พ่อกำนันคนนั้น ต้องเป็นของฉันคนนี้

พ่อกำนันคนนั้น ต้องเป็นของฉันคนนี้

last updateHuling Na-update : 2025-05-31
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
30Mga Kabanata
1.2Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

แตงไทยสาวสวยผู้ที่ตั้งใจว่าจะโสดตลอดชีวิต แต่แล้วความตั้งใจของเธอก็สั่นคลอน เมื่อมาเจอหนุ่มหล่ออย่างกำนันหิน ปฏิบัตการอ่อยผู้ชายก็เกิดขึ้น

view more

Kabanata 1

บทที่ 1 จุดเริ่มต้น

Currently, there is no standard test for psychopathy in children, but a growing number of psychologists believe that psychopathy, like autism, is a distinct neurological condition — one that can be identified in children as young as 5.

Tessa

I knew there was something different about me since I was a kid. I had been diagnosed with Borderline Personality Disorder at a very young age. As a little girl, I got into trouble on school grounds a lot. My privileged parents might just set off my behavior, maybe, you know, being young and borderline and all. Some even said it was genetics.

There was this one time when I watch a boy stumbled, knowingly tripping his leg will cause him to fall. At that instance, I wanted to see him as his hands break his fall and his palms came in contact with the asphalt. I didn't feel any remorse as my teacher told me I should. I just told her that I wanted to see how he reacted. I wanted to hear his pain and I tilted my head watching him closely, when his eyes were teary from the pain he was feeling as the little boy scratched his hands and his knees hitting the ground, hard.

My parents didn't do anything about my condition, not that they didn't have the money to treat me. I guess they just didn't care enough, they did not plan for me, I was an only child. They were selfish people who couldn't care less about me. And strangely I was fine with that. Huh.

Though my grandparents did, from my dad's side, my mom was a true gold digger while dad was the perfect trust fund guy. I had never known anyone from mom's side of the family, not that I was curious. When mom and dad met, all fuckery erupted and nine months later there was me. I was the glue that made mom latch to dad's money, my grandparents set boundaries and I was cared for by them since my parents travel a lot.

Dad came from old money, he didn't have to work, so he spent his entire life loving my mom, or fucking her, I'm not sure and I didn't care enough to want to know.

I was abandoned, but I have made my peace with my parents and found other stuff that amused me.

Years later at eighteen, I was diagnosed with Antisocial Personality Disorder. My granddad was the one who insisted that I took the test when I turn eighteen. By then he had uncovered the little graveyard of all of my pet strays in the rose bushes, under my pretty bedroom window.

"I wanted to be a scientist," I could remember telling him the day granddad found dead animals under my window.

"So you kill these poor animals?" he asked looking at the bones or what was left of the birds and the squirrels.

"Yes, I slit their throat then open to examine their insides, to see and study them." I shrugged thinking surely the issue will not bother him. I was at the top of my class, I was smart and this was what smart people do. They experiment.

The calls from the headmaster also made him push me to take the test. I do have anger issues. Every time I punch a boy at school, or a girl, I never discriminate, the headmaster called. He even went far as asking about my sexuality, thinking that I was having a phase, hating boys, loving girls all that stupid mundane stuff teenagers were crazy about. But I didn't, and that was when I learned, that psychopaths lacked specific kinds of emotions.

The thing was, growing up I always kept my feelings to myself, distancing myself from anyone if I don't need to. Not because I was shy or ugly. I was far from ugly, my mom was a beauty queen with a vicious mindset to match and my dad never had a problem getting women flocked to his side even after he was married and got older. Their genes made me a hot-looking teenager, I was tall with a perfect set of teeth, flawless skin, and beautiful blonde hair which I like to color differently every couple of months. I was like a chameleon, eager to blend in, eager to see how people react in situations.

