Novel-novel oleh หินใต้น้ำ

“ไม่แก้หน่อยหรือไง เดี๋ยวหัวทิ่มเรือ” จุนฮยอกวางแก้วชาลงบนโต๊ะกาแฟหน้าโซฟามองหลุยเทียนเปาที่นั่งอยู่กับลีโอและหวังโอชุนโดยที่สองคนข้างๆ กระดกหมดแก้ว“ไม่ได้เมาจะดื่มไปแก้อะไร”“อืม จริงด้วย เมื่อคืนนายไม่ได้แตะเครื่องดื่มเลยด้วยซ้ำ” จุนฮยอกพยักหน้าเข้าใจเดินไปช่วยเยวอนจัดของ“แปลกนะคะคุณรักจังก็ไม่ได้ดื่มมากทำไมตื่นมาอาเจียนก็ไม่รู้ อาการเหมือนคนเมาค้างสงสัยต้องเอาแก้วนั้นให้คุณรักจังแล้วค่ะพี่”“ได้สิ” จุนฮยอกพยักหน้ารับ“หน้าตาดูสดชื่นขึ้นนะเปาเปา” ลีโอยืนบิดเนื้อตัวเหล่มองหลุยเทียนเปาที่นั่งจับริมฝีปากอมยิ้มอยู่คนเดียวแต่ความผิดปกตินี้ไม่อาจหลุดพ้นสายตาของลีโอได้“บรรยากาศที่นี่ผ่อนคลายดี อยู่แล้วมีคว

“จูบแรกสำหรับผู้หญิงหรือเปล่า ปกติจูบผู้ชายสินะ อืม หรือฉันดูเหมือนตุ๊กตาไร้ชีวิตถึงไม่หึงหวงกันเลย หรือฉันต้องจูบเขาอีกคน เอาไงดี” รักจังกัดฟันบ่นพึมพำคนเดียวโดยไม่รู้เลยว่ามีคนยืนเอียหูฟังอยู่ด้านหลังพร้อมเสียงถุงขยะตกลงใส่ถังข้างอ่างล้างจานทำให้รักจังสะดุ้งเฮือกหมุนตัวกลับไปประชันหน้ากับเขาที่ดูเหมือนจะรอให้เธอหันมา แก้มใสของหญิงสาวเริ่มแดงขึ้นระเรื่ออย่างไม่มีสาเหตุเมื่อสบตากับชายหนุ่มที่ยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ตรงหน้า“คุณกำลังวางแผนอะไรอยู่ใช่หรือเปล่า” หลุยเทียนเปายื่นหน้าเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นทำให้รักจังต้องยกมือจับอกสัมผัสหัวใจที่เต้นแรงขึ้นไม่เพียงแต่ใบหน้าของเขาที่ใกล้เข้ามาตัวเขาเองก็แทบแนบติดเธอเช่นกัน รักจังกลืนน้ำลายลงคอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องก่อนเสียงน้ำจะไหลอยู่ด้านหลังทำให้เธอตื่นจากภวังค์รู้สาเหตุที่หลุยเทียนเปาเข้ามาใกล้เธออย่างชัดเจน รักจังหันมองมือที่ล้างน้ำแล้วหันมามองหน้าเขาที่ยิ้มชอบใจอย่างกลั้นขำละตัวออก“คุณแกล้งฉั

เพร้ง!แก้วน้ำในมือลีโอตกแตกทำให้ทุกสายตาหันมองเขาและรีบหันมองตามสายตาที่เขามองอยู่ทำให้รู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น รักจังเบิกตาโตรีบดันไหล่หวังโอชุนออกแล้วเด้งตัวลุกขึ้นอย่างลุกลนจนเผลอเหยียบสายไฟทำให้ลื่นหงายหลัง หลุยเทียนเปาวิ่งเข้ามาเอื้อมมือสุดแขนเพื่อประคองหัวเธอไม่ให้ฟาดโดนขอบโต๊ะแล้วจับมาชิดอกด้วยความโล่งใจเมื่อร่างของหญิงสาวพลิ้วตามมือที่เขาอยากให้เป็นราวกับเบาบางไร้แรงโน้มถ่วงทำให้คนที่ยืนมองต้องอ้าปากค้างกับสิ่งที่เกิดขึ้นรอบสอง หวังโอชุนเม้มปากลุกขึ้นก้มหน้านิ่ง ทุกอย่างเหมือนถูกหยุดเวลามีเพียงรักจังที่เริ่มอายจนต้องซุกอกหลุยเทียนเปาไม่กล้าสู้หน้าใครจนจุนฮยอกต้องตั้งสติคลายบรรยากาศก้มลงหยิบสายไฟมาถือไว้“นี่คือสาเหตุใช่ไหม ขอโทษด้วยคงเป็นสายไฟที่จะเอามาเติมเพิ่ม ช่างทำงานไม่เรียบร้อยเกิดเหตุจนได้ นายกับคุณรักจังคงจะช่วยเก็บสินะ” จุนฮยอกรีบม้วนสายไฟไปเก็บทำลายบรรยากาศก่อนที่รักจังจะรู้สึกตัวขยับตัวออกจากอ้อมอกของหลุยเทียนเปาที่มองเธออย่างเดา

