Novels by EUREKA

CASSIDY POVSuot ang isang itim na cocktail dress na tinulungan akong piliin ni Mika, pumasok ako sa venue ng charity gala. Kumukutitap ang mga chandelier at puno ng mga taong amoy pera ang buong hall. Ito na dapat ang huling gabi ko bilang empleyado ng Monteverde Corp. Sa bulsa ng clutch bag ko, nakatago ang bagong resignation letter na ginawa ko kaninang madaling araw. Wala na itong bawiin.Agad kong nakita si Rafael sa gitna ng hall. Napakakisig niya sa suot niyang charcoal gray na suit. Sa tabi niya, nakapulupot ang kamay ni Sienna sa braso niya. Bagay na bagay sila—ang hari at reyna ng gabing ito."Cassidy, andiyan ka na pala," tawag ni Rafael nang mapansin niya ako. Tipid lang ang tingin niya, parang chine-check lang kung present ang tauhan niya. "Take the press kits to the media table. At siguraduhin mong walang lalapit na reporter para magtanong tungkol sa merger hangga't hindi pa tapos ang speech ko.""Copy, Sir," sagot ko.Tumango lang siya at muling hinarap ang kausap niyan

CASSIDY POVMaaga akong pumasok sa opisina kahit medyo nanghihina pa ang mga tuhod ko. Hawak ko ang isang puting sobre na tila ba mas mabigat pa sa lahat ng luma kong files. Ito na ang huling araw na hahayaan kong kontrolin ni Rafael ang buhay ko.Habang nasa elevator, naramdaman ko na naman ang pamilyar na pagbaliktad ng sikmura ko. Napahawak ako nang mahigpit sa railing. Huwag ngayon, bulong ko sa sarili ko habang dahan-dahang humihinga nang malalim. Eksaktong pagbukas ng pinto, nakita ko si Rafael na naglalakad sa hallway kasunod ang dalawang tauhan mula sa legal department.Ni hindi siya lumingon sa akin. Dire-diretso lang siya sa loob ng opisina niya na parang wala siyang sekretaryang nahimatay sa harap niya kahapon.“Good morning, Sir Rafael,” bati ko nang makapasok ako para ilapag ang kape niya.“The board meeting minutes, Cassidy. Nasaan na?” tanong niya nang hindi tumitingala mula sa binabasa niyang contract.“Nasa desk niyo na po, Sir. Isinama ko na rin po ang press release

CASSIDY POVIsang buwan na ang lumipas pero parang bawat araw ay mas bumibigat ang pakiramdam ko. Hawak ko ang tablet ko habang nakatayo sa gilid ng malaking conference table. Punong-puno ang room ng mga board members at matataas na executives ng Monteverde Corp. at Valdes Group. Mainit ang diskusyon tungkol sa logistics ng merger, pero ako, tanging ang tunog lang ng aircon ang naririnig ko.Kanina pa ako nakakaramdam ng kakaibang pait sa lalamunan ko. Ang amoy ng kape sa loob ng silid na dati ko namang gusto, ngayon ay parang amoy ng nabubulok na bagay para sa akin."Ms. Alcasid, are the projections ready on the screen?" tanong ni Rafael nang hindi tumitingin sa akin. Nakatitig lang siya sa laptop niya, seryoso ang mukha."Yes, Sir. It's ready," sagot ko.Sinubukan kong humakbang palapit sa projector, pero biglang uminog ang paligid. Ang mga mukha ng mga tao sa paligid ko ay naging malabo. Kumapit ako sa sandalan ng upuan ni Rafael para hindi ako matumba."Cassidy? Is something wrong

CASSIDY POVMabigat ang kamay ko habang tinitimpla ang kape ni Rafael. Tatlong kutsarang asukal, walang cream, at dapat umuusok pa sa init. Ito ang ritwal ko tuwing alas-diyes ng umaga sa loob ng tatlong taon. Pero ngayon, pakiramdam ko ay matatapon ko ang tasa sa sobrang panginginig ng mga daliri ko.Pagpasok ko sa opisina niya, bumungad sa akin ang pamilyar na amoy ng kanyang perfume. Iyon din ang amoy na kumapit sa balat ko kagabi. Nakatalikod siya sa akin, nakatitig sa glass wall habang may kausap sa phone.“I don’t care about the costs, just get it done,” malamig niyang sabi bago ibaba ang phone.Dahan-dahan kong inilapag ang kape sa table niya. “Your coffee, Sir Rafael.”Humarap siya. Inasahan ko ang pagkagulat, o kahit man lang bahid ng pagkapahiya sa mga mata niya. Pero wala. Tumingin lang siya sa akin na parang isa akong estranghero—o mas masahol pa, parang isang printer na kailangang ayusin.“Late ka ng limang minuto, Cassidy,” sabi niya habang umuupo sa swivel chair.“Sorry

CASSIDY POVMaingay, mainit, at puno ng amoy ng mamahaling alak ang grand ballroom ng hotel. Ito ang victory party ng Monteverde Corp. para sa pinakamalaking merger na nagawa ng kumpanya ngayong taon. Halos lahat ng empleyado ay nagsasaya, pero ako, kanina pa gustong takasan ang heels ko.“Cass! Grabe, shot pa!” aya sa akin ni Mika, isa sa mga junior clerks, habang winawagayway ang isang baso ng tequila.Umiling ako at ngumiti nang pilit. “Pass muna, Mika. Kailangan ko pang i-check kung okay na ang accommodation ni Mr. Monteverde bago ako umuwi.”“Sus, secretary duties pa rin? Party na, oh! At saka, nakita mo ba si Boss? Kanina pa ’yun naka-diretso sa VIP lounge, mukhang bad trip pa rin kahit nanalo na tayo.”Napatingin ako sa gawing itaas, sa second floor kung nasaan ang mga private lounges. Hindi ko siya nakikita mula rito, pero ramdam ko ang bigat ng presensya ni Rafael Monteverde kahit saan ako magpunta. Siya ang boss na walang ibang alam gawin kundi magtrabaho at mag-utos. At ako

