Mag-log inเธอแอบรักเขาตั้งแต่วันแรกที่ได้พบเจอ เขาไม่เคยมีเธออยู่ในสายตา เธอคอยสอดส่องมองหาว่ารุ่นพี่คนนั้นเป็นใคร เขาไม่เคยมองใครนอกจากแฟนสาวสุดที่รัก
view moreดาวเรืองกับเขมรินทร์ย้ายมาอยู่ห้องเดียวกัน คบกันอย่างเปิดเผย เช้าวันหยุดทั้งสองช่วยกันทำอาหารเช้าง่ายๆ ก่อนจะออกไปเที่ยวทำบุญเก้าวัดกับแก๊งเพื่อนของเขมรินทร์ เมนูเช้านี้ของเขมรินทร์คือกาแฟดำไข่ลวกสองฟอง ส่วนของดาวเรืองเป็นโอวัลติน แซนวิสสด เขมรินทร์รับหน้าที่จัดการอาหารมื้อนี้ด้วยตัวเอง ระหว่างมื้อเช้าทั้งสองก็พูดคุยหยอกล้อกันตามประสาคนรักกัน และในที่สุดเขมรินทร์ก็เอ่ยประโยคที่ดาวเรืองไม่ทันได้ตั้งตัว"ดาวครับพรุ่งนี้ไปจดทะเบียนสมรสกับพี่นะครับ ""ไม่เอาค่ะ "เขมรินทร์ตั้งใจไว้ก่อนเกิดเรื่องที่เขาจะโดนแทงเสียอีก แม้วันนั้นเขาจะจำอะไรไม่ได้ แต่ก็คิดไว้ว่าจะพาดาวเรืองไปจดทะเบียนในตอนเช้าแต่ดันเกิดเรื่องก่อนตอนนี้เขาหายดีแล้วเรียนก็ใกล้จบแล้ว เขาอยากจะให้เธอมั่นใจว่าเขารักเธอมากแค่ไหน แต่สิ่งที่เขาได้รับคือคำปฏิเสธจากเธอหัวใจแกร่งหล่นวูบ มีความหวั่นใจว่าเธอไม่ได้รักเขาแล้วหรือเปล่า ทำไมถึงตอบออกมาแบบไม่ต้องคิดอะไรเลยแบบนั้นได้"ดาว อย่าตอบแบบนี้ใจพี่สลายลงดินไปหมดแล้ว ""หนูเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะคะ อยู่ๆ มาชวนไปจดทะเบียนสมรสไม่คิดจะไปขออนุญาตพ่อกับแม่ของหนูบ้างเหรอคะ
เขมรินทร์พ้นขีดอันตรายและถูกย้ายมาพักฟื้นที่ห้องพิเศษที่ทางโรงพยาบาลเตรียมไว้ให้เขมรินทร์ลืมตาขึ้นในตอนเช้าแต่ไร้วี่แววของหญิงที่เขาห่วงหาอาทรกว่าใคร เขาพยายามกวาดสายตามองหาเธอจนทั่วห้องแต่ก็ไม่เจอเธอแม้เงาเคลียร์ใจกับดาวเรืองยังไม่ทันได้รู้เรื่อง เขาก็ต้องเจ็บตัว แล้วยังทำให้ต้องห่างจากคนที่เขารักไปด้วย ปัญหาที่เขากำลังแก้ไม่รู้ว่าเธอจะเข้าใจที่เขาพยายามแสดงออกหรือเปล่า"ดาวครับ "เสียงแหบแห้งของคนป่วยที่เพิ่งฟื้น คำแรกที่เขาเอ่ยคือชื่อของคนรัก แต่น่าเสียดายที่เธอไม่ได้อยู่ตรงนี้หัวใจแกร่งเริ่มกังวล เพียงแค่คิดว่าเธอจากเขาไปแล้ว ก็ทำให้ใจเจ็บแสนสาหัส"หิวน้ำไหมพี่เขม "เสียงทุ้มของอคินเอ่ยถามคนป่วยที่นอนสลบมาทั้งคืน