Novels by apinya8494

ตั้งแต่ได้รับจดหมาย...เตชินท์ก็แทบไม่ได้พูดอะไรอีกกระดาษแผ่นนั้นถูกวางอยู่บนโต๊ะทำงาน"ถ้าอยากช่วยพาขวัญ...มาหาฉันคนเดียว"เขานั่งมองข้อความอยู่นานสิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่การที่อรพรรณกลับมาแต่เป็นการที่เธอรู้จักพาขวัญมากเกินไปรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนและรู้ว่าเขาจะยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ"คิดอะไรอยู่คะ?"เสียงหวานดังขึ้นจากหน้าประตูเตชินท์รีบเก็บจดหมาย"ไม่มีอะไร"พาขวัญเดินเข้ามาเธอมองเขานิ่ง ๆ"คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ"เตชินท์ถอนหายใจ"ขวัญ...""มีอะไร?"เขาเงียบสุดท้ายจึงยื่นจดหมายให้เธอพาขวัญอ่านจบ สีหน้าก็เปลี่ยนไป"คุณจะไปจริง ๆ เหรอ?""ใช่""คนเดียว?""ใช่"พาขวัญส่ายหน้า"ไม่ได้""มันบอกให้ฉันไปคนเดียว""แล้วคุณก็จะเชื่อ?""ถ้าฉันไม่ไป..."เตชินท์มองเธอ"เธออาจเป็นอะไร"พาขวัญเม้มริมฝีปาก"แล้วถ้าคุณเป็นอะไรล่ะ?"คำถามนั้นทำให้เขาเงียบเธอพูดต่อ"คุณคิดว่าฉันจะอยู่เฉย ๆ ได้เหรอ?"เตชินท์ยิ้มบาง ๆ"เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงไม่อยากให้เธอไปด้วย""แต่ฉันจะไป""ขวัญ...""ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ"เธอมองเขาตรง ๆ"ถ้าคุณกำลังจะเดินเข้าไปในกับดัก ฉันก็จะอยู่ข้างคุณ"เตชินท

เช้าวันต่อมา...บ้านตระกูลวรากรเต็มไปด้วยความเงียบเตชินท์นั่งอยู่ในห้องทำงานตั้งแต่เช้า ข้อมูลจากแฟลชไดรฟ์ถูกเปิดขึ้นบนจอขนาดใหญ่ข้าง ๆ เขาคือพาขวัญ เตชิตา ภูผา และวายุชื่อเดียวถูกเขียนเอาไว้กลางหน้าจออรพรรณ วรากร"พี่แน่ใจนะว่าไม่เคยเจอเธอหลังจากวันนั้น"เตชินท์ถามพี่สาวเตชิตาส่ายหน้า"ไม่เคย""ตอนนั้นอรพรรณอายุยี่สิบหก""หลังจากเรื่องเกิดขึ้น เธอก็หายตัวไป"วายุเลื่อนข้อมูลบนหน้าจอ"ผมลองค้นประวัติแล้วครับ""หลังปี 2011 ไม่มีข้อมูลการเดินทาง ไม่มีธุรกรรม ไม่มีที่อยู่"ภูผาขมวดคิ้ว"เหมือนคนตาย""แต่ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่..."พาขวัญพูดเบา ๆ"ก็แปลว่าเธอซ่อนตัวมาตลอดสิบห้าปี"เตชินท์พยักหน้า"และเธออาจเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง"เตชิตาหยิบรูปเก่าออกมาจากแฟ้ม"พี่จำได้ว่าอรพรรณสนิทกับพ่อมาก""ตอนเด็ก ๆ เธอเป็นคนใจดี""แต่หลังจากพ่อกับแม่ทะเลาะกันเรื่องบริษัท..."เตชิตาหยุด"เธอก็เปลี่ยนไป"พาขวัญถาม"ทะเลาะกันเรื่องอะไรคะ?"เตชิตามองรูป"เรื่องหุ้น""อรพรรณต้องการขายหุ้นของตัวเอง""แต่พ่อไม่ยอม"เตชินท์ขมวดคิ้ว"เพราะอะไร?""เพราะถ้าเธอขาย...""อำนาจในบริษัทจะเปลี่ยนมือ"ทุกคนเ