Lia POV Maaga pa lang ay gising na ako. Sinubukan kong maging "professional" sa unang araw ko bilang personal assistant ni Julian. Nagsuot ako ng isa sa mga bagong damit na binili ni Manang para sa akin kahapon—isang beige na slacks at puting blouse na simple lang pero mukhang mamahalin. Pagbaba ko sa kusina, naabutan ko si Julian na nagkakape habang nakatitig sa laptop niya. "Good morning, Sir Julian," bati ko, medyo may halong pang-aasar ang tono. Tumingala siya, at bahagyang kumunot ang noo niya nang makita ako. "Sir? We’re at home, Lia. Stop that." "Sabi mo trabaho ito, 'di ba? O, heto ang schedule mo for today based sa notebook na iniwan mo sa table kagabi," sabi ko sabay lapag ng isang leather-bound planner. "May board meeting ka ng 10 AM, tapos lunch with a client at 1 PM, then site visit sa Quezon City ng 3 PM." Isinara niya ang laptop niya at tiningnan ang planner. "You’re fast. Akala ko tatanghaliin ka ng gising." "Kailangan kong patunayan na worth it ang sweldo

Lia POV Nanigas ako sa posisyon ko. Ang salitang "may-ari" ay parang bombang sumabog sa pandinig ko. Masyadong malapit ang mukha ni Julian, sapat para maamoy ko ang hininga niyang amoy alak. Ramdam ko ang higpit ng hawak niya sa bewang ko, isang hawak na hindi lang basta pansalo, kundi parang nagmamarka. Dahan-dahan kong itinulak ang dibdib niya. Matigas iyon, parang pader na hindi matitibag. “Bitawan mo ako,” mahina pero madiin kong sabi. Hindi siya agad kumilos. Nanatili ang tingin niya sa akin, bumababa sa labi ko bago muling bumabalik sa mga mata ko. Parang may kung anong tinitimbang sa loob niya. Pagkalipas ng ilang segundo, dahan-dahan niyang binitiwan ang bewang ko at umatras nang isang hakbang. Inayos ko ang suot kong damit, pilit na ibinabalik ang dignidad na tila nawala sa isang iglap. “Huwag mo ulit sasabihin iyon. Hindi mo ako pag-aari. Iniligtas mo lang ako, hindi mo ako binili.” Kinuha niya ang cellphone ko na nasa table at muling tiningnan ang screen bago ito bini

Lia POV Hindi ako nakatulog nang maayos. Buong gabi akong nakatitig sa kisame ng guest room na malamang ay mas malaki pa sa buong apartment na tinirhan namin ni Papa noon. Ang lambot ng kama, ang bango ng mga kumot, pero pakiramdam ko ay nakahiga ako sa isang museum—natatakot akong gumalaw baka may masira ako. Maaga akong nagising dahil sa silaw ng araw na tumatagos sa malalaking bintana. Pagkatapos kong maligo at isuot ang hiniram na oversized shirt at jogging pants na pinahiram ni Manang, dahan-dahan akong bumaba. Naabutan ko si Julian sa dining area. Nakasuot na siya ng puting polo shirt na nakatupi hanggang siko, habang nagbabasa ng kung ano sa tablet niya. May kape sa harap niya at isang platito ng prutas. Tumigil ako sa dulo ng hagdan, nag-aalinlangan kung lalapit ba ako o babalik na lang sa kwarto. “Lia? Huwag kang tumayo lang diyan. Come here, let’s eat,” sabi niya nang hindi man lang tumitingala. Dahan-dahan akong lumapit at umupo sa tapat niya. Agad na lumapit si Manan

Lia POV “Ano pa ang tinitingin-tingin mo riyan? Labas!” Halos tumalbog ang puso ko nang ibato ni Tito Gardo ang huling plastic bag na naglalaman ng mga lumang damit ko sa basang semento ng garahe. Kasunod niyon ay ang maleta kong sira na ang isang gulong. Tumama iyon sa binti ko, sapat para mapadaing ako sa sakit, pero hindi ko nagawang dumaing nang malakas. “Tito, gabi na po. Maulan,” pakiusap ko. Halos pabulong na lang ang boses ko dahil sa panginginig. “Kahit bukas na lang po. Wala akong mapupuntahan ngayon.” Humarap siya sa akin, ang mukha niya ay namumula sa galit—o baka sa alak na ininom niya kanina. “Wala akong pakialam! Dalawang taon kitang pinatira rito, Lia. Pinakain, pinatulog. Pero anong ibinalik mo? Iyong sahod mo sa call center, kulang pa sa konsumo mo rito!” “Binibigay ko naman po halos lahat sa inyo,” sagot ko, pilit na pinapatatag ang boses kahit naiiyak na ako. “Pati yung natitirang ipon ni Papa para sa pag-aaral ko, kinuha niyo na rin sa drawer ko kanina.”