ร้อนรักสัมพันธ์เพื่อนสนิท

ร้อนรักสัมพันธ์เพื่อนสนิท

last updateآخر تحديث : 2025-02-02
بواسطة:  Miladyمكتمل
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
1
1 تصنيف. 1 review
50فصول
8.7Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

เขาคอยกีดกันเธอออกจากผู้ชายคนอื่น โดยที่อยู่ในสถานะ”เพื่อนสนิท” มิหนําซํ้าตัวเองยังทำตัวเจ้าชู้ไม่เลิก ทำร้ายความรู้สึกเธอกลับไปหาแฟนเก่ารุ่นน้องคณะปีหนึ่ง สุดท้ายในวันที่เขารู้ตัวว่ารักเธอ มันก็สายไปเสียแล้ว…

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1 NC

“Why did you do this?”

I suppressed the trembling in my body and asked Vera with red-rimmed eyes.

After so many years, she was no longer gentle and sweet. Her gaze was cold and detached.

“Miles, it’s because you’ve never been very sensible.”

What exactly did it mean to be sensible?

My mother frowned at me as well.

“For all these years, we were just trying to teach you how to behave, to stop always trying to compete with your brother.

“Miles, they already have a child. Let go. You’ll meet someone better.”

That would never happen.

I pressed my lips together. My heart was aching as though it were being torn apart.

“I never took anything from Sean.” I choked out the last few words.

When I was a child, my parents always remembered what Sean liked. I was forced to like the same things as him so they would spare me a little attention.

I had to become like him just to earn the smallest bit of their care.

I never thought that just saying, ‘I want that too,’ would be seen as stealing in their eyes.

When we were teenagers, I was four inches taller than my younger brother.

Still, my mother only bought clothes for us in his size. No matter how many times I reminded her, she never remembered.

My sleeves and pant legs were always a couple of inches too short.

I was mocked for years because of that.

I should have realized it earlier. ‘Miles, they never loved you.’

Perhaps my expression was too pathetic.

The coldness Vera had built around herself wavered for a moment. She handed me a tissue.

“Miles, just focus on the future.”

I did not take it. Sean put on a guilty act beside her.

“Miles, I’m sorry. Vera and I haven’t registered our marriage yet. I’ll give her back to you.”

Suddenly, my mother raised her hand and slapped me.

Hot pain flared across my face.

I looked at her in disbelief. Her hand was still trembling, but her voice was cold.

“Miles, what are you even doing?! Vera is already pregnant. Do you want that child to be born a disgrace like you?”

I froze, and my heart stopped for a moment.

I was the child my mother had before marriage.

To her, I represented the shame of being pregnant out of wedlock.

To my father, I was the tool used to force him into marriage with my mother.

I had always known that. That was why I studied hard, never caused trouble, and tried to be perfect since I was young.

I thought if I did better, they might love me a little more.

It was only now that I understood nothing I did truly mattered.

Their wish was for me not to exist.

Well, it was about to come true.

Vera stepped closer. Her eyes carried a trace of pity, and she let out a soft sigh.

“Miles, we can still be friends. Sean and I will take good care of you.”

I jerked back a step, pulling away from her reach.

“Don’t touch me.”

My voice was hoarse and dry.

Six years.

For six whole years, I had never stopped feeling guilty for even a single day.

Every year on All Souls' Day and their death anniversary, I went to their graves again and again, apologizing and regretting what I did.

I always thought that if it were not for me and not for that surprise they were preparing, they would not have died.

However, it had all been a lie.

Even my parents had helped them deceive me, all for the sake of Sean’s happiness.

I looked at my mother and asked slowly, already knowing the answer, “The room you said I wasn’t allowed to enter because it would be too painful for you is actually connected directly to the house next door, isn’t it?”

My mother’s expression changed slightly. Her eyes flickered away, but she still nodded stiffly.

“So what if it is? We were doing this for you, so you could let go completely and live your life properly.”

“Live my life properly?”

