้วเหรอ?” เสียงป้าจันทร์คนบ้านใกล้เรือนเคียงเอ่ยทักทายเขา เขาขับรถกระบะลดกระจกลงเพื่อชื่นชมบรรยากาศ ขับผ่านชาวบ้านก็มีคนรู้จักทักทายบ้างเล็กน้อย“เปล่าครับ เดี๋ยวก็กลับแล้ว” เขาชะลอรถพูดคุยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขากลายเป็นคนเย็นชาและเข้าถึงยากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว หากเป็นเขาคนก่อนก็คงพูดเป็นต่อยหอยแล้วล่ะ“อ๋อ” ป้าจันทร์เพียงตอบกลับสั้น ๆ ก่อนที่กล้าจะขับรถออกไปเขาขับรถวนดูบ้านเกิดของตัวเองอยู่นาน ขับไปตามทางที่เคยไปในเมื่อก่อน หายไปหลายปีบ้านไร่ปลายนาก็ไม่ต่างจากเดิมมากนัก ยังคงกลิ่นไอบรรยากาศเก่า ๆ ให้พอนึกถึงเรื่อ
اقرأ المزيد
แอบมอง
“ไผ่อยากให้พ่อกลับมาเร็ว ๆ จัง พ่อจะต้องเอาของเล่น เอาขนมเป็นเส้น ๆ ยาว ๆ มาฝากไผ่เหมือนพ่อแกงส้มแน่เลย”“อึก ชะ ใช่จ้ะ”ยิ่งได้รับรู้ถึงความหวังที่วาดฝันของลูกเธอยิ่งอยากจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ทว่าตั้งแต่มีต้นไผ่มาเธอก็ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้เห็น ต่อให้จะเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ฝืนทนฝืนอดกลั้น เธอทนเจ็บได้ แต่ลูกเธอเล่า เขายังเด็กมาก หากมีโอกาสเธอก็อยากบอกความจริงลูกเหมือนกัน“เดี๋ยวแม่ไปทอดไข่ให้ดีกว่า”“ครับ^^”น้ำค้างรีบเปลี่ยนเรื่องทันที เธอเข้าครัวเตรียมลงมือทอดไข่เจียวที่ลูกชายคนเดียวนึกอยากกิน จริง ๆ ต้นไผ่ก็กินไม่กี่อย่าง ไข่เจียว ปลาทูทอด หมูปิ้ง ไก่ย่าง ตอนเช้าก็เต้าหู้ ต่อให้เธอจะยากจนก็หาของกินที่ดีที่สุดให้ลูกเสมอ ตัวเองกินน้ำพริกผักลวกเกือบทุกวันก็กินได้ไข่ไก่ที่เก็บมาจากเล้าหลังบ้านสองฟองถูกตอกลงถ้วย เหยาะซอสปรุงนิดหน่อยเพราะคนกินยังเด็กมาก กินรสจัดไม่ดีต่อสุขภาพ กระทะเก่า ๆ แต่ทำความสะอาดเป็นอย่างดีวางลงบนเตาฟืน ใส่น้ำมันเล็กน้อยรอให้น้ำมันเดือดไข่ที่ตีไว้ก็ถูกเทลง ไม่นานกลิ่นหอมก็ลอยคลุ้งไปทั่วใต้ถุนบ้านในเวลานี้“อึก”กลิ่นหอมชวนหิว ทำเอาต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ท้องก็พาลร
اقرأ المزيد
แวะเวียน
หลังจากที่ส่งลูกชายตัวน้อยไปเรียนเสร็จเรียบร้อย น้ำค้างก็จูงจักรยานกลับมาถึงบ้าน เจ้าของร่างบางรีบสวมหมวกสวมเสื้อคลุมเพื่อถางหญ้าออกจากแปลงผักที่ปลูกไว้กินไว้ขาย เธอไม่มีอาชีพเสริมมากมายนอกจากขายผัก เย็บผ้าที่ข้างบ้านแบ่งงานให้ทำเพราะเธอเลี้ยงลูกเอง เธอต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวตั้งแต่่ที่ยายเสียไป