I was far from shy, I mingled with the cool kids perfectly, and I can talk to the shy ones, nerds, and even the uglies. The school was my little playground of experimentation on how to read people and get into their circle. I like it there and I was smart, at the top of my class which made my grandparents proud of me. Yeah, I was their favorite granddaughter, not that I had a real contender, all of my cousins were stupid spoiled brats.

Granddad didn't just make me take the test at eighteen because he saw the signs, but because I almost killed my date. The boy think it was okay for him to start poking his tiny dick when I didn't want to have sex with him. Yes, I had boyfriends growing up, and even experimented with girls. I know what was expected of me as part of society and the hormone-driven handsome boyfriend was also part of my experiment.

At the end of the night he had a broken nose, broken rib and a broken heart, yeah I broke up with the loser that same night. My granddad was conflicted when he finally found out about the defense classes that I took behind his back.

"Tessa, I'm not getting younger, your grandmother doesn't need to know about this. It'll be our little secret project, but looking at your result I want you to start seeing someone." Granddad looked at me while he kept on holding my hand with his. We were sitting on his worn-out expensive leather sofa talking about my future.

"We love you, Tess, maybe it's the personality in you that makes it seem true, but somehow your grandmother and I feel that your love for us is real." Yeah, he knew, he understands very well that psychopaths were able to blend in and express loving emotion while we felt nothing on the inside.

"Anyways, I've been talking about your condition with people in their field. And with the right treatment, you can manage it, being a psychopath doesn't mean that you will have anger issues, cover your hands in blood, and go to jail. Most influential people are psychopaths, from ruthless CEOs to high-ranking generals. They would all do anything to achieve their goals. Maybe it's in our blood, they also said it could be genetics. My dad, your great-granddad was a ruthless bastard who knew how to make money." My granddad exhaled, the man looked tired but I keep quiet and listened carefully to what he had to say.

I did appreciate my grandparents, I'd say they were the ones who kept me in line. Until one day they were both taken from me. An unfortunate mugging late one night after they had dinner in their favorite restaurant forced me to lose the two people who love me most. Yes, psychopaths are almost incapable of loving another. I have no feelings for them, though I fake loving them very well.

While I didn't love them, the need to avenge my grandparents was too great. I did trace the muggers and easily kill them and take back my granddad's Rolex and since then it stays on my wrist.

The junkie muggers begged for their life when I had them tied on their dining chairs. I didn't punch them, not wanting to leave my DNA on the scene. But I did play with them with my knives. I enjoyed seeing them cry, watching them squirm, and pleading for their life. Their muffled screams were melodious to my ear. I enjoyed the moment the tip of my knife slit through their veins. I was being nice, it was my first human kill, hence why I opted to give them a quick death by slicing their main arteries. But I did watch them, I did enjoy seeing blood dripping, sipping through their dirty floor, and slowly retreating not wanting to get my shoes dirty with their filthy junkie blood.

Two years later, at twenty, I finished my college degree. I was smart, I skipped a couple of classes then I moved out of my family's mansion. I didn't feel the need to fake a relationship since my grandparents were gone and I couldn't care less about my parents.

The taste of making someone bleed somehow freed my sadistic hunger. Since then every couple of months or whenever I got the urge, I'd scour the dingy alleyway and kidnap a mugger or two and bleed them to death with my knives. There was something satisfying from watching someone at the edge of their life, how easy it was to hurt someone, to kill them.

I was not aiming to become a vigilante, it was too much work and I didn't believe that I care enough for people to start protecting them. I was a psychopath, there was darkness in me that needed to be fed. And killing off bad people was untraceable, no one would look for them, keeping my activities remain a secret.

