روايات بقلم Nattida Samranjai

"你好，很高兴认识你（สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก)" ชายหนุ่มผมน้ำตาลในชุดสูทสีดำ ยื่นมือมาตรงหน้าฉันเพื่อทำความรู้จักทั้งยังมอบรอยยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แต่ทว่ารอยยิ้มที่ฉาบอยู่บนใบหน้าของเขานั้นกลับดูไม่จริงใจเลยสักนิด "..."ฉันไม่รู้จะตอบอะไรออกไป จู่ ๆ ก็เดินมาทักว่ายินดีที่ได้รู้จักจะไม่งงได้ไง "我叫贺浩宇，来贺家的，你叫啥？美人)（ผมชื่อ เฮ่อ ห่าวอู๋ มาจากตระกูลเฮ่อครับ คุณล่ะชื่ออะไรครับคนสวย)" หัวฉันแปลภาษาแทบไม่ทัน เขาพูดเร็วมากจนแกะเนื้อความแปลเป็นไทยไม่ออก "你不要知道（นายไม่จำเป็นต้องรู้)" และเป็นพี่โรเซนที่ยืนข้างกายฉันตอบกลับไป "为什么？... 美人 , 你有男朋友吗(ทำไมล่ะ นี่คนสวย คุณมีแฟนหรือยังครับ?)" เขายกยิ้มอย่างชอบใจ ยังรัวคำถามต่อมาไม่หยุด"贺浩宇！别惹她 如果你不想死...别惹她 我已经警告过你了。（เฮ่อห่าวอู๋!อย่ายุ่งกับเธอ ถ้านายยังไม่อยากตาย อย่ายุ่งกับเธอ ฉันเตือนแล้วนะ)" แววตาโกรธเกรี้ยวของพี่โรเซนทำให้ฉันเข้าใจสถานการณ์ คนคนนี้คงเป็นคนไม่น่าไว้ใจ "好啊 好啊...开玩笑一点点(ก็ได้ ๆ ล้อเล่นนิดหน่อยเอง ) " เขายกยิ้ม สายตาเจ้าเล่ห์ยังมองมาที่ฉันราวกับมีแผนการบางอย่าง "ผมจะหยุด ถ้าคุณชนแก้วแล้วดื่มกับผมน่ะ" จู่ ๆ เขาก็พูดไทยขึ้นมา ทำเอาฉันตกใจปรับ

"สวย...มากกกกก!!! งานนี้มีหมาคลั่งแน่ ๆ " พี่โรเซนเอ่ยปากชมอย่างเวอร์วังจนฉันหลุดขำ แต่พอเห็นตัวเองในกระจกแล้ว...ก็นึกว่าคนละคนกับเด็กแว่นหนาเตอะที่ไร้ตัวตนคนนั้น "จ๋าสวยได้เพราะพี่ช่างแต่งหน้าทำผมกับพี่โรเซนทั้งนั้นเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ" ฉันยกมือไหว้บุคคลที่ช่วยกันเนรมิตฉันในวันนี้ "เราสวยอยู่แล้วต่างหาก หน้าตาน่ารักแต่งลุคไหนก็เข้าไปหมด " "ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะแหะๆ" "งั้นพี่ขอเวลาแต่งตัวก่อนนะ ลงไปรอข้างล่างเลย" "ค่ะ" ฉันรับคำและเดินลงมาด้านล่างโดยสวมส้นสูงที่ซื้อเมื่อวาน อาจจะเดินลำบากบ้างเพราะไม่ชินแต่ก็ไม่ใช่อุปสรรคใหญ่อะไร จำนวนคนในบ้านเพิ่มมาคนหนึ่งโดยที่ฉันไม่รู้สึกคุ้นเคยเมื่อเห็นว่าคุณตากำลังยืนคุยกับชายชราผมขาวคนหนึ่งที่ถือไม้เท้าไว้ข้างตัว "她已走过那是安龙的女朋友。(เธอมาแล้ว นั่นแฟนอันหลง)" คุณตาผายมือมาทางฉัน ชายชราที่เส้นผมเริ่มกลายเป็นสีขาวหงอกค่อย ๆ หันมามองฉันช้า ๆ ด้วยแววตาตกตะลึง "您好(สวัสดีค่ะ)" เพราะไม่แน่ใจว่าท่านฟังไทยออกไหมฉันจึงทักทายเป็นภาษาจีนแล้วค้อมหัวให้เล็กน้อย "...คุณเนตรดารา " ชื่อที่ถูกเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบาทำให้ฉันตกใจ หรือว่านี่คือคุณ ลี่ โจวหลิง? "นี่คุณ