“แค่เอาปากแตะปากแค่นั้นเอง ไม่เสียหาย อุบัติเหตุถ้าเขาไม่พอใจแสดงว่าเขาเป็นเพศเดียวกับโชกุน อืม ไม่เสียหาย” รักจังกัดริมฝากมองตาเย้ายวนไปทางหลุยเทียนเปาแล้วเดินไปหาพวกเขาที่ยืนรออยู่ที่ท่าเมื่อรักจังกลับเข้ามาในกลุ่มที่รออยู่ตรงท่าเรือเรียบร้อยความคิดชั่ววูบของเธอจึงบังเกิดขึ้นด้วยสายตาที่เลิ่กลั่กหาทางสร้างสถานการณ์จนหลุยเทียนเปามองหน้าเธอด้วยความแปลกใจเพราะเธอยิ้มหวานส่งให้“เรากลับเข้าบ้านกันเถอะ” ลีโอเสนอพร้อมเดินนำหลุยเทียนเปาที่เดินตีคู่ไปกับหวังโอชุนปิดท้ายด้วยรักจังที่มองแผ่นหลังชายหนุ่มตรงหน้าอย่างหาแผนการที่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก“สะดุดพลาดหน้าแหกนะ ต้องรัดกุมหน่อยดีกว่า” รักจังเท้าเอวบ่นพึมพำก้มหน้ามองทางจนมาถึงหน้าบ้านมีรถขับเข้ามาจอดอย่างได้จังหวะทำให้รักจังเงยหน้ามองคนที่ลงจากรถถือของมากมาย เยวอนส่งยิ้มให้เธอทำให้เรื่องที่จะโกรธเธอกลับทำให้รักจังโกรธไม่ลง

“ถ้าคุณไว้ใจผม คุณก็ควรจับมือผม ไม่ตกน้ำแน่นอน” คำพูดของหลุยเทียนเปาทำให้รักจังเม้มปากพยักหน้ารับยื่นมือจับมือเขาค่อยๆ ก้าวลงเรือความกล้าๆ กลัวๆ ของเธอทำให้หลุยเทียนเปาแทบประคองพาเธอนั่งลงอย่างปลอดภัย รักจังอมยิ้มส่งให้เขาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโดยนั่งหันหน้าเข้าหากันพร้อมจับไม้พายวางไว้บนตักแต่คนที่พายคือหลุยเทียนเปา“คุณนี่สมกับเป็นที่รักของสาวๆ เลยนะคะ เก่งทุกอย่าง พระเจ้าสร้างคุณมาเอาใจสาวๆ โดยเฉพาะเลยนะเนี้ย” รักจังมองน้ำที่แน่นิ่งก่อนหันไปโบกมือทักทายลีโอที่ยกมือโบกกลับ“แล้วคุณถูกสร้างมาเพื่ออะไร”“ฉันหรือคะ น่าจะถูกสร้างมาเพื่อทำให้โลกสดใส คิดดูนะคุณถ้าไม่มีฉันเรื่องวุ่นวายจะเกิดขึ้นไหม”“จริงครับ” หลุยเทียนเปารับคำพร้อมอมยิ้มแกล้งเธอกลับ“อ้าว ไม่ห้ามกั

“งั้นลองนั่งเบาะกลางไหมคะ อาจดีขึ้น” เยวอนเสนอทำให้หลุยเทียนเปาหันหลังมามองรักจังที่รีบยกมือบอกปัด“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่นานก็ถึงแล้วไม่ใช่หรือคะ”“ยังไม่ถึงครึ่งทางเลยครับ” เสียงจุนฮยอกตอบทำให้รักจังหน้าถอดสีนิ่งค้างก่อนจอดรถข้างทางเพื่อปรับเปลี่ยนตำแหน่งการนั่ง รักจังถูกเยวอนพามานั่งแถวกลางโดยตัวเธอมานั่งอยู่ด้วยให้ลีโอนั่งอยู่ด้านหน้ากับจุนฮยอกแทนและหลุยเทียนเปากับหวังโอชุนสละที่นั่งให้ไปนั่งเบาะหลังแทน เมื่อได้ตำแหน่งจัดใหม่จุนฮยอกก็ขับรถต่อไปทันที หวังโอชุนเปิดกระเป๋าขนาดเล็กที่มีถุงยามากมายแทบทุกชนิดที่เป็นยาฉุกเฉินแล้วแกะยาแก้เมารถเมาเรือให้หลุยเทียนเปาที่นั่งงง“จะดีกว่าถ้ากินยาแก้”“อืม” หลุยเทียนเปาพยักหน้ารับเอื้อมมือหยิบน้ำที่หลังรถก่อนยื่นทั้งเม็ดยาและน้ำไปด้านหน้าระหว่างกลางของเยวอนและรักจัง