ลวงรักร้ายนายเพลย์บอย

"แม่ขาแม่พาหนูมาที่นี่ทำไมเหรอคะ" เด็กหญิงเพลงรักในวัยห้าขวบถามกานดาผู้เป็นแม่ด้วยความสงสัยเมื่อแม่พานั่งรถแท็กซี่มายังบ้านหลังใหญ่โตหลังหนึ่งซึ่งใหญ่กว่าบ้านเช่าที่เด็กหญิงอยู่กับแม่หลายสิบเท่า"บ้านของพ่อแกยังไงล่ะเพลง""พ่อเหรอคะ เพลงมีพ่อด้วยเหรอคะแม่" เด็กหญิงตัวน้อยถามด้วยความดีใจและสงสัยเพราะตั้งแต่จำความได้เด็กหญิงไม่เคยรู้เลยว่าพ่อเป็นใครหรือชื่ออะไรเด็กหญิงไม่กล้าถามแม่เพราะเคยจำได้ว่าเมื่อนานมาแล้วเด็กหญิงเคยถามคำถามนี้แล้วโดนแม่ดุหลังจากนั้นเป็นต้นมาเด็กหญิงก็ไม่กล้าถามคำถามนี้อีกเลยจนกระทั่งวันนี้"ถ้าแกไม่มีพ่อแล้วแกจะเกิดมาได้ยังไงหรือคิดว่าฉันเด็กแกมาจากถังขยะห๊ะ" พอแม่ตะคอกใส่เด็กหญิงก็รีบส่ายหน้าแล้วรีบก้มหน้าเพราะกลัวว่าแม่จะโกรธหนักกว่าเดิม บ่อยครั้งที่เด็กหญิงถามอะไรแล้วไม่เข้าหูแม่เด็กหญิงก็มักจะโดนแม่ดุด่าหรือถ้าแม่อารมณ์ไม่ดีเด็กหญิงก็จะโดนตีด้วยไม้แขวนเสื้อ เด็กหญิงแอบเงยหน้าขึ้นดูเพราะเห็นว่าแม่เงียบไปนานพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าแม่กำลังกดกริ่งที่ประตูอย่างรัวๆด้วยใบหน้าบึ้งตึงไม่พอใจ"มาหาใครคะคุณ" สักพักก็มีหญิงวัยกลางคนเปิดประตูรั้วแล้วถาม"มาหาคุณก้องภพ""คุ

"สวัสดีค่ะคุณแม่" กานดายกมือไหว้แม่ของก้องภพ"ฉันไม่ใช่แม่ของแก แกพานังเด็กนี่กลับไปซะก่อนที่ฉันจะเรียกรปภให้มาลากพวกแกสองแม่ลูกออกไป ใครก็ได้เรียกรปภให้เข้ามาแล้วจับนังสองคนแม่ลูกนี่ออกไป!!!" หญิงชราตะโกนให้คนเรียกรปภเข้ามาในงานแต่ถูกลูกชายเพียงคนเดียวห้ามไว้"แม่ครับอย่า" ก้องภพปรามแม่ตนเองเพราะเกรงว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ถ้ากานดาทำอย่างที่พูดจริงๆ อนาคตข้าราชการของเขาอาจจะไปไม่ถึงฝัน"ทำไมหรือว่าแกกลัวมันห๊ะตาภพ!!!""คุณแม่ก็รู้ว่าช่วงนี้ผมกำลังจะได้เลื่อนขั้นผมไม่อยากให้เรื่องนี้มาทำให้ผมเสื่อมเสียชื่อเสียงเพราะมันอาจจะทำให้ผมหลุดจากตำแหน่งแม่ก็รู้ว่าผมหวังกับตำแหน่งนี้มากแค่ไหน""หมายความว่าแกจะยอมทำตามที่นังผู้หญฺิงหน้าด้านคนนี้ขออย่างงั้นเหรอห๊ะตาภพ!!!""ก็คงต้องเป็นแบบนั้นไปก่อนครับคุณแม่" ก้องภพพูดกับแม่ตนด้วยน้ำเสียงเบาลงเพราะเกรงว่าคนในงานจะได้ยินอะไรไปมากกว่านี้"แกจะเอายังไงก็เรื่องของแกก็แล้วกันฉันจะไม่ยุ่งแต่มีข้อแม้ว่าแกจะให้นังเด็กนี่มาเทียบเสมอหลานแพรวหลานพีทไม่ได้เป็นอันขาดเพราะฉันไม่ยอมหลานฉันมีเพียงสองคนเท่านั้นคือแพรวพิไลกับพีรวัสส่วนคนอื่นฉันไม่นับญาติ".............

เพลงรัก..."เลิกเก็บเอาเรื่องนี้มาคิดมากได้แล้วเพราะถึงยังไงเราก็เป็นลูกของคุณพ่อต่อให้เราจะไม่ได้มีแม่คนเดียวกันก็ตามแต่พี่ก็ยังเห็นเราเป็นน้องสาวเสมอแล้วก็รักเราเหมือนที่รักยัยแพรวนั่นแล่ะ""เพลงขอบคุณนะคะที่พี่พีทรักเพลงเห็นเพลงเป็นน้องสาวของพี่คนหนึ่งพี่พีทเป็นคนเดียวที่ไม่เคยรังเกียจเพลงแต่เพลงก็เข้าใจทุกคนนะคะไม่มีใครชอบที่มีเพลงอยู่ในบ้านถ้าวันนั้นแม่ของเพลงไม่ขู่คุณพ่อเพลงก็คงไม่ได้อยู่ที่นี่จนถึงทุกวันนี้และแม่ของพี่ก็คงไม่เลิกกับคุณพ่อถ้าย้อนเวลากลับไปได้เพลงจะไม่ยอมอยู่นี่นั่นเพลงจะกลับกับแม่ถึงแม้ว่าแม่จะโกรธเพลงก็ตามทุกคนในบ้านจะได้ไม่ลำบากใจเพลงขอโทษอีกครั้งนะคะพี่พีท" ทุกครั้งที่พูดหรือคิดเรื่องนี้ฉันมักจะรู้สึกผิดทุกครั้งมันเหมือนกับว่าฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องราวแย่ๆทั้งหมดที่เกิดขึ้นถ้าไม่มีฉันเรื่องทุกอย่างก็คงไม่เกิดขึ้นฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะชดเชยให้กับทุกคนยังไง"พี่บอกว่าให้เลิกคิดมากไงทำไมดื้อแบบนี้หื้มม ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันไม่ได้เกิดจากเพลงแต่มันเกิดจากผู้ใหญ่ที่ทำอะไรไม่รู้จักคิดพี่ไม่เคยโทษว่าเป็นความผิดของเพลงเลยถ้าจะหาคนผิดก็คงเป็นคุณพ่อที่ไม่รู้จักพอซ้ำยังไป

