Novels by หินใต้น้ำ

“แค่เอาปากแตะปากแค่นั้นเอง ไม่เสียหาย อุบัติเหตุถ้าเขาไม่พอใจแสดงว่าเขาเป็นเพศเดียวกับโชกุน อืม ไม่เสียหาย” รักจังกัดริมฝากมองตาเย้ายวนไปทางหลุยเทียนเปาแล้วเดินไปหาพวกเขาที่ยืนรออยู่ที่ท่าเมื่อรักจังกลับเข้ามาในกลุ่มที่รออยู่ตรงท่าเรือเรียบร้อยความคิดชั่ววูบของเธอจึงบังเกิดขึ้นด้วยสายตาที่เลิ่กลั่กหาทางสร้างสถานการณ์จนหลุยเทียนเปามองหน้าเธอด้วยความแปลกใจเพราะเธอยิ้มหวานส่งให้“เรากลับเข้าบ้านกันเถอะ” ลีโอเสนอพร้อมเดินนำหลุยเทียนเปาที่เดินตีคู่ไปกับหวังโอชุนปิดท้ายด้วยรักจังที่มองแผ่นหลังชายหนุ่มตรงหน้าอย่างหาแผนการที่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก“สะดุดพลาดหน้าแหกนะ ต้องรัดกุมหน่อยดีกว่า” รักจังเท้าเอวบ่นพึมพำก้มหน้ามองทางจนมาถึงหน้าบ้านมีรถขับเข้ามาจอดอย่างได้จังหวะทำให้รักจังเงยหน้ามองคนที่ลงจากรถถือของมากมาย เยวอนส่งยิ้มให้เธอทำให้เรื่องที่จะโกรธเธอกลับทำให้รักจังโกรธไม่ลง

“ถ้าคุณไว้ใจผม คุณก็ควรจับมือผม ไม่ตกน้ำแน่นอน” คำพูดของหลุยเทียนเปาทำให้รักจังเม้มปากพยักหน้ารับยื่นมือจับมือเขาค่อยๆ ก้าวลงเรือความกล้าๆ กลัวๆ ของเธอทำให้หลุยเทียนเปาแทบประคองพาเธอนั่งลงอย่างปลอดภัย รักจังอมยิ้มส่งให้เขาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโดยนั่งหันหน้าเข้าหากันพร้อมจับไม้พายวางไว้บนตักแต่คนที่พายคือหลุยเทียนเปา“คุณนี่สมกับเป็นที่รักของสาวๆ เลยนะคะ เก่งทุกอย่าง พระเจ้าสร้างคุณมาเอาใจสาวๆ โดยเฉพาะเลยนะเนี้ย” รักจังมองน้ำที่แน่นิ่งก่อนหันไปโบกมือทักทายลีโอที่ยกมือโบกกลับ“แล้วคุณถูกสร้างมาเพื่ออะไร”“ฉันหรือคะ น่าจะถูกสร้างมาเพื่อทำให้โลกสดใส คิดดูนะคุณถ้าไม่มีฉันเรื่องวุ่นวายจะเกิดขึ้นไหม”“จริงครับ” หลุยเทียนเปารับคำพร้อมอมยิ้มแกล้งเธอกลับ“อ้าว ไม่ห้ามกั

“งั้นลองนั่งเบาะกลางไหมคะ อาจดีขึ้น” เยวอนเสนอทำให้หลุยเทียนเปาหันหลังมามองรักจังที่รีบยกมือบอกปัด“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่นานก็ถึงแล้วไม่ใช่หรือคะ”“ยังไม่ถึงครึ่งทางเลยครับ” เสียงจุนฮยอกตอบทำให้รักจังหน้าถอดสีนิ่งค้างก่อนจอดรถข้างทางเพื่อปรับเปลี่ยนตำแหน่งการนั่ง รักจังถูกเยวอนพามานั่งแถวกลางโดยตัวเธอมานั่งอยู่ด้วยให้ลีโอนั่งอยู่ด้านหน้ากับจุนฮยอกแทนและหลุยเทียนเปากับหวังโอชุนสละที่นั่งให้ไปนั่งเบาะหลังแทน เมื่อได้ตำแหน่งจัดใหม่จุนฮยอกก็ขับรถต่อไปทันที หวังโอชุนเปิดกระเป๋าขนาดเล็กที่มีถุงยามากมายแทบทุกชนิดที่เป็นยาฉุกเฉินแล้วแกะยาแก้เมารถเมาเรือให้หลุยเทียนเปาที่นั่งงง“จะดีกว่าถ้ากินยาแก้”“อืม” หลุยเทียนเปาพยักหน้ารับเอื้อมมือหยิบน้ำที่หลังรถก่อนยื่นทั้งเม็ดยาและน้ำไปด้านหน้าระหว่างกลางของเยวอนและรักจัง