But when one day I bumped into a group of well-dressed men with guns loitering the dirty alleyway, I had an epiphany. They kept me close, they know my worth, and months later I became their top assassin. Nickname: Beauty.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
30 Kabanata
บทที่ 1 จุดเริ่มต้น
'แตงไทย' หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดปี ลุกขึ้นบิดขี้เกียจเมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาจากมือถือปลุกดังขึ้น04:30 น. เป็นเวลาที่เธอต้องตื่นในเช้าวันนี้ เพราะ 'ตาทอง' ผู้เป็นพ่อได้กำชับเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนว่าต้องตื่นเวลานี้ เพื่อมานึ่งข้าวและทำกับข้าวไปวัด ถ้าตื่นสายกว่านี้จะไม่ทันเมื่อบิดขี้เกียจได้สามรอบแตงไทยก็ลุกขึ้นจากเตียง พับผ้าห่ม เก็บมุ้งหมอนให้เรียบร้อยและออกจากห้องนอน ตรงไปยังห้องครัวซึ่งอยู่หลังบ้านเธอจัดการนึ่งข้าวเหนียวที่แช่ไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ส่วนตาทองพ่อของเธอก็ทำการเชือดไก่บ้านเพื่อจะแกงใส่หน่อไม้ส้ม เป็นกับข้าวไปวัดในเช้าวันนี้"นึ่งเป็นหรือเปล่าข้าวน่ะ ?"ตาทองเอ่ยถามออกมาพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย เธอหันไปค้อนพ่อนิดหน่อย ก่อนจะตอบออกมา"เป็นสิพ่อ เคยทำมาแต่น้อย ๆ" แหม..พ่อนี่มาดูถูกกันได้ ถึงเธอจะไปใช้ชีวิตที่เมืองกรุงหลายปี แต่วิถีชีวิตของชาวอีสานก็ยังอยู่ในสายเลือดของเธอเสมอ"เหรอ..พ่อก็นึกว่าลืมไปแล้ว"ตาทองบอกกับลูกสาวอย่างอารมณ์ดี เกือบสิบปีที่ต้องอยู่ตามลำพังกับยายสานั้นแสนเหงา ยิ่งมาเมื่อสามเดือนที่แล้วยายสามาด่วนจากไปอยู่บนสวรรค์ แกก็เหงายิ่งขึ้นไปอีกยังดีที่แตงไทยลูกสาวเพี
Magbasa pa
บทที่ 2 สืบประวัติ
"เจ๊..คนเมื่อกี้ใคร ?" หลังจากที่มาถึงบ้านของเจ๊ไก่แล้ว แตงไทยก็เอ่ยปากถามสาวสองเพื่อนรุ่นพี่ทันที ตอนแรกเธอว่าจะกลับบ้านเลย แต่ว่าในใจมันร้อนรุ่ม แถมยังเต้นแรงผิดปกติ เพราะอยากรู้ว่าคนที่เธอเดินชนเขาเมื่อกี้นี้เป็นใคร จึงตามเจ๊ไก่มาที่บ้านเพื่อสอบถาม"กำนันหิน กำนันประจำตำบลหนองปลาไหลของเรา ทำไมสนใจเหรอ ?""ใช่..