My Manager คุณผู้จัดการคะ ใจดีหน่อยสิ!

            “น้า พี่คิราริคนสวย ไปกับฉันนะคะ” เสียงร้องอ้อนวอนของลีดเดอร์พูดพลางจับมือเธอแกว่งไปมา กระพริบตาปริบๆ

            เหตุเกิดมาจากที่ยูกะอยากไปดูคอนเสิร์ตของวง No.1 แต่ติดที่คนอื่นมีงานกันหมดแม้จะเป็นช่วงวัยหยุดของวง มีแต่เธอคนเดียวที่ว่าง และตอนแรกเธอจะไม่ไปเพราะเธออยากจะพักผ่อนสักหน่อย ก่อนที่จะลุยงานต่อ

            ประเด็นคือไปดูครั้งนี้คือไปเซอร์ไพรส์วันเกิดรุ่นพี่ไคโตะ แฟนของลีดเดอร์คนเก่งถึงหลังเวทีในต่างประเทศ

            “เมกุ ได้ข่าวว่าว่างนี่” คนตัวเล็กสุดแต่งตัวเด็กสุดหันไปถามน้องสาวร่วมวงอีกคนที่ยืนนิ่ง

            “ยูกะไม่ได้บอกก่อน ฉันเลยนัดกับที่บ้านไว้แล้วค่ะ” เมกุมิตอบด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

            “ทำไมไม่เอาผู้จัดการไปล่ะ พี่รินโกะ พี่จิโยะ หรือน้องๆ ก็น่าจะมีคนว่างนะ” เสียงหวานถามพลางหันไปมองห้องที่ผู้จัดการกำลังประชุมทีมกันอยู่

            “ถ้าให้ผู้จัดการไปด้วย มันต้องลงตารางงานไงคะ พี่จินก็ต้องเห็นอาจจะบอกคุณไคโตะก่อนก็ได้ไงคะ หรือบางทีคุณไคโตะก็อาจจะเห็นก่อน”

            “แล้วที่จะไปนี่พี่จินไม่รู้หรอ” เธอเลิกคิ้วถาม

            ยิ่งหัวหน้าผู้จัดการศิลปินไม่รู้เธอยิ่งไม่อยากไปเข้าไปใหญ่ เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเดี๋ยวโดนเทศน์ยาว

            เป็นสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุด

            “จะบอกค่ะ แต่ต้องคอนเฟิร์มก่อนว่าพี่ไปด้วย นะ นะคะ” ยูกะพยายามอ้อนวอนสุดๆ ในฐานะพี่ใหญ่เธอก็คิดหนัก แต่พอเห็นแววตาออดอ้อนของยูกะเธอก็ใจอ่อน

            “แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ” เธอเอียงคอสร้างเงื่อนไข อีกฝ่ายก็ตาโตและพยักหน้าหงึกๆ “แต่ฉันยังคิดไม่ออก ไว้คิดได้จะบอกนะ”

            เธอพูดด้วยใบหน้าที่เหนือกว่า ทำเอายูกะลำบากใจแต่ก็พยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้

            ทำไงได้ล่ะ ก็ยูกะไม่มีตัวเลือกแล้วนี่ ยังไงก็ต้องให้เธอไปด้วย แค่หาประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ อีกฝ่ายคงไม่ติดใจอะไรหรอก

            “งั้นถ้ากำหนดการณ์เป็นยังไงก็บอกแล้วกันนะ ฉันจะได้เตรียมตัว” คนตัวเล็กกว่าแต่อายุมากกว่าสองปีพูดจบ ก็ยกยิ้มและหันหลังเดินไปนั่งตรงที่นั่งใกล้ๆ

            ออนดะ คิราริ ตำแหน่งโวคอลของวง Fairish แม้จะเป็นพี่ใหญ่สุดในวง แต่ใครต่อใครก็ยกเธอให้เป็นลูกสาวแห่งชาติ เพราะเธอนั้นค่อนข้างเหมือนเด็ก ทั้งหน้าตาที่สวยแต่ก็ยังมีแก้ม ตาโตดูน่ารัก เสียงก็ใส ไหนจะนิสัยขี้งอน

เธอมักถูกทีมงานแอบถ่ายเวลาเธอทำหน้าเหมือนจะงอนจนเป็นไวรัลไปทั่วประเทศ รวมถึงส่วนสูงที่เธอสูงน้อยที่สุดในวง และแน่นอน ทุกอย่างที่เป็นไวรัลมันก็เป็นนิสัยจริงๆ ของเธอ ทำให้เวลาทำอะไร กระทั่งอยู่บนเวที แม้จะมีความเฟียส แต่บางทีก็แอบมีความน่ารักจนคนเอ็นดู แต่ที่เฟียสจริงๆ คือเวลาที่เธอช็อตฟีลศิลปินหรือผู้จัดการที่เป็นเพศตรงข้าม นั่นก็เป็นไวรัลที่ทำให้เธอดังเช่นกัน