I let out a cold laugh, though my voice was full of sorrow.

“You watched me go to their graves every year like an idiot. You watched me live in guilt and longing, while they were right next door, living happily together. Is that what you call doing something for me?”

“Miles, watch your words!”

My father finally came out of the study, his brows tightly furrowed, clearly impatient.

“They were in love. They only faked their deaths so you wouldn’t be hurt. They’ve already suffered enough over the years. What else do you want?”

In love?

They suffered?

Those two phrases pierced straight through my chest.

At that moment, a notification popped up on my phone. My cemetery reservation had been confirmed.

I took off the ring I had recovered years ago from a rescue operation and placed it on the table. Then, I said in a calm voice, “I’m done here.”

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعات

puyon
puyon
ลงตอนยังคะสลับตอนมั่วไปหมดหลายตอนมากทำไมไม่ตรวจสอบก่อนลงคะ
2025-04-28 13:57:32
0
0
50 فصول
บทที่ 1 NC
“อ๊า น้องเนวิลขา อ๊ะ ร..แรงกว่านี้อีกค่ะ อื้อ กระแทกพี่มาเลยค่ะ อ๊าส์ เสียว” “หึ ร่าน” ถ้อยคำพูดอันหยาบคายกล่าวออกมา พร้อมมือหนาฟาดลงไปที่แก้มก้นอวบพรางกระแทกกระทั้นความเป็นชายเข้าใส่ตัวเอลลี่รุ่นพี่คณะปีสี่อย่างหนักหน่วง เพี๊ยะ! พั่บ พั่บ พั่บ! เสียงเนื้อกระทบกันดังก้อนในห้องนํ้าหญิง เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาทำประจำในมหาลัย แม้แต่เอลลี่รุ่นพี่สาวฮ๊อดที่กำลังโค้งบั้นท้ายหันหลังให้กับเขาคนนี้ก็เสนอตัวเข้ามาหาเขาเอง “อ๊า พ..พี่จะเสร็จค่ะ อ๊า น..น้องเนวิล” ปึก ปึก ปึก! “อ่าส์” เร่งจังหวะรัวเร็วจนรุ่นพี่สาวหายใจแทบไม่ทัน คำรามเสียงดังพัวพันกับเสียงครวญครางหญิงไต้ร่าง นานอีกหลายนาทีก่อนที่จะพ่นนํ้าขุ่นออกมาเต็มเครื่องป้องกัน ดึงท่อนเอ็นใหญ่ออกจากร่องสวาทพรางถอดมันออกและทิ้งลงไปในถังขยะ “หวังว่าพี่จำที่เราคุยกันได้นะครับ หลังจากนี้พี่ไม่มีสิทธิ์โทรมากวนหรือเข้ามายุ่งเรื่องส่วนตัวผม” เนวิลเอ่ยขึ้นนํ้าเสียงเรียบภายไต้ใบหน้านิ่งเฉยดั่งกับเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น สิ้นสุดคำพูดแทงใจ สองเท้ายาวก้าวเดินออกไปอย่างไม่สนใจไยดี “ถึงจะปากร้ายไปหน่อยก็เถอะ แต่ถ้าพี่อยากได้พี่ก็ต