เอ๊ยไม่ใช่ จะบ้าเหรอไงเขาโสดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ?""โสดสิ..โสดสนิท แต่เจ๊ว่าแกอย่าไปสนใจเขาดีกว่า""ทำไมล่ะเจ๊ ? ถ้าเขาโสดก็แสดงว่าหนูจีบได้สิ""อ้าว..ไหนบอกจะอยู่บนคานไปตลอดชีวิตไม่ใช่หรือไง ?""เจ๊..ที่บอกว่าจะอยู่บนคานไปตลอดชีวิต ก็เพราะว่าหนูยังไม่เจอผู้ที่ถูกใจไง มาวันนี้ก็เจอแล้ว ปณิธานที่ตั้งเอาไว้มันก็ต้องเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย ไม่รู้ล่ะยังไงเจ๊ต้องเล่าเรื่องของกำนันหินให้หนูฟัง"เจ๊ไก่มองหน้าสวยใสของแตงไทยอย่างหมั่นไส้ ตอนที่กลับมาจากกรุงเทพ ฯ วันแรกมันบอกจะไม่ยอมมีผัว ผ่านมาแค่สามเดือนความตั้งใจเปลี่ยนเสียแล้ว"ฉันจะเล่าเรื่องของกำนันหินให้แกฟังก็ได้ แต่แกต้องไปช่วยฉันตัดหญ้าให้ลูก ๆ ของฉันก่อน""โห่..เจ๊เกรงใจชุดชั้นมั่ง""ก็แล้วแต่""ก็ได้ ๆๆ"แล้วแตงไทยก็รุนรถเข็นตา
Magbasa pa
บทที่ 3 ใจละลาย
เมื่อตักบาตรเทโวเสร็จก็มีพิธีทางศาสนา ในขณะที่นั่งสวดมนต์อยู่นั้นสายตาของแตงไทยก็โฟกัสไปที่กำนันหินตลอดเวลา และก็ดูเหมือนว่าเขาเองก็รู้ตัว"อุ๊ย !"แตงไทยสะดุ้งพลางก้มหน้าหลบสายตาคม เมื่อกำนันหินรู้ตัวว่ามีคนแอบมอง เขาจึงได้หันหน้าไปทางนั้นและประสานสายตาเข้ากับสายตาของแตงไทยพอดี"เป็นอะไร ?"เจ๊ไก่กระซิบถาม แตงไทยไม่ตอบแต่บุ้ยปากไปทางที่กำนันหินนั่งอยู่ "เก็บอาการหน่อย เดี๋ยวไก่ตื่น อดแดกกันพอดี"เจ๊ไก่เห็นท่าทางแรดออกหน้าออกตาของเพื่อนรุ่นน้องก็อดเตือนออกมาตรง ๆ ไม่ได้ "เจ๊..ก็หนูไม่เคยนี่นา"เจ๊ไก่เบ้ปาก รูปลักษณ์ภายนอกของแตงไทยนั้นบอกตามตรง ถ้าบอกว่าเธอยังซิงคงมีน้อยคนที่จะเชื่อ เพราะว่าการแต่งตัวของเธอในทุกวันนอกจากวันนี้ที่มาวัด บอกได้เลยว่าเปรี้ยวเข็ดฟัน"นั่นแหละ ๆ เก็บอาการหน่อย"แตงไทยจึงได้สงบอกสงบใจตั้งใจฟังพระสวดต่อไป เธอยอมรับว่าเขินกำนันหินมากจริง ๆ เพราะเขานั้นตรงสเป๊คเธอทุกอย่าง ทั้งหล่อล่ำ สูงใหญ่และมีผิวสีแทน สายตาเล่าก็คมเข้ม แค่ได้สบตาทีก็ใจละลายหลังจากพระสวดเสร็จแล้วแตงไทยกับเจ๊ไก่ก็ไปช่วยแยกของที่ชาวบ้านนำมาตักบาตรเทโว แล้วก็จัดเป็นชุด ๆ กรรมการวัดมีมติว่าจะนำ
Magbasa pa
บทที่ 4 รู้จักกันอย่างเป็นทางการ
