Romances de EUREKA

RAFAEL POVBasang-basa ang windshield ng kotse habang pinapanood ko ang pagpatak ng ulan. Malalim na ang gabi, pero wala pa rin akong balak umalis sa tapat ng bahay nina Cassidy. Nakasandal ako sa headrest, ramdam ang bigat ng bawat tibok ng puso ko. Sa tabi ko, tahimik lang si Marco na nakatingin sa labas, binabantayan ang paligid ng tahimik na subdibisyon."Sir Rafael," mahinang tawag ni Marco pagkalipas ng ilang oras na katahimikan. "Gusto niyo po ba ng kape? May nakita akong convenience store malapit sa arko kanina bago tayo pumasok.""No, I’m fine," sagot ko. Pinasadahan ko ng tingin ang maliit at madilim na bahay ni Cassidy. Patay na ang mga ilaw sa sala, tanging ang natatanging ilaw sa poste sa labas ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa veranda nila."Sir, baka magkasakit kayo niyan. Ang init po rito sa loob ng sasakyan, tapos basa pa kayo ng pawis," pag-aalala ni Marco. "Kahit buksan lang natin nang bahagya ang aircon? Malayo naman po ang pwesto natin sa bintana nila, hindi n

CASSIDY POVAlas-otso na ng gabi pero ramdam ko pa rin ang init ng makina ng kotse sa labas. Naghahanda si Nanay ng hapunan sa kusina, habang ako naman ay nakaupo sa tapat ng lamesa, nakatingin sa ulam naming piniritong isda at ginisang sayote. Nawalan ako ng gana."Cass, kumain ka na," utos ni Nanay habang inilalapag ang dalawang platong may kanin. "Kailangan ninyong kumain ng apo ko.""Opo, Nay," sagot ko. Kumuha ako ng kaunting isda pero hindi ko pa rin magawang isubo.Lumingon si Nanay sa bintana na natatakpan ng makapal na kurtina. "Nandoon pa rin ang sasakyan niya sa labas. Hindi ba talaga ‘yan kakain o uuwi man lang? Patay na ang makina ngayon, mukhang nakapatay na rin ang mga ilaw sa loob.""Hayaan mo siya, Nay. Mapapagod din ‘yan," sabi ko, pilit na nagpapakabusog kahit parang may nakabara sa lalamunan ko.Pagkatapos kumain, ako na ang nagprisintang maghugas ng pinagkainan para naman makagalaw-galaw ang mga binti ko. Habang nagpapatuyo ako ng mga plato, nakarinig ako ng marah

CASSIDY POVDahan-dahan kong hinawi ang kurtina sa sala para sumilip sa labas. Isang makintab na itim na SUV ang nakaparada sa tapat ng maliit naming gate. Bumaba ang salamin sa tabi ng driver’s seat at nakita ko si Marco, ang head ng security ni Rafael.Napahawak ako sa braso ni Nanay na nasa tabi ko na rin pala. “Nay, sila nga.”“Paano nila nalaman ang lugar na ‘to?” galit na pabulong na tanong ni Nanay. “Akala ko ba walang sinabihan ang kaibigan mo?”Bago ko pa masagot si Nanay, bumukas ang pinto sa likod ng sasakyan. Lumabas doon si Rafael. Suot pa rin niya ang suot niyang business suit, pero maluwag na ang kurbata niya at gulo-gulo ang buhok. Mukha siyang hindi natulog nang ilang araw. Tumingin siya sa paligid ng subdibisyon bago dahan-dahang naglakad patungo sa gate namin.Tok! Tok! Tok!Yumanaig ang katok sa bakal naming gate.“Cassidy!” tawag ni Rafael mula sa labas. “Cassidy, alam kong andiyan ka. Please, mag-usap tayo.”“Huwag mong bubuksan, Cass,” sabi ni Nanay habang hinah

