Novel-novel oleh 14_ชนิสรา กัญญาโพธิ์

เช้านี้เหล่าอาจารย์และนักศึกษาได้พากันมารับประทานอาหารเช้าที่ข้างนอก ทุกคนได้นั่งรถตู้ที่ได้เช่ามา อาจารย์นั่งมาด้วยกัน เหล่านิสิตนั่งมาอีกคัน อาจารย์กานติมาแต่งกายมาเซ็กซี่เป็นพิเศษ เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวสีขาวและกางเกงยีนขาสั้น แต่งหน้าจัดจ้านเฉกเช่นเคย " โอวัลตินร้อนมั้ยคะปวีร์ กานต์จำได้ว่าเมื่อก่อนคุณชอบกินตอนเช้า"อาจารย์กานติมาเคียงคอไปถามอย่างรู้ใจ บรรดาคนที่อยู่แถวนั้นต่างมองตากันอย่างเคอะเขิน ทุกคนแอบเชียร์ให้ทั้งคู่คบกัน" ขอผ่านครับ ผมไม่กินน้ำตาลช่วงนี้ "ไม่ใช่อะไรหรอก เพื่อนหมอของเขาแนะนำว่างดน้ำตาลได้จะดีที่สุด เพราะน้ำตาลเป็นอาหารที่ทำให้คนหน้าแก่ " เหรอคะ รักสุขภาพจังนะคะ "เธอยิ้มหวานประจบ รอยยิ้มของเธอหวานหยดเป็นพิเศษ " เทียนหอมจะเอาอะไรไหม เดี๋ยวเราไปสั่งให้ "นักศึกษาหนุ่มนามว่าแสตมป์เดินมาถามเทียนหอมด้วยน้ำเสียงที่ไม่เบานัก เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีมาก ผิวขาว หุ่นนักกีฬา เขาเป็นนักบาสฝันใจสาวๆ แสตมป์เป็นลูกของพี่สาวอาจารย์กานติมา เขาถึงได้มีโอกาสมาช่วยงานด้วย " เทียนสั่งมาแล้วค่ะ "เธอยิ้มน้อยๆ แววตาอ่อนละมุน" แหม แสตมป์จ๊ะ น้านั่งอยู่ตรงนี้เอง ไม่คิดจะช่วยน้าบ

ร่างบางถูกดึงเข้าไปปะทะร่างหนาของบุรุษที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ มือใหญ่หนายังคงปิดปากเธอไว้" เงียบก่อน แล้วฉันจะปล่อยมือ "เสียงคุ้นหูกระซิบข้างใบหู หญิงสาวแหงนหน้าขึ้นมองจึงได้สบตากับดวงตาที่แสนคุ้นเคย เธอจึงรีบพยักหน้าเป็นการตอบตกลง" อาจารย์เล่นบ้าอะไรเนี่ย ตกใจเกือบช๊อคตาย "เธอสะบัดมือเขาออก ตะคอกถามอย่างไม่พอใจ ดวงตาคู่สวยมองเขาอย่างอาฆาต ผิดกับคนตรงหน้าที่ยืนมองเธอด้วยความขบขัน" ฉันกำลังเดินกลับที่พัก เห็นเธอเดินกลับเลยเดินตาม แล้วจากนั้นเธอก็วิ่ง ฉันเลยอยากรู้เธอวิ่งหนีฉันทำไม "น้ำเสียงไม่ได้รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไป " ฉันนึกว่าเป็นคนโรคจิตเดินตามนะสิ "เธอบอกอย่างไม่สบอารมณ์ ผิดกับเขาที่ดูอารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้" ก็ในเมื่อรู้ว่าอันตรายแล้วยังจะเดินกลับคนเดียว ทำไม่กลับให้เร็วกว่านี้ "เขาเอ็ดเสียงขุ่น มองเธอราวกับเด็กไปแอบทำผิดมา" ช่างมันเหอะ ขี้เกียจอธิบาย "หญิงสาวไหวไหล่ทำท่าไม่อยากจะพูดต่อ เธอหมุนตัวเดินกลับไม่สนใจจะยืนคุยกับเขาต่อ เธอรู้สึกหงุดหงิดเมื่อนึกถึงเรื่องที่อาจารย์กานติมาได้เล่าก่อนหน้า ทั้งๆที่มันไม่ใช่กงการอะไรของเธอสักนิด " เดี๋ยวคุยกันก่อน "อาจารย์ปว