แล้วในที่สุดแตงไทยก็พาตาทองมาถึงบ้านของกำนันหินจนได้ โดยที่ตาทองนั่นแหละเป็นคนบอกทาง เธอจอดรถมอเตอร์ไซค์ที่นอกรั้วกำแพงสูง โดยในรั้วนั้นมีบ้านทรงไทยหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่"กำนัน กำนัน !"ตาทองตะโกนเรียกด้วยเสียงอันดัง ไม่นานนักร่างสูงใหญ่ของกำนันหินก็ชะโงกหน้าออกมาตรงชานบ้าน"ใคร !?"เสียงห้าวทุ้มตะโกนถามออกมา ตาทองจึงก้าวลงจากรถมอเตอร์ไซค์ ไปยืนเกาะตรงประตูรั้ว และเหมือนกับว่ากำนันหินจะมองเห็นและรู้ว่าเป็นใคร เขาจึงได้พาร่างกำยำเดินลงมาจากเรือน"อ้าวตาทอง มีอะไรหรือเปล่าครับ ?""เอาน้องวัวมาฝาก แล้วก็อยากจะคุยเรื่องรถเกี่ยวข้าวด้วยจ้ะ""อ้อ ถ้างั้นเชิญขึ้นมาบนบ้านก่อนครับตา"พอรู้ว่าเป็นใครกำนันหินก็เชิญให้ตาทองขึ้นมาบนบ้าน แตงไทยไม่รู้จะทำยังไงเธอจึงเดินตามพ่อขึ้นไปบนบ้านของเขาด้วย เธอระงับอาการตื่นเต้นเอาไว้เพราะกลัวพ่อรู้และที่สำคัญกลัวตัวของกำนันเองจะรู้ด้วยร่างสูงใหญ่ของกำนันหินเดินนำสองพ่อลูกไปนั่งที่โต๊ะไม้ตัวใหญ่ตรงกลางลานโล่งของบ้าน เมื่อทั้งสองคนนั่งลงเรียบร้อยแล้วกำนันหินก็ยื่นขวดน้ำขวดเล็กมาให้แตงไทยและตาทอง"อ้อ นี่ลูกสาวตาเอง ชื่อแตงไทย เพิ่งมาจากกรุงเทพ ฯ""สวัสดีค่
Magbasa pa
บทที่ 5 เป็นเพื่อนกันในเฟสบุ๊ค
ในระหว่างที่นั่งทานก๋วยเตี๋ยวอยู่นั้น พ่อค้าแม่ค้าในตลาดก็ดูคึกคัก เพราะว่ามีบุคคลคนหนึ่งเดินเข้ามา"กำนัน มาซื้ออะไรจ๊ะ ?""มาหาข้าวกินครับ"เสียงห้าวทุ้มตอบกลับแม่ค้าคนนั้นไป แตงไทยหูผึ่งทันทีเธอหันไปมองร่างสูงของเขาอย่างอดไม่ได้ กำนันเข้มปรายตามองเธอนิดนึง ก่อนจะเดินไปที่ร้านส้มตำแล้วก็สั่งลาบขม กับต้มแซบ รวมทั้งข้าวเหนียวด้วย"เจ๊ ๆ หนูว่าหนูกับกำนันจะต้องเป็นเนื้อคู่กันแน ๆ ดูสิแค่คิดถึงเขาก็มาหาแล้ว""เขามากินข้าว มึงอย่ามโน""เจ๊ก็ อย่าตัดความหวังกันสิ ที่กินข้าวมีตั้งเยอะแยะทำไมเขาไม่ไป แต่กลับเลือกมากินที่นี่""ที่นี่เป็นแหล่งรวมร้านค้าเพียงแห่งเดียวในตำบลหนองปลาดุก"เจ๊ไก่บอกกับเธอเสียงราบเรียบ แตงไทยสะอึก แหมเจ๊ก็ให้ความหวังกันหน่อยก็ไม่ได้ เมื่อเจ๊พูดแบบนี้เธอจึงก้มหน้าก้มตากินก๋วยเตี๋ยว ที่เจ๊ไก่ไม่อยากให้เธอไปยุ่งกับกำนันหินนั้น เจ๊บอกเหตุผลว่าการที่จะเปิดใจคนที่ลืมเมียที่ตายไปไม่ได้นั้นมันยากมาก อย่างมากก็เป็นได้แค่ตัวแทนเท่านั้น เจ๊รู้เพราะเคยผ่านมาแล้ว เจ๊ไก่เคยมีคนที่เธอรักมากเช่นกัน แต่ว่าเขาคนนั้นไม่เคยลืมแฟนเก่าเลย เวลาที่ถูกทิ้งเขาก็จะมาให้เจ๊ไก่ช่วยปลอบใจ แต่เม