พอลืมตาตื่นก็ถามหาหญิงคนรักทันที"หิว แล้วดาวล่ะ ""เธอกลับไปแล้วครับ ""เอาโทรศัพท์ให้พี่หน่อย ""ดื่มน้ำก่อนครับ เดี๋ยวผมหยิบให้ "อคินรับบทดูแลผู้ป่วยเอาแต่ใจ ตอนแรกเขมรินทร์จะไม่ยอมดื่มน้ำ เขาจะคุยโทรศัพท์ก่อนท่าเดียว ทำให้อคินต้องมีข้อแม้เขมรินทร์ถึงได้ยอมทำตามติ้ด~~"ทำไมไม่รับโทรศัพท์พี่ละครับดาว "เขมรินทร์พยายามโทรหาดาวเรืองหลายครั้งแต่เธอก็ไม่รับโทรศัพท์ของเ
ความเจ็บปวดที่เขมรินทร์ได้รับทำให้เขาหายใจแทบไม่ออก ถึงจะเป็นอย่างนั้นเขาก็ยังพยายามมองหาดาวเรืองในเวลานี้เขาอยากบอกบางอย่างกับเธอเพราะเขารู้สึกกลัวว่าตัวเองจะไม่ได้พูดออกไป ถ้าไม่พูดออกไปในวันนี้"อึก อ่า ดาวครับอย่าทิ้งพี่ไปไหนนะครับ พี่รักหนูน่ะ "เขมรินทร์กัดฟันฝืนความเจ็บปวดที่ได้รับจากการถูกทำร้าย เขาเอ่ยบอกกับคนรักอย่างดาวเรืองทั้งน้ำตาเขมรินทร์ได้รับบาดเจ็บตรงกับจุดสำคัญนั่นคือหน้าอกข้างซ้ายบาดแผลลึกมากอาจตัดถูกเส้นเลือดใหญ่ ทั้งที่พยายามเอาผ้ามาอุดแผลห้ามเลือดไว้แล้ว ก็ยังคงไหลออกมาราวกับว่าไม่มีอะไรขัดขวางไว้เลยเขมรินทร์หลับตาพริ้มเริ่มหายใจโรยรินเพราะรู้สึกเจ็บแผล เม็ดเหงื่อเริ่มเกาะตามไรผม เขากัดฟันฝืนไม่ยอมหลับก่อนที่จะได้รับความช่วยเหลือจากโรงพยาบาลภายในหัวสมองของเขากลับได้รับภาพแห่งความทรงจำที่เหมือนว่าจะเป็นตัวเขากับดาวเรืองกำลังพูดคุยหยอกเย้ากันอย่างมีความสุขแต่พอเขาพยายามเพ่งพิศถึงเหตุการณ์นั้นโดยใช้สมองนึกคิด กลับกลายเป็นว่าภาพนั้นค่อยๆ เลือนรางหายไปจนไม่สามารถรู้ได้ว่าความทรงจำเป็นอย่างไรต่อถึงแม้ว่าเขมรินทร์จะได้เห็นแค่ภาพเลือนราง ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าดาวเ
ระหว่างที่เขมริทร์กำลังยืนคุยกันกับดาวเรือง อคินก็เข้ามาขัดจังหวะของทั้งสอง"พี่เขมครับผมมีเรื่องจะคุยด้วยครับ ""มีอะไรไว้คุยกันพรุ่งนี้ได้ไหม "ตอนนี้เขมรินทร์กำลังเคลียร์ใจกับคนที่เขาคิดว่าเธอคือคนที่กุมหัวใจของเขาไว้ทั้งดวง"พี่เขมไม่อยากรู้เรื่องราวก่อนเกิดอุบัติเหตุเหรอครับ พี่เขมไม่อยากรู้เหรอครับว่าก่อนเกิดอุบัติเหตุพี่เขมมีคู่หมั้นหรือเปล่า ""หมายความว่ายังไง "เมื่ออคินพูดถึงเรื่องนี้เขมรินทร์ถามกลับทันที