ในขณะเดียวกันความสามารถในการร้อง เธอก็ไม่น้อยหน้า แม้จะไม่ได้เป็นเสียงหลัก แต่เธอก็มีไฮโน๊ตแทบจะทุกเพลงที่โปรโมต จนมียูนิตกับอาซึนะคนที่เป็นเสียงหลัก

ส่วนวันนี้ที่มาบริษัทฯ เพราะมีธุระกับรินโกะเรื่องตารางงาน เธอได้ข่าวว่ารินโกะกำลังจะลางานยาวเพื่อไปแต่งงานและฮันนี่มูนกับว่าที่สามีถึงสี่เดือน เธอเลยจะมีเปลี่ยนตารางงานเพื่อขอวันว่างไปดูแลแม่ของเธอก่อนที่จะมีการเปลี่ยนมือคนรับผิดชอบ

ดูเหมือนเธอจะมาช้าไปนิดหน่อย พอมาถึงทีมผู้จัดการก็เข้าประชุมไปแล้ว และยูกะก็มาทักทายเธอจนเกิดเหตุการณ์เมื่อกี้ขึ้น

จะว่าไป หลังจากข่าวระหว่างไคโตะและยูกะจบลงก็เหมือนว่าสถานการณ์จะยังไม่ได้สงบเสียทีเดียว ข่าวลือต่างๆ นานายังคงถูกส่งออกมา แต่พวกเธอตกลงกันว่าจะอยู่เหนือดราม่าทุกอย่างตามคำแนะนำของจิน หัวหน้าผู้จัดการศิลปินและผู้จัดการวงโนวัน นั่นทำให้เธอรู้สึกสบายใจมากที่ไม่ต้องวางตัวอะไรเป็นพิเศษ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงประตูห้องก็เปิด เป็นน้องๆ ระดับพนักงานธรรมดาออกมา ในห้องมีเพียง จิน รินโกะ และ จิโยะที่เป็นระดับผู้จัดการขึ้นไปอยู่ในห้องประชุม เมื่อเธอเห็นยูกะกับเมกุมิเข้าไปเธอก็ลุกเพื่อจะเดินเข้าไปบ้าง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ขอเข้าไปหน่อยนะคะ”

ยูกะเคาะบอกทั้งสามคนที่กำลังพูดคุยกันในห้องประชุม เป็นพี่ใหญ่พยักหน้ารับก่อนที่ยูกะ เมกุมิ และเธอจะเดินเข้ามาตามลำดับ

“มีอะไร ห้ะ? แห่กันมาขนาดนี้” รินโกะถามก่อนเลย

รินโกะคือผู้จัดการศิลปินของวงที่ดูภาพรวมของวง และดูของเมมเบอร์มีเธอกับอาซึนะ

ยูกะนั่งลง ตามด้วยเมกุมิ และเธอตามลำดับ เธอโค้งให้จินที่ยืนอยู่ข้างๆ ที่นั่งที่ว่างอยู่ จึงโค้งน้อยๆ ก่อนจะนั่งลง เพราะอีกฝ่ายแก่กว่าเธอหลายปี แก่กว่าวงโนวันทุกคน

“ฉันว่าจะบินตามไปดูคอนเสิร์ตแล้วก็เซอร์ไพรส์คุณไคโตะที่ไปทัวร์ ตอนอยู่เมือง S รบกวนพี่ๆ เก็บเป็นความลับด้วยนะคะ” ยูกะเป็นคนเปิดก่อน พลางมองรินโกะและจินเป็นการขอร้อง

“ไปคนเดียวหรอ” เป็นจินหัวหน้าผู้จัดการศิลปินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปกติ

“ไปกับพี่คิราริค่ะ” ยูกะพูดพลางผายมือมาทางเธอ ส่วนเธอที่ถูกเอ่ยชื่อขึ้นมาก็เงยหน้ามองจินด้วยรอยยิ้มร่า แต่พอเจออีกฝ่ายทำหน้านิ่งใส่ก็นิ่งลง

“ไม่ต้องลงตารางงานใช่ไหม” เป็นรินโกะถาม ยูกะก็พยักหน้าก่อนทำหน้าขอร้อง จนรินโกะถอนหายใจ “ได้ ตอนไป ตอนกลับ ต้องรายงานพี่จินตลอด ห้ามหนีไปเที่ยวกันเองเด็ดขาด”

“โอเคเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ รักพี่ที่สุดเลย พี่จินด้วยนะคะ” ยูกะดีใจมาก ส่วนเธอก็ยิ้มบางๆ

“ส่วนฉัน ช่วงพักนี้จะไปทริปกับครอบครัวนะคะ ยังไงช่วงเจ็ดวันนี้ ฉันไม่รับงาน แต่จะ Vlog กลับมาให้แทนนะคะ” เมกุมิพูดต่อ อันที่จริงเรื่องของเมกุมิก็ไม่ได้ใหญ่มาก แต่อีกฝ่ายให้เกียรติทีมงานจึงมาบอกด้วยตัวเอง ทางรินโกะก็พยักหน้าโอเค และบอกว่าจะล็อคตารางไว้ให้ จะได้ไม่รับงานชน

“แล้วเธอล่ะ”