Magbasa pa
บทที่ 6 บุญกฐิน
เช้าวันนี้ในหมู่บ้านดูคึกคักเป็นพิเศษ ทุกคนต่างก็แต่งตัวหล่อสวยเพราะวันนี้เป็นวันบุญมหากฐิน แตงไทยกับเจ๊ไก่ก็เหมือนกันแต่งสวยแบบจัดเต็ม เตรียมพร้อมที่จะไปเป็นนางฟ้าหน้ารถแห่ในตอนบ่ายในช่วงสาย ๆ หลังจากที่ทำบุญและสรุปยอดกฐินแล้ว ก็จะมีโรงทานหลายโรง มีอาหารที่ผู้ใจบุญทำมาแจกหลากหลายเมนู ทั้งก๋วยเตี๋ยว น้ำหวาน น้ำแข็งใส ไก่ย่างส้มตำ ไอติม และขนม แตงไทยกับเจ๊ไก่เดินวนกินของแจกจนพุงกาง"อิ่มจัง ตังค์อยู่ครบ"แตงไทยพูดออกมาพลางลูบท้องตัวเองป้อย ๆ ตอนอยู่เมืองหลวงเธอไม่เคยได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้เลย เพราะมัวแต่ทำงาน"ปีหน้าเราทำโรงทานกันดีไหมเจ๊""อือ ก็ดีนะ"เมื่ออิ่มแล้วแตงไทยก็เกิดไอเดียดี ๆ นึกอยากจะทำโรงทานแบบนี้บ้าง เผื่อบุญกุศลจะส่งผลให้สมหวังในเรื่องของความรัก อีกอย่างช่วงนี้ความสัมพันธ์ของเธอกับกำนันหินก็กำลังก้าวหน้า (เธอก้าวหน้าฝ่ายเดียวเพราะตั้งแต่เป็นเพื่อนกันในเฟสบุ๊ค ก็ตะบี้ตะบันกดหัวใจให้กับทุกสเตตัสที่เขาอัพเดต)"แตง โน่น"เจ๊ไก่บุ้ยหน้า แตงไทยจึงหันไปมองตามทิศทางนั้น แล้วเธอก็ใจเต้นแรงเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของกำนันหินเดินมา เห็นมะแค่คิดว่าจะทำบุญเทวดาก็เข้าข้างแล้ว วันนี้เขาม
Magbasa pa
บทที่ 7 เกี่ยวข้าว
รถเกี่ยวขับวนอยู่นานก็เอาข้าวมาเทใส่รถกระบะ เพื่อจะขนข้าวเอาไปเทไว้ที่บ้าน ชาวนาบางคนก็อาจจะนำข้าวไปขายเลยโดยไม่ต้องตาก รวมทั้งตาทองด้วย กำนันหินมีบริการครบครัน มีรถเกี่ยวและรถขนพร้อมสรรพ "พ่อเอาข้าวไปขายก่อนนะ หาข้าวหาปลาให้กำนันกินด้วยเด้อ" ตาทองบอกลูกสาวก่อนจะเดินไปขึ้นรถกระบะที่ท้ายรถมีข้าวอยู่เต็ม ซึ่งเป็นรถบริการของกำนันหิน มีคนงานของเขาเป็นคนขับ แกเปิดประตูเข้าไปนั่งแล้วรถคันนั้นก็เคลื่อนตัวออกไป จนกระทั่งเกือบบ่ายโมงกำนันหินภึงได้หยุดพัก เขาจอดรถเกี่ยวเอาไว้ที่กลางทุ่งนาแล้วก็พาร่างสูงใหญ่เดินตรงมาหาแตงไทยกับเจ๊ไก่ที่ยืนหลบแดดอยู่ใต้ต้นมะขามต้นใหญ่ "กำนัน กินข้าวจ้ะ" ร่างบางเอ่ยออกมาแล้วก็รีบปูเสื่อลง