EUREKA 的作品

Lia POV Maaga pa lang ay gising na ako. Sinubukan kong maging "professional" sa unang araw ko bilang personal assistant ni Julian. Nagsuot ako ng isa sa mga bagong damit na binili ni Manang para sa akin kahapon—isang beige na slacks at puting blouse na simple lang pero mukhang mamahalin. Pagbaba ko sa kusina, naabutan ko si Julian na nagkakape habang nakatitig sa laptop niya. "Good morning, Sir Julian," bati ko, medyo may halong pang-aasar ang tono. Tumingala siya, at bahagyang kumunot ang noo niya nang makita ako. "Sir? We’re at home, Lia. Stop that." "Sabi mo trabaho ito, 'di ba? O, heto ang schedule mo for today based sa notebook na iniwan mo sa table kagabi," sabi ko sabay lapag ng isang leather-bound planner. "May board meeting ka ng 10 AM, tapos lunch with a client at 1 PM, then site visit sa Quezon City ng 3 PM." Isinara niya ang laptop niya at tiningnan ang planner. "You’re fast. Akala ko tatanghaliin ka ng gising." "Kailangan kong patunayan na worth it ang sweldo

Lia POV Nanigas ako sa posisyon ko. Ang salitang "may-ari" ay parang bombang sumabog sa pandinig ko. Masyadong malapit ang mukha ni Julian, sapat para maamoy ko ang hininga niyang amoy alak. Ramdam ko ang higpit ng hawak niya sa bewang ko, isang hawak na hindi lang basta pansalo, kundi parang nagmamarka. Dahan-dahan kong itinulak ang dibdib niya. Matigas iyon, parang pader na hindi matitibag. “Bitawan mo ako,” mahina pero madiin kong sabi. Hindi siya agad kumilos. Nanatili ang tingin niya sa akin, bumababa sa labi ko bago muling bumabalik sa mga mata ko. Parang may kung anong tinitimbang sa loob niya. Pagkalipas ng ilang segundo, dahan-dahan niyang binitiwan ang bewang ko at umatras nang isang hakbang. Inayos ko ang suot kong damit, pilit na ibinabalik ang dignidad na tila nawala sa isang iglap. “Huwag mo ulit sasabihin iyon. Hindi mo ako pag-aari. Iniligtas mo lang ako, hindi mo ako binili.” Kinuha niya ang cellphone ko na nasa table at muling tiningnan ang screen bago ito bini

Lia POV Hindi ako nakatulog nang maayos. Buong gabi akong nakatitig sa kisame ng guest room na malamang ay mas malaki pa sa buong apartment na tinirhan namin ni Papa noon. Ang lambot ng kama, ang bango ng mga kumot, pero pakiramdam ko ay nakahiga ako sa isang museum—natatakot akong gumalaw baka may masira ako. Maaga akong nagising dahil sa silaw ng araw na tumatagos sa malalaking bintana. Pagkatapos kong maligo at isuot ang hiniram na oversized shirt at jogging pants na pinahiram ni Manang, dahan-dahan akong bumaba. Naabutan ko si Julian sa dining area. Nakasuot na siya ng puting polo shirt na nakatupi hanggang siko, habang nagbabasa ng kung ano sa tablet niya. May kape sa harap niya at isang platito ng prutas. Tumigil ako sa dulo ng hagdan, nag-aalinlangan kung lalapit ba ako o babalik na lang sa kwarto. “Lia? Huwag kang tumayo lang diyan. Come here, let’s eat,” sabi niya nang hindi man lang tumitingala. Dahan-dahan akong lumapit at umupo sa tapat niya. Agad na lumapit si Manan

