Novels by Sharp pencil

คาเฟ่ขนาดใหญ่ที่อยู่แถวๆ เมืองถูกตกแต่งด้วยดอกไม้สีขาวสลับกับสีอื่นๆ ตามทางเดินและโต๊ะต่างๆ อันเป็นสัญลักษณ์ของงานแต่งงาน แขกเหรื่อที่มานั้นไม่ได้มีเยอะแต่ก็รวมตัวคนสำคัญของค่าย Starlight Entertainment ไว้แทบจะทุกคน โดยเฉพาะผู้จัดการและศิลปินตัวหลักๆ อย่าง โนวัน และแฟร์ริช ก็อยู่กันครบทุกคน หลังจากที่หายน้าไปสี่เดือน รินโกะหัวหน้าทีมผู้จัดการของแฟร์ริชก็กลับมาพร้อมงานแต่งงานที่ค่อนข้างอบอุ่นและไม่ได้หวือหวามาก ด้วยความที่เจ้าตัวไม่ชอบอะไรที่มันยิ่งใหญ่ แม้น้องๆ จะอาสาทำให้ใหญ่ก็ตามแต่เจ้าของงานก็ห้ามเด็ดขาด วันนี้ทุกคนพร้อมใจกันอยู่ในธีมสีขาว ชมพู ม่วง อย่างพร้อมเพรียงกัน โทรุ ประธานค่าย Starlight ปรากฏตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีม่วงเข้มสูทสีขาว กางเกงสีดำ เหล่าสมาชิกของบริษัทล้วนทำความเคารพผู้มาใหม่อย่างเค

สนามบินนานาชาติ H ของประเทศคราคร่ำไปด้วยผู้คน ครอบครัวสองครอบครัวและอีกหนึ่งพยาบาลรับจ้างที่ดูแลหนึ่งในสมาชิกมาหลายเดือนยืนอยู่ที่สนามบิน แม่ของคิราริยอมที่จะไปรักษาตัวที่ต่างประเทศพร้อมกับครอบครัวของอายะ และวันนี้ก็เป็นวันที่ต้องบินไปแล้ว ทั้งสองครอบครัวจึงมารวมตัวกัน เป็นครั้งแรกเลยที่ทุกคนได้มาเจอกัน คุณพ่อของจินนั้นเหมือนผู้ใหญ่ที่นิ่งๆ เย็นชาแต่จริงๆ เป็นคนใจดี และมันสะท้อนออกมาผ่านจินและอายะ “คิราริ ไม่ต้องห่วงนะ แม่เธอก็เหมือนแม่ฉัน ฉันดูแลเป็นอย่างดีเลย” อายะพูดพลางเดินมาจับมือคิราริเชิงให้สัญญา “ฉันฝากคุณอายะดูแลคุณแม่ด้วยนะคะ” คิราริพูดด้วยรอยยิ้มอย่างขอบคุณจากใจจริง&

การถ่ายทอดสดในแอคเคาท์อย่างเป็นทางการของ Starlight ปรากฏต่อหน้าผู้คนตามวันและเวลาที่เคยประกาศไว้ว่าจะมีผู้บริหารของค่ายลงมาไลฟ์พูดคุยกับแฟนๆ ของค่ายมากขึ้นเพื่อไขข้อข้องใจและรับเรื่องต่างๆ จากแฟนคลับ และวันนี้ก็เป็นคิวของผู้อำนวยการ A&R ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องของเหล่าศิลปินในค่าย ทั้งการโปรโมท การดูแล และการปกป้องสิทธิ์ของศิลปิน แน่นอนว่าวันนี้จินก็มีหัวข้อในการพูดแล้วเช่นกัน แต่ว่าคอมเมนต์ในไลฟ์กลับไม่ค่อยสนใจเรื่องที่เขาพูดทั่วๆ ไปเมื่อครู่เลยสักนิด ประมาณหกสิบเปอร์เซ็นจะเป็นการชื่นชมออร่าของผู้บริหารคนนี้ที่ไม่น้อยไปกว่าศิลปินเสียมากกว่า และที่แตกต่างจากผู้บริหารคนอื่นๆ คือ จินจะใช้โทรศัพท์ของตัวเองไลฟ์เครื่องเดียวไม่ได้ใช้อุปกรณ์มากมายเหมือนผู้บริหารคนอื่นๆ นั่นทำให้ผู้คนรู้สึกว่าการไลฟ์ของจิ