เพลงรัก...."คุณไทม์ คุณไทม์" ฉันเรียกชื่อพี่ไทม์แต่ก็ไร้เสียงตอบรับพอเห็นว่าเขาเงียบไปฉันก็รู้สึกใจไม่ดีรีบเอาเขานอนลงแล้วห่มผ้าให้อีกครั้งจากนั้นฉันก็นั่งเฝ้าพี่ไทม์ไม่กล้าทิ้งเขาไว้คนเดียวเพราะทั้งบ้านไม่มีใครอยู่เลยพอมองหน้าเขาฉันก็อดหน้าแดงคิดถึงเรื่องเมื่อครู่นี้ไม่ได้ เขาจะรู้ตัวไหมว่าเขาได้เอาจูบแรกของฉันไปแล้วเอาไปโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัวฉันไม่รู้ว่านั่งเฝ้าพี่ไทม์อยู่นานแค่ไหนรู้แค่ว่าตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว ฉันค่อยๆเอาหลังมือแตะไปที่หน้าผากของพี่ไทม์เบาๆ ตัวเขาเริ่มเย็นลงแล้วแต่ตัวฉันกลับมีอาการหนาวสั่นแทนเหมือนกำลังจะเป็นไข้เพราะตัวฉันก็เปียกฝนเหมือนกัน จนกระทั่งพี่ธารกับคุณลุงและทุกคนในบ้านกลับมาทุกคนตกใจที่เห็นสภาพของพี่ไทม์ที่นอนซมอยู่ฉันก็รีบบอกว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ฉันไม่ได้บอกเรื่องพี่ไทม์จูบฉัน คุณลุงกับพี่ธารขอบใจฉันที่ดูแลพี่ไทม์ให้ซึ่งฉันก็บอกว่าฉันยินดีและเต็มใจดูแล แต่พอกลับไปถึงห้องฉันก็ล้มป่วยเป็นไข้หวัดแต่ฉันก็ไม่ได้บอกใครในบ้านเพราะบอกไปก็ไม่มีใครสนใจอยู่ดีและช่วงนั้นพี่พีทก็ไม่อยู่ไปเรียนซัมเมอร์ที่ต่างประเทศฉันก็เลยต้องลุกไปหายามากินเอง ฉันนอนซมอยู่ในห้องหลายวันจนห

ไทม์...."แล้วเรื่องเรียนมึงอ่ะอีกแค่ปีเดียวก็จบแล้วนะเว้ย""กูจะทำเรื่องย้ายกลับไปเรียนที่ไทย""เอาจริงเหรอวะ""อืมมกูตัดสินใจแล้ว""ถ้ากลับไปแล้วมึงจะทำยังไงต่อกับสองคนนั้น""กูยังไม่รู้แต่ที่รู้ๆ กูจะทำให้แพรวเจ็บเหมือนที่ทำกับกูตอนนี้"แพรวคือแฟนของผมเธอคือผู้หญิงคนแรกที่ผมเรียกว่าแฟนแม้ว่าก่อนหน้านั้นผมจะเคยฟันผู้หญิงมาแล้วนับไม่ถ้วนแต่ผมไม่เคยเรียกใครว่าแฟน ผู้หญิงทุกคนผมให้สถานะแค่คู่นอนที่ผมมีความสัมพันธ์ด้วยก็แค่เรื่องบนเตียงน้ำแตกก็แยกทางแต่กับแพรวไม่ใช่เธอคือผู้หญิงที่ผมรักและผมยอมหยุดทุกอย่างยอมทิ้งนิสัยเจ้าชู้กินไม่เลือกเพื่อให้แพรวรู้ว่าผมจริงใจกับแพรวมากแค่ไหนแต่ใครจะคิดว่าสุดท้ายแล้วต่อให้ผมทำตัวดีขนาดไหนซื่อสัตย์กับแพรวขนาดไหนผมก็โดนเธอนอกใจอยู่ดี แพรวนอกใจผมโดยการไปมีความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิทของผมอีกคนมันชื่อไอ้เต้ทั้งคู่เรียนมหาลัยเดียวกันที่ไทย ซึ่งผมก็เพิ่งมาฉลาดเอาตอนนี้หลังจากผ่านมาสามปีเต็มๆว่าที่แพรวไม่ยอมมาเรียนต่อกับผมที่นี่นั่นเป็นเพราะเธอกับไอ้เต้แอบมีอะไรกันหรือเรียกง่ายๆ ว่าแอบเอากันลับหลังผมบอกเลยว่าผมไม่ยอมจบง่ายๆแน่คนหนึ่งก็แฟนคนหนึ่งก็เพื่อนสนิทมันจะ