Novels by 14_ชนิสรา กัญญาโพธิ์

วันนี้เป็นวันที่ผลสอบกลางเทอมของวิชาอาจารย์ปวีร์ออก ทุกคนต้องไปดูคะแนนกันที่หน้าห้องทำงานของเขา เพราะหากมีใครมีข้อสงสัยจะได้ถามเขาให้จบเสียตอนนั้นเทียนหอมเดินไปดูผลคะแนนด้วยความมั่นใจ ผิดกับพิจิตราที่เดินคอตกไป เพราะเทียนหอมเป็นคนหัวดีหากอะไรที่เธอมีความตั้งใจ เธอมักจะทำมันออกมาได้ดี คะแนนเต็ม 50 หญิงสาวมั่นใจว่าอย่างน้อยเธอต้องได้ 40 เพราะคำตอบทุกข้อเธอตอบได้หมดหญิงสาวมองกลุ่มเพื่อนในคลาสที่ทุกคนมีสีหน้าที่ค่อนข้างโล่งใจ ทุกคนผ่านกันทั้งสิ้นแม้จะมีคะแนนผ่านกันไม่มากนัก ส่วนมากก็จะได้ 25 26 ไม่เกิน 30 ในคะแนนเต็ม 50" ไหนไหนผลสอบฉันนะ นี่ไง ว้าวผ่านด้วยแหละ "พิจิตรากระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ เธอมีสีหน้าที่สดชื่นอย่างเห็นได้ชัด คราวแรกเธอคิดว่าเธอไม่ผ่านอย่างแน่นอน" ทำไมได้คะแนนเต็มเหรอถึงดีใจขนาดนั้น"เทียนหอมแซวเพื่อนที่กำลังยิ้มเหมือนคนถูกลอตเตอรี่" ได้ตั้ง 30 คะแนนแก แค่นี้ก็เยอะแล้ว ฟลุคจังว่ะนึกว่าจะไม่ผ่านซะแล้ว "พิจิตราพูดอย่างอารมณ์ดี ดวงตาเป็นประกาย " ดีใจด้วยจ้า ไม่ต้องเรียนซ้ำคลาสแล้ว "เทียนหอมกล่าวยินดีกับเพื่อนอย่างจริงใจ จากนั้นหญิงสาวได้เดินเข้ามาดูคะแนนของตัวเอง "

ตอนนี้ก็เฉกเช่นเคย เทียนหอมทำงานเสร็จเกือบเช้า ทำให้เธออดหลับอดนอนและตื่นขึ้นมาเรียนไม่ไหว และคาบเรียนของอาจารย์ปวีร์ก็เช้ามากอีกด้วย " คุณพิจิตรา รบกวนช่วยแจ้งคุณเทียนหอมด้วย ถ้าคาบหน้าหรือคาบต่อๆไปไม่เข้าเรียนให้ตรงเวลา ผมจะไม่ให้ผ่านรายวิชานี้ "อาจารย์ปวีร์กล่าวเสียงเข้ม ในขณะที่กำลังเลิกคลาสเรียน เขาเรียกให้พิจิตรามาคุยด้วย " ได้ค่ะอาจารย์ หนูจะแจ้งเทียนหอมให้นะคะ "พิจิตรารับคำด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก " แล้วก็ฝากบอกเพื่อนคุณด้วยว่าให้ส่งงานย้อนหลังทั้งหมดภายในอาทิตย์นี้ที่ห้องทำงานผม "เขาย้ำเสียงห้วน กล่าวจบเขาก็เดินออกจากห้องเรียนไป ทิ้งให้พิจิตรายืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่ ตั้งแต่เรียนมาเธอไม่เคยเห็นอาจารย์คนไหนดุเท่าอาจารย์คนนี้เลย เทียนหอมก็เหอะไหนว่าเธอมีจะตั้งใจเรียนแล้ว ยังมีปัญหาอีกจนได้ อาจารย์คนนี้เหมือนจะไม่ธรรมดาเลย " ยัยเทียนงานเข้าแล้วค่ะ "เมื่ออยู่คนเดียวพิจิตรารีบโทรแจ้งเพื่อนรักทันที พอได้ฟังเสียงเทียนหอม พิจิตราได้แต่มองบนเพราะเหมือนว่าอีกฝ่ายเพิ่งจะตื่น น้ำเสียงยังงัวเงีย เธอจึงตัดสินใจเดินทางไปแจ้งเพื่อนรักที่คอนโดเลยดีกว่า ภายในเวลา 2 วัน เทียนหอมใช้เวลาว่