ก่อนหน้านี้พวกเธอไปถ่ายซีนสุดท้ายของเอ็มวีมาแล้วจริงๆ คือซีนที่พวกเธอสองคนต้องไปนั่งกอดกันอยู่ตรงระเบียงอย่างมีความสุข ซึ่งมันไม่ได้ยาก เพียงแต่ยังเหลือซีนในห้องที่ยังต้องถ่ายเพิ่มเติมในช่วงเตรียมตัว คิราริเดินเข้าไปหาจินที่รออยู่ ร่างสูงอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวกับเสื้อเชิ๊ตบางๆ เห็นรูปร่างอีกฝ่ายได้ชัดเจน จะว่าไปก็แต่งตัวไม่ได้ต่างกันเลย เรย์จิเดินเข้าไปบรีฟก่อนจะก้มลงดูที่มือของพวกเธอทั้งสองคน แล้วพูดขึ้น “ไปหาแหวนมาให้สองคนนี้ใส่หน่อย” เรย์จิหันไปสั่งลูกน้องตัวเอง ทีมคอสตูมจึงรีบหาแหวนมาใส่ลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของพวกเธอ “แสดงความรักต่อกันหน่อยนะ ไม่ต้องทะเลาะกันล่ะ” เรย์จิพูดแบบนั้นทำให้คิราริหันไปมองเรย์จิด้วยใบหน้าเรียบ ส่วนจินก็หรี่ตามองเพื่อนตัวเองก่อนจะยิ้ม

งานของผู้อำนวยการและศิลปินที่กำลังจะคัมแบ็ค ทำให้ทั้งสองคนแทบจะไม่มีเวลาได้เจอกัน แม้แต่เวลาไปไหนมาไหน คิราริยังไม่ค่อยได้ไปกับจินเพราะอีกฝ่ายมีงานตั้งแต่เช้ามาก กลับก็ดึกมาก แต่วันนี้เป็นวันที่ทั้งสองคนต้องทำงานด้วยกัน ในเซ็ตกองถ่ายทำเอ็มวีเพลง Circle of Love ซึ่งเป็นเพลงหลักที่ไคโตะกับยูกะร้องด้วยกัน เป็นเพลงที่ถูกวางให้เป็นเพลงโปรโมทหลักเป็นเพลงมีเดียมฟังสบายๆ พูดเกี่ยวกับเส้นทางรักที่สวยงาม เพลงนี้เกิดขึ้นจากเหตุการณ์ของไคโตะกับยูกะจริงๆ ที่ทั้งสองคนถ่ายทอดออกมา “ให้คนอายุสามสิบมาแต่งตัวเป็นเด็กม.ปลาย คิดได้เนอะ” จินที่แต่งตัวเสร็จก็เดินออกมาทักทายผู้กำกับเรย์จิที่เป็นเพื่อนกันอย่างคุ้นเคย&n

ติ้ง!เช้าของวันที่เธอต้องไปหาแม่ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น จริงๆ ก็พอจะรู้ว่าเป็นใคร เพราะเมื่อเช้าเธอได้ยินเสียงห้องตรงข้ามเปิดประตูเบาๆ พอเธอเข้าไปดูในเทรนด์ก็พบว่ามีคนตั้งกระทู้โจมตีเธอเรื่องของมัตสึโมโตะ มาฮิโระอีกแล้ว ใครบางคนที่ไม่ประสงค์ดีบอกว่าเธอถูกทำร้ายในวันที่มาฮิโระไปให้สัมภาษณ์ว่าเธอคือสเปคของเขา แฟนคลับของทางนั้นก็เลยคิดว่าเธอเรียกร้องความสนใจจากผู้ชายของพวกเธอ ในตอนนี้เธอเหลือบมองโทรศัพท์ก็เห็นข้อความ [Jinn: ตอนเช้าพี่ไปส่งเธอที่บ้านแม่ไม่ได้ แต่ตอนเย็นพี่จะไปรับ รอกลับพร้อมกันนะ] เธอไม่ได้กดเข้าไปอ่าน และไม่คิดจะตอบกลับตอนนี้ เพราะเธอต้องการเวลาได้ตกตะกอนอะไรสักหน่อย&