اقرأ المزيد
บทที่ 2
ปัก! ปึก! ปัก! ผัวะ! เสียงแรงชกตีกันดังสงั่นอยู่หลังโรงเรียน พรางกับเด็กสาวคนหนึ่งในชุดนักศึกษาคณะปีหนึ่งยืนสะอึกสะอื้นร้องไห้มองดูอยู่ไม่ห่างจากเหตุการณ์ยิ่งนัก “มึงจำเอาไว้ ต่อไปนี้อย่ามายุ่งกับพิณอีก!” “เหอะ อีนี่อ่ะ มันหลอกเงินกูไปเท่าไหร่แล้วแค่นี้มันยังน้อยไป” ปัก! มือหนาต่อยเข้าไปยันใบหน้าของอีกคนเต็มแรงด้วยความโกรธที่เดือดดาน เกิดการชกตีกันขึ้นอีกครั้ง โดยสวนกันไปมาไม่มีใครยอมใคร “ไอ้วิล หยุดนะ!!” นํ้าเสียงหวานตะคอกขึ้นดังจากเฟญ่าที่รีบวิ่งเข้ามาด้วยความรีบรน แต่คำพูดเธอไม่สามารถหยุดการกระทำอันรุนแรงตรงหน้าได้ คนตัวเล็กรีบวิ่งเข้าไปดึงแขนใหญ่หักห้ามเพื่อนสนิทเพื่อให้หยุดการกระทำ “มึงไม่ต้องมายุ่ง!” เนวิลเปร่งเสียงตะคอกใส่เธอดังสนั่น มือไหญ่สลัดแขนแรงจนคนตัวบางกระเด็นออกมาล้มลงบนพื้น “โอ้ย!” “เฟ!” รีน่าที่วิ่งเข้ามาพอดีเกิดความตกใจ รีบเข้าไปดูเพื่อนรักที่ตอนนี้ล้มลงกับพื้น ด้วยความเป็นห่วง “ไอ้วิล มึงบ้าป่าววะ พอได้แล้ว!!” ริกเตอร์รีบเข้าไปกระชากตัวเนวิลออกมา ตะคอกเสียงดังเรียกสติให้หยุด เสียสติจนพรั่งทำร้ายเพื่อนตัวเองเพียงเพราะแฟนเก่า “อย่าใ
اقرأ المزيد
บทที่ 3
“แม่งั้น แผลแค่นี้ทำไมแสบจังวะ” เฟญ่านั่งบ่นพึมพำอยู่บนโซฟานุ่มกลางห้องนั่งเล่นในคอนโดหรู สายตาจ้องมองแผลที่ประกบอยู่บนเท้าขาวเนียนพรางนํ้าตาคลอเอ่อ เธอเป็นคนกลัวการล้างแผลหรือสิ่งที่ทำให้มันแสบเป็นอย่างมาก แกร๊ก! เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทำเอาหญิงสาวตกใจลุกขึ้นกระทันหันโดยไม่ทันระวัง ทำให้เท้าไปโดนขาโซฟาเข้าด้วยความแรง “โอ้ย!” “เฟ!” ชายร่างสูงรีบปิดประตู ก่อนที่จะรีบเข้ามาประคองเธอนั่งลงบนโซฟา มือหนาค่อยๆจับเท้าที่แดงเป็นแผลมีเลือดประกบอยู่รอบๆขึ้นมาดูอย่างอ่อนโยน “มึงมาทำไม” นํ้าเสียงเรียบนิ่งเอ่ยถามชายร่างสูงที่นั่งยองๆดูแผลเธออยู่ไต้โซฟา ฟังดูก็รู้ว่าเธอกำลังโกรธเขาอยู่ “นั่งอยู่นี่ กูจะไปเอากล่องยามาทำแผลให้” คนถูกถามเลือกที่จะหลีกเลี่ยงไม่ตอบ “ไม่ต้อง กูทำเองได้” “อย่างมึงเนี่ยนะจะทำแผลเองได้ แค่เห็นแอลกอฮอล์ล้างแผลก็จะร้องละ” “…..” ไม่ต่อล้อต่อเถียงกับเขาต่อ เมื่อสิ่งที่เขาพูดตรงกับเธอทุกข้อ เป็นเพื่อนกันมาหลายต่อหลายปี มีหรือที่จะไม่รู้นิสัยกัน รวมทั้งของในคอนโดเธอ เขารู้ที่อยู่มันทุกซอกทุกมุม อีกทั้งยังเป็นเรื่องปกติที่เนวิลมีคีย์การ์ดห้องเธอและส