CASSIDY POV“Dito na lang po sa may tapat ng tindahan, Kuya,” sabi ko sa driver ng tricycle habang inaayos ang pagkakahawak sa sling bag ko.Bumaba ako at iniabot ang bayad. Pagkaalis ng tricycle, binuhat ko ang dalawang paper bag na naglalaman ng mga huling pinamili naming grocery ni Nanay. Dalawang linggo na rin kaming nakatira rito sa isang maliit at lumang subdibisyon sa Bulacan. Malayo sa ingay ng Makati, malayo sa matataas na building, at higit sa lahat, malayo sa opisina ni Rafael.“Cass, andiyan ka na pala,” bungad sa akin ni Nanay mula sa maliit naming veranda. Nagwawalis siya ng mga tuyong dahon. “Bakit ang dami mong dinala? Sana nagpasundo ka rito sa tricycle driver natin sa tapat.”Ngumiti ako at pumasok sa gate. “Okay lang, Nay. Magaan lang naman ‘to, puro de-lata at gatas lang.”Ibinaba ko ang mga supot sa lamesa sa kusina. Ang liit lang ng bahay na nakuha namin, pero sapat na para sa aming dalawa. May maliit na sala, isang banyo, at dalawang kwarto. Mas tahimik dito, wa

RAFAEL POVGabi na pero hindi pa rin ako umaalis sa swivel chair ko. Nakatingin lang ako sa basyong baso ng scotch sa table ko habang pinapaikot ang ballpen sa pagitan ng mga daliri ko. Ang tahimik ng buong floor. Karaniwan, maririnig ko pa ang banayad na pag-type ni Cassidy sa labas o ang marahang pagkatok niya para ihatid ang huling piraso ng documents bago ako umuwi.Ngayong gabi, walang kumatok. Walang nagpaalam.Inabot ko ang intercom at pinindot ang button para sa desk niya, kahit alam kong wala nang sasagot. "Cassidy, bring me the legal files for—"Napatigil ako. Naalala ko, wala na nga pala siya roon. Tatlong araw na ang nakalipas mula noong charity gala. Tatlong araw na rin siyang hindi pumapasok, hindi sumasagot sa mga tawag, at walang paramdam. Pagkatapos ng gabi kung saan iniwan niya sa lamesa ko ang bago at totoong resignation letter—na hindi ko na nagawang punitin dahil sa gulo ng press—naglaho na siya na parang bula.Bumukas ang pinto ng opisina ko at pumasok si Marco, a

CASSIDY POVSuot ang isang itim na cocktail dress na tinulungan akong piliin ni Mika, pumasok ako sa venue ng charity gala. Kumukutitap ang mga chandelier at puno ng mga taong amoy pera ang buong hall. Ito na dapat ang huling gabi ko bilang empleyado ng Monteverde Corp. Sa bulsa ng clutch bag ko, nakatago ang bagong resignation letter na ginawa ko kaninang madaling araw. Wala na itong bawiin.Agad kong nakita si Rafael sa gitna ng hall. Napakakisig niya sa suot niyang charcoal gray na suit. Sa tabi niya, nakapulupot ang kamay ni Sienna sa braso niya. Bagay na bagay sila—ang hari at reyna ng gabing ito."Cassidy, andiyan ka na pala," tawag ni Rafael nang mapansin niya ako. Tipid lang ang tingin niya, parang chine-check lang kung present ang tauhan niya. "Take the press kits to the media table. At siguraduhin mong walang lalapit na reporter para magtanong tungkol sa merger hangga't hindi pa tapos ang speech ko.""Copy, Sir," sagot ko.Tumango lang siya at muling hinarap ang kausap niyan

Lia POV Maaga pa lang ay gising na ako. Sinubukan kong maging "professional" sa unang araw ko bilang personal assistant ni Julian. Nagsuot ako ng isa sa mga bagong damit na binili ni Manang para sa akin kahapon—isang beige na slacks at puting blouse na simple lang pero mukhang mamahalin. Pagbaba ko sa kusina, naabutan ko si Julian na nagkakape habang nakatitig sa laptop niya. "Good morning, Sir Julian," bati ko, medyo may halong pang-aasar ang tono. Tumingala siya, at bahagyang kumunot ang noo niya nang makita ako. "Sir? We’re at home, Lia. Stop that." "Sabi mo trabaho ito, 'di ba? O, heto ang schedule mo for today based sa notebook na iniwan mo sa table kagabi," sabi ko sabay lapag ng isang leather-bound planner. "May board meeting ka ng 10 AM, tapos lunch with a client at 1 PM, then site visit sa Quezon City ng 3 PM." Isinara niya ang laptop niya at tiningnan ang planner. "You’re fast. Akala ko tatanghaliin ka ng gising." "Kailangan kong patunayan na worth it ang sweldo