Lia POV “Ano pa ang tinitingin-tingin mo riyan? Labas!” Halos tumalbog ang puso ko nang ibato ni Tito Gardo ang huling plastic bag na naglalaman ng mga lumang damit ko sa basang semento ng garahe. Kasunod niyon ay ang maleta kong sira na ang isang gulong. Tumama iyon sa binti ko, sapat para mapadaing ako sa sakit, pero hindi ko nagawang dumaing nang malakas. “Tito, gabi na po. Maulan,” pakiusap ko. Halos pabulong na lang ang boses ko dahil sa panginginig. “Kahit bukas na lang po. Wala akong mapupuntahan ngayon.” Humarap siya sa akin, ang mukha niya ay namumula sa galit—o baka sa alak na ininom niya kanina. “Wala akong pakialam! Dalawang taon kitang pinatira rito, Lia. Pinakain, pinatulog. Pero anong ibinalik mo? Iyong sahod mo sa call center, kulang pa sa konsumo mo rito!” “Binibigay ko naman po halos lahat sa inyo,” sagot ko, pilit na pinapatatag ang boses kahit naiiyak na ako. “Pati yung natitirang ipon ni Papa para sa pag-aaral ko, kinuha niyo na rin sa drawer ko kanina.”

CASSIDY POVMagkaharap kami ni Nanay sa maliit naming lamesa habang nag-aagahan, pero ang isip ko ay lumilipad na naman. Huwebes na ngayon. Ito ang araw na nakalagay sa email reply ko kay Rafael, ang araw ng prenatal check-up at ultrasound ko rito sa malapit na clinic sa Bulacan.Tiningnan ko ang baso ng gatas sa tapat ko. Sa totoo lang, simula nung mag-reply ako sa email niya noong isang linggo, halo-halong emosyon na ang nararamdaman ko. Nabasa ko rin ang pananaw niya sa naging tugon ko—na naisip niya raw buong gabi ang mga sinabi ko, na naghahanap siya ng paraan para makabawi nang hindi gumagamit ng pera, at mag-isa lang siyang darating ngayon gamit ang isang simpleng sasakyan.Iniisip ko kung paano kakasya ang isang bilyonaryong katulad niya sa ordinaryong buhay na pinili ko rito. Noong nasa opisina pa kami, kapag may business meetings siya, kahit maliit na detalye tulad ng tamang timpla ng kape o ang ayos ng mga folder sa harap niya, kailangang perpek

RAFAEL POVMabilis kong hinablot ang phone ko nang marinig ko ang pamilyar na notification sound para sa aking personal email. Nakatitig lang ako sa screen habang mabilis na tumitibok ang puso ko. Buong magdamag at maghapon akong hindi mapakali rito sa opisina ko sa Makati pagkatapos ng tawag ko sa kanya noong isang araw.From: Cassidy AlcasidHuminga ako nang malalim bago i-click ang pangalan niya. Sa totoo lang, nitong mga nakaraang linggo, pakiramdam ko ay bumalik ako sa pagiging apprentice na bawat galaw ay kailangang kalkulado. Noong nandoon ako sa tapat ng subdibisyon nila sa Bulacan—nakatambay sa loob ng kotse sa ilalim ng ulan, walang aircon, basang-basa ng pawis habang kausap ang nanay niya—doon ko napagtanto kung gaano kalaki ang kasalanang nagawa ko. Noong gabing iwanan ko siya ng tseke sa penthouse pagkatapos ng victory party, akala ko business as usual lang ang lahat. Akala ko, pera lang ang katapat ng bawat gabi. Ganoon ako karuthless, ganoon ako kamanhid. Pero nung sina

CASSIDY POVMatagal kong tinitigan ang screen ng laptop ko bago ko ito dahan-dahang ibinaba. Ang dilim na pala sa labas. Iyong email ni Rafael, paulit-ulit na tumatakbo sa utak ko habang nakahiga ako sa kama at nakatingin sa kisame.Iniisip ko kung paanong ang isang lalaki na sanay mag-utos at magmando sa daan-daang empleyado ay biglang natutong magmakaawa sa isang email. Nakakatawa na nakakapanghinayang. Noong magkasama kami sa opisina, bawat salita niya ay parang batas. Ngayon, parang bawat linya na isinusulat niya, nag-aantay siya ng aprubal ko.Sabi niya nagbabago na siya. Sabi niya seryoso siya. Pero paano ko naman masisiguro 'yon? Mahirap magtiwala sa salita lang, lalo na kung ang nakataya ngayon ay hindi lang ang trabaho ko, kundi ang kinabukasan ng anak ko."Cass, gising ka pa?" marahang katok ni Nanay sa pinto ng kwarto ko."Opo, Nay. Pasok po," sagot ko habang umuupo at isinasandal ang likod sa unan.Bumukas ang pinto at pumasok si Nanay na may dalang baso ng gatas. Ibinaba

