Novels by yuehan writer

ปลายปีที่สามของการเดบิวต์ในฐานะศิลปิน‘การร่วมงานอย่างเป็นทางการรครั้งแรกระหว่าง AJN Airlines x Starlight Entertainment ในงานเปิดตัวฝูงบินใหม่ พร้อมกับการครบรอบเจ็ดปีของค่าย Starlight กำลังจะถูกจัดขึ้นในเร็วๆ นี้’การประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการเปิดฝูงบินใหม่ของหนึ่งในสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศถูกประกาศออกไปอย่างยิ่งใหญ่ ตามแผนที่วางไว้Starlight ตอบรับดีลนี้ภายใต้เงื่อนไขที่เข้มงวดและเม็ดเงินมหาศาล แต่ในอีกมุมหนึ่ง… นี่คือโอกาสสำคัญที่จะได้ร่วมงานกับองค์กรระดับแนวหน้า นอกเหนือจากอุตสาหกรรมแฟชั่นและสื่อที่คุ้นชินห้องประชุมของศิลปินในวันนี้เต็มไปด้วยตารางงานที่เกี่ยวข้องกับโปรเจกต์นี้ทั้งหมด เพราะนอกจากสายการบินจะเชิญเข้าร่วมงานเปิดตัวฝูงบินใหม่แล้ว ยังมีแผนกิจกรรมโปรโมตในอีกหลายส่วนตามมาแฟร์ริช เกิร์ลกรุ๊ปที่กำลังมาแรงชนิดเบียดวงอันดับหนึ่งที่ครองแชมป์มานานนับสิบปีตกลงไปได้ภายในเวลาเพียงสามปีหลังจากนั้นทั้งสองฝั่งก็ผลัดกันขึ้นลงอยู่ตลอด แต่สิ่งที่แฟร์ริชมีเหนือกว่าคือเครดิตในฐานะแบรนด์สมาชิกทั้งห้าคนต่างถือครองตำแหน่ง Ambassador ของแบรนด์หรูระดับโลก“เพลงหรอคะ?”เสียงหวานและแผ่วเ

อุ่น…ความรู้สึกแรกแล่นเข้ามาพร้อมกับลมหายใจแผ่วเบาข้างกาย ทำให้ร่างบางค่อยๆ รู้สึกตัว เธอกะพริบตาปรับสายตา ก่อนจะมองไปรอบห้อง เห็นผนังด้านหนึ่งที่มีตู้เสื้อผ้าเปิดค้างไว้ และชุดยูนิฟอร์มสีขาวกับสูทสีเข้มเข้มแขวนอยู่ภายใน…ชุดที่สะท้อนถึงหน้าที่และความรับผิดชอบของเจ้าของมันมือบางเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่ไม่คุ้นตามาเปิดดู ตัวเลขบนหน้าจอบอกว่ายังเป็นเวลาเช้าตรู่ ก่อนที่สายตาของเธอจะหยุดอยู่ที่ภาพวอลเปเปอร์… ภาพของชายหนุ่มเจ้าของเครื่องและในวินาทีนั้นเอง ความทรงจำของเมื่อคืนก็ค่อยๆ ไหลกลับมาอีกครั้งเมื่อคืน… เธอทำมันลงไปแล้วสินะร่างเล็กค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ แต่ก็รู้สึกถึงแขนแข็งแรงที่พาดอยู่รอบเอว เธอจึงขยับตัวอย่างระมัดระวังให้หลุดออกจากอ้อมแขนนั้นโดยเบาที่สุด เพราะไม่อยากรบกวนชายหนุ่มที่กำลังหลับอยู่เมื่อพ้นจากอ้อมกอดแล้ว มือบางก็ค่อยๆ เก็บเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมา ถอดเสื้อของอีกฝ่ายที่คลุมอยู่บนร่างออก แล้วสวมชุดของตนกลับคืนอย่างเงียบเชียบเธอถอนหายใจยาว ราวกับอยากปลดปล่อยสิ่งที่กดทับอยู่ในใจแต่เมื่อหันไปมองใบหน้าคมที่ยังหลับสนิท หัวใจกลับรู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิมเธอต้องยอมรับอย่างหลี