การพักงานวันที่สิบสองของมิทสึคุนิ หลังจากที่มิโซระทำงานเสร็จทั้งหมด หญิงสาวก็หลับบนรถ SUV คันหรูที่นั่งสบายที่สุดในชีวิตไปตลอดทาง จนไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองไม่ได้ถูกพากลับบ้านเหมือนทุกๆ วันกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบๆ ชั่วโมง รอบข้างมืดหมดแล้ว หญิงสาวจึงค่อยๆ ตื่นและมองไปรอบๆ ก็พบว่าที่นี่มันไม่ใช่ทางไปบ้านของเธอ แต่มันเป็นทางของเขตจังหวัดคานากาวะแล้ว“ไปไหนคะเนี่ย” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างสงสัย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือรอยยิ้ม“ทำตัวน่าสงสัยนะคะ”“ผมแค่บังคับให้คุณทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับผมเท่านั้นเอง ยังไงคุณก็ไม่มีงานไปอีกสามวันนี่ครับ” มิทสึคุนิพูดจบ มิโซระก็หรี่ตามองช้าๆ แต่นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มยิ้ม“ยังไงก็... ค้างต่างจังหวัดสักวันสองวันนะครับ ผมเตรียมเสื้อผ้ามาให้แล้ว”“ก็ต้องแบบนั้นแหละค่ะ แต่อยากรู้จังว่าจะพาไปไหน”มิโซระตอนนี้เธอตื่นแล้วก็มองไปรอบๆ อย่างใจจดจ่อ ส่วนมิทสึคุนิก็ยกยิ้มพยายามขับไปตามทางเพราะเขามีนัดทานมื้อเย็น และเขาต้องไปให้ทัน อีกอย่างเขาจะพามิโซระไปช้ากว

โต๊ะแถลงการณ์ของบริษัท Starlight Entertainment ที่จัดร่วมกับสายการบิน AJN เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น ถูกจัดขึ้นที่ห้องประชุมใหญ่ของสนามบินมิทสึคุนิในชุดนักบินเดินขึ้นมานั่งที่ฝั่งของ AJN ในฐานะผู้เสียหายจากการข่มขู่และทำร้ายร่างกายที่สนามบิน รวมถึงผู้เสียหายจากการใส่ร้ายส่วนมิโซระนั่งอยู่ฝั่ง Starlight โดยมีจินและผู้อำนวยการฝ่ายสื่อสารองค์กรอีกคนอยู่ด้วย และตรงกลางระหว่างทั้งสองบริษัทคือตัวแทนจากสนามบินหลังจากเกิดเหตุการณ์ทำร้ายร่างกายกันที่สนามบิน และการที่สายการบินปล่อยให้ผู้โดยสารที่เคยมีประวัติขึ้นเครื่องมา ทั้งที่มีการรายงานว่ามีการข่มขู่ฆ่าตั้งแต่ต้นทางเรื่องนี้กลายเป็นประเด็นใหญ่ เป็นความรับผิดชอบร่วมของสนามบินและสายการบินส่วน Starlight ในฐานะหนึ่งในผู้เสียหายที่ขึ้นมาเพื่อแถลงเฉพาะเรื่องแอคเคาท์ส่วนตัวของมิโซระเท่านั้น“เรื่องบัญชี SNS เดิมของมิโซระ พวกเราได้รับการติดต่อจากคนที่อยู่เบื้องหลังแล้ว เราได้ดำเนินการฟ้องตามกฎหมาย และได้ไกล่เกลี่ยเป็นที่เรียบร้อย ทางผู้ที่อยู่เบื้องหลังให้คำสัญญาแล้วว่าจะให้ความร่วมมือในการให้ข้

