หว่ออ้ายหนี่คุณภรรยาสุดที่รัก

หว่ออ้ายหนี่คุณภรรยาสุดที่รัก

last updateLast Updated : 2025-05-18
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
45Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อ ชุยซินอี๋ หญิงสาวที่เพิ่งเรียนจบ กลับไปมีความสัมพันธ์เพียงชั่วข้ามคืนกับ เฝิงอี้ เรื่องราวความรักที่แสนละมุนและอบอุ่นจึงเกิดขึ้น อีกทั้งคนทั้งสองยังต้องจับมือกันก้าวข้ามอันตรายและความลับที่รออยู่ และยังต้องช่วยกันดูแลเจ้าก้อนแป้งอ้วนกลมตัวน้อยซึ่งเป็นลูกของคนทั้งสองอีกด้วย เรื่องราวความรักโรแมนติกในยุค 80 กำลังจะพาคุณย้อนเวลาไปพบกับความหวานละมุนกลมกล่อม และความสนุกที่จะจดจำไม่รู้ลืม

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ช่วงชีวิตแรกเริ่ม

深水紗夜(ふかみ さや)は思っていた。

十年の片思い、五年の結婚。

たとえ氷のように冷たい鉄の心でも、自分が少しずつ温めればいつか変わるはずだと。

でもそれは、結局すべて彼女ひとりの思い込みに過ぎなかったのだ。

浴室からはシャワーの音が聞こえていた。

紗夜はベッドのそばに立ち、ふとスマホに届いた一枚の写真を見る。

それは、京浜(きょうはま)でも最高級と言われる西洋レストラン。

テーブル越しに向かい合って座る長沢文翔(ながざわ ふみと)と一人の女性。

柔らかな光の中で、彼の目元は優しく穏やかだった。

紗夜はその女性を知っていた。

竹内彩(たけうち あや)――文翔の元恋人だ。

彼女は先月、海外から戻ってきたばかり。

その夜、文翔は紗夜を放り出し、彼女に会いに行っていた。

文翔にとって彩は、忘れられない存在。

そして紗夜は、真っ白な壁に不意に現れた、目障りなシミのような存在。

浴室のドアが開き、文翔がバスローブ姿で現れた。

湿った蒸気が彼の背後に立ちのぼる。

紗夜はスマホを置き、振り向こうとしたその瞬間、彼の高くて細身の体がすぐ背後に迫っていた。

彼は彼女の顎をつかみ、顔を覗き込む。

「んっ......」

紗夜は眉をしかめたが、文翔は力を緩めない。

むしろ、彼女が苦しむ顔を見ると満足そうに唇を奪い、顎を握りしめ、腰を掴んでベッドへと押し倒した。

「ちょっと......」

紗夜は胸に手を当てて制止した。

「今日は......体調が悪いの......」

夕食の後から、胃が痛み出していた。

だが文翔は、彼女の言葉にただ鼻で笑った。

「お前は五年前から俺に付きまとってきたよな。今さら清純ぶる演技でも始めたのか?」

その口調には、あからさまな嘲りがにじんでいた。

紗夜の顔がサッと青ざめる。

「そんなこと、してない――」

だが言葉の途中で、文翔は容赦なく彼女をベッドに投げつけた。

優しさなど一片もなく、愛も思いやりもなく、ただ欲望だけがぶつけられた。

紗夜は痛みに眉を寄せ、唇を噛みしめて耐えるしかなかった。

表面上は禁欲的で上品に見える彼だが、彼女に対しては一切の思いやりを見せず、まるで憎んでいるような態度を取っていた。

紗夜は耐えながら、その美しく整った顔を見つめた。

まるで神が自ら彫刻したような完璧な容貌。

なのに、その顔には冷たい表情しかなく、どんな時であっても優しさはなかった。

でも彼女は、見てしまったのだ。

写真の中で彩を見つめる彼の、あの優しい眼差しを。

彼にも、あんな優しい一面がある。

ただ、その優しさは自分に向けるものではなかっただけだった。

震えるような一瞬。

本来ならば、満たされたその感覚は優しさであるべきなのに、紗夜の心の中には、水を吸って膨れ上がったスポンジのような何かが詰まっていて、今にも息が詰まりそうだった。

目尻から、涙がひとしずく、零れ落ちる。

「泣くな」

文翔は彼女の涙を指で拭い去り、身体を離すと、後処理を済ませ、一箱の薬を紗夜の前に差し出した。