Lia POV Nanigas ako sa posisyon ko. Ang salitang "may-ari" ay parang bombang sumabog sa pandinig ko. Masyadong malapit ang mukha ni Julian, sapat para maamoy ko ang hininga niyang amoy alak. Ramdam ko ang higpit ng hawak niya sa bewang ko, isang hawak na hindi lang basta pansalo, kundi parang nagmamarka. Dahan-dahan kong itinulak ang dibdib niya. Matigas iyon, parang pader na hindi matitibag. “Bitawan mo ako,” mahina pero madiin kong sabi. Hindi siya agad kumilos. Nanatili ang tingin niya sa akin, bumababa sa labi ko bago muling bumabalik sa mga mata ko. Parang may kung anong tinitimbang sa loob niya. Pagkalipas ng ilang segundo, dahan-dahan niyang binitiwan ang bewang ko at umatras nang isang hakbang. Inayos ko ang suot kong damit, pilit na ibinabalik ang dignidad na tila nawala sa isang iglap. “Huwag mo ulit sasabihin iyon. Hindi mo ako pag-aari. Iniligtas mo lang ako, hindi mo ako binili.” Kinuha niya ang cellphone ko na nasa table at muling tiningnan ang screen bago ito bini

Lia POV Hindi ako nakatulog nang maayos. Buong gabi akong nakatitig sa kisame ng guest room na malamang ay mas malaki pa sa buong apartment na tinirhan namin ni Papa noon. Ang lambot ng kama, ang bango ng mga kumot, pero pakiramdam ko ay nakahiga ako sa isang museum—natatakot akong gumalaw baka may masira ako. Maaga akong nagising dahil sa silaw ng araw na tumatagos sa malalaking bintana. Pagkatapos kong maligo at isuot ang hiniram na oversized shirt at jogging pants na pinahiram ni Manang, dahan-dahan akong bumaba. Naabutan ko si Julian sa dining area. Nakasuot na siya ng puting polo shirt na nakatupi hanggang siko, habang nagbabasa ng kung ano sa tablet niya. May kape sa harap niya at isang platito ng prutas. Tumigil ako sa dulo ng hagdan, nag-aalinlangan kung lalapit ba ako o babalik na lang sa kwarto. “Lia? Huwag kang tumayo lang diyan. Come here, let’s eat,” sabi niya nang hindi man lang tumitingala. Dahan-dahan akong lumapit at umupo sa tapat niya. Agad na lumapit si Manan

Lia POV “Ano pa ang tinitingin-tingin mo riyan? Labas!” Halos tumalbog ang puso ko nang ibato ni Tito Gardo ang huling plastic bag na naglalaman ng mga lumang damit ko sa basang semento ng garahe. Kasunod niyon ay ang maleta kong sira na ang isang gulong. Tumama iyon sa binti ko, sapat para mapadaing ako sa sakit, pero hindi ko nagawang dumaing nang malakas. “Tito, gabi na po. Maulan,” pakiusap ko. Halos pabulong na lang ang boses ko dahil sa panginginig. “Kahit bukas na lang po. Wala akong mapupuntahan ngayon.” Humarap siya sa akin, ang mukha niya ay namumula sa galit—o baka sa alak na ininom niya kanina. “Wala akong pakialam! Dalawang taon kitang pinatira rito, Lia. Pinakain, pinatulog. Pero anong ibinalik mo? Iyong sahod mo sa call center, kulang pa sa konsumo mo rito!” “Binibigay ko naman po halos lahat sa inyo,” sagot ko, pilit na pinapatatag ang boses kahit naiiyak na ako. “Pati yung natitirang ipon ni Papa para sa pag-aaral ko, kinuha niyo na rin sa drawer ko kanina.”