Novels by หินใต้น้ำ

“ไปเถอะ พักผ่อนตอนไปเกาะก็ไม่ได้พัก เยวอนคงอยากให้เปาเปาพักบ้าง” ลีโออมอมยิ้มเกลี้ยกล่อมในขณะที่คนข้างๆ นิ่งเงียบได้แต่ฟัง“เกี่ยวอะไรกับเยวอน”“ไม่เกี่ยวแต่หยิบยก เอาน่าไปเถอะ พักผ่อนเนอะชุนนี่” ลีโอหันไปหาพวกเพื่อเป็นกำลังสนับสนุน หลุยเทียนเปามองหน้าหวังโอชุนที่พยักหน้ารับตามน้ำทำให้ลีโอยิ้มกว้างอย่างชอบใจ“เฮ้อ ไปก็ไป งั้นขอเก็บของก่อนแล้วกัน”“ไม่ต้องเลยเสียเวลา เดี๋ยวลีดเดอร์ก็มาแล้ว ไปหาเอาข้างหน้าดีกว่า ทริปนี้ตื่นเต้นแน่นอน” ลีโอขยิบตายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์คว้าแขนหลุยเทียนเปาเดินออกไปทางประตูหลังตามด้วยหวังโอชุนที่ส่ายหน้าไปมาแต่ก็เดินตามกันไปเสียงมือถือดังขึ้นทำให้คนที่นอนก่ายหมอนข้างหลับอย่างสบายต้องงัวเงียยื่นมือไปรับสายที่โทรเข้า ปากก็ห้าวกว้างพร้อมเอ่ยทักเสียงปลายสายที่เป็นเสียงสดใสของผู้หญิง“สวัสดีค่ะ (คุณรักจัง) เอ๋...” รักจังเด้งตัวลุกขึ้นนั่งขยี้ตามองรูปคนโทรเข้าก่อนตั้งใจสนทนากับปลายสาย “คุณเยวอนมีเบอร์ฉันได้ไงคะ (ฉันโทรเข้าบริษัทคุณรักจังนะคะ เขาบอ

“ไม่อยากนั่งกับผมหรือครับ เศร้าจัง” ยกทัพทำหน้าเศร้าจนรักจังเริ่มอึดอัดก่อนมีคนเข้ามาช่วยได้ทัน“อย่าทำให้เป็นข่าวมากกว่านี้ ไปรวมตัวได้แล้ว” โฮนัมจาเดินเข้าแทรกกลางยกทัพกับลีโอที่ยกมือยอมหลีกทางทันที รักจังลูบอกผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกรับเอกสารมาจากโฮนัมจา “เรียบร้อยแล้วนะครับ ขึ้นเครื่องได้”“ขอบคุณค่ะ อ้อนี่ค่ะ” รักจังเปิดกระเป๋าเงินหยิบเงินยื่นให้เขา“ผมไม่รับเงินสดไว้โอนให้แล้วกันนะครับ” โฮนัมจายิ้มบางๆ ก่อนเดินไปหาริเวอร์ที่ยืนจับกลุ่มลาบรรดาแฟนคลับรุ่นใหญ่ เมเม่ฉีกยิ้มกระแซะแขนรักจังอย่างเริงร่าก่อนถือกระเป๋าเดินเข้าเกต รักจังยักไหล่เดินตีคู่ไปกับกันตาและเมจิพร้อมเอามือนวดขมับหลังจากแกล้งหลับในขณะที่อยู่บนเครื่องบินลำเดียวกับริเวอร์เมื่อถึงที่หมาย รักจังรีบวิ่งถือกระเป๋าปรี่เข้าห้องน้ำเพื่อหลีกเลี่ยงกลุ่มคนที่สนามบินอย่างทุลักทุเลจนมาถึงที่โฮมออฟฟิศ เธอกางมืออ้าปากหลังจากเดินเข้ามารับแอร์ที่แสนเย็นช้ำใจนั่งลงที่โซฟาพร้อมกระเป๋าที่หอบหิ้วราวกับหนีตายจนทีมงานแต่ละฝ่ายที่เกาะกลุ่มปรึกษากันอยู่

“สวัสดีครับ” เสียงของโฮนัมจาทักทายสองสาวอย่างเป็นมิตรซึ่งการมาของเขาทำให้รักจังหรี่ตามองจับผิด“สวัสดีค่ะ” รักจังเปลี่ยนท่าทีเป็นยิ้มทักทายพร้อมกันตาที่กล่าวทักทายกลับด้วยความแปลกใจ“กลับวันเดียวกันเลย ยังไม่ได้ซื้อตั๋วสินะครับ สนใจขึ้นเครื่องลำเดียวกันไหมครับจะได้ไม่เสียค่าตั๋ว” โฮนัมจายื่นข้อเสนอด้วยรอยยิ้ม“แบบนั้นเกรงใจแย่” รักจังยิ้มแห้งบอกกลับ“งั้นเพื่อเป็นการไม่เกรงใจเอาค่าตั๋วมาให้ผมก็ได้ แต่ให้แค่ครึ่งเดียวพอ”“แบบนี้ยิ่งเกรงใจสิบเปอร์เซ็นต์ก็พอค่ะ” กันตาบอกกลับ“แล้วแต่เลยครับเอาที่สบายใจ สรุปไปด้วยกันนะครับ”“ค่ะ” กันตาพยักหน้ารับแทนรักจังที่อ้าปากค้างหันมองหน้าเพื่อน“ขอเอกสารด้วยครับอีกสิบนาทีเจอกันหน้าเกต” โฮนัมจายื่นมือรอรับ“นี่ค่ะ” กันตาวางเอกสารทั้งหมดของทุกคนไว้บนมือของโฮนัมจาที่ยิ้มรับแล้วเดินไปจัดแจงแทน“ไอ้กัน แกทำแบบนี้ได้ยังไง” รักจังหันมาตีมือกันตาที่สะดุ้งโห

