Chapter: Chapter 150Ipinikit ko ang aking mga mata, pilit na ibinabaon ang sarili sa init ng kaniyang mga labi, nagbabasakaling ang estrangherong pakiramdam na ito ang magiging lunas sa unti-unti kong ikinamamatay na puso. Ibang-iba ang halik niya kumpara kay Lucas. Kahit mas hinahanap ng labi ko ang labi ng kapatid niya, itinuon ko ang pokus ko sa halik ni Nathan. Nadama ko ang marahang paggalaw ng kaniyang labi sa akin. Para akong isang taong nalulunod na pilit kumakapit sa kaniya para lang makahinga. Ang amoy ng kaniyang mamahaling pabango ay bumalot sa akin. Ngunit ang sandaling iyon ay mabilis na naglaho. Hindi pa man nagtatagal ang aming mga labi sa ganoong posisyon, naramdaman ko ang biglaang pagbago ng hangin sa paligid. Bago ko pa man tuluyang maiproseso ang nangyayari, marahas at mabilis na humiwalay sa akin si Nathan. Ramdam ko ang biglaang paghila sa kaniya palayo, ang tindi ng pwersa ay nagpabitaw sa kaniyang kamay na nakahawak sa aking panga at baywang. Isang malakas at nakakabinging tuno
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-21
Chapter: Chapter 149Pagpasok ko sa loob ng mansyon, agad na sumalubong sa akin ang nakakapangpilitang amoy ng mga sariwang bulaklak at ang abalang kapaligiran ng mga dekorador. Ang mga kulay na sumisimbolo sa isang marangya at perpektong kasal nina Lucas at Yanna. Bawat sabit ng kurtina, bawat pag-aayos ng mga mesa, at bawat kintab ng mga kristal na chandelier ay tila mga patalim na unti-unting sumasaksak sa puso ko. Hindi na nga ako makapagbiro sa isip ko para pagaanin ang mood. Sobrang…..nasasaktan ako. Para hindi ako tuluyang mabaliw sa sarili kong mga isipin, agad kong kinuha ang aking uniporme, nagpalit, at hinarap ang mga gawaing-bahay. Ibinuhos ko ang lahat ng natitira kong lakas sa paglilinis. Kinuha ko ang basahan at sabon, at nagsimulang magpakasubsob sa trabaho. Pinunasan ko ang mga mahahabang hagdanan, ang mga mamahaling plorera, at ang malalaking salamin sa salas. Hindi niya man lang talaga pinigilan ang kasal. Huwag mo siyang isipin, Anya. Magtrabaho ka lang paulit-ulit kong utos sa saril
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-21
Chapter: Chapter 148Ang dalawang araw na pananatili ko sa aming bahay ay tila parang isang mahabang panaginip na ayaw kong magising, ngunit kasabay niyon ay ang mabigat na katotohanan na hindi ko pwedeng takasan habambuhay ang realidad. Sa loob ng mga araw na iyon, pilit kong ibinuhos ang aking atensyon sa pagtulong kay Nanay sa mga gawaing-bahay at sa pag-aalaga kay Lola. Sinubukan kong ngumiti, tumawa, at makipagkwentuhan na tila walang dinadalang sugat ang aking puso. Pero tuwing sasapit ang gabi, sa loob ng aking madilim na silid, doon muling bumabalik ang bawat tindi ng sakit. At ngayon, dumating na ang araw na pinakakinatatakutan ko. Bukas ang kasal ni Lucas. Ang araw kung saan tuluyan nang itatali ang kaniyang buhay sa babaeng pinili ng kaniyang pamilya. Walang kanselang naganap. Wala siyang ginawa. Inilabas ko ang aking cellphone mula sa bulsa. Hinanap ko ang pangalan ni Nathan sa aking mga contact. Naalala ko ang huling sinabi niya bago niya ako iwan dito noong nakaraang gabi na i-text ko raw
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-20
Chapter: Chapter 147Pagkaalis ng sasakyan ni Nathan, ang tahimik at madilim na gabi ng aming barangay ang sumalubong sa akin. Bitbit ang aking backpack na tila may bigat ng isang daang sako ng semento dahil sa mga emosyong nakasara sa loob nito, dahan-dahan kong nilakad ang pamilyar na eskinita patungo sa aming bahay. Bawat hakbang ko ay tila may kasamang pag-aalinlangan. Narito ako, tumatakas pansamantala sa isang gulo na ako rin naman ang pumayag na pasukin. Pero anong magagawa ko? Kung mananatili ako roon, baka tuluyan nang mawasak ang natitirang piraso ng pagkatao ko bago pa man dumating ang mismong araw ng kasal. Nang marating ko ang tapat ng aming maliit bahay, napahinto ako. Pinihit ko ang doorknob ng pinto, dahan-dahan at walang ingay, sinusubukang huwag mag-imbita ng kahit anong atensyon. Ngunit pagkabukas na pagkabukas ko ng pinto, ang pamilyar na amoy ng pinakuluang luya ang sumalubong sa akin. Doon sa sala, nakaupo si Nanay sa lumang tumba-tumba, habang si Lola naman ay nakasandal sa sofa,
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-20
Chapter: Chapter 146Tumingin ako kay Nathan, pilit na pinipigilan ang panginginig ng aking ibabang labi. Ang kaniyang mga salita na madalas kong pakinggan upang magkaroon ng lakas ay tila wala nang talab sa akin ngayon. Seryoso ang kaniyang mukha, ang mga mata ay puno ng pag-aalala, ngunit ang bawat tibok ng aking puso ay nagsasabing hindi ko na kaya. "Nathan..." mahina kong panimula, halos pabulong dahil sa bara sa aking lalamunan. "Kailangan ko lang... kailangan ko muna ng space." Bahagyang kumunot ang kaniyang noo. "Space? Anya, may tatlong araw na lang bago ang kasal. Kung aalis ka ngayon, kung bibitiw ka sa plano natin, paano na kayo ni Lucas? Paano na 'yong sa inyo?" Isang mapait na ngiti ang pilit kong iginuhit sa aking mga labi, kasabay ng unang pumatak na luha na kanina ko pa pinipigilan. Iniling ko ang aking ulo, marahang pinalalagpas ang init ng kaniyang mga kamay sa aking balat. "Hindi ko na alam, Nathan," basag ang boses kong sagot. "Hindi ko na alam kung ipaglalaban niya pa ba ako. Hind
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-20
Chapter: Chapter 145Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong pumatak-patak sa mga baitang ng hagdan habang pababa. Ang bigat ng tray na hawak ko ay walang-wala sa bigat na unti-unting sakit sa aking puso. Ang bawat tawa ni Yanna, ang bawat marahang pagtango ni Lucas, lahat ng iyon ay tila mga palasong paulit-ulit na bumaon sa aking dibdib. Bakit wala kang ginagawa? Huli na ba talaga ang lahat? Kailangan kong umalis. Kailangan kong huminga, kahit pansamantala lang. Kung mananatili ako sa loob ng mansyong ito sa susunod na tatlong araw, baka tuluyan na akong mawasak bago pa man sumapit ang araw ng kanilang kasal. Mabilis ang naging hakbang ko patungo sa likod ng mansyon, kung saan matatagpuan ang kwarter ng mga kasambahay. Malayo ito sa marangyang amoy ng mga imported na bulaklak, dito, ang tanging maririnig mo ay ang marahang tunog ng bentilador at ang amoy ng malinis na labada. Ito ang lugar kung saan hindi ko kailangang magpanggap. Ito ang lugar kung saan ako lang si Anya, ang simpleng babaeng nagk
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-20
เข้าสู่ระบบ