紗夜は布団を引き寄せて身を起こし、無言で薬を受け取った。

避妊をしていたはずだが、それでも彼は慎重すぎるほど慎重だった。

というのも、五年前、彼女はあの「事故」の夜に妊娠してしまい、そのことがきっかけで家族の手配によって彼との結婚が決まったのだった。

文翔との結婚は表には出されなかったが、そのせいで彩が傷つき、海外へと去ったことは事実だった。

だから文翔は、きっと紗夜を憎んでいるのだろう。

でなければ、あんなにも毎回彼女を壊すような行為をとるわけがない。

目の前の薬を見つめるだけで、紗夜の胃に鈍い痛みが走った。

「......飲まなきゃいけないの?」

文翔は何も言わず、一杯の水を差し出した。

それだけで十分だった。

紗夜は唇を噛み、水を受け取って薬を飲み込んだ。

ちょうどその時、文翔のスマホが鳴った。

「ああ、今行く」

彼の声が少し柔らかくなり、手近の上着を手に取った。

こんな夜更けに彼を呼び出し、そして彼があんな声で応じる相手など、紗夜には彩以外に思い当たる人物はいなかった。

それでも、つい口をついて出た。

「こんな遅くに、どこ行くの?」

「お前には関係ない」

それだけ言い捨てて、文翔は振り返りもせずに寝室を出て行った。

紗夜は、彼の背中を見送った。

階段のオレンジ色の明かりの中で、その背はだんだん遠ざかっていった。

紗夜はまぶたを伏せ、瞳の奥に寂しげな色が揺れた。

薬のせいなのか、胃の痙攣がまた始まっていた。

彼女はベッドに横たわり、身体を小さく丸める。

数分後、部屋のドアがノックされ、使用人が声をかけてきた。

「奥様、本日ご主人様と若様がお着替えになったお洋服はすでに洗濯室に持っていきました。今お洗濯いたしましょうか、それとも明日にいたしますか?」

胃を押さえながらしばらくじっとしていた紗夜は、ようやく身体を起こして答えた。

「......今やるよ」

明日には明日の用事がある。

文翔は他人に自分の下着類を触られるのを嫌う。

だから彼のシャツはすべて紗夜が手洗いしていた。

息子もまた、小さい頃からホコリにアレルギーがあり、衣類には特別気を遣っていた。

使用人に任せるのも心配で、彼の部屋の掃除も文具の整理も、毎日欠かさず彼女自身が行っていた。

紗夜が体調の悪い体を引きずりながら洗濯室へ行くと、中から使用人たちのひそひそ声が聞こえてきた。

「服まで自分で洗ってるなんて、あの「長沢奥様」が?ただの家政婦じゃない?」

「しっ!そんなこと言ったら、クビにされるよ」

「でも、事実でしょ......」

そのとき洗濯室のドアが開き、使用人たちは紗夜が立っているのを見て、青ざめて硬直した。

「お、奥様......」

震える声に、紗夜は穏やかに言った。

「ここは私がやるから、大丈夫よ」

「は、はいっ」

使用人たちはすぐに逃げるようにその場を離れた。

彼女たちが去ると、紗夜の目元に浮かんでいた微笑みがすっと消え、まぶたを伏せて、文翔の衣類が入ったカゴの前に歩み寄る。

手に取ったシャツからは、かすかなバラの香水の匂いが残っていた。

香り高く、誘惑的なその匂いは、紗夜が日頃絶対に身につけない種類のものだった。

長沢家の花を日々管理している彼女は、香りが混ざるのを防ぐために、強い香水は一切つけない。

つまり、この香りは彩のものだ。

近い距離でなければ、相手の香りが服に移らない。

紗夜の指先が微かに震えた。

深く息を吐いて、気持ちを落ち着ける。

文翔には愛されていない。

でも彼女には、息子がいる。

たとえ夫に愛がなくとも、母と子の間には血の繋がりがある。

それが唯一の救いだった。

だからこそ、紗夜は「長沢奥様」としての役割を果たし続ける。

息子を、正々堂々と長沢家の後継者にするために。

だが、息子の衣類を手に取った瞬間、胃の中が急にかき回されるように苦しくなった。

「っ......!」

紗夜は口を押さえ、洗面所に駆け込み、便器に向かって夕食をすべて吐き出した。

吐けば少しは楽になるかと思っていたが、次々と押し寄せる激痛に、意識が遠のきそうになる。

彼女は最後の力を振り絞って、洗面台のガラス容器を突き落とした。

ガシャン。

その音に気づき、長沢理久(ながざわ りく)が駆け寄ってきた。

理久は、紗夜と文翔の息子。

そして、紗夜がこの五年、希望のない結婚生活の中で唯一心の拠り所としてきた存在だった。

「理久......」

紗夜の目がぱっと明るくなり、彼に手を伸ばす。

よかった、息子はまだ自分を心配してくれていた......