ตอนนั้นเธอเพิ่งรู้ตัวว่าท้องต้นไผ่ได้เพียงสองเดือนเท่านั้น เพิ่งเรียนจบมาก็ท้องเสียก่อน งานก็ไม่สามารถทำได้เต็มที่“น้ำค้างเอ้ย ผ้าป้าเอาไปวางไว้บนแคร่แล้วนะ”เสียงป้าจันทร์ข้างบ้านร้องบอก พร้อมกับส่งยิ้มกว้างข้ามรั้วมาให้ ทั้งหมู่บ้านนี้ใครกันจะไม่ชื่นชอบน้ำค้างกับลูกของเธอ มีแต่คนรักใคร่เอ็นดู บางครั้งก็หยิบยื่นทั้งของกินของใช้มาให้ ทำให้เธอสามารถเลี้ยงลูกมาจนโตได้ขนาดนี้“ขอบคุณนะจ๊ะป้า ป้าเอามะเขือไปทำแกงไหมจ๊ะ?”“ไม่เป็นไรลูกเอ้ย ที่หนูเอามาให้ป้ารอบก่อนยังกินไม่หมดเลย”น้ำค้างส่งยิ้มกว้างพลางพยักหน้า เธอไม่พูดอะไรต่อก้มหน้าทำงาน เธอไม่ใช่คนขี้เกียจ ทำงานนี้เสร็จก็ต่ออีกงาน เพราะต้องหาเงินจุนเจือครอบครัว ตั้งใจว่าอีกไม่นานจะลองไปหางานในเมืองทำดูเผื่อโชคดี เพราะตอนนี้ต้นไผ่ก็โตขึ้นแล้ว
اقرأ المزيد
ให้ลูก
คนตัวโตที่นั่งคอตั้งเริ่มเมื่อยแล้ว เขามองตามแผ่นหลังบางที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ เธอเดินไปเก็บมะเขือที่ปลูกไว้เป็นแนวยาวตลอดฝั่งด้านข้างของบ้าน ทำได้เป็นระเบียบและน่าอยู่ใช้ได้นี่ แต่นั่นเธอเดินไปไกลเกินหรือเปล่านะต้องลำบากลงไปตามดูอีกแล้ว เขาแค่จะไปดูเธอเก็บมะเขือหรอกน่า เกิดเก็บลูกเน่าให้ทำไงล่ะ?เขาจะขาดทุนเอาได้นะ...“เลิกกับมันนานยัง?” เมื่อกี้คิดเรื่องมะเขือจริง ๆ นะ แต่ที่ถามไปนั้นสมองมันยังไม่กรั่นคำถามก็แค่นั้นเอง เดี๋ยวถามเรื่องนี้เสร็จค่อยถามเรื่องผักต่อแล้วกัน“อุ้ย! อะ เอ่อ...นานแล้วมั้งจ๊ะ”เธอตกใจเล็กน้อยที่จู่ ๆ เขาก็เดินเข้ามาด้านหลังเธอ อีกนิดเดียวก็จะโดนตัวเธอแล้ว น้ำค้างรีบถอยออกห่างก่อนที่จะเอ่ยอึกอัก เธอกลัวเศษดินบนตัวเธอจะไปเปื้อนเขาเอา และยิ่งไปกว่านั้นก็คงไม่กล้าบอกว่าแท้จริงแล้ว เธอกับคนที่เขาเอ่ยถึง ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน“แล้วมันทิ้งอะไรไว้ให้บ้างล่ะ?”อย่าเพิ่งถามถึงเรื่องมะเขือ! รอแป๊บหนึ่ง“...”เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี ดวงตาคู่กลมสั่นไหวเล็กน้อย ช้อนตามองใบหน้าหล่อเหลาที่เธอเคยหลงใหล ใบหน้าคมรับกับจมูกโด่ง ดวงตาเฉี่ยวลึกแม้ดูน่ากลัวบ้าง ทว่ากลับน่ามองยิ่
اقرأ المزيد
จูบนั้น