หลังจากข่าวใหญ่ที่สนามบิน กระแสใน SNS ก็ดุเดือดมาก แม้ก่อนหน้านี้ทุกคนจะเริ่มตั้งคำถามกับมิทสึคุนิ มีคนบางส่วนที่ไม่ได้ชอบที่มิโซระในฐานะศิลปินหญิงแสดงออกแบบนี้แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์ใหญ่ขนาดนี้ และมิทสึคุนิก็ยังคงพยายามปกป้องมิโซระอย่างเห็นได้ชัดทุกคนก็ออกมาประณามคนที่ทำและชื่นชมคนเป็นนักบินกันเป็นทางเดียว ส่วนทางบริษัท Starlight ก็ออกมาแถลงการณ์ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น และขอประณามพฤติกรรมดังกล่าวบริษัทฯ จะดำเนินคดีกับทั้งสตอร์กเกอร์และคนที่อยู่เบื้องหลังให้ถึงที่สุดและอีกหนึ่งทางที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ที่สุดและเงียบมาตลอด ในที่สุดก็ออกประกาศออกมาสองฉบับฉบับที่หนึ่ง คือการประกาศ ‘ไทระ โคฮาคุ’ นักบินรวมถึงพนักงานระดับสูงบางคน ว่าไม่ได้เป็นพนักงานของสายการบินอีกต่อไปจากการผิด ‘วินัยร้ายแรง’ ของกลุ่มคนพวกนี้ โดยไม่ได้บอกถึงสาเหตุที่แน่ชัด ทำเอาทุกคนคาดเดากันไปต่างๆ นานาอีกหนึ่งฉบับคือหนังสือประณามการกระทำที่สนามบินของสตอร์กเกอร์คนนั้น ที่กระทำอุกอาจ และหนังสือขอโทษที่ปล่อยให้ผู้โดยสารคนนั้นขึ้นเครื่องมาพร้อมกับมิโซระแ

‘สวัสดีครับ ผมกัปตันอินุอิ สายการบิน AJN จากประเทศออสเตรเลีย สู่ประเทศปลายทาง...’เสียงของกัปตันประกาศดังขึ้นบนเครื่อง สองหนุ่มสาวที่กำลังจะเดินทางกลับประเทศได้ขึ้นเครื่องตามเวลาเดิมที่กำหนดหลังจากที่มิทสึคุนิขอให้พนักงานต้อนรับภาคพื้นช่วยเหลือ ทางสายการบินก็ได้ตรวจสอบรายชื่อของผู้โดยสารทั้งไฟลต์ และไม่พบคนที่เคยมีประวัติที่เกี่ยวข้อง รวมถึงรายชื่อผู้โดยสารก็ไม่ได้มีชื่อของผู้ชายคนนั้นที่เคยทำร้ายมิโซระเมื่อสองปีก่อนทางบริษัทฯ ให้ตัวเลือกกับทั้งสองคนว่าจะเปลี่ยนไฟลต์กลับไม่ว่าจะเป็นไฟล์ตที่เร็วที่สุดหรือหลังจากนั้นโดยสลับกับคนที่ Deadhead[1] กลับฐานแทน และอีกทางคือการกลับไฟล์ตเดิมมิทสึคุนิให้มิโซระเป็นคนตัดสินใจ มิโซระจึงเลือกกลับไฟลต์ที่จองไว้เพื่อไม่ให้เดือดร้อนลูกเรือคนอื่นๆ โดยให้ทางสายการบินและสนามบินได้เตรียมตัวเอาไว้เผื่อเหตุฉุกเฉิน และมิโซระเองก็ได้บอกทางค่ายไปแล้วเช่นกันว่าเกิดอะไรขึ้นตลอดไฟลต์หลายชั่วโมง ทั้งสองคนจองที่นั่งชั้นหนึ่งที่ค่อนข้างมีความเป็นส่วนตัวและเลือกที่จะขึ้นเครื่องมาก่อนใคร จึงแทบจะไม่มีใครสังเกต