اقرأ المزيد
บทที่ 4 NC
“อื้อ…กี่โมงแล้วเนี่ย” นํ้าเสียงงัวเงีย ดวงตากลมโตค่อยๆรี่ตามองรอบๆก็พบว่าเช้าแล้ว แต่ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกแปลกๆ สายตากวาดมองด้านข้างก็พบกับความว่างเปล่า มือเล็กรีบดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นจึงพบกับชายร่างใหญ่ที่หลับคาเต้านมเธออยู่ไต้ผ้าห่ม หญิงสาวรีบดันใบหน้าหล่อออกจากเต้าอวบพรางดึงเสื้อตัวเองลงทันที “อื้อ…” “หื้ย ไอ้บ้านี่ ให้นอนด้วยทีไรก็ฉวยโอกาสตลอด” นึกแล้วหงุดหงิดขึ้นมาแต่เช้า คนสวยรีบดีดตัวขึ้นนั่งพรางหันไปมองชายตรงข้างที่หลับสบาย ไม่รู้เรื่องรู้ราวเกี่ยวกับสิ่งที่ตนเองทำ “ไอ้วิล ตื่นได้แล้ว!” ฝ่ามือเล็กยื่นเข้าไปตบไหล่กว้างจนดังแปะๆ “อืม…” “อืมเหี้ยไร ตื่นๆๆ ต้องไปโรงเรียน!” มือเล็กเขย่าร่างท้วมไปมาเพื่อเรียกให้ตื่น แต่กลับไม่เป็นผล แถมเธอยังถูกเขาดึงลงไปนอนกอดไว้แน่นอีกต่างหาก “โอ้ย ไอ้วิล!” “อื้อ เงียบน่า คนจะนอน” “ตื่นได้แล้ว ต้องไปโรงเรียน” “อื้อ” พูดเท่าไหร่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมลืมตา มิหนําซํ้ายังซุกใบหน้าคมเข้ามาคลอเคลียซอกคอขาวอีก “กลิ่นตัวมึงยั่วจังวะ” นํ้าเสียงกระเส่ากระซิบอยู่ตามซอกคอขาว ค่อยๆลืมตามองหญิงสาวผู้ยั่วอารมณ์แต่เช้า “อึ้ย ปล่อยกูนะกูจะ
اقرأ المزيد
บทที่ 5
ติ้ง ติ้ง ติ้ง ติ้ง ติ้ง! เสียงแชทดังขึ้นรัวๆกลางโต๊ะอาหาร ทำเอาเจ้าของโทรศัพท์ที่นั่งกินข้าวอยู่หัวร้อนขึ้นมา “จิ๊ จะทักมาทำอะไรนักหนาวะแม่ง” “มึงไม่ตอบล่ะ” เฟญ่าเอ่ยพูดพรางเขี้ยวข้าวเต็มปาก มองดูสีหน้าหงุดหงิดของเพื่อนสนิท “อ่ะ มึงตอบไห้แล้วกัน” มือหนาหยิบโทรศัพท์วางไว้ตรงหน้าเธอก่อนจะกลับไปตักข้าวกินเหมือนเดิมโดยไม่สนใจอะไร “เหี้ยไรไอวิล แชทก็แชทมึงมาไห้กูตอบ” “บ่นเยอะ ตอบๆไปเถอะน่า” “เหอะ” ปากบ่นพึมพำไม่หยุดแต่ก็หยิบมือถือตรงหน้าขึ้นมาปลดล็อกก่อนจะกดเข้าแชทอ่านดูข้อความที่ส่งเข้ามาจากรุ่นพี่แอลลี่ชื่อดังคณะปีสี่ “รุ่นพี่แอลลี่อ่ะ ทักมาถามว่าตอนนี้มาหาหน่อยได้มั้ย มึงจะไห้กูตอบยังไง” “ตอบไปว่ากูไม่เอาซํ้า แล้วบล็อกทิ้งเลย กูรำคาญ” “แม่ง เหี้ยว่ะ” “กูตกลงกับทุกคนก่อนที่กูจะเอา ว่ากูไม่เอาซํ้า เสร็จแล้วก็ทางใครทางมัน ไม่มีสิทธิมาโทรตามมายุ่งเรื่องส่วนตัวของกู” “วันนี้มึงผีเข้ารึไงวะ ปกติไม่เห็นจะมานั่งกินข้าว พักเที่ยงกินแต่ชะนี” “หึ” เงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจ ใบหน้าคมหล่อยกยิ้มขึ้นพรางยื่นหน้าเข้ามาไกล้เธอ “อะไร…” “พอดีว่าเ
اقرأ المزيد
บทที่ 6
“อื้อ..ว.วิล!” มือหนาเกี่ยแพนตี้ตัวจิ๋วเอาไว้ด้านข้างก่อนจะสอดนิ้วมือเรียวเข้าร่องสวาทหญิงสาว “หึ แฉะหมดเลย” คำพูดหยอกล้อทำเอาหญิงสาวเขินหน้าแดง มือเล็กเท้าประตูตรงหน้าเอาไว้ด้วยความเสียวซ่านเพียงเพราะนิ้วมือของเขา แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ “อ..อื้อ..ม มันส..สกปรก” เมื่อสัมผัสได้ถึงลิ้นร้อนที่เข้ามายันร่องสวาท คนตัวเล็กรีบเอ่ยห้ามด้วยความเสียวซ่าน แต่เขาไม่สนใจเลียรอบร่องสวาทไปมาโดยไร้ซึ่งความรังเกียจ “อ๊า อื้อ” เลียรัวจนนํ้ารักเยิ้มออกมาเต็มร่องสวาท แต่ก็ไม่ยอมผละ ดูดกลืนกินทำความสะอาดไห้กับอีกคนจนหมด “หวานเหมือนเดิมเลยนะ” “อ..ไอบ้า!” มือเล็กรีบดันกระโปรงสั้นลง เปิดประตูก้าวเท้าออกไปโดยไม่กล้าหันมามองชายด้านหลัง “หึ มึงอยากยั่วเอง” ใบหน้าคมหล่อยกยิ้มขึ้นพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง ก่อนจะสาวเท้ายาวก้าวเดินตามคนตัวเล็กออกไป “ไอวิลกับไอเฟมาสายอีกแล้วหรอวะ” “เออนั่นดิ ทำตัวแปลกขึ้นทุกวันอ่ะไอสองตัวนั่น” “เหล้าที่สั่งได้แล้วครับ” ท่ามกลางแสงสี เสียงดนตรีดังสงั่น โต๊ะวีไอพีประจำกลุ่มของทั้งสี่ ยังคงขาดอีกสองคนที่ไม่ยอมโผล่มาเสียที สองคนที่มาถึงก่อนได้แต่บ่นพึมพำกับเพื
اقرأ المزيد
บทที่ 7 NC
“หุ้วว เพลงมันส์โครตด้ายใจเลย” ร่อนเอวเต้นกันในฝูงคนมากมายจนไปชนเข้ากับชายรูปร่างหน้าตาพระประธานผู้หนึ่งที่เดินเข้ามาด้านหลังเธอ ปึก! “ขอโทษครับ” “โอ้ย ครายว้าา” ดวงตากลมโตที่ตอนนี้พล่ามัวไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ พยายามหรี่ตามองชายที่เธอชนใส่ แม้ว่าจะไม่เห็นชัดแต่ก็รับรู้ได้ถึงความหน้าตาดีนั่นอยู่พอประมาณ “อ่าว