Novels by Reign

"Sammy, ano ang pangalan niya?" tanong ni Sandra habang nakatanaw sa papalayong likuran ni Anton."Ako nga ang dapat magtanong sa'yo," nalilitong sagot ni Sammy. "Hindi ba siya ang nagpahiram sa'yo ng limandaang libo? Hindi mo man lang alam ang pangalan niya?""Sino bang nagsabing kailangan mong malaman ang pangalan ng taong nagpapahiram ng pera?" walang pakialam na sagot ni Sandra.Napailing si Sammy. Talagang napakataas ng tingin sa sarili ng kanyang ate. "May nagpahiram sa'yo ng ganoon kalaking halaga, tapos hindi mo man lang tinanong ang pangalan niya? Hindi ba't medyo sobra naman iyon?""Bakit ko pa itatanong kung ayaw naman niyang sabihin?""My dear sister, sa sobrang yabang mo at pagtingin mo na mas mababa ang lahat kaysa sa'yo, lahat ng matinong lalaki ay lumalayo sa'yo," naiinis na sabi ni Sammy."Manyakis lang naman siya." Hindi pa rin naniwala si Sandra.Noong una silang magkita, tinanong siya nito kung magkano ang bayad sa isang gabi habang nagtitinda siya ng siomai. Sa ik

Napatawa si Anton, ngunit kakaiba ang naging tawa niya.Bakit kaya napakakapal na ng mukha ng ilang babae sa panahon ngayon?Si Susan ay matagal nang naging babae ni Alfred at hindi na mabilang kung ilang lalaki na ang nakarelasyon niya. Sa tingin ba niya, karapat-dapat pa siyang pag-agawan? O iniisip ba niyang hindi pa nakakakita ng babae si Anton?"Kung ganoon, mag-striptease ka," walang pakialam na sabi ni Anton. Pagkatapos ay sumigaw siya sa mga taong nakapaligid. "Gusto ba ninyong manood ng striptease ni Susan?""Gusto!" Sabay-sabay na sigaw ng mga tao.Alam ng lahat na ginamit ni Susan ang kanyang katawan upang makalapit kay Alfred. Marami ang humahamak sa kanya. Pero hindi maikakailang napakaganda pa rin niya. At kung libreng striptease ang pag-uusapan, sinong lalaki ang tatanggi?"Ikaw... napakabastos mo," malambing na sabi ni Susan.Nang makita ni Anton ang mapagkunwari niyang kilos, lalo lamang siyang nandidiri. "Ginagamit mo lang ako para makatakas sa kontrol ni Alfred. Ang

Habang nagsasalita si Susan, sadya man o hindi, idinikit niya ang kanyang dibdib sa braso ni Anton. Nakatingin siya rito nang mapang-akit, tila inaakit siya sa bawat galaw.Talagang bihasa ang babaeng ito sa pang-aakit ng mga lalaki.Kung dati ang Anton ay inosente pa, tiyak na hindi niya kakayaning labanan ang ganoong tukso. Ngunit ngayon, napakarami na niyang nakilalang mga babaeng mas maganda at mas kaakit-akit kaysa kay Susan.Maaaring sapat ang kagandahan nito para akitin ang karaniwang lalaki, ngunit hindi na nito kayang guluhin ang isip ni Anton."Kapag natalo ko si Alfred, totoo bang pwede kong gawin ang kahit anong gusto ko?" biglang tanong ni Anton, kumikislap ang mga mata."Siyempre. Kahit hubarin mo ang damit mo?" Napangiti si Susan. "Huwag lang ang paghuhubad ng damit. Basta anumang iba pa, pwede."Napalunok si Anton bago tumango. "Ikaw ang nagsabi niyan."May kislap ng tusong ngiti sa mga mata ni Susan. Sa tingin niya, bagama't mahusay lumaban ang binatang nasa harapan n

"Magandang gabi sa inyong lahat... ay, hindi pala—magandang umaga na pala." Pagkababa ni Anton sa sasakyan, nakangiti niyang binati ang mga lalaki at babaeng nakapaligid sa kanya."Sino ka ba?"Mula sa karamihan ay lumapit ang isang babaeng kulay ube ang buhok. Makapal ang makeup sa kanyang mga mata at mukha siyang lider ng isang gang."Kumusta naman si Alfred?" tanong niya."Hindi ko alam.""Kung ganoon, paano napunta sa'yo ang kotse niya?""Napulot ko."Nang makitang walang naniniwala sa kanya ang mga tao sa paligid, seryoso niyang ipinaliwanag,"Naglalakad lang ako sa bundok nang makita kong may kotse sa gitna ng kalsada. Walang tao sa loob, pero naiwan ang susi. Baka may isang pabaya na nakaiwan nito. Kaya minaneho ko pababa para sana dalhin sa istasyon ng pulis. Huwag na ninyong itanong ang pangalan ko."Halos mapasubsob sa lupa ang lahat ng naroroon. Hindi pa sila nakakita ng taong ganoon kakapal ang mukha. Malinaw na ninakaw niya ang kotse, pero nagawa pa niyang palabasing guma

"Nasaan ang cellphone ko?"Bigla niyang naalala. Habang magkahalikan sila kanina, inilabas ni Alissa ang kanyang cellphone. Akala niya noon ay inililipat lang nito dahil sagabal.Ngayon niya lang naisip na matagal na pala siyang pinaplanong lokohin ng babaeng iyon."Lintik talaga!" Halos maiyak si Anton.Mahigit sampung kilometro ang layo niya sa lungsod. Madaling-araw na. Wala ni isang taong dumaraan.Paano siya makakauwi?Napatingin siya sa paligid. Doon niya napansing wala na rin ang kanyang polo. Malamang ay isinama rin iyon ni Alissa. Buti na lamang at hindi nito kinuha ang pantalon niya. Kung hindi, mas nakakahiya pa sana."Ang babaeng iyon talaga! Kapag nagkita tayo ulit, sisiguraduhin kong pagbabayaran mo ito!"Sabay turo niya sa langit habang nagmumura.Sa ilalim ng maliwanag na buwan.Sa gitna ng kabundukan.Mahinang umiihip ang malamig na hangin.Ang dapat sana'y isang romantikong gabi ay nauwi sa isang napakahabang lakad pauwi.Madilim ang buong paligid. Liwanag lamang ng

Hindi na alam ni Anton kung paano niya naubos ang ikasampung baso. Ang tanging naramdaman niya ay ang matinding pagkahilo.Pagkatapos ay bumagsak siya sa sofa. Hindi niya alam kung kailan natapos ang salu-salo o kung sino ang nagbuhat sa kanya pabalik sa silid.Nang magising siya, alas-kuwatro o alas-singko na ng madaling-araw. Malaki ang naging kapalit ng gabing iyon.Muntik na siyang mawalan ng asawa, at napagastos pa siya nang malaki. Hindi niya akalaing magkakamali siya sa napakahalagang sandali.Tumayo siya at uminom ng tubig. Unti-unting nawala ang epekto ng alak at luminaw ang kanyang isipan.Kinuha niya ang kanyang cellphone at tiningnan ang oras. Lampas alas-kuwatro na ng umaga. Naalala niya ang sinabi ni Marionne bago ito umalis, kaya muli siyang nakaramdam ng pagkabalisa.Nagpasya siyang samahan si Marionne kinaumagahan upang kunin ang kanilang divorce certificate.Tungkol naman sa pag-imbita sa kanila ng tiyahin nito ay bahala na. Tutal, sanay na rin naman silang magkunwar