เทียนหอมยืนกดกริ่งที่หน้าบ้านอยู่นาน แต่เธอก็ไม่เห็นแม่บ้านมาเปิดประตูให้สักที" หายไปไหนกันนะ "เทียนหอมยกมือท้าวสะเอวในขณะที่ใบหน้าสวยบึ้งตึงอย่างอารมณ์เสียหญิงสาวกดซ้ำไปอีกหลายๆครั้ง" ใครนักหนาวะ"เสียงห้าวห้วนของผู้ชายแปลกหน้าดังมาจากในบ้าน เขาเดินปึงปังออกมาอย่างหัวเสีย คล้ายกับจะมาเอาเรื่องคนที่มากดกริ่งประตู" นายเป็นใคร "เมื่อประตูเปิดออก เทียนหอมมองหน้าคนตรงหน้าอย่างแปลกใจ เธอไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อน ชายหนุ่มรูปร่างสูงผอม ผิวขาว ตาตี่ หน้าตาค่อนข้างดี ผมของเขาดูยุ่งเหยิงเหมือนคนเพิ่งตื่นจากนอน เทียนหอมขมวดคิ้วยังไม่สบอารมณ์ทันทีผิดกับชายแปลกหน้า ที่เมื่อเห็นหน้าเธอเขากลับยิ้มหวานทันที ทั้งที่ก่อนหน้าใบหน้าเขายังคงบึ้งตึงอยู่ เพราะเสียอารมณ์ที่เธอมารบกวนเวลานอนของเขา" อ๋อ ผมเป็นแฟนของลูกสาวเจ้าของบ้านหลังนี้ แล้วคุณล่ะเป็นใคร "บอกพลางกอดอก ใช้สายตาสำรวจเรือนร่างของเทียนหอมตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มพรายด้วยความชอบใจ" ฉันเป็นลูกสาวของคุณณดล แล้วป้าแม่บ้านไปไหนกันหมดล่ะ "เธอกอดอกถามเช่นกัน ใช้สายตาจ้องเขาเขม็งอย่างไม่ยอมแพ้" ณดาคงให้ไปซื้อเหล้าน่ะ "เขากล่าวเสียงนุ่ม ผิ

4 ปีต่อมาเทียนหอมในวัย 22 ปี เธอเติบโตมาเป็นสาวสวยสะพรั่งงามหมดจด รูปร่างดี ผิวพรรณดี มีแต่บรรดาหนุ่มๆมารุมจีบรุมล้อม แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรใครเป็นพิเศษ เพราะเธอต้องแต่งงานหลังเรียนจบกับผู้ชายที่เธอไม่เคยเห็นหน้า เธอได้แต่ปลงตกกับเรื่องการที่จะชอบใครเสียแล้ว เพราะถือเป็นเรื่องต้องห้ามสำหรับเธอ ตอนนี้เธอทำได้แค่เพียงใช้ชีวิตวัยรุ่นให้คุ้มที่สุด ตามที่บิดาบุญธรรมได้ขอมาอีกทั้งหญิงสาวก็ยังทราบอีกกว่า เงินทุกบาททุกสตางค์ที่เธอใช้อยู่ในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นค่าขนม ค่าเทอม ค่าเสื้อผ้า ล้วนแต่เป็นเงินของอาก้องเป็นคนออกให้ทั้งสิ้น เพราะณดลแทบจะไม่มีเงินเหลืออยู่เลย มีแต่หนี้ภาระก้อนโต จึงให้อาก้องเป็นคนจัดการส่งเสียเธอทั้งหมด" เทียน จิ๊บได้ยินมาว่าเทอมนี้จะมีอาจารย์คนใหม่มาสอน ได้ข่าวว่าอาจารย์สอนพิเศษคนนี้หล่อมาก "พิจิตรากระซิบเทียนหอมได้ยินกันแค่สองคน เธอมีท่าทีดี๊ด๊าจนน่าหมั่นไส้ ในขณะที่ทั้งคู่นั่งรออาจารย์คนใหม่มาสอน " หล่อแล้วไงล่ะ จิ๊บมีแฟนแล้ว "เทียนหอมหัวเราะอย่างชอบใจเมื่อเห็นเพื่อนหน้าหงอย อีกทั้งแฟนของพิจิตรายังขี้หึงมากเสียด้วย" โอ๊ยจิ๊บแค่มองก็พอ แต่ที่บอกน่ะเพราะว่าจิ๊บคิดว