เทียนหอมเดินมาสมทบบ้านพักที่มีสระน้ำ เธอมาถึงเป็นคนสุดท้ายเพราะเผลอหลับจนลืมเวลา หญิงสาวเดินไปนั่งข้างพิจิตรา ซึ่งอีกฝ่ายกำลังนั่งหัวเราะกับเรื่องเล่าตลกของอาจารย์กานติมาที่กำลังเล่ากันอย่างออกรส " อ้าวเทียนมาเลทจังนะ "อาจารย์กานติมาติอย่างไม่จริงจัง ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์" ขอโทษทีค่ะ แล้วนี้คุยอะไรกันอยู่คะ เสียงหัวเราะลั่นเชียว "เทียนหอมถามขณะที่นำน้ำโค้กขึ้นมาดื่ม เธอไม่แตะต้องแอลกอฮอล์เลย " คุยกันเรื่องตอนสาวๆนะจ๊ะ "อาจารย์กานติมาเอ่ยขึ้น ขณะหันไปสบตาอาจารย์ผู้หญิงอีกคนที่มาทำงานด้วย" แหม ตอนนี้ก็ยังสาวและสวยนะคะ "หนึ่งในนิสิตผู้หญิงกล่าวเยินยอ ทำเอาอาจารย์กานติมายิ้มไม่หุบ" ไหนๆก็พูดถึงเรื่องตอนสาวๆแล้ว เธอเล่าตอนที่อาจารย์ปวีร์เคยจีบเธอหน่อยสิ "อาจารย์เกตุแก้วใช้ข้อศอกกระทุ้งอย่างสนใจอยากรู้ เธอกระซิบเสียงเบาในขณะที่กวาดตาหาอาจารย์ปวีร์ว่าอยู่แถวนี้หรือเปล่า" จะดีเหรอ อาจารย์ปวีร์รู้เข้าโกรธแน่ "อาจารย์กานติมามีท่าทีกระดากอาย " เล่าหน่อยค่ะ อยากรู้เหมือนกัน "" เล่าหน่อยอาจารย์กานต์ อาจารย์ปวีร์ไม่ได้อยู่แถวนี้ "บรรดานักศึกษาต่างส่งเสียงเชียร์ให

" มาแค่ 3 วัน แกเตรียมชุดเหมือนกับมา 3 อาทิตย์นะจิ๊บ" เทียนหอมมองเพื่อนตาโตเมื่อเห็นกระเป๋าสัมภาระที่เพื่อนขนมา มันเยอะมากจนแทบเหมือนคนกำลังย้ายบ้านมากกว่าทั้งคู่ได้นอนพักห้องเดียวกัน เทียนหอมยืนคุยงานกับเพื่อนๆที่มาด้วยกันที่ห้องรับแขก ในขณะพิจิตราเดินเข้าห้องมาก่อนเลยได้จัดห้องก่อน ตู้เก็บเสื้อผ้าและโต๊ะกระจกเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ของพิจิตราทั้งนั้น " ก็ใช่นะสิ ฉันจะอยู่ต่ออีกหลังจบงานนี้ "พิจิตรกระซิบเสียงใส ดวงตาแพรวพราว ริมฝีปากเผยรอยยิ้มซุกซน" ที่บ้านยอมให้อยู่เหรอ "เทียนหอมเอียงคอถามอย่างใคร่รู้ ที่บ้านเพื่อนสาวเคร่งครัดจะตายไป ไม่น่าจะปล่อยให้ลูกสาวเที่ยวเล่นนานแน่" ทำไมจะไม่ยอม ก็ฉันบอกว่ามากับเทียนไง "เธอเฉลยอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าเต็มใบด้วยรอยยิ้มอวดดี" หึ โกหกใส่ฉันเฉย ฉันอยู่แค่สามวันจ๊ะ "หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธ โบกมือเป็นพัลวัน" รู้ไงเลยชวนนาธานมาด้วย อิอิ "พิจิตราพูดอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าน่ารักแดงซ่านขึ้นทันที เธอไม่เคยได้อยู่กับแฟนหนุ่มตามลำพังแบบนี้มาก่อน เมื่อมีโอกาสเธอจึงรีบฉวยโอกาสนี้ไว้" อ้าว แล้วนาธานจะมาวันไหน "เทียนหอมถามในขณะที่จะเอากระเป๋าออกมาจัด