“ลมพายุมาเธอจะมาเดินอ้อยอิ่งอะไรเล่า?” เขาดูเหมือนหงุดหงิดไม่ใช่น้อย บ้าบอ! คนอุตส่าห์มาช่วยยังจะมาลีลาอะไรอีก เขาไม่มีเวลามากมายขนาดนั้นหรอกนะ“ฝุ่นเข้าตาหนูจ้ะ มองไม่ชัดจริง ๆ ”น้ำค้างยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ เธอเจ็บมากจนเผลอยกมือขึ้นขยี้ตา ท่ามกลางเสียงลมฝนอื้ออึงมา เธอก็อยากเดินเร็วอยู่หรอก แต่กลัวสะดุดล้มเอาแถมยังเจ็บตาจนไม่อยากทำอย่างอื่น“เธอนี่” เขาเอ่ยจิ๊จ๊ะอย่างคนไม่พอใจ แต่ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้วสินะ หลังจากนี้มันคือการจำใจแล้ว เขาไม่ได้อยากทำ“อ๊ะ! พี่กล้า”เสียงร้องตกใจเมื่อจู่ ๆ ร่างของเธอก็ถูกอุ้มลอยหวือขึ้นกลางอากาศ คนตัวโตที่แข็งแรงกว่าเธอหลายเท่าจับเธออุ้มพาดบ่าด้วยแขนข้างเดียว ทั้งยังเอ่ยเสียงติดจะดุ ๆ“อย่าขยี้ตานะ เอามือลง ไม่งั้นฉันจะโยนเธอลง”เขาว่าจบก็สาวเท้าเข้าไปยังกระท่อมกลางนาทันที เพราะตอนนี้ฝนลงเม็ดเป็นที่เรียบร้อย เขาพาเธอเข้ามาหลบฝนก่อนจะควานหาน้ำในไหมาให้เธอล้างตาก่อน แถมยังช่วยเธอจับขันน้ำอีกต่างหาก นี่ไม่เรียกว่าการใส่ใจแต่เขาแค่…แค่อะไรก็แค่นั้นแหละ เอาเป็นว่าเห็นเธอเจ็บแล้วมันขัดหูขัดตา“พะ พอแล้วจ้ะพี่กล้า” เธอดันขันน้ำออก ก่อนจะกระพร
اقرأ المزيد
ลำบากก็ไปหาพ่อมาดูแล
หญิงสาวร่างบางเหม่อมองใบหน้าที่อยู่ในกระจกตู้เสื้อผ้าใบเก่า มองแล้วมองอยู่แบบนั้น ก่อนที่จะรีบสลัดความคิดบางอย่างออกจากหัวให้เร็วที่สุด“คิดมากไปแล้ว”เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง ตั้งแต่เมื่อวานที่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น เธอเองก็คิดวกวนไปมา แต่คิดอย่างไรก็ไม่สามารถเข้าข้างตัวเองได้จริง ๆ เขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจ พอทำแบบนั้นไปแล้วก็คงตกใจใช่น้อย บางครั้งอาจจะนึกถึงลูกเมียเขา“เฮ้อ~~” ท้ายสุดแล้วเธอก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะรีบแต่งตัวให้เสร็จเพื่อเข้าไปในเมืองวันนี้เธอจะไปซื้อของกินของใช้ และจะไปลองหางานดูเผื่อได้ หญิงสาวสวมรองเท้าผ้าใบสีขาว แม้จะเป็นคู่เดียวตั้งแต่ที่เธอเรียนอยู่ก็ตาม แต่เพราะได้รับการดูแลรักษาอย่างดีจึงยังเหมือนใหม่อยู่วันนี้เธอสวมกางเกงขายาว บวกกับเสื้อแขนยาวสีขาวดูสุภาพเรียบร้อย จูงมอเตอร์ไซด์คันเก่าออกมาและสตาร์ทเครื่อง ช่างเป็นใจเหลือเกินเพราะครั้งนี้เจ้ารถคันเก่าไม่ได้งอแงทำเธอเสียเวลา น้ำค้างสวมหมวกกันน็อคเรียบร้อย เธอขับรถออกมาตามถนนท่ามกลางแดดในช่วงสาย คนในหมู่บ้านที่เจอเธอต่างก็ส่งยิ้มให้และเอ่ยทักทาย“เข้าเมืองเหรอน้ำค้าง?”“จ้า ไปซื้อของจ้ะป้า” เสียงใสตอบกลับก่อนจะขับผ่า
اقرأ المزيد
ลำบากก็ไปหาพ่อมาดูแล (ต่อ)