だが、その手が触れる寸前、理久は一歩後ろに下がり、彼女を避けた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
45 Chapters
บทที่ 1 ช่วงชีวิตแรกเริ่ม
เมืองกวานซี มณฑลซานซี"ซินซิน ลูกแต่งตัวเสร็จหรือยัง เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก""เสร็จแล้วค่ะแม่"เสียงหวานใสของหญิงสาววัยสิบแปดปีเอ่ยขึ้นด้วยความไม่รีบไม่ร้อน ใบหน้างดงามไม่ได้แต่งแต้มเครื่องประทินผิว จึงดูงดงามตามวัย ดวงตาของเธอกลมโต ริมฝีปากบางสวย รูปร่างบอบบาง ผิวขาวเนียนละเอียดราวกับน้ำนม ใครๆ ที่ได้เห็นต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอสวยงามเป็นอย่างยิ่งชุยซินอี๋ ยกมือขึ้นจับผมที่ถักเปียทั้งสองข้างของตนเองเพื่อดูความเรียบร้อยอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอน เมื่อออกมาถึงก็พบกับแม่ของเธอที่กำลังเตรียมอาหารใส่กล่องเอาไว้และยื่นมาตรงหน้าของหญิงสาว"เอาไปกินที่โรงเรียนนะจ๊ะ จะได้ประหยัดค่าอาหาร""เข้าใจแล้วค่ะแม่ หนูไปเรียนก่อนนะคะ"ชุยซินอี๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สดใส ผู้เป็นแม่มองลูกสาวของตนเองเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นมา"ซินซิน อีกไม่นานลูกก็จะจบมัธยมปลายแล้ว ลูกก็รู้ว่าบ้านเราไม่มีเงินส่งลูกเรียนต่อมหาวิทยาลัย ต้องให้ลูกเข้ามาช่วยแม่ทำงานที่ภัตตาคารของคุณนายเฝิง"ชุยซินอี๋ที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย เธอเข้าใจแม่ดีและไม่ได้โกรธอะไร เงินที่แม่ส่งเธอเข้าเรียนโรงเรียนมัธยมปลายได้ ส
last updateLast Updated : 2025-05-17
Read more
บทที่ 2 กลับบ้าน
หลังจากเรียนจบมาได้ไม่กี่วัน ชุยซินอี๋ก็มาทำงานที่ภัตตาคารของตระกูลเฝิงพร้อมกับแม่ของเธอ เมื่อได้พบกับคุณนายเฝิงอีกครั้งชุยซินอี๋ก็ทำความเคารพอย่างนอบน้อม คุณนายเฝิงยิ้มเล็กน้อย พร้อมกับมองดูเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เอ็นดู"ไม่เจอกันไม่นานมานี้เอง โตขึ้นเยอะเลยนะซินซิน""คุณนายเฝิงก็สวยเหมือนเดิมเลยนะคะ"คุณนายเฝิงที่ได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นมา"ได้ยินว่าเธอมีฝีมือทำอาหารใช่ไหม แต่ตอนนี้พ่อครัวของเรามีแล้ว เอาอย่างนี้ เธอมาทำงานอยู่ในโรงครัวเป็นผู้ช่วยพ่อครัวไปก่อน งานที่นี่ค่อนข้างหนักอยู่นะ เธอไหวไหม หากไม่ไหวฉันจะให้ไปทำงานที่ร้านผ้าของฉันในตลาดแทน"ชุยซินอี๋ที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบส่ายหน้าทันที