เลาจน์ของโรงแรมในช่วงเวลานี้ค่อนข้างเงียบและเป็นส่วนตัวชายหนุ่มชาวเอเชียร่างสูงนั่งอยู่ที่โต๊ะพร้อมเครื่องดื่มไร้แอลกอฮอล์ เนื่องจากวันพรุ่งนี้เขามีเที่ยวบินในช่วงบ่าย เขาจึงหลีกเลี่ยงแอลกอฮอล์ทุกกรณีที่ไม่จำเป็นบนโต๊ะมีแท็บเล็ตเปิดเอกสารบรีฟรูต สลับกับแอปที่รายงานข่าวด้านการบิน เส้นทางบิน และสภาพอากาศในภูมิภาคต่างๆ ที่เครื่องอาจต้องผ่าน เพื่อเตรียมแผนรับมือไว้ล่วงหน้าใบหน้าคมที่ไร้กรอบแว่นจ้องหน้าจออย่างนิ่ง ลักยิ้มจางๆ บนแก้มยิ่งขับให้รูปลักษณ์ของเขาโดดเด่นจนคล้ายคนเจ้าชู้เกินไปเสียหน่อย จนดึงดูดสายตาบางคู่ของลูกเรือที่นั่งอยู่ไม่ไกลแต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาเสียสมาธิแม้แต่น้อย ตั้งแต่วันที่ผ่านเหตุการณ์วันนั้นและย้ายมาเป็นนักบินของสายการบินแห่งนี้เขาสาบานกับตัวเองแล้วว่า จะไม่สร้างความสัมพันธ์กับลูกเรือคนใดเกินกว่าเพื่อนร่วมงาน โดยเฉพาะกับลูกเรือหญิงวงการนี้มีเรื่องราวให้เห็นมากเกินพอ และเขาไม่ต้องการเป็นส่วนหนึ่งของมันครืดเสียงเก้าอี้ถูกลากออกเบาๆ จากนั้นใครบางคนนั่งลงตรงข้ามโดยไม่ได้ขออนุญาต“I’m afraid you might be at the wrong table.” (ผมว่าคุณมาผิดโต๊ะแล้วนะครับ)ร่างสูงเอ่

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน แสงแฟลชสาดทั่วโซนสื่อมวลชนของงาน Milan Fashion Week ที่ประดับไปด้วยโลโก้ของแบรนด์เสื้อผ้าชื่อดังจากทั่วทุกสารทิศ โดยเฉพาะจากอิตาลีขาเรียวก้าวลงจากลิมูซีนที่ทางแบรนด์เตรียมไว้ ท่ามกลางแสงแฟลชและเสียงชัตเตอร์ที่รายล้อมโดยไม่มีความตื่นกลัวแม้แต่น้อยส้นรองเท้าสัมผัสพรมอย่างมั่นคง ชุดสีฟ้าอ่อนเนื้อบางสะบัดรับลม เผยให้เห็นจุดเด่นที่แผ่นหลังเว้าลงจรดเอว เส้นผมลอนยาวพลิ้วไหวไล้ลำคอทุกครั้งที่เธอหมุนตัวท่วงท่าของเธอไม่เร่งไม่รีบร้อน ความอ่อนหวานปนเย้ายวนไม่ได้เกิดจากความจงใจ แต่เป็นสิ่งที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี“Misora! This way!”“Beautiful, bella!”เธอเพียงกวาดสายตาไปตามรอบด้าน ยิ้มมุมปากบางๆ ให้กับเลนส์ทุกตัวอย่างแม่นยำ ราวกับล็อกมุมถ่ายภาพหลักไว้ในหัวอย่างมืออาชีพเสียงของช่างภาพดังเรียกชื่อหญิงสาวในฐานะ Global Ambassador ให้หันมาสนใจเลนส์ของตน เธอยังคงเดินช้าๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากขึ้นอีกเล็กน้อย เพื่อให้ทุกกล้องสามารถบันทึกภาพของเธอได้ครบถ้วนที่สุดไม่นานเจ้าหน้าที่ของงานก็เข้ามาเดินนำ พร้อมประกบข้างเพื่อพาเธอไปยังที่นั่งแถวหน้าสุด ซึ่งเตรียม