หลังออกจากบ้านเก่าตระกูลวรากร...เตชินท์พาพาขวัญกลับมาที่บ้านทันทีแฟลชไดรฟ์ถูกวางอยู่กลางโต๊ะในห้องทำงานไม่มีใครแตะต้องมันเพราะทุกคนรู้ดีว่า สิ่งที่อยู่ข้างในอาจเปลี่ยนทุกอย่างภูผากับวายุยืนอยู่ข้างโต๊ะส่วนเตชิตานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพาขวัญยืนอยู่ข้างเตชินท์"เปิดเลยไหม?" วายุถามเตชินท์ยังไม่ตอบเขามองแฟลชไดรฟ์อยู่ครู่หนึ่ง"ก่อนเปิด ตรวจดูว่ามีไวรัสหรือโปรแกรมติดตามหรือเปล่า"วายุพยักหน้า"ผมจัดการเอง"เขานำแฟลชไดรฟ์ไปต่อกับคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งที่ไม่ได้เชื่อมต่อกับระบบหลักใช้เวลาไม่นาน..."ไม่มีโปรแกรมแปลก ๆ"วายุหันกลับมา"เปิดได้ครับ"เตชินท์พยักหน้า"เปิด"หน้าจอปรากฏโฟลเดอร์เพียงสามโฟลเดอร์01_ACCOUNT02_DOCUMENTและ...03_VIDEOพาขวัญมองหน้าจออย่างลุ้นระทึกวายุเปิดโฟลเดอร์แรกภายในเต็มไปด้วยไฟล์รายการโอนเงินวันที่...ยอดเงิน...บัญชีต้นทาง...บัญชีปลายทาง...เตชิตาขยับเข้ามาดู"นี่มัน..."เธอหยิบเอกสารเก่าขึ้นมาเทียบ"ตรงกับบัญชีที่หายไปเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว"เตชินท์กำหมัด"แล้วเงินถูกโอนไปที่ไหน?"วายุเปิดไฟล์หนึ่งขึ้นมาชื่อบัญชีปลายทางปรากฏชัดเจนบริษัท วีเอส อินเตอร

หลังจากอ่านข้อความปริศนา...พาขวัญนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเธอมองข้อความนั้นซ้ำหลายครั้ง"ไปที่บ้านหลังเก่าของครอบครัวคุณเตชินท์..."หัวใจของเธอเต้นแรงสถานที่แห่งนั้นถูกทิ้งร้างมานานหลายปี และเธอไม่เคยได้ยินเตชินท์พูดถึงมันมาก่อนแต่ถ้าข้อความนี้เป็นเรื่องจริง...บางทีสิ่งที่ทุกคนตามหามานานถึงสิบห้าปีอาจถูกซ่อนอยู่ที่นั่นพาขวัญหยิบโทรศัพท์ขึ้นมานิ้วของเธอเลื่อนไปที่ชื่อของเตชินท์แต่สุดท้ายกลับหยุดถ้าเธอบอกเขา...เขาต้องห้ามเธอแน่นอน"ขอโทษนะคะ..."เธอพึมพำกับตัวเอง"ครั้งนี้ฉันขอจัดการเอง"เช้าวันต่อมาพาขวัญไปมหาวิทยาลัยตามปกติแต่เตชินท์กลับสังเกตเห็นความผิดปกติทันที"วันนี้เงียบแปลก ๆ""เหรอคะ?""ใช่"เขาหรี่ตามอง"เธอกำลังคิดอะไรอยู่""ไม่ได้คิดอะไรค่ะ""พาขวัญ"น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้น"ฉันรู้จักเธอดีพอ"เธอหลบสายตา"ฉันแค่..."ยังไม่ทันพูดจบ โทรศัพท์ของเตชินท์ก็ดังขึ้นเป็นสายจากเตชิตา"พี่มีเรื่องด่วน"เตชินท์รับสาย"อะไรครับ?""เกี่ยวกับวรุต"สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที"เขาอยู่ที่ไหน?""พี่ยังไม่รู้""แต่เมื่อคืนมีคนพยายามเข้าไปค้นเอกสารเก่าของบริษัท""และคนที่ถูกบันทึกภาพไว้...