“กับลีโอเนี้ยนะ” เลอาเลิกคิ้วหันมองรักจังกับนิวตันที่มองหน้ากัน“นั่นสิ คนนี้คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง” รักจังตอบกลับอย่างไม่สนใจ“ใช่ที่ไหนคนที่นั่งในรถต่างหาก” นิวตันส่งสายตาให้รักจังกับเลอามองตามทะลุกระจกไปยังคนที่นั่งอยู่ในรถสามคนทำให้รักจังเบิกตาโตเมื่อเห็นหลุยเทียนเปาแต่ข้างๆ ก็เป็นหวังโอชุนเธอถึงกับหลุดยิ้มมุมปากแล้วกอดคอนิวตันกับเลอาเข้ามาสุมหัวบอกความลับที่ล่วงรู้มาจากการเดาสุ่ม“ไม่ต้องห่วง สองคนนั้นเป็นแฟนกัน” คำพูดของรักจังทำให้เลอากับนิวตันผละออก“เดาหรือมั่วเจ๊”“ก็น่าคิดนะ เห็นข่าวบางส่วนชอบบอกแบบนั้นแต่แค่จิ้นกันเพราะดูเข้ากันสุดละ” เลอากอดอกบอกต่อ“พอได้แล้วรีบทำงานต่อ อยากโดนหักเงินเดือนหรือไ

“ไปเถอะ พักผ่อนตอนไปเกาะก็ไม่ได้พัก เยวอนคงอยากให้เปาเปาพักบ้าง” ลีโออมอมยิ้มเกลี้ยกล่อมในขณะที่คนข้างๆ นิ่งเงียบได้แต่ฟัง“เกี่ยวอะไรกับเยวอน”“ไม่เกี่ยวแต่หยิบยก เอาน่าไปเถอะ พักผ่อนเนอะชุนนี่” ลีโอหันไปหาพวกเพื่อเป็นกำลังสนับสนุน หลุยเทียนเปามองหน้าหวังโอชุนที่พยักหน้ารับตามน้ำทำให้ลีโอยิ้มกว้างอย่างชอบใจ“เฮ้อ ไปก็ไป งั้นขอเก็บของก่อนแล้วกัน”“ไม่ต้องเลยเสียเวลา เดี๋ยวลีดเดอร์ก็มาแล้ว ไปหาเอาข้างหน้าดีกว่า ทริปนี้ตื่นเต้นแน่นอน” ลีโอขยิบตายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์คว้าแขนหลุยเทียนเปาเดินออกไปทางประตูหลังตามด้วยหวังโอชุนที่ส่ายหน้าไปมาแต่ก็เดินตามกันไปเสียงมือถือดังขึ้นทำให้คนที่นอนก่ายหมอนข้างหลับอย่างสบายต้องงัวเงียยื่นมือไปรับสายที่โทรเข้า ปากก็ห้าวกว้างพร้อมเอ่ยทักเสียงปลายสายที่เป็นเสียงสดใสของผู้หญิง“สวัสดีค่ะ (คุณรักจัง) เอ๋...” รักจังเด้งตัวลุกขึ้นนั่งขยี้ตามองรูปคนโทรเข้าก่อนตั้งใจสนทนากับปลายสาย “คุณเยวอนมีเบอร์ฉันได้ไงคะ (ฉันโทรเข้าบริษัทคุณรักจังนะคะ เขาบอ

“ไม่อยากนั่งกับผมหรือครับ เศร้าจัง” ยกทัพทำหน้าเศร้าจนรักจังเริ่มอึดอัดก่อนมีคนเข้ามาช่วยได้ทัน“อย่าทำให้เป็นข่าวมากกว่านี้ ไปรวมตัวได้แล้ว” โฮนัมจาเดินเข้าแทรกกลางยกทัพกับลีโอที่ยกมือยอมหลีกทางทันที รักจังลูบอกผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกรับเอกสารมาจากโฮนัมจา “เรียบร้อยแล้วนะครับ ขึ้นเครื่องได้”“ขอบคุณค่ะ อ้อนี่ค่ะ” รักจังเปิดกระเป๋าเงินหยิบเงินยื่นให้เขา“ผมไม่รับเงินสดไว้โอนให้แล้วกันนะครับ” โฮนัมจายิ้มบางๆ ก่อนเดินไปหาริเวอร์ที่ยืนจับกลุ่มลาบรรดาแฟนคลับรุ่นใหญ่ เมเม่ฉีกยิ้มกระแซะแขนรักจังอย่างเริงร่าก่อนถือกระเป๋าเดินเข้าเกต รักจังยักไหล่เดินตีคู่ไปกับกันตาและเมจิพร้อมเอามือนวดขมับหลังจากแกล้งหลับในขณะที่อยู่บนเครื่องบินลำเดียวกับริเวอร์เมื่อถึงที่หมาย รักจังรีบวิ่งถือกระเป๋าปรี่เข้าห้องน้ำเพื่อหลีกเลี่ยงกลุ่มคนที่สนามบินอย่างทุลักทุเลจนมาถึงที่โฮมออฟฟิศ เธอกางมืออ้าปากหลังจากเดินเข้ามารับแอร์ที่แสนเย็นช้ำใจนั่งลงที่โซฟาพร้อมกระเป๋าที่หอบหิ้วราวกับหนีตายจนทีมงานแต่ละฝ่ายที่เกาะกลุ่มปรึกษากันอยู่