Novels by Nattida Samranjai

ที่ที่อันหลงพามาเป็นตลาดเล็ก ๆ ที่พอมีอาหารทานตอนเช้า ไม่ค่อยมีอะไรขายเลย แถมที่นี่ก็ยังไม่มีร้านสะดวกซื้อใกล้ ๆ อีก คงทำให้ชาวบ้านพึ่งพากันเอง เพราะความสะดวกสบายที่เข้าไม่ถึง แต่ข้อดีคือได้หาเงินมาเลี้ยงชีพนี่แหละ "สวัสดีจ้ะ รับอะไรดีลูก" พี่แม่ค้าร้านข้าวแกงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มแล้วเดินมารอจดรายการอาหารที่โต๊ะ"อันหลงกินอะไรคะ" ฉันถามขณะที่สายตายังจดจ้องกับเมนูอาหารบนโต๊ะ "กะเพราก็ได้ค่ะ" "...." ฉันชะงักกับคำลงท้ายที่เปลี่ยนไปของเขา ปกติอันหลงชอบพูด'ครับ'ใส่ แค่นี้ก็ใจสั่นจะแย่ แล้วนี่มาพูด'คะขา'ใส่กันอีก ดูใบหน้าเจ้าเล่ห์ที่กำลังมองฉันแล้วยิ้มให้นี่สิ...ขี้โกงอีกแล้ว!"ว่าไงคะ คนสวยจะกินอะไรคะ" "เอ่อ...เอา...ข้าวผัดไข่ ค่ะ" ฉันหันไปตอบพี่แม่ค้าด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ เพราะทำตัวไม่ถูก ทำไมพอเป็นแฟนแล้วเขาแพรวพราวขึ้น ทั้งที่ภายนอกดูเอาใจผู้หญิงไม่ก่ง ไม่เคยเห็นมีข่าวลือกับใคร แต่ทำไมถึงทำให้ฉันเขินได้ขนาดนี้เขินจนจะตายแต่ต้องเก็บอาการมันทรมานมากเลย!"ได้เลยจ้า เป็นแฟนกันแน่เลย น่ารักกันจังเ

Netrapat part ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที คนตัวโตที่กอดกันเมื่อคืนก็ไม่อยู่แล้ว....จำได้ราง ๆ ว่าเมื่อเช้าเขาปลุกฉันขึ้นมาบอกว่าจะกลับห้อง "เห้ย!" ฉันดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วควานหาโทรศัพท์มาเปิดดูเวลา ตอนนี้เพิ่งเจ็ดโมงครึ่ง ใจหายใจคว่ำหมดนึกว่าตื่นสาย คงต้องรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดี๋ยวไปหาข้าวเช้ากินไม่ทัน ไม่รู้อีกว่าแถวนี้มีอะไรขายไหม เมื่อคืนยิ่งกว่าฝัน ที่ตื่นสายแบบนี้ก็เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นแท้ ๆ กว่าจะข่มตาหลับได้ฉันก็พยายามอยู่ตั้งนาน ต่างจากเด็กยักษ์ที่หลับสนิททั้งยังเอาหน้ามาซุกคอฉันอีก ลมหายใจอุ่น ๆ ที่รดอยู่ต้นคอของฉันทำให้ฉันหลับตาไม่ลงทั้งจูบ...ทั้งกอด เห็นได้เลยว่า เขานะท้าทายอะไรไม่ได้สักอย่าง ปกติฉันชอบแกล้งชอบหยอกเขาอยู่แล้ว...ไม่คิดไงว่าวันนี้เขาจะเอาจริง"จูบดุชะมัด" ตอนแรกก็พูดเล่นเฉย ๆ ไม่คิดว่าเขาจะตามฉันมาถึงที่ห้องจริง ๆ เด็กขี้งอนเอ๊ย! ชอบบอกว่าฉันขี้งอน แต่เขาต่างหากที่ขี้งอนยิ่งกว่าวันนี้ไม่ได้มีกิจกรรมให้ลุยเหมือนเมื่อวาน ฉันถึงได้แต่งตัวสไตล์ตัวเอง เสื้อยืดสีขาวกับเอี๊ยมกระโปรงยาวสีชมพู ระหว่างนั่งถักเปียที่หน้ากระจก ฉันคิดว่าจะไปถ่ายรูปที่ทางเดิน ฉั