CASSIDY POVLumipas ang dalawang linggo pagkatapos ng pagbisita ni Mika. Naging routine na ang buhay ko rito sa Bulacan—paggising, pag-aalaga sa sarili, pagtatrabaho nang bahagya sa laptop, at pakikipagkwentuhan kay Nanay. Mas tahimik ang buhay, pero hindi ko maikakaila na minsan, kapag gabi at nakatingin ako sa mga ilaw ng poste sa labas, may parte sa akin na laging nag-aabang.Isang hapon, habang nagluluto kami ni Nanay ng merienda, tumunog ang phone ko sa sala. Hindi ito 'yung usual na ringtone para sa mga notification, kundi isang regular na tawag. Tiningnan ko ang screen. Walang pangalan, numero lang.Huminga ako nang malalim bago sagutin. "Hello?""Cassidy."Ang boses niya. Hindi man niya sabihin ang pangalan niya, kilalang-kilala ko ang tonong iyon—malamig, malalim, pero may halong pag-aalinlangan ngayon."Sino 'to?" tanong ko kahit alam ko na ang sagot."It's me, Rafael," sagot niya sa kabilang linya. "Please, huwa

CASSIDY POVIsang linggo ang mabilis na lumipas pagkatapos ng pag-alis ni Rafael. Walang itim na SUV na pumarada sa tapat ng gate, at walang hindi kilalang numero ang nag-text sa akin. Tahimik ang naging mga araw namin ni Nanay. Sa umaga, tumutulong ako sa pag-aasikaso ng bahay, at sa hapon naman ay naghahanap ako ng mga freelance online jobs sa laptop ko. Nakahanap ako ng kaunting data entry work, sapat lang para hindi mabawasan ang natitira kong pera."Cass, may bumibili ba sa labas?" tawag ni Nanay mula sa likod-bahay kung nasaan ang labahan.Nasa sala ako noon, nakaharap sa laptop. Nang pakinggan ko ang labas, may narinig nga akong marahang katok sa gate. "Titingnan ko lang, Nay," sagot ko habang tumatayo. Hinaplos ko ang likod ko na medyo sumasakit na rin kapag matagal akong nakaupo.Lumabas ako ng veranda. Akala ko ay si Aling Nena lang na kapitbahay namin para mag-alok ng ulam, pero laking gulat ko nang makita ko kung sino ang nakatayo sa labas ng

CASSIDY POVNang tuluyan nang mawala ang tunog ng sasakyan ni Rafael, parang doon lang bumalik ang hangin sa dibdib ko. Nanatili akong nakaupo sa sofa habang nakatingin sa sahig. Tahimik ang buong sala, tanging ang mahinang ugong lang ng electric fan sa sulok ang naririnig.Lumapit sa akin si Nanay, dala ang isang basong maligamgam na tubig. Inilapag niya ito sa maliit na lamesa sa harap ko. "Inumin mo muna 'to, Cass. Namumutla ka na naman.""Salamat, Nay," sagot ko. Kinuha ko ang baso at uminom ng kaunti. Ramdam ko pa rin ang bahagyang panginginig ng mga daliri ko.Umupo si Nanay sa tabi ko, pinagmasdan ang mukha ko. "O, anong plano mo ngayon? Mukhang totoo ang sinabi ng lalaking 'yun na babalik siya. Kilala mo naman ang mga mayayaman, kapag may nalaman silang ganyan, lalong magpupumilit 'yan.""Huwag muna natin siyang isipin, Nay," sabi ko sabay lapag ng baso. "Ang importante, nakaalis na siya rito. Mas kailangan nating ayusin kung paano tayo rito sa Bulacan. Kailangan ko nang magha