“...” น้ำค้างถึงกับเงียบกริบ“ปากมึงนี่มีหมาอยู่กี่ตัววะไอ้กล้า พูดจากับน้องมันดี ๆ หน่อยมึงจะตายหรือไงหา?”ชัยเข้าปกป้องน้ำค้างสุดฤทธิ์ เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรกล้าที่เคยเอาอกเอาใจและพูดจาดีเฉพาะกับน้ำค้างคนสวย มาวันนี้กลับต่างกันลิบลับ หน้ามือหลังตีนยังว่าไกล แค่เขาไปเรียนตำรวจไม่กี่ปี กลับมาทุกอย่างก็เปลี่ยนไปแล้วงั้นหรือ?“ก็พูดจริง วูบแดดมึงว่าเรื่องล้อเล่นเหรอฮะ อยากเลี้ยงลูกจนโตก็ขึ้นรถ ขี่มอไซด์ไปกับมึงกว่าจะถึงก็ตากแดดอีก” เขาจริงจังทั้งน้ำเสียงและคำพูด ชัยเองก็คคิดว่าถูกของเขา น้ำค้างหน้าแดงก่ำแก้มขาวยิ่งแดงชัด น่าสงสารไม่ใช่น้อย“อะ ๆ งั้นเดี๋ยวกูขี่ไปรอที่บ้านแล้วกัน จะได้ช่วยมึงยกรถลง” ชัยพูดจบก็เดินสตาร์ทรถขับล่วงหน้าไปก่อน“ไปขึ้นรถ”“…” น้ำค้างไม่ทำตามคำที่เขาบอก เธอเอาเเต่ยืนนิ่ง มือสองข้างบีบแน่นจนเหงื่อไหลซึม“หรือเธอจะให้ฉันอุ้ม?”“มะ ไม่จ้ะ ๆ หนูแค่เกรงใจพี่ เหงื่อหนูออกเยอะตัวก็เหม็น กลัวกลิ่นจะติดรถพี่เอาน่ะจ้ะ” เธอรีบละล่ำละลักตอบอย่างคนขี้เกรงใจ เธอกลัวกลิ่นเหงื่อและฝุ่นที่ติดตามตัวเธอจะทำรถคันใหม่ ๆ ของเขาแปดเปื้อนเอาน่ะสิ“ไหน?”แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น จู
اقرأ المزيد
ใครจะกลับมา
ใบหน้าด้านชาถึงกับกระตุก เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้นก็ถึงกับจี๊ด! จี๊ดมากพ่อเอ้ย!“เหอะ ฉันก็ไม่ได้อยากเจอเธอนักหรอก มันบังเอิญแค่นั้นแหละ”อวัยวะทุกส่วนบนใบหน้าของเขาฉายชัดว่ากำลังหงุดหงิดขั้นสุด น้ำค้างที่นั่งข้างหันมาอีกทีก็มีสะดุ้ง ปกติหน้าเขาก็บูดเป็นข้าวข้ามคืนแล้ว เวลานี้แทบจะดูไม่ได้“ชิ!” เขาโมโหทั้งยังน้อยใจ อุตส่าห์ยื่นมือเข้ามาช่วยเพราะกลัวเธอเป็นลม อากาศก็ร้อนแดดก็แรง ถึงแม้เขาจะเกลียดเธอก็เถอะ พูดจาไม่ดีบ้างแต่เธอก็ไม่ควรมาไล่เขาขนาดนี้นี่คนที่ควรถูกไล่ควรจะเป็นเธอมากกว่า น้ำค้าง!!“ตอนพี่อยู่กรุงเทพสบายดีไหมจ๊ะ?” เธอเห็นเขาดูท่าไม่ดีจึงเปลี่ยนเรื่อง แต่อีกฝ่ายกลับยังมีอารมณ์ค้าง ตอบกลับเธอแบบตรงกันข้ามกับความเป็นจริง หนำซ้ำยังใช้น้ำเสียงที่ไม่น่าฟังเท่าไรนัก“สบายสุด ๆ ชีวิตฉันดีมาก”แต่แปลกมากที่น้ำค้างกลับยิ้มน้อย ๆ ราวกับว่าดีใจเหลือเกินที่เขาหนีไปทำใจที่กรุงเทพแล้วเป็นเรื่องดี เหอะ!เธอคงสะกดคำว่าประชดไม่เป็นสินะ“แล้วลูกเมียพี่ไม่มาด้วยหรือจ๊ะ?” เธอยังคงถามต่อด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แม้ใจจะสั่นอยู่บ้างทว่าเธอกลับไม่แสดงออกให้เขาเห็น“ไม่มี!!”เขาพูดออกไปตรง ๆ ทั้งยั
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status