กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด

“TERRAIN! TERRAIN! PULL UP!”

เสียงสัญญาณเตือนสีแดงกระพริบวาบสาดสะท้อนไปทั่วค็อกพิทแคบๆ แข่งกับเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่ม ลำตัวเครื่องบินโบอิ้ง 777 ของเที่ยวบิน 059 สั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่งเหมือนของเล่นชิ้นเล็กๆ ที่ถูกจับเขย่าอยู่ในกำมือของมัจจุราช

มวลเมฆสีดำทะมึนของพายุ Cumulonimbus กลืนกินทัศนวิสัยเบื้องหน้าจนเหลือเพียงความมืดมิด มีเพียงแสงฟ้าแลบแปลบปลาบที่ผ่าลงมาเป็นระยะให้เห็นถึงขุมนรกเหนือน่านฟ้า

‘มัทนา’ กัดฟันกรอดจนสันกรามปูดโปน หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมผ่านไรผมลงมาตามกรอบหน้า ท่อนแขนเรียวที่สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตเครื่องแบบนักบินเกร็งแน่นจนสั่นสะท้านขณะพยายามช่วยรั้งคันบังคับ (Yoke) สุดแรงเกิด

“กัปตันทศ! เราต้องหักหลบออกจากเส้นทางนี้! ลมกระโชกแรงเกินขีดจำกัดแล้ว เรดาร์จับกลุ่มพายุลูกใหญ่ได้ตรงหน้า!” มัทนาตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณเตือน

“ไม่ต้องสอนฉัน! ฉันเป็นกัปตัน!” ทศดึงดันกระชากเสียงตอบ แววตาของเขาเต็มไปด้วยอีโก้และความตื่นตระหนกที่พยายามปกปิด “ถ้าอ้อมตอนนี้เราจะเสียเวลาไปอีกครึ่งชั่วโมง น้ำมันสำรองเราปริ่มแล้ว ทะลุเมฆก้อนนี้ไปก็เข้า Glide Path แล้ว!”

“แต่เครื่องสั่นจนเพดานบินตกแล้วนะคะ!”

ติ๊ง-ต่อง! ติ๊ง-ต่อง!

เสียงสัญญาณอินเตอร์คอมจากห้องโดยสารดังแทรกขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง มัทนากระชากหูฟังลงมารับสายทันที

“กัปตันคะ! ข้างหลังแย่แล้ว!”

เสียงของ ‘พี่แอน’ หัวหน้าลูกเรือ (Purser) ตะโกนฝ่าเสียงกรีดร้องของผู้โดยสารที่ดังทะลุเข้ามาในสาย

“เครื่องตกหลุมอากาศรุนแรงมาก ข้าวของบนเชลฟ์ร่วงกระจุย ผู้โดยสารแพนิกกันหมดแล้วค่ะ! แอร์โฮสเตสของเราพยายามให้นั่งที่ แต่ลมมันตีจนพวกเราล้มลุกคลุกคลานกันไปหมด!”

มัทนาใจหล่นวูบ เสียงหวีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังระงมมาจากหลังประตูกระจกค็อกพิท เธอรับรู้ได้ถึงความโกลาหลขั้นสุดที่กำลังเกิดขึ้น

“พี่แอน! สั่งลูกเรือทุกคนรัดเข็มขัดนั่งประจำที่เดี๋ยวนี้! ห้ามใครลุกเด็ดขาด เรากำลังพยายามพาเครื่องหลบพายุ!” มัทนาสั่งการเสียงเด็ดขาด ก่อนจะหันขวับกลับมาที่แผงควบคุม

ทันใดนั้นเอง เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

กัปตันภพ กัปตันอาวุโสที่ทำหน้าที่ Check Airman ประเมินการบินนั่งอยู่เบาะหลังสุด จู่ๆ ก็ยกมือขึ้นกุมหน้าอกซ้ายแน่น ใบหน้าของชายวัยกลางคนซีดเผือดลงฉับพลัน ก่อนจะทรุดฮวบหมดสติล้มพาดลงกับแผงคอนโซลด้านข้าง!

“กัปตันภพ!” มัทนาเบิกตากว้าง

จังหวะเดียวกันนั้นเอง กระแสลมหัวตก (Microburst) กระแทกลงมาที่กลางลำตัวเครื่องอย่างจัง!

วูบบบบ!

หน้าปัด Altitude ร่วงหล่นลงวูบเดียวพันฟุต สภาวะไร้น้ำหนักชั่วขณะทำเอาอวัยวะภายในแทบจะมากองรวมกันที่คอหอย เสียงกรีดร้องหวาดผวาของผู้โดยสารกว่าสามร้อยชีวิตดังก้องทะลุเข้ามาในห้องนักบินเหมือนวันสิ้นโลก กัปตันทศช็อกค้าง สติหลุดลอย มือที่จับคันบังคับสั่นเทาจนเผลอปล่อยออกอย่างลืมตัว เครื่องบินเสียการทรงตัว หัวเครื่องปักลงสู่พื้นดินทะยานแหวกพายุฝนด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างน่ากลัว

“ไอ้พี่ทศ! จับคันบังคับไว้!”