เทียนหอมเดินเข้ามาหาบิดาบุญธรรมที่ห้องทำงานของเขา เธอรู้ว่าที่นี่จะเป็นที่เดียวที่บิดาชอบมาอยู่ในเวลาที่เขาไม่สบายใจ หญิงสาวเห็นสภาพของบิดา เธออดที่จะเป็นห่วงเขาไม่ได้ ระยะหลังมานี้เขาดูเครียดมาก ไม่ร่าเริงเหมือนเก่าณดลกำลังนั่งมองออกไปข้างนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ใบหน้าของเขามีริ้วรอยแห่งความเคร่งเครียดและวิตกกังวล พักหลังมานี้ชีวิตเขาเจอแต่ปัญหาค่อนข้างหนักมากเอาการ" คิดอะไรอยู่คะ คุณพ่อ"เทียนหอมถามขึ้นอย่างเป็นห่วง ผู้เป็นบิดาหันมามองหน้าบุตรสาวบุญธรรม ก่อนจะถอนหายใจอย่างลำบากใจ" พ่อทำให้ลูกลำบากใจไหมเทียน"ใบหน้าของเขาดูทุกข์ตรม แต่กระนั้นก็มีร่องรอยแห่งความใจดีเหมือนเคย" อย่าคิดมากเลยค่ะคุณพ่อ หนูเชื่อว่าคุณพ่อมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้หนูค่ะ "เธอเดินไปกุมมือบิดาด้วยความรัก ดวงตาสดใสมองตาเขาอย่างเข้าใจ ณดลยิ้มให้เธออย่างละอายใจ ใจจริงเขาก็ไม่อยากทำอย่างนี้ แต่น้องชายต่างมารดาเป็นคนเสนอเขาขึ้นมา เขาก็ลองใคร่ครวญดูแล้ว เขาคิดว่ามันก็ดี แต่กลัวว่าเทียนหอมจะไม่เห็นดีด้วย" ขอบใจมากนะลูก "ใบหน้าสง่างามของเขาดูเหมือนจะนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย " เทียนจะมาบอกคุณพ่อว่าอย่าคิดมากนะคะ เทียนอ

" หนูเทียนอย่าเพิ่งมีแฟนนะลูก "ชายสูงวัยกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก ในขณะที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารอยู่ ดวงตาทั้งสองของเขาเหม่อลอย " ค่ะคุณพ่อ ว่าแต่ทำไมเหรอคะ "เทียนหอมรับคำแต่ก็ยังมีความสงสัย สาวน้อยแสนสวยวัย 18 ปีเศษ มองบิดาบุญธรรมด้วยแววตาใสซื่ออย่างรอคอยคำตอบ" ก็พ่อจะให้เธอแต่งงานกับอาก้องหลังเธอเรียนจบนะสิ "ณดานันท์ตอบแทนด้วยน้ำเสียงสูงปรี๊ด ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแฝงแววเสียดสีอันแสนคุ้นตา ที่เธอรู้ก็เพราะว่าเธอแอบได้ยินบิดาคุยกันเมื่อวันก่อน " น้องชายคุณพ่อเหรอคะ "หากแต่เทียนหอมไม่ได้สนใจคำพูดของอีกฝ่าย เธอหันไปถามบิดาบุญธรรมเพื่อความแน่ใจ ดวงหน้างามหมดจดของเธอซีดเผือด" ใช่ลูก เทียนทำเพื่อพ่อได้มั้ยลูก "ณดลตอบด้วยสีหน้ารู้สึกผิดและละอายแก่ใจ " ถ้าคุณพ่อขอ เทียนก็ทำให้ได้ค่ะ "เทียนหอมยิ้มพรายด้วยความไร้เดียงสา ณดลคลี่ยิ้มบางๆและมองเธอด้วยสายตาอ่อนละมุน เขารู้สึกผิดต่อบุตรบุญธรรมมาก แต่ก็คิดว่านี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว " แหม ลูกสาวที่แสนดี "ณดานันท์ลากเสียงยาว เธอไม่ค่อยชอบเทียนหอมเท่าไหร่นัก" เงียบไปเถอะ ณดา "ผู้เป็นบิดาหันไปเอ็ดบุตรสาวแท้ๆเบาๆ ดวงตาขุ่นเคือง