หากให้เธอไปทำงานที่ร้านผ้า เธอยอมอยู่ในครัวดีกว่า เธอไม่ได้เก่งเรื่องผ้า เธอชอบทำอาหารมากกว่า"หนูอยู่ที่ครัวดีกว่าค่ะคุณนายเฝิง""ได้สิ งั้นเรามาเริ่มงานกันเลยดีไหม ฉันจะให้เธอไปเรียนรู้งานกับพ่อครัวในห้องครัว ช่วยเขาล้างจานหั่นผักไป เริ่มจากงานเล็กๆ น้อยๆ ก่อน แม่เธอน่ะทำงานกับฉันมานาน แทบจะเป็นมือซ้ายขวาของฉันไปแล้ว รอเธอเก่งแล้ว เราค่อยมาหางานใหม่ที่เหมาะกับเธอนะ"
last updateLast Updated : 2025-05-17
Read more
บทที่ 3 ความสัมพันธ์ที่รวดเร็ว
ด้านชุยซินอี๋นั้นก่อนหน้านี้เธอกำลังเรียนรู้งานครัวอยู่กับพ่อครัวจ้าวในห้องครัว พ่อครัวจ้าวนั้นเป็นคนที่ใจดีมาก แม้ว่าจะอายุไม่น้อยแล้วแต่กลับมีฝีมือในการทำอาหารเป็นเลิศ อีกทั้งยังทำงานอยู่ที่ภัตตาคารของตระกูลเฝิงมาตั้งแต่ภัตตาคารเปิดใหม่แล้วด้วยซ้ำ ได้ยินว่าพ่อครัวจ้าวมีลูกสาวหนึ่งคนที่ทำอาหารเก่งไม่แพ้กัน ตอนนี้เรียนอยู่ที่ปักกิ่ง อีกไม่นานก็คงจะกลับมาทำงานกับพ่อของตนเองที่นี่เพราะวันนี้มีคนงานลาป่วยไปหลายคน ทำให้งานต่างๆ เริ่มวุ่นวายไม่เป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็น แม่ของเธอก็ไปทำงานอีกร้านหนึ่งให้คุณนายเฝิง "นี่ซินซิน เธอช่วยเอาของไปส่งที่บาร์เหล้าหน่อยสิ ตอนนี้ไม่มีใครว่างเลย คนดูแลบาร์เหล้าต้องการของด่วน เดินไปไม่กี่สิบก้าวก็ถึงแล้ว บาร์เหล้าอยู่ตรงหัวมุมถนนใกล้กับตลาดนั่นน่ะ"ชุยซินอี๋ไม่ได้คิดอะไรมากเพียงพยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น เธอไม่ได้สนใจว่าในกล่องนั้นจะเป็นอะไร เพียงอยากทำงานที่ได้รับมอบหมายให้เสร็จ เธอตั้งใจว่าจะทำงานเก็บเงินแล้วมาต่อทุนเปิดร้านอาหารเล็กๆ ขายผักขายบะหมี่ แม่ของเธอจะได้ไม่ต้องทำงานหนักอีกชุยซินอี๋รับกล่องของจากมือของพี่หวัง ซึ่งเป็นคนเก่าแก่ของที่ภัตตาคาร
last updateLast Updated : 2025-05-17
Read more
บทที่ 4 ร้อนรน
ชุยซินอี๋ลงจากรถมาอย่างเงียบๆ เธอมองซ้ายมองขวาเพื่อหาจักรยานของตนเอง รอบด้านมีเพียงต้นไม้ทั้งสองฝั่ง ไม่รู้ว่าเธอถูกพามาที่ไหน หญิงสาวตัวสั่นลนลาน รีบเดินย้อนกลับมาทางเดิม ก่อนจะพบกับจักรยานของตัวเองที่จอดอยู่ข้างทาง เธอรีบคว้ามันขึ้นมาและปั่นจักรยานกลับบ้านตนเองทันทีสือชิงแม่ของเธอกำลังรอลูกสาวด้วยความร้อนใจ เมื่อคืนชุยซินอี๋ไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน เธอคิดจะไปตามหาที่ภัตตาคาร แต่ทว่าอยู่ๆ ก็หน้ามืดเวียนหัว คงเพราะว่าช่วงนี้เธอทำงานหนักเกินไป จึงทำได้เพียงแค่รอเท่านั้นไม่นานก็มีรถจักรยานขี่มาจอดที่หน้าบ้าน สือชิงรีบวิ่งออกไปดู ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลนลาน"ซินซิน ลูกไปที่ไหนมา ทำไมไม่กลับบ้าน!!!"ชุยซินอี๋ยังอยู่ในอาการตกใจ เมื่อได้ยินแม่ตะโกนถามแบบนั้นก็สะดุ้งเล็กน้อย เธอพยายามตั้งสติและหาทางตอบคำถาม เรื่องนี้เธอไม่กล้าบอกแม่เลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงดีชุยซินอี๋สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดขึ้นมา"แม่คะ หนูขอโทษนะคะ พอดีว่าเมื่อคืนดื่มเหล้าไปแก้วหนึ่งแล้วรู้สึกมึนๆ ตอนที่เดินออกมาจากภัตตาคารหนูไปเจอผู้ชายไม่น่าไว้ใจสองคนยืนอยู่ หนูเลยไม่กล้ากลับ จึงขอนอนที่ภัตตาคาร โชคดีที่
last updateLast Updated : 2025-05-17
Read more
บทที่ 5 คลาดกัน
เมื่อออกมาจากภัตตาคารตระกูลเฝิงแล้ว เฝิงอี้ก็ยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง เดิมทีคิดอยากจะไปเยี่ยมชุยซินอี๋เสียหน่อย อยากรู้ว่าเธอจะดีใจไหมที่ได้พบกับเขาอีกครั้ง เป็นเพราะเขารีบเดินทางกลับมาจึงไม่ได้ซื้อของมาฝากเธอเลย ไว้คราวหน้าเขาจะต้องซื้อของมาฝากเธอให้ได้แต่คิดดูอีกที เขาไม่ไปรบกวนเวลาพักของเธอจะดีกว่า ไว้กลับมากวานซีคราวหน้า เขาจะต้องไปพบกับเธอให้ได้ อีกไม่นานก็จะเรียนจบแล้ว เขาคงได้กลับมาอยู่ที่กวานซีถาวรด้านชุยซินอี๋นั้น เธอนอนอย่างหมดอาลัยตายอยากแบบนี้ต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว เธอรู้สึกว่าหากเธอยังเอาแต่นอนซมและไม่ทำอะไรแบบนี้ เธอจะเป็นบ้าไปเสียก่อน ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้วคงไม่อาจจะแก้ไขได้อีก เธอก็หวังเพียงว่ามันจะไม่เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันอะไรขึ้นกับเธออีกหญิงสาวที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสา ไม่ได้ฉุกคิดเลยว่าอีกไม่นานชีวิตของเธอจะผันเปลี่ยนไปมากขนาดไหนเมื่อเริ่มปลงตกได้แล้ว ชุยซินอี๋จึงลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาและเปลี่ยนเสื้อผ้า ใช้ชีวิตให้ปกติ แม้ว่ามันจะยากสักเพียงใดก็ตามตอนเย็นสือชิงกลับมาที่บ้าน ก็พบว่าลูกสาวกำลังทำงานบ้านเหมือนปกติ สีหน้าก็ดูดีขึ้นไม่น้อยแล้ว"ซินซิน ลูกตื่นแล้วเหรอ หา
