Novelas de ลินรญา/วิฬาฬาน

“เป็นเมียข้าได้ไหม”“ละ ลุงพูดว่าอะไรนะ” พุดซ้อนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ลุงพูดว่าเมีย ให้เราเป็นเมียลุงอย่างงั้นเหรอ แต่ลุงเป็นผีเราเป็นคนจะอยู่ด้วยกันได้ยังไงผีร้ายเจ้าเล่ห์ไม่รอให้เด็กสาวได้สงสัยนาน มือใหญ่เคลื่อนต่ำลูบไล้ไปทั่วปลีน่องนวลเนียน ก่อนจะตะปบเข้าตรงกึ่งกลางความสาว แล้วกระซิบบอกเสียงเบา“เดี๋ยวข้าจะทำให้ดูว่าเป็นเมียข้ามันดียังไง”“อื้ออ ลุงอย่าจับ..” ถึงปากจะร้องห้าม แต่สัมผัสจากผีร้ายทำให้เธอรู้สึกวูบวาบอย่างไม่เคยเป็น ฝ่ามือหนาแถมยังหยาบกร้านบีบขยำเนินนางเข้าเต็มรักเนินสาวอวบอูมนุ่มเต็มฝ่ามือยิ่งบีบยิ่งน่ามั่นเขี้ยว คนเจ้าเล่ห์กรีดกรายปลายนิ้วยางลงตรงร่องสาวสำรวจความสาวที่ปิดสนิท“เอ๊ะ! ลุง!” พุดซ้อนสะดุ้งเฮือกเมื่อนิ้วเรียวยาวกรีดลงตรงกลีบร่องสะกิดผ่านติ่งเล็กๆ ที่ไว้ต่อความรู้สึกซ้ำๆ ความรู้สึกวูบวาบแปลกใหม่ ทำให้เธอไม่ขัดขืนผีร้ายซ้ำยังรู้สึกวางใจทิ้งตัวลงพิงแผงอกปล่อยให้อีกฝ่ายเล่นกับร่างกายของตัวเองตามใจพอเห็นเด็กสาวไม่มีท่าทีขัดขืน ผีร้ายเริ่มรุกล้ำกดแทรกปลายนิ้วเข้าไปในถ้ำแคบอย่างสำรวจ ร่องสาวปิดสนิทบีดรัดปลายนิ้วยาวจนแน่น เด็กสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมรุ

“ลุงอยู่ไหน ลุงผีลุงจะหายไปแบบไม่ได้นะ” พุดซ้อนร้องเรียกผีร้ายไม่หยุด ในใจนึกตระหนักกลัวว่าเธอจะไม่ได้เจอเขาอีก“ฮือๆ ลุง ลุงผีอยู่ไหน ลุงอย่าหายไปแบบนี้สิ พุดใจคอไม่ดี ลุงออกมา ออกมาหาพุดเดี๋ยวนี้ได้ยินไหม ฮือๆ” พุดซ้อนเดินร้องไห้ปัดป่ายเรียกหาผีร้ายไม่หยุดในใจนึกโกรธโทษตัวเองที่ไม่ได้สนใจถามไถ่อีกฝ่าย ทั้งที่เขาคอยช่วยเหลือเธออยู่หลายครั้ง แม้กระทั่งชื่อของเขาเธอก็ยังไม่รู้ พุดซ้อนเดินร้องไห้มองหาอีกคน จนไม่ทันระวังว่าขาข้างหนึ่งของเธอกำลังก้าวตกลงไปน้ำคืนนี้เป็นคืนที่ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และโลกโคจรมาอยู่ในแนวเดียวกัน หรือที่เรียกกันว่า คืนน้ำเกิด น้ำจะขึ้นสูงสุดทั้งสองด้าน ทำให้น้ำในคลองขึ้นสูงและไหลเชี่ยวกราก หากตกลงไปตอนนี้จะถูกกระแสน้ำพัดพาจมหายไปได้“พุดซ้อนระวัง!” แรมที่ไม่ได้ไปไหนไกลเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง แต่พลังที่เหลือน้อยนิดทำให้เขาปรากฏร่างให้พุดซ้อนเห็นไม่ได้ร่างแหน่งน้อยซวนเซเสียหลักใกล้ตกน้ำ แรมใช้พลังทั้งหมดที่เหลือฉุดดึงร่างพุดซ้อนกลับมาได้ทัน“ว๊ายย!..”แรงฉุดรั้งทำร่างบางล้มกระแทกลงกับพื้นไม้ พุดซ้อนหลับตาปี๋คิดว่าตัวเองคงจะเจ็บตัวหนักแต่เปล่าเลย พุดซ้อนลืมตาขึ้น

