KABANATA 3

Lia POV

 Nanigas ako sa posisyon ko. Ang salitang "may-ari" ay parang bombang sumabog sa pandinig ko. Masyadong malapit ang mukha ni Julian, sapat para maamoy ko ang hininga niyang amoy alak. Ramdam ko ang higpit ng hawak niya sa bewang ko, isang hawak na hindi lang basta pansalo, kundi parang nagmamarka.

 Dahan-dahan kong itinulak ang dibdib niya. Matigas iyon, parang pader na hindi matitibag.

 “Bitawan mo ako,” mahina pero madiin kong sabi.

 Hindi siya agad kumilos. Nanatili ang tingin niya sa akin, bumababa sa labi ko bago muling bumabalik sa mga mata ko. Parang may kung anong tinitimbang sa loob niya. Pagkalipas ng ilang segundo, dahan-dahan niyang binitiwan ang bewang ko at umatras nang isang hakbang.

 Inayos ko ang suot kong damit, pilit na ibinabalik ang dignidad na tila nawala sa isang iglap. “Huwag mo ulit sasabihin iyon. Hindi mo ako pag-aari. Iniligtas mo lang ako, hindi mo ako binili.”

 Kinuha niya ang cellphone ko na nasa table at muling tiningnan ang screen bago ito binitiwan nang padabog. “The fact that you’re staying under my roof, eating my food, and wearing my clothes... it means you’re mine to protect, Lia. And that includes protecting you from losers like that Renz.”

 “He’s not a loser. Busy lang siya,” depensa ko, kahit ang totoo ay masakit pa rin sa loob ko ang pag-seen zone niya sa akin kagabi.

 “Busy? Busy siya habang ikaw ay nanginginig na sa ulan?” Natawa si Julian, isang maikling tawa na puno ng pang-uuyam. “Lia, grow up. Kung mahal ka ng isang lalaki, hindi ka niya iiwan sa ganoong sitwasyon. No excuses.”

 Hindi ako nakasagot. Gusto kong magalit pero alam kong tama siya. Mas masakit lang pakinggan dahil galing sa kanya—isang taong halos hindi ko na kilala.

 “Huwag mo nang hawakan ang phone mo tonight,” dagdag pa niya habang naglalakad patungo sa bar counter ng sala niya. Nagsalin siya ng whiskey sa baso. “Magpahinga ka na.”

 “Paano kung ayaw ko?” hamon ko sa kanya. Tumayo ako nang tuwid at tiningnan siya.

 Huminto siya sa pag-inom at dahan-dahang lumingon. “What did you say?”

 “Sabi ko, paano kung ayaw kong matulog? Paano kung gusto kong lumabas at puntahan si Renz?”

 Ibinaba niya ang baso sa counter. Ang tunog ng pagbagsak ng glass sa marble ay nagpatahimik sa buong sala. Lumakad siya palapit sa akin—hindi mabilis, pero bawat hakbang ay may dalang bigat. Napapaatras ako hanggang sa tumama ang likod ko sa malamig na dingding.

 Inilagay niya ang dalawang kamay niya sa magkabilang gilid ng ulo ko, kinukulong ako sa pagitan ng mga braso niya.

 “Try to step out of that door, Lia, and see what happens,” bulong niya. Masyadong malapit ang mukha niya. “I’m trying to be patient here. I’m trying to be the ‘Kuya’ you remember. But don’t push me.”

 “Bakit ba ang higpit mo?” tanong ko, ramdam ko ang init na umaakyat sa leeg ko. “Bakit parang... parang galit na galit ka?”

 Nag-iba ang ekspresyon ng mga mata niya. Lumambot nang konti, pero may halong lungkot na hindi ko maipaliwanag. “Dahil nakikita kita sa kanya.”

 “Sa kanino?”

 “Sa tatay mo. Kay Tito Luis,” sagot niya, at sa pagkakataong ito, binitiwan niya ang dingding at lumayo uli. “Siya ang nagturo sa akin ng lahat. At bago siya mawala, ang tanging hiling niya ay huwag kitang hahayaang mapariwara. So, excuse me if I’m overstepping. Pero hinding-hindi ko hahayaang saktan ka lang ng kung sino-sinong lalaki.”