ปวีร์เดินออกมาจากห้องพักโดยปล่อยให้หญิงสาวจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จก่อน" ผมจัดการพามันไปส่งโรงพยาบาลแล้วครับเจ้านาย "ชายหนุ่มอายุสามสิบต้นๆ ผิวค่อนข้างคล้ำใบหน้าค่อนข้างดุ แต่หน้าตาคมเข้มดูดี ปราชญ์ลูกน้องคนสนิทของปวีร์รีบรายงานเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มเดินออกมา เขาได้รอเจ้านายอยู่ข้างนอกตั้งแต่จัดการตัวปัญหาจบ" อาการมันเป็นยังไง "น้ำเสียงทุ้มต่ำแสดงถึงความไม่พอใจ" น่าจะซี่โครงหักและต้องนอนให้น้ำเกลืออีกนานครับ มันคงจะไปทำเรื่องชั่วๆ ไม่ได้อีกนาน "เขาเน้นเสียงเข้ม คำตอบทำเอาคนฟังถึงกับลอบยิ้มอย่างพึงพอใจ ใบหน้าหล่อฉายแววความสาแก่ใจ ความจริงเขาอยากจะให้มันตายๆ ไปด้วยซ้ำ " เออ ดีมาก ตั้งแต่ต่อไปนี้ จัดคนให้ดูคุณเทียนหอมตลอด 24 ชม.นะ "ปวีร์กำชับลูกน้องเสียงเข้ม ดวงตาสีดำสนิทดูน่ากลัวยิ่งนัก เขาไม่อยากจะคิดถ้าเขาและลูกน้องมาช้าว่านี้สักนิดหญิงสาวจะโดนอะไรมากกว่านี้ หากเธอเป็นอะไรไปเขาคงรู้สึกผิดมาก อีกอย่างเขาก็โกรธเธอไม่ลง เธอยังคงเด็กและอ่อนต่อโลกเป็นอย่างมาก" ครับ ผมจะดูให้ดีขึ้นกว่านี้ครับ "ลูกน้องพยักหน้ารับคำ เขารับรู้ถึงความไม่สบายใจของเจ้านายเป็นอย่างดี เขาทำงานติดตามปวีร์มา

วสันต์อุ้มร่างบางมายังโรงแรมม่านรูดไม่ไกลจากร้านเหล้าเท่าไหร่นัก อิศเรศไม่ได้ตามมาด้วยเนื่องจากไม่อยากให้ณดานันท์เกิดความไม่พอใจเขาบรรจงวางร่างเนียนนุ่มลงบนเตียงกว้าง " วาสนากูจริงๆ "วสันต์กล่าวพลางเอามือลูบปากอย่างย่ามใจ ชายหนุ่มถอดเสื้อออก จากนั้นเขาเดินไปตั้งกล้องที่ปลายเตียงเพื่ออัดวิดีโอการกระทำที่กำลังจะเกิดขึ้น เขามองดวงหน้างามหมดจดด้วยความหลงใหล ไม่คิดเลยว่าอะไรๆจะง่ายขนาดนี้ เขากำลังจะได้เชยชมผู้หญิงแสนสวยคนนี้ เขาลงมือถอดเสื้อและกางเกงยีนของเธอออกด้วยความชำนาญการ " ทำไมเนื้อตัวหอมขนาดนี้ เป็นนางฟ้าหรือไง "เขาสูดดมกลิ่นกายหญิงสาวเหมือนคนโรคจิต ไม่ทันจะได้ทำอะไร เสียงประตูโครมคราม ตามมาด้วยกลุ่มชายแปลกหน้า 4 คน พังประตูเข้ามา" มึงทำอะไรเทียน ไอ้สวะ "หนึ่งในนั้นปรี่เข้ามากระชากวสันต์จนตัวลอย ก่อนจะตะบันหมัดใส่หน้าเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าของชายแปลกหน้าดูน่ากลัวราวมัจจุราชที่จะเอาวิญญาณจากเขา ส่วนผู้ชายที่เหลือช่วยกันกระทืบวสันต์จนเขาไม่มีโอกาสจะได้ตอบโต้ใดใด" ปล่อยผมนะ ผมยังไม่ได้ทำอะไรมันเลย "วสันต์ยกมือไหว้อ้อนวอนขอชีวิต ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยเลือดแดงฉาน ใบหน้าบูด