วันนี้ทั้งวันเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ทำให้ผมไม่ได้ติดต่อกับเธอจ๋าเลย เห็นข้อความ แต่ก็ไม่มีเวลาได้ตอบ จู่ ๆ โดนเรียกประชุมที่บริษัท ก็ต้องไปมาระหว่างสถานที่จัดงานช่วงเย็นกับที่นั่น เฉินหลงมันเงียบไป ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน คำขอของมันคือการให้ผมช่วยหาศพของริสาให้เจอ ตอนนี้ผมไม่เจอวิญญาณของริสา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเฉินหลงมันอยู่ใกล้ม๊ามันด้วยหรือเปล่า เหมยฮวามีพลังวานแปลก ๆ วนเวียนอยู่รอบกายทว่าผมกลับสัมผัสได้เพียงแค่นั้น ไม่รู้ว่าเธอจ๋าจะเห็นมากกว่านี้หรือเปล่า เธอมีเซนส์แรงกว่าผม คำขอของมันแลกกับหลักฐานที่มันต้องยอมหักหลังแม่ตัวเอง...ผมว่ามันคุ้ม และได้สั่งเหวินและเหวยให้ตามสืบ ที่สำคัญผมชักจะอยากรู้ว่าป๊ากับมันตกลงอะไรกัน มันถึงยอมช่วยพวกเราแบบนี้ ตอนนี้ผมไม่กลัวอะไร...เท่ากลัวเธอจ๋าจะตกเป็นเป้าอันตราย ​​​​​ขอแค่ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี่ไปสักที เธอจ๋าจะใช้ชีวิตปลอดภัยมากขึ้น ไม่ต้องคอยอึดอัดกับบอดี้การ์ดที่ผมส่งไว้คุ้มกันเธอ วันนี้...ผมจะให้แหวนเธอจ๋า อยากจะมอบกำไลหยกของตัวเองที่ได้มาตั้งแต่เกิด ให้กับผู้หญิงที่จะเป็นคนรักและหัวใจของผมตลอดไปอยากตีตราการเป็นเจ้าของเธอ ด้วยสถานะหม

เอกสารที่ป๊ายอมเซ็น มันคือของปลอม และเขาก็วานให้เฉินหลงเอามาให้ผมด้วยวิธีอะไรก็ไม่อาจทราบได้"มึงหักหลังกู! กรี๊ดดดดดดด!!! ไอพวกเลว!" จากคนที่เหนือกว่าสู่คนบ้าสติแตกในไม่กี่วินาที เธอกรีดร้องเหมือนคนบ้า เปลี่ยนไปราวกับคนละคน บอดีการ์ดพุ่งไปจับกุมตัวเธอไว้อย่างรวดเร็ว "กูจะฆ่ามึง!กูจะฆ่ามึง!!" มันพยายามจะพุ่งมาหาผมกับม๊า แต่ผมก็ไวกว่าที่จะบีบคอมันไว้ แรงบีบจากฝ่ามือมากขึ้นเรื่อย ๆ จนผู้หญิงตรงหน้าแทบจะขาดอากาศหายใจ ยิ่งนึกถึงสิ่งที่มันเคยทำกับพวกเรา ก็ยิ่งทำให้ผมอยากฆ่ามันให้ตายคามือ "มึงรู้ไหมว่ากูอยากฆ่ามึงแค่ไหน...สารเลว!แพ้ไม่เป็น! ถ้าครอบครัวมึงไม่เล่นสกปรกก่อน ครอบครัวมึงจะพังไหม! มึงกล้ามากนะ...กล้าจริง ๆ ที่ฆ่าห่าวอี้!หึ อย่าคิดว่ากูไม่รู้เบื้องหลังของมึง แอบดีลลับหลังกับพวกกรรมการบริหารที่แก่หงำเหงือกนั่นคิดว่าจะทำอะไรกูได้ ไหนจะหมอผีผัวมึงตายห่าไปแล้ว หมดทางหนีแล้วสินะ...""อ่อก!แค่ก!กรี๊ดดดด"จุดจบของเหมยฮวา...แค่ตายก็คงจะง่ายไปหน่อย เกลียด!ผมเกลียดมัน! มันฆ่าพี่ชายผม! ทำร้ายพี่สาวของผมจนเกือบตาย! นรกที่แท้จริง...คือกู ไม่ใช่มึงผมจะทำให้มันรู้ว่ามันเล่นผิดคน "อย่าให