หลังจากบุญส่งรอดชีวิตในวันนั้น เขาก็มั่นพายเรือมาดูที่ศาลาท่าน้ำ บ้านไม้หลังใหญ่ริมน้ำไร้คนอยู่อาศัยทุกคนที่เขารู้จักต่างพากันพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าบ้านหลังมีผีแต่บุญส่งที่มีสัมผัสพิเศษมาตั้งแต่เด็กหาได้กลัวเกรง ด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าบ้านหลังนี้มีประวัติความเป็นมายังไง คนถึงได้ร่ำลือกันนัก บุญส่งพายเรือเข้ามาสำรวจรอบๆ บ้านทุกวันจนเจอเข้ากับบางอย่างที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลจากศาลาท่าน้ำสมุดบันทึกสีดำกระด่างห่อด้วยผ้าขาวม้าเนื้อความข้างในเขียนด้วยตัวอักขระขอม หากคนที่ไม่ได้ร่ำเรียนทางนี้มาโดยเฉพาะจะอ่านไม่ได้ความแต่ไม่ใช่กับบุญส่งแรมที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกลตกตะลึงเมื่อบุญส่งสวดคาถาอาคมที่เขาเป็นคนจดเองกับมือได้“เอาของข้าคืนมา!” แรมปรากฏกายทวงบันทึกวิชาคืนบันทึกนั้นเป็นคาถาอาคมที่เขาได้ร่ำเรียนมาจากอาจารย์คง แต่บุญส่งกลับยึกยัก นอกจากจะไม่ตกใจที่เขาเป็นผีแล้วบุญส่งยังไม่มีทีท่าหวาดกลัวเขาเลยสักนิด“ยอมออกมาแล้วหรือ ท่านอาจารย์”“กูไม่เคยรับมึงเป็นศิษย์ เอาบันทึกของกูคืนมา” ไอ้นี่มันน่านัก ข้าน่าจะปล่อยให้ตายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด แรมทวงของคืนอีกครั้ง“ข้าเป็นคนเจอ

หลายวันมานี้อาการป่วยของอุษายังไม่มีทีท่าจะดีขึ้น พุดซ้อนต้องอยู่ดูแลอย่างใกล้ชิด“ป้าษา ลุกมากินข้าวหน่อย พุดทำข้าวต้มมาให้กำลังอุ่นๆ” พุดซ้อนเรียกอุษาหลายวันมานี้ป้าเธอกินข้าวได้นอนลงอย่างเห็นได้ชัด แถมยังไม่ยอมลุกเดินเหินไปไหนได้แต่นอนนิ่งอยู่บนเตียงทั้งวัน ไม่ต่างจากคนทุพลภาพพุดซ้อนวางถาดข้าวต้มไว้ตรงโต๊ะหัวเตียง เข้าพยุงอุษาให้ลุกขึ้นนั่งทานข้าว แต่พอสัมผัสโดนตัวอุษาพุดซ้อนก็ใจหล่นตุบ ผิวเนื้อของอุษาเย็นเฉียบ ดวงตาเบิกโพล่ง แขนขาแข็งทื่อไม่ต่างจากซากศพ“ป้าษา! ป้าเป็นอะไร! ป้าตอบพุดสิ ป้าษาฮือๆ ป้าอย่าเป็นอะไรไปนะ” พุดซ้อนร้องไห้โฮลนลานเสียขวัญ มือไม้สั่นเทาทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะตั้งสติยกนิ้วมือขึ้นอั่งจมูกลมหายใจป้าแผ่วเบาจนสัมผัสได้ป้าษายังหายใจอยู่ แต่ทำไมป้าถึงนอนตัวแข็งทื่อแบบนี้ไปได้...มือเล็กบีบนวดตามเนื้อตัวคนเป็นป้าหวังให้ป้าเธอตื่นคืนสติแต่เหมือนจะไม่ได้ผล อุษายังนอนนิ่งดวงตาเบิกโพล่งราวกับถูกสะกด ยิ่งทำให้พุดซ้อนปล่อยโฮออกมาอย่างขวัญเสีย ชีวิตเธอเหลือแค่อุษาเพียงคนเดียว ถ้าหากป้าเธอเป็นอะไรไปแล้วเธอจะอยู่ยังไงเสียงร้องไห้ของพุดซ้อนดังแว่วลงไปถึงหูคนที่ท่าน้ำ..“ยัยเ