วันต่อมา ผมค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาเพราะแสงจากพระอาทิตย์ภายนอกสาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างวันนี้ไม่ฝันเลย หลับสนิทอีกต่างหาก ตื่นมาสิ่งที่เห็นเป็นอย่างแรกคือ...ใบหน้าน่ารักของคนในอ้อมแขน กดจูบลงแก้มนิ่มเบา ๆ เป็นการเติมพลังให้ตัวเองในวันนี้ เธอขี้หนาวมาก ตกดึกมาก็มุดมากอดผมอย่างเดียวเลย ยิ่งมองใบหน้าของเธอ ผมก็แทบไม่อยากเชื่อว่ามันผ่านมาสองปีแล้วที่ผมแอบชอบเธอมาตลอด จนวันนี้ได้นอนอยู่ข้างกัน"ขอโทษนะ" ผมไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา ผมผิดสัญญากับเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เข้าหาแต่ความรู้สึกที่ผ่านมาล้วนเป็นเรื่องจริงดวงตากลมโตที่มักจะทอประกายแวววาวระยิบระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า ดวงตาของเธอก็สวยสมชื่อนั่นแหละ  เมื่อมองมาที่ผมดววตาคู่นี้จะเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความห่วงใยเสมอผมทำผิดต่อเธอแล้ว...ผมค่อย ๆ ขยับตัวเพื่อเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่หัวเตียงมาดูเวลา ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมง ผมคงต้องรีบลุกไปอาบน้ำที่ห้อง ขืนลุกสายกว่านี้คนอื่นจะมองพี่เธอไม่ดี ปกติผมก็ไม่แคร์สายตาใคร แต่ผมห่วงความรู้สึกพี่เธอมากกว่า "พี่เ

"เราว่ามันคงเป็นเรื่องยากที่จะทำให้นายปักใจเชื่อ พี่สาวนายบอกเราว่า นายจะไม่เชื่อจนกว่าจะเห็นด้วยตาตัวเองน่ะ แต่ตอนนี้คงไม่ได้ พี่สาวนายกำลังตกอยู่ในอันตราย ขืนปล่อยให้วาร์ปไปมาได้ เรากลัว...ว่าผีที่เฝ้าร่างพี่เฟยหงจะตามมาฉีกร่างเธอเป็นชิ้น ๆ " "....พี่คุยกับพี่เฟยหงด้วยเหรอ?" ถ้าเธอจ๋าเห็นพี่เฟยหงจริง ๆ แบบนี้ผมก็ถามเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นได้แล้วสิ"เราไม่กล้าเล่าเพราะกลัวนายไม่เชื่อน่ะ เลยรอหาวิธีที่จะทำให้นายเห็นพี่สาวเธอได้ แต่วิธีมันค่อนข้าง...จะ...เห้อ ไม่ดีเท่าไหร่" เธอจ๋าทำหน้าคิดหนักเหมือนกับไม่กล้าที่จะเอ่ยวิธีนั้นออกมา ถ้าวิธีนั้นทำแล้วทำให้ผมช่วยพี่เฟยหงได้ ผมก็ยินดีที่จะทำ อย่างน้อยขอแค่ได้ช่วยผมก็พร้อมจะทำทุกอย่าง"ยังไงเหรอครับ" "เราสองคนต้องมีอะไรกัน" "...." เป็นวิธีที่จงใจจะผูกมัดให้ผมกับพี่เธออยู่ได้กันสุด ๆ ผมสตั๊นไปชั่วขณะหนึ่งเลยล่ะเมื่อได้ยิน ไม่ใช่ว่าไม่กล้าทำ แต่เธอยินดีจะทำกับผมไหมล่ะ "ไม่ดีเนอะ เพราะงั้นเดี๋ยวเราหาวิธีให้ดีกว่า แต่พี่เฟยหงเล่าให้เราฟังเยอะนะคิกคิก นา