พี่เฟญ่า!” เมื่อมองดูดีๆกลับเป็นเฟญ่าสาวสวยประจำชั้นในมหาวิทยาลัย แอบปลื้มมานานไม่คิดว่าโชคชะตาจะนำพาไห้เขามาไกล้ชิดพี่เธอได้เพียงนี้ ชายรูปหล่อไม่รีรอ รีบคว้าโอกาสนี้เข้าไกล้เธอ “ผมขอไลน์หน่อยได้มั้ยครับ คนสวย” “อื้อ ปากหวานนะนายอ่ะ ฉ้านห้ายก้อด้าย” มือเล็กหยิบมือถือที่ชายตรงหน้ายื่นไห้เธอมาแอดไลน์ไห้ แม้จะเบลอๆแต่ก็พอจำไลน์ของตัวเองได้ ปึก! เสียงวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าอารมณ์หงุดหงิด จับตามองทนดูมาอยู่นานจนหมดความอดทน รีบลุกขึ้นเดินออกไปยันจุดเป้าหมาย ไม่แม้แต่จะหันมาไห้ความสนใจกับเด็กเอ็นที่เรียกมา “พี่เนวิลจะไปไหนน่ะคะ!” “อย่าไปสนไอวิลมันเลยน้องลิลลี่ มานั่งข้างพี่ดีกว่า ดูแล้วมันคงไม่กลับมาหรอก” “ก็ได้ค่ะ..” จำใจต้องไปนั่งกับเพื่อนของเขา
اقرأ المزيد
บทที่ 8
ติ้ง ติ้ง! “อื้อ…” เสียงอู้อี้หงุดหงิด พลิกตัวดึงผ้าห่มมาคลุมตัวนอนไม่สนใจเสียงแชทน่ารำคาญที่เด้งขึ้นจากมือถือหัวเตียง กับชายร่างไหญ่ที่สาวเท้าเดินออกมาจากห้องนํ้าโดยมีเพียงผ้าขนหนูผืนบางพันรอบเอว สายตากวาดมองหญิงสาวที่นอนคดอยู่บนเตียงก่อนจะเดินเข้ามาดูมือถือหัวเตียงที่มีเสียงแชทดังขึ้นเมื่อครู่ #แชท ธันวา (อรุณสวัสดิ์ครับพี่เฟ ผมธันวานะครับรุ่นน้องที่ขอไลน์พี่เมื่อคืน) (พี่กลับถึงบ้านปลอดภัยดีใช่มั้ยครับ) “เหอะ ไอเด็กนี่คิดจะจีบเฟงั้นสิ ฝันไปเถอะ” พึมพำเสียงเบาอยู่คนเดียวพรางปลดล็อกหน้าจอมือถืออีกคนเข้าไปบล็อกแชทธันวารุ่นน้องคณะปีสองที่ทักมา ก่อนจะลบแชททิ้งและวางมือถือไว้ที่เดิม หวังจะเข้าไกล้หญิงสาวผู้นี้คงต้องผ่านด่านเขาเสียก่อน “มึงออกไปไกลๆกูเลยนะ ไม่ต้องเดินตามกู!” “เฟ มึงโกรธอะไรกูวะ มึงเป็นคนข่มขืนกูอ่ะ เมื่อคืนมึงเมาแล้วจำไม่ได้รึไง” “ไอบ้าจะพูดเสียงดังทำไม เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหมด!” มือเล็กรีบปิดปากหนาเอาไว้ไม่ให้แหกปากพูดเสียงดังท่ามกลางนักศึกษามากมายในมหาลัย “หื้ย เห็นหน้ามึงแล้วหงุดหงิดว่ะไอวิล” ใบหน้าบึ้งตึงสบัดตูดเดินออกไปจากชายตรงหน้าด้วยความห
اقرأ المزيد
บทที่ 9 NC