 Nakahinga ako nang maluwag nang mawala ang presensya niya sa harap ko. Pero may kung anong kirot sa dibdib ko nang mabanggit niya si Papa.

 “Si Papa... madalas ka bang kausap noon?” mahina kong tanong.

 Naupo siya sa mahabang sofa at hinilot ang sentido niya. Mukhang pagod na pagod na talaga siya. “Every week kaming nagtatawagan noong nasa States ako. He was so proud of you. Sabi niya, graduate ka na raw at magiging successful na writer. Hindi niya sinabi sa akin na naghihirap na pala kayo dahil sa mga utang ni Gardo.”

 Lumapit ako at naupo sa dulo ng kabilang sofa. “Ayaw ni Papa na mag-alala ka. Sabi niya, malaki na ang naitulong mo sa amin noong nag-aaral pa ako.”

 Tumingin siya sa akin. “I could have done more. I should have come home sooner.”

 Nabalot kami ng katahimikan. Hindi yung awkward na katahimikan, kundi yung tipong pareho naming kinikilala ang bigat ng nakaraan. Pinagmasdan ko siya. Kahit mukhang galit siya kanina, bakas sa mukha niya ang tunay na pag-aalala.

 “Julian,” tawag ko.

 “Hmm?”

 “Seryoso ka ba roon sa... hindi ako pwedeng magtrabaho?” tanong ko uli. “Kahit part-time lang? Para naman may sarili akong pera.”

 Bumuntong-hininga siya at sumandal. “If it’s about money, I can give you whatever amount you want. Just tell me.”

 “Hindi iyon ang point! Gusto ko ng independence. Ayokong habang-buhay na nakadepende sa’yo,” giit ko.

 Tiningnan niya ako nang matagal. “Independence? You’re twenty, Lia. You don’t even have a place to stay. You don’t even have a phone that works properly.”

 “Kaya nga ako magtatrabaho para magkaroon ng lahat ng iyon!”

 “Fine,” sabi niya bigla, na ikinagulat ko. “Magtrabaho ka. Pero sa akin lang.”

 “Sa’yo? Sa office mo?”

 “No. Not in the office. Dito sa bahay. Be my personal assistant. You’ll manage my schedule, asikasuhin mo yung mga gamit ko, and occasionally, sumama ka sa akin sa mga events if I need a plus one.”

 “Events? Pero wala akong alam sa mga ganyan,” kaba kong sabi.

 “I’ll teach you. At least dito, alam kong safe ka. At least dito, makikita kita,” sabi niya habang nakatitig nang diretso sa akin.

 “Magkano ang sweldo?” tanong ko, sinusubukang maging business-minded.

 Napangiti siya nang konti. “Twice of what you were earning at the call center. Plus board and lodging.”

 “Seryoso?” Nanlaki ang mga mata ko. “Ang laki naman noon para sa pag-aayos lang ng schedule.”

 “It’s not just schedules, Lia. You’ll be on call 24/7. Kapag kailangan kita, dapat nandoon ka. Deals?”

 Nag-isip ako. Mukhang okay na rin kaysa tumambay lang. At least, legal na pagtatrabaho ito at hindi palimos. Inabot ko ang kamay ko para makipag-shake hands. “Deal.”

 Imbes na makipag-shake hands, hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako nang bahagya palapit. Hindi niya binitiwan ang palad ko. Hinaplos ng hinlalaki niya ang likod ng kamay ko. Ang balat niya ay magaspang pero nakaka-comfort.

 “One more thing,” sabi niya, lumalim uli ang boses.

 “Ano?”

 “That Renz... block him. I don’t want to see his name on your phone ever again.”

 Bumilis uli ang tibok ng puso ko. “Julian, hindi mo pwedeng diktahan ang personal life ko. Assistant mo lang ako, hindi girlfriend.”

 Binitiwan niya ang kamay ko at tumayo na siya para pumasok sa kwarto niya. Huminto siya sa may pinto at lumingon nang may mapanlarong kislap sa mga mata na hindi ko maintindihan.

 “We’ll see about that.”