“รำเพย! มึงจะบอกได้ยังว่ามึงเอาอะไรให้เฮียกิน เฮียถึงได้เป็นแบบนี้” หญิงสาววัยสี่สิบปลายๆชี้นิ้วไปที่ชายสูงวัยที่นั่งซึมตาลอยอยู่บนเก้าอี้โยก“ฉันไม่ได้เอาอะไรให้เฮียกินเลยนะจ๊ะพี่นิด”บ้านหลังใหญ่ริมคลองของ โกศล เถ้าแก่โรงสีและเจ้าของตลาดกลางหมู่บ้าน โถงกลางบ้านกลายเป็นที่สอบสวนหาสาเหตุการล้มป่วยกะทันหันของประมุขในบ้านนิตยา เมียแต่งของโกศลพุ่งเป้าไปที่ รำเพย อดีตเสมียนโรงสีที่ไต่เต้าขึ้นมาเป็นเมียของโกศลอีกคนรำเพย เข้ามาทำงานในตำแหน่งเสมียนของโรงสี มีหน้าที่ทำบัญชีโรงสีส่งให้โกศล รำเพยเป็นคนซื่อสัตย์ตั้งใจทำงาน หน้าตาก็พอไปวัดไปวาไม่ถึงขั้นสะสวยมาก แต่ด้วยความขยันขันแข็งและซื่อสัตย์ทำให้โกศลนึกเอ็นดูขึ้นมา ทั้งสองมีความรู้สึกดีๆให้กันจนกระทั่งตั้งรำเพยตั้งท้องโกศลพารำเพยเข้ามาอยู่ในบ้านในฐานะเมียอีกคน นิตยาซึ่งเพิ่งคลอดลูกชายออกมาออกอาการไม่พอใจ คิดว่ารำเพยปล่อยตัวท้องเพื่อจับโกศลไม่นานรำเพยก็คลอดลูกชายให้โกศลอีกคน เถ้าแก่โรงสีมีความสุขมากที่เมียทั้งสองมีลูกชายจะได้ช่วยกันดูแลกิจการทั้งโรงสีและตลาด แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่หวังเมื่อโกศลเกิดล้มป่วยขั้นมา“ไม่ใช่มึงแล้วจะเป็นใ

“จัน..”จันที่ทำกับข้าวอยู่ในครัวได้ยินเสียงเรียก เธอมองหาที่มาของเสียงก่อนจะเจอคนตัวโตนั่งก้มหลบแอบอยู่ตรงพุ่มไม้ตรงประตูครัว“ไอ้แรม! เอ็งมาได้ยังไง”“ข้าคิดถึงเอ็ง”ตั้งแต่คืนนั้นจันกับแรมก็แอบมีอะไรกันอยู่บ่อยครั้ง โดยใช้ศาลาท่าน้ำเป็นจุดนัดพบ ทุกคืนแรมจะพายเรือมาแอบหลบรอจันลงมา ก่อนที่ทั้งสองจะบรรเลงเพลงสวาทกันจนย้ำรุ่ง ทั้งๆที่ยังรามนอนหลับอยู่บนบ้าน“แต่เอ็งจะโผล่มาแบบนี้ไม่ได้ วันนี้ผัวข้ายังไม่ออกไปเก็บค่าเช่าที่ตลาด ถ้าเกิดตื่นมาเจอเอ็งเข้ามันจะเป็นเรือง” จันกระซิบกระซาบบอกคนหัวดื้อ ที่วันนี้อาจหาญถึงขั้นเข้ามาหาเธอถึงในบ้าน“เมื่อวานเอ็งเอาใบชาที่ข้าให้ ให้มันกินหรือเปล่า”จันพยักหน้ารับ เพราะอยากใช้เวลาอยู่กับจันให้นานขึ้น แรมจึงหาสมุนไพรที่ออกฤทธิ์ง่วงซึมให้จันเอาไปชงให้รามกิน ทำให้รามนอนหลับสนิทไม่ตื่นขึ้นมาขัดความสุขของเขา“งั้นวันนี้กว่ามันจะตื่น ตะวันก็คงตรงหัว”“หมายความว่ายังไงไอ้แรม เอ็งเอาอะไรมาให้ผัวข้ากิน” จันตกใจกลัวว่าสิ่งที่แรมเอามาให้จะเป็นยาพิษ“คำก็ผัวสองคำก็ผัว มันเป็นผัวเอ็งคนเดียวงั้นซิ แล้วข้าล่ะ” แรมตัดพ้อ ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าจันไม่เคยรู้สึกอะไรกับต