“คุณน่าอิจฉานะที่มีชีวิตเป็นอิสระ กว่าผมจะได้อิสระทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเองคงอีกนาน” หลุยเทียนเปาสูดลมหายใจเข้าให้ใจชื้นพร้อมเอ่ยปากเปลี่ยนบทสนทนาทำให้รักจังต้องปรับอารมณ์ตามหันมองเขาอย่างนิ่งคิด“ถ้าคุณชอบอิสระทำไมเลือกจะเข้าวงการตั้งแต่ตอนแรกละคะ”“จริงๆ ผมเป็นเด็กกำพร้ามาก่อน ไม่รู้เลยว่าพ่อแม่ตัวเองเป็นใคร โชคดีที่ครอบครัวชุนรับเลี้ยงผมและช่วยสืบหาจนรู้ว่าพ่อกับแม่ผมคือคนในวงการ โชคในโชคพี่โฮเป็นรุ่นพี่ที่เรียนมาด้วยกันจึงชวนชุนกับผมมาออดิชั่นจนกลายเป็นริเวอร์ตอนนี้ ทุกคนสนับสนุนจนผมเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้มีวงและมีชีวิตดีขึ้นจนเจอพ่อกับแม่ที่แท้จริง”“ดีแล้วนี่คะ เหมือนหนังเลย”“ในความโชคดียังมีความโชคร้ายผมไม่อาจบอกใครได้ว่าพ่อแม่ผมคือใคร อีกทั้งผู้ใหญ่สองคนแยกทางกันนานแล้วต่างฝ่ายต่างมีครอบครัวใหม่ แบบนี้เรียกโชคดีหรือเปล่าครับ” หลุยเทียนเปายิ้มบางๆ อย่างทำใจมองสบตารักจังที่อึ้งค้างแบะปากน้ำตาคลอจนเขาเริ่มตกใจ “ไม่เป็นไรนะครับ”“ฉันไม่เป็นไร ชีวิตคุณทำไมเป็นแบบนี้ละ ยิ่

“ทานตรงนี้ได้นี่ครับ จะใจร้ายทานคนเดียวหรือครับ” เสียงนุ่มๆ ของหลุยเทียนเปาทำให้รักจังยืนค้างมองหน้าเขาอย่างเก็บอาการเขินที่จู่ๆ ก็ทำเธอร้อนผ่าวไปทั้งกายจนเหงื่อตก“ค่ะ ได้ค่ะ” รักจังยิ้มบางๆ นั่งลงตามด้วยเขาที่เริ่มประหม่านั่งข้างกัน ชายหนุ่มรับน้ำขวดมาจากมือของหญิงสาวที่ส่งให้“ขอบคุณครับ” หลุยเทียนเปาหมุนฝาขวดน้ำแล้วกระดกดื่มเอียงหน้ามองรักจังที่บิดฝาเปิดอย่างออกแรงจนแทบจะเอาฟันกัดทำให้เขาหลุดหัวเราะเบาๆ แล้วยื่นข้อเสนอ “เปิดให้ไหมครับ”“ฉันไม่ได้อ่อนแอบอบบางหรือมีแผนอะไรนะคะ แต่มันแน่นจริงๆ ผลิตแบบนี้ไม่ต้องดื่มกันพอดี” รักจังอธิบายให้เขาฟังพร้อมยกขวดน้ำขึ้นมาบ่นอย่างหัวเสีย“เรื่องแค่นี้เองผมช่วยได้ บางครั้งผมไม่ค่อยมีแรงด้วยความเพลียยังเปิดไม่ออกเลย” หลุยเทียนเปาหยิบขวดในมือรักจังมาบิดเปิดฝาให้แล้วยื่นกลับไปหาหญิงสาวที่ยิ้มกรุ้มกริ่มเลิกคิ้วเจ้าเล่ห์ยิงคำถามทันที“แล้วใครเปิดให้ละคะ”“ถ้าชุนอยู่ชุนจะเปิดให้ผม”“หรือคะ!” เส

“ไม่ได้ปฏิเสธว่าเดต แสดงว่าเดตจริงๆ แล้วไปเดตกับใคร” กันตาถามต่อด้วยความสงสัยขัดจินตนาการเมเม่ที่แตกละเอียด“กับยกทัพ”“ที่มีข่าวออกมาด้วยกันนะเหรอ สรุปคนไหนตัวจริงกันแน่ เพื่อนฉันฮอตจริงๆ เลย” กันตาเบิกตาโตด้วยความตื่นตาตื่นใจ“นั่นดิ เริ่มสงสัยแล้วนะระหว่างแกกับริเวอร์” เมเม่เท้าเอวมองหน้ารักจัง“ไม่มีอะไรฉันได้สิทธิพิเศษเดตกับเขาตั้งนานแล้วแต่มีเหตุไม่ได้เดต เลยต้องชดเชย ฉันเลยจะพาเขาไปบำบัดจิตด้วยธรรมชาติสักหน่อย พวกแกจะไปไหม”“ชวนเพื่อนเหรอ ไปเดตกับผู้ชายกล้าดียังไงมาชวนเพื่อน เหอะ เหอะ” เมเม่โวยลั่นจ้องหน้ารักจังที่ยิ้มแห้งทิ้งระยะความเกรี้ยวกราดของเพื่อนสาว “แกจะให้พวกฉันไปเป็นหมาหงอยหรือไง”