ก่อนจะยื่นขวดเครื่องดื่มชูกำลังไปให้เขา มือใหญ่เอื้อมมารับไปพร้อมสบตากับเธอแวบหนึ่ง มือของทั้งคู่สัมผัสกันสองวินาที แตงไทยรีบส่งยิ้มหวานให้เขาทันที แต่ทว่าใบหน้าหล่อเหลาก็ยังคงเคร่งขรึมเย็นชา กำนันหินกวักมือเรียกคนงานสองคนที่มาด้วยกันให้มากินข้าว คนงานของเขามีทั้งหมดสามคน อีกคนหนึ่งพาตาทองไปขายข้าวยังไม่กลับมา เจ๊ไก่ไปยกหม้อต้มไก่กับหม้อลาบเนื้อมาวางเอาไว้ แตงไทยหาถ้วยหาช
Magbasa pa
บทที่ 8 ใกล้ชิดกันมากขึ้น
หลายวันต่อมา ในตอนเช้าวันหนึ่งแตงไทยก็ขับมอเตอร์ไซค์คู่ใจมุ่งตรงไปยังบ้านกำนันหิน ทุ่งนาสองข้างทางในตอนนี้เหลือแต่ตอซังข้าว เพราะว่าชาวนาเกี่ยวข้าวจนหมดแล้ว หลังจากที่ข้าวสุกงอมก็ใช้เวลาประมาณสามอาทิตย์เท่านั้นในการเก็บเกี่ยว ตั้งแต่เริ่มใช้รถเกี่ยวแทนคนทุกอย่างก็สะดวกสบายมากขึ้นร่างบางจอดรถเครื่องที่หน้าบ้านทรงไทยหลังใหญ่ สายตาสอดส่ายมองหาเจ้าของบ้าน แต่ก็ไม่เห็นใคร ขาเรียวจึงเดินไปที่ประตูรั้วแล้วก็ยกมือขึ้นกดกริ่ง รออีกสักครู่ก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตู"หรือจะไม่อยู่ ?"แตงไทยพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แล้วก็หันหลังกำลังจะเดินกลับไปที่รถมอเตอร์ไซค์ แต่ใจนึงก็คิดขึ้นมาว่า'หรือว่าเขาจะไม่สบาย ?'คิดได้ดังนั้นจึงลองผลักประตูรั้วเข้าไป ปรากฎว่ามันไม่ได้ล็อคจึงค่อย ๆ เปิดและเดินเข้าไปในบริเวณรั้วบ้าน"กำนันคะ กำนัน !?"แล้วเธอก็ส่งเสียงเรียกแต่ก็ยังคงเงียบ แตงไทยมองเข้าไปในโรงจอดรถ เห็นรถเกี่ยวข้าวจอดอยู่ มีรถกระบะสี่ประตูยกสูงคันสีดำจอดอยู่ด้วย รวมทั้งมอเตอร์ไซค์ฮาเล่ย์ รถอยู่ครบแสดงว่าเขาน่าจะอยู่บ้าน (แตงไทยรู้เพราะสืบมาหมดว่าพ่อกำนันของเธอขี่รถอะไร ทำนองรู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง
Magbasa pa
บทที่ 9 จูบแรก
ราวครึ่งชั่วโมงต่อมาแตงไทยก็ถือถ้วยข้าวต้มร้อน ๆ เดินออกมาจากห้องครัว กลิ่นหอมฉุยของข้าวต้มโชยออกมาปะทะจมูกคนไม่สบาย เขาปรือตาขึ้นมารู้สึกว่าดีขึ้นกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย สงสัยยาแก้ไข้คงจะออกฤทธิ์ "ทานข้าวต้มหน่อยนะคะ"เธอเอาเก้าอี้มาวางถ้วยข้าวต้มให้เขา กำนันหินลุกขึ้นนั่งและหยิบช้อนขึ้นมากำลังจะตักข้าวต้มเข้าปาก แต่ช้อนก็ตกลงพื้นเพราะแขนแกร่งไร้เรี่ยวแรง"อุ๊ย เดี๋ยวแตงป้อนดีกว่า"ร่างบางรีบเดินไปที่ครัวและหยิบช้อนคันใหม่ออกมา พลางคิดในใจว่าเมื่อกี้เขายังเปิดขวดน้ำให้เธออยู่เลย หรือว่าจะไข้ขึ้นอีก"ไปหาหมอไหมคะ ?"ระหว่างที่ป้อนข้าวต้มให้เขา เธอก็เอ่ยถามออกมา กำนันหินส่ายหน้า"ไม่ล่ะ ดีขึ้นแล้วกินข้าวกินยาแล้วก็นอนพักอีกหน่อยก็น่าจะหาย""อืม..ตามใจ"ผู้ชายทุกคนเป็นเหมือนกันหมดไหมนะ เวลาที่บอกให้ไปหาหมอมักจะไม่อยากไปกันเอาซะเลย ตาทองพ่อของเธอก็อีกคน เวลาที่เจ็บป่วยไม่สบายต้องเป็นขั้นสูงสุดจนทนไม่ไหวนั่นแหละถึงจะยอมไปพอเขาทานข้าวต้มเสร็จ แตงไทยก็เก็บถ้วยชามไปล้าง ผ้าขนหนูที่เช็ดตัวให้เขาเธอก็ซักแล้วก็ตากเรียบร้อย เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยร่างบางก็เดินกลับไปนั่งลงที่เก้าอี้ ใกล้ ๆ ก
Magbasa pa
บทที่ 10 เจ๊ช่วยด้วย
แตงไทยขับมอเตอร์ไซค์ตรงไปที่บ้านเจ๊ไก่ เธอมีเรื่องจะปรึกษาเพื่อนรุ่นพี่หลายเรื่อง โดยเพาะเรื่องฝึกปรือฝีมือให้เป็นผู้เชี่ยวชาญ"เจ๊..ช่วยหนูด้วย" "อ้าว..อีแตงมาพอดีเลย มาช่วยข้ากรอกข้าวใส่กระสอบหน่อย หนอยข้ารอตั้งนานทำไมเพิ่งมา"เจ๊ไก่กำลังกรอกข้าวเปลือกที่ตากแห้งแล้วใส่กระสอบ เพื่อจะเอาไปเก็บในยุ้งฉาง เก็บเอาไว้กินได้ทั้งปี แตงไทยชะงักไปเธอก็เพิ่งนึกได้ว่าวันนี้เพื่อนสาวสองบอกให้เธอมาช่วยเก็บข้าวขึ้นยุ้ง จึงรีบเดินไปช่วย"จะให้ช่วยอะไร..อย่าบอกนะว่า มึงไปหากำนันหินมา ?"เจ๊ไก่หรี่ตาถามแตงไทยออกมาอย่างรู้ทัน แตงไทยสะดุ้งเจ๊รู้ได้ไงวะ อย่าบอกนะว่ามีตาทิพย์"ชะ..ใช่จ้ะ หนูเอาเงินค่ารถเกี่ยวไปให้เขา""เชอะ..ท่าทางอย่างนี้กูว่าไม่ใช่แค่เอาเงินไปให้เขาอย่างเดียวแล้วล่ะ บอกมามึงทำอะไรมาบ้าง ?"เจ๊ไก่ถามเสียงเขียว ปากบวมขนาดนี้แถมนัยน์ตาเหม่อลอย ดูท่าทางจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หรือมันจะโดนแล้วหว่า ถ้าเป็นอย่างนั้นจะได้รีบป้องกัน ยาคงยาคุมก็ต้องรีบกิน เผื่อเขาไม่รับผิดชอบจะได้ไม่ท้องป่องขึ้นมา"จะ..เจ๊รู้ได้ไง ?"พอแตงไทยพูดออกมาแบนั้นเจ๊ไก่ก็เอามือทาบอก"ว้ายย..อกอีไก่จะแตก มึงเล่ามาให้
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status