เขมรินทร์เพิ่งคิดได้เหมือนกันในเรื่องที่อคินกำลังบอกเขาเขาควรจะถามน้องชายของเขาบ้าง เพราะเวลานี้มีเพียงคนเดียวที่ยังพอไว้ใจได้"งั้นไปที่ห้องพี่กัน "เขมรินทร์ชวนอคินกลับด้วยทันที ในใจยิ้มกริ่มเมื่อรู้ว่าน้องชายจะเป็นคนบอกเขาว่าอะไรเป็นอะไร"ดาวครับกลับกันเถอะ ""ไม่ค่ะ หนูจะกลับกับเพื่อน ""ดาวครับไม่ดื้อสิครับ "เขมรินทร์ใช้ไม้ตายออดอ้อนดาวเรืองตามเคย แต่ครั้งนี้เธอกลับไม่ยอมทำตามที่เขาบอก"พี่เขมค่ะ มิรินนึกว่าพี่เขมกลับคอนโดแล้วซะอีก "เสียงหวานของใครบางคนที่ดังขึ้นมาจากด้านหลัง เขมรินทร์ต้องรีบหันตามเสียงนั้น" ฉันขอร้องนะมิริน เราควรบอกความจริงกับพี่เขม ถ้าเกิดวันหน
หลายวันผ่านไปสถานการณ์ของดาวเรืองและเขมรินทร์ยังไม่มีความคืบหน้ามากนัก นับวันยิ่งแต่มีเรื่องราวให้ดาวเรืองเสียใจไม่เว้นวันเพราะคู่หมั้นของเขมรินทร์ช่วงนี้ตัวติดกันกับเขาแจ เขมรินทร์เองก็เอาใจใส่ดูแลคู่หมั้นอย่างดี เธอบอกเขมรินทร์ว่าเขาเคยทำตัวดีกับเธอมากก่อนจะประสบอุบัติเหตุทำให้เขมรินทร์คอยทำตา
"คุณหญิงย่าครับ"เมื่อเดินเข้ามาข้างในตัวคฤหาสน์ก็เจอเข้ากับหญิงชรา ผู้เป็นย่าของเขมรินทร์ ท่านเป็นผู้ดูแลเขาตั้งแต่แม่เขาสิ้นลมจากโลกนี้ไปด้วยอาการตรอมใจ เหตุจากพ่อของเขมรินทร์รักหญิงอื่นมากกว่าในเวลานั้นเขมรินทร์อายุได้เพียงหกขวบ เขาพอจำเหตุการณ์บางอย่างได้ เขารับรู้ถึงความเสียใจของแม่ จึงตั้งปฏ
"ดาวครับฟังพี่ก่อน"เขมรินทร์พยายามยื้อดาวเรืองเอาไว้ เขาวิ่งไปดักหน้าเธอไว้ กางแขนกั้นไม่ให้เธอเดินหนีเขาไปทางไหนได้แต่ดาวเรืองในเวลานี้เธอโกรธเคืองเขมรินทร์สุดขีดเอาช้างมาฉุดไว้ก็เอาไม่อยู่พรึบ! ดาวเรืองผลักเขมรินทร์จนเซแต่ไม่ล้ม แล้วพยายามเดินเลี่ยงจากตัวของเขมรินทร์ไป เขมรินทร์เองก็ไม่ยอมปล่อ
"พี่เขมปล่อยหนูนะคะ"ว้าย ตูม!เสียงร่างของดาวเรืองตกน้ำดังขึ้นพร้อมกับฟองสบู่ที่กระจายฟุ้งลอยบนอากาศ ส่วนตัวของเธอนั้นถูกรองรับด้วยลำแขนและหน้าอกแกร่งของคนตัวโตที่กำลังแกล้งเธอ ให้ต้องอาบน้ำอีกรอบ"พี่เขมหนูเปียกหมดเลย อื้อ~"ดาวเรืองร้องตำหนิคนตัวโตที่แกล้งเธอจนต้องอาบน้ำอีกรอบ แต่เมื่อเธอเอ่ยจบ






Rebyu