last updateLast Updated : 2025-05-17
Read more
บทที่ 6 ไม่ลืม
ด้านเฝิงอี้นั้นเมื่อเดินทางมาถึงปักกิ่งเขาก็ใช้ชีวิตเหมือนเดิม แต่ในใจกลับไม่ได้สงบสุขเท่าใดนัก เขารู้สึกว่าใจมันสับสนปั่นป่วนเหมือนจะไม่สบายใจ อีกทั้งยังรู้สึกว่าสังหรณ์ใจไม่ดีอีกด้วยเขานอนกับผู้หญิงมาก็มาก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกผิดกับเธอคนนั้น นับตั้งแต่คืนนั้นเวลาก็ล่วงเลยผ่านมาสองปีแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ลืมเธอเสียที"เฝิงอี้ ฉันอยากไปซื้อของต่ออีก นายไปกับฉันหน่อยนะ"เฝิงอี้ที่กำลังคิดถึงเรื่องคืนนั้นก็พลันได้สติตื่นจากความคิด ก่อนจะหันไปมองสวีเพ่ยที่กำลังมองเขาด้วยดวงตาที่เป็นประกายสวีเพ่ยเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับเขา เธอมักจะตามมาเกาะแกะเขาอยู่เสมอ เขาเองก็หาทางหนีจากเธออยู่ตลอดเช่นกัน"ฉันไม่ว่างหรอกนะสวีเพ่ย""อะไรกัน ครั้งก่อนนายก็บอกว่าไม่ว่าง""อ้าว เติ้งเทียนอวี้!!!”"สวีเพ่ยรีบหันไปมองทันที แต่เมื่อหันกลับมาก็พบว่าเฝิงอี้วิ่งหนีไปไกลเสียแล้ว หล่อนกระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยความโกรธเฝิงอี้!!! นายหลอกฉันอีกแล้วนะ เหอะ!!! ต่อให้นายคิดจะหนีฉันไปสุดขอบฟ้า ฉันก็จะตามนายไม่เลิกแน่นอน เรากำลังจะหมั้นกันแล้วนะ!!!เฝิงอี้ที่เห็นว่าสวีเพ่ยไม่ตามเขามาแล้วก็ทิ้งกายนั่งลงข้างเติ้งเท
last updateLast Updated : 2025-05-17
Read more
บทที่ 7 เจ้าก้อนแป้ง
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ชุยซินอี๋คลอดลูกชายตัวอวบอ้วนออกมาหนึ่งคน เธอตั้งชื่อว่าชุยเป่า เมื่อได้ประคบประหงมเลี้ยงดูเธอก็รักชุยเป่าอย่างสุดหัวใจ เธอรู้ว่าเด็กน้อยคนนี้ไม่ได้ทำผิดอะไรเลย เป็นเธอที่ไม่ระวังตนเองให้ดีเรื่องนี้จะโทษชุยเป่าไม่ได้ สองปีที่ผ่านมาเธอเลี้ยงดูเขาเป็นอย่างดีชุยเป่าอยู่ในวัยซุกซนกำลังเริ่มหัดเดิน มักจะเดินเตาะแตะๆ ไปมาอยู่เช่นนั้น เธอเองก็ไม่ได้ไปทำงานที่ภัตตาคารตระกูลเฝิงอีกแล้ว เพราะว่าไม่มีคนเลี้ยงลูก เธอจึงต้องออกจากงานมาเลี้ยงดูชุยเป่าเองชุยซินอี๋ใช้เวลาว่างที่มีปลูกผักขายที่หน้าบ้านของเธอ เดิมทีคิดว่าจะเก็บเงินอีกสักหน่อยแล้วจะเปิดร้านบะหมี่เล็กๆ ขาย ระหว่างที่เธอตั้งท้องจนมาถึงวันที่คลอดชุยเป่าออกมา ชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไป เธอเข้มแข็งมากขึ้น อดทนต่อคำดูถูกและเหยียดหยามจากสายตาคนรอบข้างได้มากกว่าแต่ก่อน พวกผู้ชายแถวนี้ก็คอยมาพูดจาแทะโลมเธอตลอดเวลา มีเพียงหยางตงที่ออกรับและปกป้องเธอทุกครั้งที่เห็นว่าคนเหล่านั้นมาสร้างความวุ่่นวายให้กับเธอตอนที่หยางตงรู้ว่าเธอท้องเขาตกใจไม่น้อยเลย คิดอยากจะไปตามหาตัวผู้ชายคนนั้นแล้วกระทืบสักยก อีกทั้งยังบอกกับเธอว่าอ
last updateLast Updated : 2025-05-17
Read more
บทที่ 8 พบกันอีกครั้ง
ชุยซินอี๋ที่ได้ยินแบบนั้นก็จ้องมองเฝิงอี้ด้วยแววตาที่สั่นไหว มันมีทั้งความสับสนและมึนงงในดวงตาคู่สวยของเธอเฝิงอี้จ้องมองชุยซินอี๋อย่างไม่ลดละ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าครั้งแรกที่เจอหน้าของเธอ ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามันดูคุ้นตาเหลือเกิน จนวันนี้เขาเข้าใจแล้วว่า เพราะหญิงสาวที่สวยงามเหมือนดาราคนนั้นก็คือชุยซินอี๋นั่นเอง"ซินซิน พี่..."เฝิงอี้ยังไม่ทันพูดอะไรออกไป ชุยซินอี๋ก็รีบอุ้มชุยเป่าวิ่งหนีเข้าไปในบ้านเสียแล้ว เธอปิดล็อกประตูอย่างแน่นหนา และขังตัวเองกับลูกชายเอาไว้ในบ้าน หัวใจของเธอสั่นระรัวอย่างบ้าคลั่ง มันเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทุกเรื่องราวมันสับสนไปหมด ที่แท้ผู้ชายคนนั้นที่เธอมีความสัมพันธ์ด้วยเมื่อสองปีก่อนก็คือเฝิงอี้อย่างนั้นหรือนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ยชุยซินอี๋ก้มลงมองหน้าของชุยเป่า ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น ชุยเป่าของเธอคือลูกของเฝิงอี้อย่างนั้นเหรอด้านเฝิงอี้นั้นเขายืนมองชุยซินอี๋ที่วิ่งหนีเข้าบ้านไปด้วยแววตาที่สั่นไหว เธอโกรธเขาอย่างนั้นหรือ?เธอโกรธที่เขาปล่อยให้เธอลำบากกับลูกเพียงลำพังใช่หรือไม่ในขณะที่เฝิงอี้กำลังยืนอยู่ที่หน้าบ้านของชุยซินอี๋อย่างไร้จุดหมายอยู่น
last updateLast Updated : 2025-05-17
Read more
บทที่ 9 ขอดูแล
เมื่อกลับมาถึงบ้านแล้ว เฝิงอี้ก็เข้าไปพูดคุยเล่นกับพ่อของเขา ไม่นานนักคุณนายเฝิงก็กลับมาที่บ้าน ก่อนจะเอ่ยถามเขา"อาอี้ ลูกไปที่ไหนมาเหรอ พ่อบ้านหม่าบอกว่าลูกดูรีบร้อนมากเลย"เฝิงอี้ที่ได้ยินแบบนั้นก็เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะคิดถึงชุยซินอี๋ขึ้นมา เธอห้ามเขาไม่ให้บอกเรื่องนี้กับใคร เขาเองแม้จะไม่เข้าใจเธอเท่าใดนัก แต่ก็ไม่อยากขัดความต้องการของเธอ เขายิ้มให้แม่ของตนเองเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบ"ผมแวะไปเยี่ยมซินซินมาน่ะครับ อยากไปเห็นลูกชายของเธอ เด็กน้อยน่ารักมากเลยครับแม่"คุณนายเฝิงที่ได้ยินก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะตอบ"นั่นสินะ แม่เองก็รู้สึกถูกชะตากับชุยเป่ามากเลยแหละอาอี้ ไม่รู้สิ เขาดูน่ารักน่าถนอมมากเลย"เฝิงอี้ไม่ตอบเพียงยิ้มออกมาเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจะขอตัวไปอาบน้ำ ค่ำคืนนั้นเขานอนไม่หลับ เอาแต่คิดถึงชุยซินอี๋และชุยเป่า ไม่รู้ตอนนี้สองแม่ลูกจะทำอะไรอยู่ แล้วจะกินข้าวเย็นหรือยัง ชุยเป่าจะมีของเล่นใหม่บ้างไหม ใจของเขามันไม่สงบเอาเสียเลยก่อนจะกลับกวานซี เขาไปบอกลาเติ้งเทียนอวี้ เจ้าหมอนั่นบอกว่ามีเวลาจะมาเยี่ยมเขาเสียหน่อย ตอนนี้เรียนจบแล้วต่างคนต่างก็มีภาระหน้าที่ของตระกูลที่ต้องดูแ
last updateLast Updated : 2025-05-17
Read more
บทที่ 10 ตามดูแล
เมื่อคนจากไปแล้ว ชุยซินอี๋จึงถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ความรู้สึกอุ่นร้อนที่แก้มขาวนวลยังคงหลงเหลือให้เธอสัมผัสถึง ใบหน้าสวยหวานพลันแดงระเรื่อขึ้นมา เธอพยายามข่มกลั้นความรู้สึกที่เลยเถิดของตนเอง ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในบ้าน เมื่อเข้ามาก็พบว่าชุยเป่านั้นตื่นนอนแล้ว เด็กน้อยยกมือขึ้นขยี้ตาตนเอง ก่อนจะเดินเตาะแตะไปคว้าหยิบของเล่นที่เฝิงอี้ซื้อมาให้ขึ้นมาเล่นอย่างอารมณ์ดีสือชิงเดินออกมาจากห้อง ก่อนจะเอ่ยกับลูกสาวของตนเอง"ซินซิน คราวหน้าหากคุณชายซื้อของให้อีก ลูกก็ปฏิเสธบ้างนะ แม่เกรงใจเขา""ค่ะแม่"ชุยซินอี๋แม้จะรับปากเอ่ยตอบรับแม่ตนเอง แต่เธอเองกลับลอบถอนหายใจ ไม่รู้ว่าจะห้ามปรามเฝิงอี้ได้ไหม เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะเป็นคนที่ดื้อรั้นได้ถึงเพียงนี้ด้านเฝิงอี้นั้นเมื่อกลับมาถึงบ้านก็พบกับคุณนายเฝิงแม่ของตนเองที่กำลังป้อนผลไม้ให้สามีตนเองอยู่ เขายิ้มออกมาเล็กน้อย ตั้งแต่พ่อป่วยแม่ก็ดูแลพ่อแบบนี้มาตลอด มันเป็นภาพที่เขาเห็นอยู่บ่อยครั้ง"อ้าวอาอี้ กลับมาแล้วเหรอลูก ไปที่ไหนมากัน อย่าเที่ยวเล่นให้มากนักนะ อีกสองวันแม่จะให้ลูกมาดูแลกิจการแล้ว แม่จะได้พักเสียที"คุณนายเฝิงเอ่ยกับลูกชายด้วยใบหน
last updateLast Updated : 2025-05-17
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status