"...ฮึก...ทำแบบนี้ได้ยังไง!!" "ม๊า ใจเย็น ๆ ครับ" เมื่อเห็นท่าไม่ดีผมจึงรีบลุกจากเก้าอี้ไปประคองท่าน "ปล่อยเหมยฮวาซะ ฉันตัดสินใจยกทุกอย่างให้เหมยฮวาเพื่อทดแทนความผิดที่ทำต่อครอบครัวของเธอแล้ว" แต่แล้วป๊าก็ไม่เคยสนใจเราทั้งยังสั่งให้ปล่อยตัวคนที่ฆ่าลูกตัวเอง ผมพยักหน้า ให้ปล่อยตัวมันก่อน ไม่งั้นป๊าคงหันไปใช้ปืนเป่าหัวพวกเขาแทนแน่"ไอสารเลว! ความเป็นพ่อยังมีอยู่ไหม! นับแต่นี้ต่อไปฉันกับคุณคือศัตรูกัน! ฉันจะหย่ากับคุณ!!" ม๊ายื่นคำขาด ทำเอาผมตกใจ ครั้งนี้มันหนักมากจนม๊าทนไม่ไหว ตัดสินใจจะขอหย่าและยังประกาศเป็นศัตรูกับป๊าอีก ที่ม๊าทนทุกวันนี้เป็นเพราะคำสัญญาในอดีตของสองครอบครัวแท้ ๆ ผมหันไปมองหน้าพี่แล้วพยักหน้า จะปล่อยให้เรื่องราวทุกอย่างมันชุลมุนไปมากกว่านี้ไม่ได้ ไม่สิ เราปล่อยมันเรื้อรังมานานเกินไป ถึงเวลาทำให้มันรู้จักกับนรกที่แท้จริงเสียที"มั่นใจแค่ไหนกันว่าเอกสารนั้นมันของจริง" ผมเอ่ยขึ้นต่อ "ยอมรับไม่ได้เหรอคะ? แต่ทุกอย่างของตระกูลหยางอยู่ที่มือของฉันแล้ว ทุกอย่างของพวกคุณจะกลายเป็นของฉัน มันก็สมควรแล้วนี่คะ ในเมื่อพวกคุณเอาทุกอย่างของตระกูลฉันไปแล้ว ฉันก็แค่มาทวงคืนของของต

"从此你就是杨家的又一个大老板了.(ต่อไปนี้ แกคือนายใหญ่อีกคนของตระกูลหยาง)" ฝ่ามือหนาที่เหี่ยวย่นวางบนศีรษะผมเบา ๆ ราวกับเป็นการทิ้งทุกอย่างที่ถืออยู่ให้ผม กับลูกของท่านท่านยังไม่ไว้ใจขนาดนี้ การที่ผมเหมือนคุณหยางหมิงนั่นคงเป็นสิ่งที่ทำให้ท่านมั่นใจในตัวผม "谢谢(ขอบคุณครับ)"ผมและพี่หันไปมองทุกคน ทั้งลูกน้องที่ต่างก้มหัวโค้งคำนับและบรรดาญาติที่ไม่มีสิทธิ์จะขึ้นมาในจุดนี้ ม๊ามองเราด้วยสายตาปลื้มปริ่มแบบที่ผมไม่เคยสังผัส...และป๊าที่ล่องลอยเหมือนคนไม่มีสติ เขากำลังไม่ไหว แต่ผมไม่ให้เธอจ๋ายื่นมือไปช่วย นี่คือผลของเขาต่างหากล่ะ ไม่ว่าจะเพราะโดนของหรือเป็นเพราะร่างกายตัวเอง ล้วนมาจากตัวเขาเองทั้งนั้น ก่อนจะจบทุกอย่างในวันนี้ ผมโยนตุ๊กตาที่เคยเป็นปัญหาใส่กองไฟในเตา เสียงกรีดร้องทำให้ผมแสบแก้วหู ได้แต่ทำตัวนิ่งเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตไป จบไปได้อีกหนึ่งเรื่องแล้วสินะ พอไอหมอผีนั่นตายอะไรก็ง่ายขึ้น ไม่ว่ามันจะตายเพราะใคร...ยังไงก็ขอบคุณมากจริง ๆ ที่เปิดทางให้ขนาดนี้ ไม่ว่าคนที่ทำนั้นจะเป็นใคร แต่ก็ขอบคุณที่ทำให้ทุกอย่างง่ายมากขึ้นจบจากพิธี ก็เคลียร์พื้นที่ทำความสะอาด แม้งานจะปิดเป