[หลังจากที่ครบกำหนดสิบสี่วัน ขอให้นักบินผู้ช่วยคุโจ มิทสึคุนิ มารายงานตัวที่สายการบินตามตารางบินที่ระบุ]เนื้อความในอีเมลถูกส่งมายังอีเมลของมิทสึคุนิตั้งแต่เมื่อคืน ชายหนุ่มที่กำลังทานอาหารก่อนที่จะเตรียมตัวบินกลับประเทศมองด้วยความไม่ได้ใส่ใจนักมันไม่ได้ผิดจากที่คาด อย่างน้อยๆ เขาก็ได้วันพักมาสิบสี่วัน แม้จะทำให้ชั่วโมงบินในเดือนนี้ของเขาลดน้อยลงก็ตามความคุ้มค่าของการพักงานนี้ไม่ใช่การเอาคืนโคฮาคุ หรืออะไรอื่นๆ สิ่งที่เขารู้สึกขอบคุณที่ถูกพักงานคือเวลาที่ใช้กับมิโซระ ทุกวินาทีมันมีค่าจริงๆ“ดื่มกาแฟหน่อยไหมคะ” เสียงหวานของมิโซระทำให้ชายหนุ่มเงยหน้ามองตามเสียง“ไม่ล่ะครับ ไว้ผมไปดื่มที่สนามบินทีเดียวเลย” เขาเงยหน้าตอบมิโซระด้วยรอยยิ้ม อีกฝ่ายก็พยักหน้าก่อนจะลุกไปสั่งกาแฟร้อนยามเช้าในตอนนั้นเอง สำหรับมิทสึคุนิแล้วนั้น อีเมลเรื่องงานของเขายังไม่ได้สำคัญเท่ากับสิ่งที่รินโกะบอกเรื่องของสตอล์กเกอร์คนนั้นกลับเป็นสิ่งที่ติดในใจของเขามากกว่าเขาไม่อยากให้มิโซระเจอสถานการณ์แบบวันนั้นอีกใบหน้าคมคายใต้กรอบแว่นในชุดแฟชันที่ยังคงดูสุภาพม

หลังจากที่มิโซระโพสต์ชี้แจงเรื่องราวทุกอย่างใน SNS ส่วนตัวของตัวเอง กระแสในอินเทอร์เน็ตก็เริ่มมีการสนับสนุนที่มากขึ้น โดยเฉพาะกลุ่มคนทั่วๆ ไป และแฟนคลับของศิลปินวงอื่นๆ ที่ก็อยากให้ศิลปินมีความสุขและพื้นที่ส่วนตัวแต่ก็ต้องยอมรับ ทุกอย่างในอินเทอร์เน็ต โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับชีวิตของศิลปินนั้นล้วนแล้วแต่ถูกขุดขึ้นมาได้ง่าย[ฉันชอบนะ ที่มิโซระออกมาแสดงจุดยืนแบบนี้ ขอบคุณที่ในประเทศนี้มีศิลปินแบบ Fairish และค่าย Starlight ไม่งั้นศิลปินก็คงเป็นพระเจ้าที่ไม่มีวันมีความรักอย่างเปิดเผยได้จริงๆ][ฉันในฐานะแฟนคลับของ No.1 นะ ฉันคิดว่าค่ายแสงดาวสุดยอดที่สุดแล้วจริงๆ พวกเราจะยืนข้างๆ พวกเธอตลอดไป][มิโซระสู้ๆ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด เธอแค่อยากมีความสุขส่วนตัวบ้างก็เท่านั้น ฉันเชื่อว่าเธอจะกลับมาให้ความสุข และทำหน้าที่ของตัวเองเต็มที่อย่างที่เธอสัญญาแน่นอน]แฟนๆ ที่เข้าใจและอยากให้ศิลปินมีความเป็นส่วนตัวมากขึ้นก็ออกมาให้กำลังใจกันมากมาย แต่มันก็จะมีบางส่วนที่เริ่มขุดประวัติของมิทสึคุนินอกเหนือจากการศึกษาและการเป็นนักบิน[อันนี้ของจริงไหม เขาเคยแต่งงานแล้วหรอ ม