กว่าสิบสามชั่วโมงผ่านไปหลังจากที่เครื่องบินออกจากสนามบินต้นทาง ในห้องค็อกพิตตอนนี้มีการสลับนักบินครั้งสุดท้าย แต่ครั้งนี้จะพิเศษสักหน่อยอันที่จริง ไฟลต์ที่ดูเหมือนเป็นการให้เคย์สึเกะเก็บชั่วโมงบินนั้นดูเหมือนจะเป็นแค่คำพูดที่ไม่ได้จริงเสียทีเดียวเมื่อตอนบรีฟไฟลต์ คนที่ถูกบันทึกชื่อเป็น Pilot Flying ตอนช่วงแลนด์กลับกลายเป็นชื่อของเขา ซึ่งสนามบินมิลานในช่วงฤดูหนาวที่เต็มไปด้วยความเปลี่ยนแปรของอากาศไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่มันก็ไม่ได้ยากสำหรับเขาแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังทำหน้าที่อย่างรอบคอบไม่ประมาทเหมือนทุกๆ ครั้งที่ผ่านมานอกจากการสังเกตการณ์โดยกัปตันทานากะที่เป็นผู้ดูแลฝูงบินใหม่ที่เขาสังกัดอยู่ปัจจุบันในเรื่องฝีมือ เขาก็รู้ว่าตลอดเวลาที่เป็นนักบินผู้ดูแลของเคย์สึเกะก็ถูกกัปตันทั้งสองสลับกันสังเกตการณ์อยู่เสมอ รวมถึงการทำงานอื่นๆ ว่าเขาทำมันได้ดีมากน้อยแค่ไหนไฟลต์นี้คนที่ถูกประเมินไม่ใช่เคย์สึเกะอย่างที่คิดไว้แต่แรก แต่เป็นเขาเองที่ถูกสังเกตการณ์ตลอดเวลาไม่ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจความคิดของกัปตันทานากะ ถ้าเขาเป็นกัปตันอาจจะทำแบบเดียวกันเพราะการที่ให้นักบินที่อายุน้อยกว่ามาเป็นนักบินพี่เลี

“สวัสดีค่ะ คุณนักบินคุโจ”เสียงของแอร์โฮสเตสบนเครื่องทักทายชายหนุ่มร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟที่ปิดฝาเรียบร้อย“สวัสดีครับ” เสียงเรียบทักทายกลับ พร้อมโค้งเล็กน้อยเป็นการรับอย่างมีมารยาทชายหนุ่มร่างสูงในเครื่องแบบนักบินที่มีสามขีดบนแขนเสื้อ ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม ไหล่กว้างและแผ่นหลังตรงบ่งบอกถึงความมั่นใจ กรอบหน้าเข้มคมภายใต้แว่นบาง เสริมดวงตาเรียวคมในแบบเอเชีย เป็นนิยามหนุ่มหล่อแบบ ‘ตี๋อินเตอร์’ ที่สะดุดทุกสายตาสิ่งที่ทำให้เขาโดดเด่นยิ่งกว่าคือการวางตัวที่พอดีในทุกจังหวะ สุภาพแต่ไม่เสแสร้ง มั่นคงแต่ไม่โอ้อวด จนลูกเรือสาวที่อยู่ใกล้เผลอมองตามด้วยความชื่นชมโดยไม่รู้ตัวยิ่งไปกว่านั้น เขายังอายุน้อยแต่ก้าวถึงตำแหน่งนักบินผู้ช่วยอาวุโส และที่สำคัญ เขายังโสดอยู่ จึงไม่แปลกที่เขากลายเป็นเป้าสายตาของใครหลายคนทันทีที่ก้าวขึ้นเครื่องห้องค็อกพิต[1]ของเครื่องบินถูกเปิดออก พร้อมกับชายหนุ่มที่เดินเข้าไปเก็บของตามระเบียบ โดยไม่สนใจนักบินผู้ช่วยอีกคนที่นั่งดูโทรศัพท์ระหว่างรอเวลา“ไง พ่อคนดัง นายดังใหญ่แล้วนะ รู้ยัง” คาโม่ เคย์สึเกะ นักบินผู้ช่วยที่อายุมากกว่าเขาหนึ่งปีทักด้วยท่าทางไ