คืนนั้น...พาขวัญยังคงนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะกินข้าวจดหมายเก่าในมือสั่นเล็กน้อยเธออ่านประโยคเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก"ถ้านายยังไม่ยอมรับผิด ครอบครัวของนายจะไม่มีวันปลอดภัย...""พ่อคะ..."พาขวัญเงยหน้าขึ้น"คนเขียนจดหมายคือใคร?"พ่อของเธอนั่งเงียบอยู่ตรงข้ามสีหน้าที่เคยเข้มแข็งกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า"เพื่อนเก่าของพ่อ""ชื่ออะไรคะ?"ชายวัยกลางคนสูดลมหายใจลึก"วรุต"พาขวัญขมวดคิ้ว"วรุต?""ใช่""เขาเป็นคนที่พ่อไว้ใจที่สุดในตอนนั้น""และเป็นคนที่พ่อไม่คิดเลยว่าจะหักหลัง"พ่อของพาขวัญเล่าต่อเมื่อสิบห้าปีก่อน...เขากับวรุตทำงานอยู่ในบริษัทเดียวกันทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทและช่วยกันตรวจสอบบัญชีของบริษัทจนวันหนึ่ง...พวกเขาพบเงินจำนวนมหาศาลถูกโอนออกจากบัญชีบริษัทพ่อของพาขวัญต้องการแจ้งเรื่องแต่วรุตกลับห้ามไว้"เขาบอกพ่อว่าอย่าเพิ่งทำอะไร""เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นผู้บริหารระดับสูง""แล้วพ่อก็เชื่อเขา"พาขวัญกำมือแน่น"แต่สุดท้ายพ่อกลับถูกกล่าวหา"พ่อพยักหน้า"ใช่""และในวันที่พ่อกำลังจะเอาหลักฐานไปให้ตำรวจ..."เขาหยุด"วรุตหายตัวไป"พาขวัญเบิกตากว้าง"หายไป?""ใช่""หลังจากนั้นไม่นาน หลักฐานทุ

เช้าวันต่อมา...พาขวัญนั่งอยู่ในห้องเล่นเกมของเตชินท์ตั้งแต่เช้า เพราะเมื่อคืนหลังจากได้รับข้อความปริศนา เตชินท์ก็ยืนยันว่าจะไม่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียว"ฉันจะไปด้วย"เตชินท์พูดทันทีเมื่อเห็นข้อความจากอาจารย์นรินทร์พาขวัญมองเขา"แต่อาจารย์นรินทร์บอกว่าอย่าให้ใครรู้""ยิ่งบอกแบบนั้น ฉันยิ่งต้องรู้""คุณไม่เชื่อใจเขาเหรอคะ"เตชินท์เงียบไป"ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นคนดีหรือคนร้าย""แต่ฉันเชื่อใจเธอ"พาขวัญนิ่งไป"เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปเจอเขาคนเดียว"ไม่นานนัก ทั้งสองก็มาถึงห้องพักอาจารย์เตชินท์ยืนรออยู่หน้าห้องส่วนพาขวัญเดินเข้าไปด้านใน"อาจารย์คะ"นรินทร์เงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นเตชินท์ยืนอยู่ด้านนอก เขาก็ถอนหายใจ"ผมเดาไว้แล้วว่าเธอคงไม่มาคนเดียว"พาขวัญนั่งลง"อาจารย์บอกว่ามีเรื่องเกี่ยวกับพ่อหนู"นรินทร์มองเธออย่างจริงจัง"ใช่"เขาหยิบซองเอกสารออกมา"ผมพบหลักฐานเพิ่มเติม"พาขวัญรับมาเปิดดูด้านในเป็นสำเนาเอกสารการโอนเงินเมื่อสิบห้าปีก่อนเธออ่านอย่างตั้งใจ"นี่...""เงินที่หายไปจากบริษัท"นรินทร์พยักหน้า"และนี่คือเหตุผลที่ผมกลับมาที่มหาวิทยาลัย""ผมต้องการหาความจริง"พาขวัญเงยหน้าข