“มาเจรจาค่ะ ฉันอยากได้เวลาทุกวันพุธ หรือวันไหนก็ได้ของสัปดาห์หนึ่งวันเพื่อหยุดค่ะ” เธอเองก็พูดไม่อ้อมค้อมเรื่องที่เธออยู่กับแม่สองคนและช่วงหลังนี้แม่เธอป่วยจนเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ ก็เป็นที่รู้กัน

“ได้สิ” รินโกะพูดพลางจดโน้ตไว้ในมือถือนั่นทำให้เธอโล่งใจมาก

“อ่อ ไหนๆ เธอก็อยู่แล้ว บอกเธอเลยแล้วกันนะคิราริ” รินโกะพูดขณะที่เธอเตรียมจะลุกเพื่อออกไปจากห้องเพื่อให้ผู้จัดการได้คุยต่อ

“ฉันจะลาแต่งงานสี่เดือน ช่วงนี้ฉันฝากตารางงานเธอกับอาซึนะให้พี่จินแล้ว เดี๋ยวคงมีคนของทีมโนวันมาช่วยดูอีกที หรือไม่ก็พี่จินดูคนนึง แล้วก็ให้ใครสักคนนึงมาดูอีกคนนึง ถ้ามีอะไรเธอบอกพี่จินได้เลยนะ เขาจะจัดการให้ เรื่องวงด้วยนะ”

เธอพยักหน้ารับก่อนจะหันไปมองผู้ชายตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ พลางก้มหัวน้อยๆ “ฝากตัวด้วยนะคะ”

“มีอะไรก็อย่าเถียงพี่เขาล่ะ โดนดุจนร้องไห้ขึ้นมาฉันไม่รู้ด้วยนะ”

“ใครเขาร้องไห้กันไม่มีหรอก พี่จินใจดีจะตาย ใช่ไหมคะ” เธอพูดพลางเงยหน้ามองผู้จัดการชั่วคราวของวงและของตัวเองด้วยรอยยิ้ม

“ถ้าเธอไม่สร้างเรื่องนะ” จินตอบอย่างง่ายๆ เธอเองเมื่อได้ยินแบบนั้นก็หันไปยิ้มให้รินโกะที่ส่ายหน้าอย่างเอือมๆ

“งั้นพวกเราไปก่อนนะคะ พวกพี่จะได้ประชุมกันต่อ” เป็นยูกะที่พูดขึ้น พวกเธอสามคนจึงเดินออกมาจากห้อง แล้วก็แยกย้ายกันกลับ

ในห้องประชุมย่อย ระดับผู้จัดการทั้งสามคนยังอยู่ รินโกะถึงกับเอามือกุมขมับด้วยความเครียด

“ไม่ต้องเครียด ไปแต่งงานให้สบายใจ ทางนี้ฉันดูได้” จินบอกรุ่นน้อง และลูกน้องของตัวเองที่ดูเหมือนจะกังวลกว่าเมื่อกี้

“ฉันก็อยู่ทั้งคน ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”

“เธอรู้ไหม ว่าทำไมไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันถึงไม่ปล่อยตารางงานและหน้าที่ดูแลคิราริเป็นของคนอื่น” รินโกะเงยหน้าถามจิโยะ อีกฝ่ายก็ส่ายหน้า

ตลอดเวลาที่ผ่านมา รินโกะดูแลภาพรวมของวง และดูแลคิราริมาตลอด โดยที่ทุกคนไม่ได้สงสัยเลย จนกระทั่งวันนี้

“น้องเขาค่อนข้างเอาแต่ใจค่ะ แล้วก็ใช้อารมณ์เหนือเหตุผล ฉันกลัวว่าพี่จินเจอเข้ากับตัวแล้วจะช็อกเอานะคะ”

“ขี้โวยวายหรอ” จินเลิกคิ้วถาม ถ้าเป็นเรื่องของความเรื่องมาก เขาค่อนข้างแน่ใจว่าเอาอยู่ แต่ถ้าขี้โวยวายก็เสี่ยงจะทะเลาะกันจริงๆ

“ขี้น้อยใจต่างหาก” คำพูดของรินโกะทำให้คนตัวสูงขมวดคิ้วไม่ต่างจากจิโยะ “เดี๋ยวก็รู้ค่ะ ยังไงฉันฝากด้วยนะคะ ถ้าเป็นไปได้ พี่จินช่วยดูคิราริเองจะขอบคุณมาก ฉันไม่เห็นเลยค่ะว่าใครจะรับมือกับอารมณ์ของคิราริไหวอีกแล้ว นอกจากพี่”

“อืม เข้าใจแล้ว ยังไงก็ลาอย่างสบายใจเถอะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ เดี๋ยวฉันจะบอก”

รินโกะได้ยินแบบนั้นแทนที่จะสบายใจ กลับกังวลกว่าเดิม เพราะท่าทีที่เหมือนจะสบายๆ ของจินทำให้เธอกลัวจริงๆ

แล้วพี่จะรู้ ว่าผู้หญิงมันหยั่งแท้ยากเข้าถึงขนาดไหน โดยเฉพาะเด็กขี้น้อยใจไม่รู้จักโตคนนั้น