มัทนาสบถลั่นค็อกพิท ทิ้งความสุภาพทั้งหมดเมื่อเห็นเพื่อนร่วมงานสติแตก เธอเอี้ยวตัวไปกระชากคันบังคับกลับมาหาตัวสุดแรงหลังเพื่อเชิดหัวเครื่องขึ้น มืออีกข้างสับสวิตช์วิทยุสื่อสารฉุกเฉิน

“Mayday! Mayday! Mayday! Bangkok Center, this is Flight Zero-Fife-Niner! เครื่องสูญเสียการควบคุม กัปตันอาวุโสหมดสติ เรากำลังร่วง!” (เมย์เดย์! เมย์เดย์! เมย์เดย์! ศูนย์ควบคุมกรุงเทพ นี่คือเที่ยวบิน 059!)

เสียงประกาศรหัสฉุกเฉินของมัทนาสั่นพร่า แม้จะพยายามควบคุมให้เยือกเย็นแค่ไหน แต่ความตายที่อยู่ห่างไปไม่กี่หมื่นฟุตก็ทำให้จังหวะหายใจของเธอสะดุด

...

ณ ศูนย์ควบคุมการจราจรทางอากาศ (Area Control Center)

บรรยากาศที่เคยเงียบสงบและเต็มไปด้วยเสียงสั่งการราบเรียบ บัดนี้กลายเป็นความโกลาหล สัญญาณไฟสีแดงวาบขึ้นบนหน้าจอเรดาร์ของ ATC ฝึกหัดที่นั่งหน้าซีดเผือด มองจุดสีเขียวที่แทนเครื่องบินเที่ยวบิน 059 กำลังดิ่งเพดานบินลงด้วยอัตราเร่งที่ผิดปกติ เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ในห้องต่างหยุดชะงัก หันมามองที่หน้าจอเดียวกันด้วยความตื่นตระหนก

“พี่เจเจ! ไฟลต์ 059 รหัส Squawk 7700 ประกาศ Mayday ครับ! เค้าหลุดเข้าไปในแกนพายุ!”

‘สิบทิศ’ Supervisor หนุ่มที่ยืนกอดอกคุมสถานการณ์อยู่ด้านหลังชะงักกึก นัยน์ตาสีนิลคมกริบที่มักจะเย็นชาและไร้ระลอกคลื่นตวัดมองรหัสเที่ยวบินบนหน้าจอเรดาร์ทันที

059... เที่ยวบินของมัทนา

เส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่หลังมือใหญ่ซึ่งกำขอบโต๊ะเรดาร์แน่นจนข้อขาว สิบทิศไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา แต่รังสีความกดดันที่แผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตสีขาวเนี้ยบกริบทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกจนแทบขาดใจ

เขาเดินตรงเข้าไปกระชากสายแจ็คหูฟังของ ATC ฝึกหัดออกอย่างรวดเร็ว แล้วเสียบสาย Headset ของตัวเองเข้าไปแทนที่ สองมือจับไมโครโฟนดึงเข้ามาใกล้ริมฝีปาก

เทพเจ้าแห่งเรดาร์ได้เทกโอเวอร์น่านฟ้าแล้ว

“Flight Zero-Fife-Niner, this is Bangkok Center. Supervisor สิบทิศ รับทราบสถานการณ์” (เที่ยวบิน 059 นี่คือศูนย์ควบคุมกรุงเทพ...)

น้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจและเยือกเย็นจับขั้วหัวใจดังก้องทะลุคลื่นวิทยุเข้าไปในค็อกพิทที่กำลังโกลาหล

“กัปตันทศ... ผมสั่งให้คุณปล่อยมือจากแผงควบคุมเดี๋ยวนี้ คุณไม่มีสติพอที่จะเอาเครื่องลง”

สิบทิศออกคำสั่งเด็ดขาดแบบไม่ไว้หน้า กฎข้อไหนเขาไม่สน ในวินาทีนี้ น่านฟ้านี้เขาคือพระเจ้า

“แต่ผมเป็น PIC!” ทศตะโกนสวนกลับมาเสียงหลง

“นี่คือคำสั่งจากหอบังคับการบิน ถ้าคุณขัดขืน ผมจะยึดใบอนุญาตคุณทันทีที่ล้อแตะพื้น!” สิบทิศกดเสียงต่ำลงอีกระดับ ความดุดันที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงทำเอาคนฟังขนลุกซู่ “First Officer มัทนา... รายงานสถานะ คุณคอนโทรลเครื่องอยู่ใช่ไหม”

ในค็อกพิท มัทนาชะงักลมหายใจไปชั่วขณะ

ท่ามกลางเสียงเตือนภัยที่ดังกึกก้อง ท่ามกลางความตื่นตระหนกที่บีบรัดหัวใจ... เสียงทุ้มๆ ที่มีจังหวะการเว้นวรรคหายใจเป็นเอกลักษณ์ เสียงที่มักจะสั่นประสาทเธอด้วยความกวนประสาทยามอยู่บนพื้นดิน เสียงของ ‘ไอ้บ้าเท็น’ อดีตคู่แข่งตัวแสบที่หายหน้าไปจากวงการนักบินเมื่อห้าปีก่อน

.