“เอ่อ..คือ…” “พิณมีอะไรรึเปล่า” เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้านั่งมองหน้าเขาอยู่นาน อํ้าอึ้งดั่งกับว่าไม่กล้ากล่าวสิ่งที่อึดอัดอยู่ในใจเสียจนเนวิลต้องเอ่ยถามออกไป “พิณอยากขอบคุณน่ะค่ะที่ช่วยไว้วันนั้น ขอบคุณพี่วิลมากนะคะ ถ้าไม่ได้พี่วิลพิณคงแย่แน่ๆ..” “อืม ไม่เป็นไร” คำพูดเฉยชาต่างจากตอนที่ผ่านมา ช่วงเวลาที่เคยคบกันมา เขาลืมมันไปหมดแล้วหย่างนั้นเหรอ สายตาที่ยังคงมีเยื่อใย มองดูชายตรงหน้าที่นิ่งเฉยต่อเธอ “พี่วิลคะ” เอ่ยชื่อเรียกหาความสนใจจากเขาอีกครั้ง รวบรวมความกล้าเอ่ยถามข้อข้องใจออกไปภายไต้สีหน้ากังวล “พี่วิลกับพี่เฟญ่า…คบกันอยู่รึเปล่าคะ” “พี่กับเฟเป็นแค่เพื่อนกัน” โล่งอกโปรงใจออกไปเป็นอย่างมากเมื่อได้ยอนคำตอบเช่นนั้นจากชายคนรักเก่า สีหน้ากังวลเรืองหายไปประกบด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่มเข้ามาแทน ——— ซ่า ซ่า เสียงหยดนํ้าฝนที่หลั่งลงมาจากท้องฟ้ากระทันหัน ตรงกับเวลาเลิกเรียน นักศึกษาต่างพากันวิ่งขึ้นรถกลับบ้าน “เฟ ไอวิลยังไม่มาอีกหรอ” “อืม ยังไม่เห็นเลยอ่ะ” “กลับกับพวกกูมั้ย” “ไม่เป็นไร เดี๋ยวมันก็คงมาแหละมั้ง” “งั้นพวกกูกลับก่อนนะเว้ย” “อืม ไปเถอะ” เพื่อน
اقرأ المزيد
บทที่ 10
รุ่งเช้าวันต่อมา ชีวิตนักศึกษาที่ต้องวนเวียนกลับมาในมหาลัยเป็นเหมือนดั่งทุกวัน แต่สิ่งต่างไปจากทุกวันในเช้านี้คือหญิงสาวใบหน้าสง่าเริ่มมามหาลัยเช้าเป็นปกติโดยที่ไม่มีชายเพื่อนสนิทเดินเข้ามาด้วย จนเพื่อนซี้ในกลุ่มขมวดคิ้วเอ่ยถาม “อ้าว วันนี้ไม่มากับไอวิลหรอ” “นั่นดิ ปกติเห็นตัวติดกันตลอด” “ไม่อ่ะ” ตอบเพื่อนสนิทออกไปลวกๆ เดินผ่านพวกเขาไปนั่งโต๊ะประจำกลุ่มพรางหยิบหนังสือในกระเป๋าผ้าใบสีนํ้าตาลเรียบขึ้นมาอ่านโดยไม่หันมาไห้ความสนใจกับรีน่ากับริกเตอร์ จนทำเอาทั้งคู่ยืนเอ๋อคิ้วขมวดมองหน้ากันกับความแปลกไปของเฟญ่าเพื่อนสนิท “อ้าว พี่เฟ ผมตามหาตั้งนานมาอยู่นี่เอง” สองตาสองคู่มองดูตามฝีเก้าของธันวาชายหนุ่มรุ่นน้องที่อยู่ๆเดินเข้ามาหาเฟญ่าด้วยกล่องนมในมือ “อ้าว ธันวา ตามหาพี่ทำไมอ่ะ” เงยหน้ามองชายหนุ่มธันวาที่เดินเข้ามาหาเธอก่อนจะหย่อยก้นนั่งลงฝั่งตรงข้าม ยื่นกล่องนมขนาดกลางไห้กับหญิงสาวพร้อมยิ้มกริ่มบนใบหน้าฟ้าประธานนั่น “ผมเอานมมาไห้พี่ครับ ขอบคุณที่ปลดบล็อกผม” “หื้อ พี่ปลดบล็อกเราเพื่อเป็นการขอบคุณที่เราไปส่งพี่ไม่ใช่หรอ” “ก็ใช่ครับ แต่ผมอยากขอบคุณกลับ” ใบหน้าสง่าเผยย
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status