روايات بقلم winterbear

Matapos ang matinding komprontasyon sa loob ng sasakyan noong araw na iyon, ang relasyon ni Janella kay Vernon ay tuluyan nang bumagsak sa pinakamababang punto. Ang mansyon na dati nang malamig ay tila ba tuluyan nang naging isang magarang libingan ng kanilang natitirang pagsasama.Araw-araw pa ring umuuwi si Vernon pagkatapos ng kanyang marami at nakapapagod na trabaho sa kompanya. Walang pinagbago sa kanyang nakasanayang routine. Kakain siya ng hapunan nang tahimik, dideretso sa kanyang study room upang asikasuhin ang mga tumpok na dokumento ng kanilang kompanya at paminsan-minsan ay bubuksan ang malaking TV sa sala para manood ng balita o mga balitang pinansyal o kaya naman ay para lang magpalipas ng oras at ihatid ang nakabiting inip sa pagitan nilang dalawa.Napansin din ni Janella na mas kaunti na rin ang oras na ginugugol ng lalaki sa pakikipagsocialize at mga party sa labas kumpara noong una. Tila ba mas pinipili nitong manatili sa loob ng bahay ngunit hindi upang makasama siy

CHAPTER 9Sa wakas, pagkatapos ng mahabang pagpipigil ay nabigkas na rin niya ang mga salitang iyon. Ang mga katagang matagal nang nakabara sa kanyang lalamunan ay malaya nang lumipad sa ere, bitbit ang isang mabigat na pusta.Napakabilis ng tibok ng puso ni Janella sa tindi ng kaba na tila ba guguho ang kanyang dibdib. Alam na alam niya na ang kanyang ginagawa sa mga sandaling ito ay lubhang mapanganib. Para siyang sumasayaw sa ibabaw ng manipis na yelo na pwedeng mabasag anumang oras ngunit wala na talaga siyang ibang mapagpipilian. Patuloy siyang ginigipit at sinusurot ni Vernon para makakuha ng malinaw na sagot at batid niya sa sarili na hindi na niya ito matatakasan, mapapaikot, o mabobola pa gamit ang mga lumang dahilan.Kaya naman, sa gitna ng matinding takot, nagdesisyon siyang gumamit ng ibang taktika. Ang magsalita ng mga katotohanang may halong palusot at kalahating kasinungalingan upang ihatid, itulak, at iakma ang lalaki sa kanyang pinakahuling layunin. Ito ay ang tuluyan

Walang pakialam si Janella na tulungan si Vernon na ayusin ang anumang gusot o problema sa kanilang relasyon. Ang tanging tumatakbo sa kanyang isip at gusto lang niya sa mga sandaling iyon ay ang matapos na nang mabilis ang nakakapagod na usapan nilang ito. Sapagkat habang tumatagal silang magkatabi sa loob ng umaandar na kotse, lalo lamang siyang nasasakal sa bigat ng atmospera.Kasabay ng emosyonal na pasakit, ramdam na ramdam din niya ang pisikal na tusok ng pinhole camera na nakaipit at nakasiksik sa pagitan ng kanyang mamahaling damit at ng kanyang sensitibong balat. Para itong isang matulis at magaspang na bato na walang awang bumabaon sa kanyang tadyang sa bawat paghinga niya at talagang napakasakit, napakahapdi, at napakahirap tiisin ng pakiramdam na iyon. Ang bawat segundo ng pag-andar ng kotse ay tila nagiging isang parusa para sa kanya.Dahil sa matinding pisikal na abala at emosyonal na pagod, hindi na nagawang magpanggap ni Janella na kawawa, mahinhin, o kaawa-awa sa hara

Nang tuluyan na silang makalayo sa paningin ng lahat at tuluyang maiwan ang maingay na bulwagan, narinig ni Janella ang marahang tunog ng awtomatikong pinto na sumara sa kanilang likuran. Ang tunog na iyon ay tila ba isang pormal na pagtatapos ng palabas na kanilang itininghal sa harap ng kanilang mga kakilala at hudyat ng pagsisimula ng isa pang mas madilim na yugto sa pagitan nilang dalawa.Mukhang maagang nasabihan ang kanilang driver tungkol sa kanilang mabilis na pag-alis dahil bago pa man sila makatapak sa labas ay nakatigil na ang itim na mamahaling kotse sa mismong tapat ng pasukan ng club. Isang waiter na naka-uniporme ang mabilis na humakbang pasulong upang buksan ang pinto sa likod kaya naman naging madali at mabilis para kay Vernon na ihatid, itulak, at paupuin si Janella sa loob ng malamig na sasakyan.Sa mga sandaling iyon, habang pilit na pinapakalma ang kanyang sarili biglang nakaramdam si Janella ng kakaibang kilabot na gumapang sa kanyang likuran—isang hindi mapakali

Para maging isang hindi malilimutang white moonlight ni Vernon sa loob ng napakaraming taon, tiyak na napakaganda ni Elle. Mayroon siyang mukhang patok na patok sa masa ngayon, buhay na buhay, kahanga-hanga, at may kakaibang karisma na madaling makabihag ng puso. Siya ang apo ng mayamang pamilya sa Maynila, nag-aral sa ibang bansa ng maraming taon, mayaman at nagmamay-ari ng mamahaling ari-arian, at kilala pa bilang isang sikat na artista sa modernong sining. Kung ilalarawan sa simpleng salita, nasa kanya na ang lahat ng katangian, talento, at mga karangyaan na nanaisin ng sinumang babae sa mundo.Kung ikukumpara sa kanya, si Janella ay isang simpleng babae na nagmumukhang nagpipilit pumantay sa kagandahan at karangyaan ni Elle. O kaya naman ay isang madilim at maruming kanal kung ikukumpara sa maliwanag, busilak, at mataas na buwan sa kalangitan.Kaya naman hindi kataka-taka na marami ang hindi makatanggap ng katotohanang ito, sa loob man o sa labas ng entertainment industry. Ang ing

Tumingin si Janella sa direksyon ng pinanggalingan ng boses at hindi niya napigilang mapailing nang bahagya. Parang may inis na matagal nang kinikimkim ngunit hindi niya ipinapakita agad. Kilalang-kilala niya ang nagsalita. Si Kiel, ang pangalawang anak ng isang kilalang pamilya sa industriya ng building materials, at isa sa pinaka-tapat at sunod-sunurang tagasunod ni Vernon.Sa paligid niya, tila mas lalong naging halata ang tensyon. Nakataas ang baba ni Elle, mayabang ang kanyang ekspresyon at sa kanyang mga mata ay kitang-kita ang malamig na paghamak at tahasang pangmamaliit. Para bang ang presensya ni Janella ay isang bagay na hindi dapat naroon.Tiningnan ni Elle si Janella mula ulo hanggang paa, mabagal at sinasadyang pagsusuri na para bang isang bagay lamang na kailangang husgahan. Sa isip niya, mas maganda siya at mas may class, mas angkop sa mundong kinabibilangan nila. Kaya lalo niyang pinuna ang damit at itsura ni Janella parang bawat detalye ay may mali, bawat kislap ng a