ติ๊ง! เสียงข้อความที่ทักหาดังขึ้น จนทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งแล้วรีบผลักผมออก"สงสัยพี่สาวเราทักมา แป๊บนะ" ร่างเล็กลุกขึ้นแล้วหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ชั้นวางข้างเตียงมาก่อนจะกลับมาซบอกผมเหมือนเดิม โดยมีผมกอดเธอไว้หลวม ๆ "พี่สาวชื่อกอดโอ๋เหรอครับ" ผมถามเพราะเห็นชื่อแชท"ใช่ ๆ พี่สาวคนโตชื่อกอดโอ๋ คนรองชื่อเลิฟยู " "พี่ ๆ รู้ไหมครับ ว่าผมจีบ" ขืนรู้ทีหลังผมว่าผมจีบ ผมคงจะโดนครอบครัวเธอเขม่นหน้า ทั้งจูบ ทั้งหอม ทั้งกอดน้องสาวเขาจนตัวแทบช้ำ ไหนจะมานอนเตียงเดียวกันตั้งแต่วันแรกที่คบกันอีก "เราไม่เคยปิดอะไรกับครอบครัวได้เลย พวกเขารู้ แม้แต่กอไหมก็รู้ ไม่รู้ว่าเรื่องบังเอิญไหม แต่กอไหมเคยเห็นรูปนายจากตอนที่เราหารูปกิจกรรมเก่า ๆ กอไหมเรียกเธอว่าพ่อเลย " "กอไหมเป็นมรดกตกทอดจากครอบครัวฝ่ายไหนเหรอครับ" ผมชักอยากรู้เรื่องเด็กปริศนาที่ชื่อกอไหมแล้วสิ"ฝ่ายแม่น่ะ แต่เราไม่เคยมีบรรพบุรุษชื่อเนตรดารานะ เราไม่รู้เหมือนกันว่ากอไหมมาอยู่กับครอบครัวเราได้ไง อีกอย่างครอบครัวฝ่ายแม่เราก็ดูไม่ค่อยมีใครเพราะต้นตระกูลคือคุณทวดที่รับคุณตา

"ขอจูบอีกรอบครับ...ไม่สิ อีกหลายรอบเลย" ว่าจบผมก็ชิงปิดปากคนตัวเล็กอีกครั้ง ผมทำแบบนั้นซ้ำ ๆ ถอนจูบออกแล้วจูบใหม่ไปแบบนั้นนับชั่วโมงได้ กอด จูบ หอม อยู่แบบนั้นไม่มีเบื่อ ได้จูบไปทั่วใบหน้าน่ารักที่แสนจะขี้งอนผมมันโลภ แล้วโลภมากซะด้วย ยิ่งได้ดูดกลีบปากเล็ก ๆ ที่หวานฉ่ำ สอดพันเรียวลิ้นหยอกล้อกันเพื่อชิมความหวานในโพรงปาก ก็ยิ่งไม่อยากปล่อยให้เธอเป็นอิสระแล้ว เธอหันหนีผมก็ตามไปจูบ เธอดื้อผมก็กัด หมามันก็แบบนี้ เอาแต่ใจกับเจ้าของ อยากซุกคอชะมัด ตัวหอม ๆ ของเธอมันดึงดูดผมให้สติพร่ามัวไปหมด ผมให้เธอพักหายใจตอนผมหอม แล้วก็กลับมาตะโบมจูบต่ออย่างรวดเร็ว อยากหอมให้แก้มช้ำ ตัวหอมอะไรขนาดนั้นก็ไม่รู้ ปากก็หวานน่าจูบจนหยุดไม่ได้ มองเธอในมุมนี้แล้วโคตรสวย หน้าตาอ้อน ๆ นี่...เรียกร้องให้ผมก้มลงไปจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า "อื้อ...อันหลง พอแล้ว ปากเราจะช้ำเแล้วนะ" ครั้งนี้เธอเป็นฝ่ายผลักออก พวงแก้มอิ่มทั้งสองขึ้นสีแดงปลั่งจนลามไปถึงใบหู "ผมอ่อนโยนสุด ๆ แล้วนะ" ผมเอ่ยแกมหัวเราะพลางใข้นิ้