Sequel | พายุรักยัยจอมจุ้น

Sequel | พายุรักยัยจอมจุ้น

last updateTerakhir Diperbarui : 2024-11-29
Oleh:  PLOYNALATamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
77Bab
5.7KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

พายุ ชายหนุ่มที่แสนเงียบขรึม เขาเป็นคนเรียบๆไม่ชอบความวุ่นวาย แต่โชคชะตาเจ้ากรรมทำให้ชีวิตเขาต้องปั่นปวนเพราะ เธอ ซีรีน เด็กน้อยที่มีรักฝั่งใจกับเขามาตั้งแต่เด็กๆ เธอพยายามทำทุกทางเพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับเขาถึงขนาดยอมทิ้งบริษัทของครอบครัวตัวเองแล้วมาสมัครเป็นเลขาของพายุ การทำงานที่เป็นระเบียบและแบบแผนของพายุจะปั่นและป่วนแค่ไหนติดตามได้ในเนื้อเรื่อง ค่ะ...

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 รักแรก

Amelia's POV

I stood at the center of the private dining room, adjusting the last detail of the perfectly set table. The soft glow of the candles complimented the bouquet of his favorite flowers.

Jake loves roses, white ones specifically and they stood elegantly in their vases. The venue was breathtaking, but it still wasn’t as perfect as I wanted it to be or maybe I was just nervous.

On the table was a 100million dollar contract deal for him. I've had it with me a long time and what other way to surprise him than on his birthday. He's really stood by me through all these years and I feel like doing this will really make him happy, since he's been asking for it too.

It wasn't even all about his birthday, the main reason was about showing him how much he meant to me, how much I appreciated everything we had together.

I checked the time on my phone once again. It was like the hundredth time. He was late, 30 minutes late, to be precise.

My stomach twisted uncomfortably, but I told myself he’d be here any second. Jake was a busy man; I knew that.

But I'm a busy woman too…

The thought did little to calm my nerves as I glanced at the door. I could already feel the anticipation that had once bubbled inside me be replaced by frustration.

“Would you like to begin serving, Miss Connells?” the waiter asked, his tone polite but hesitant.

I shook my head quickly. “No, not yet. He’ll be here soon.”

At least, that’s what I told myself. But as another fifteen minutes passed, doubt started to creep in. I pulled out my phone and called him again.

Voicemail.

“Jake, it’s me. Just wondering where you are. Call me back, okay?” I said softly, trying to keep the disappointment out of my voice.

I hung up, staring at the screen as if it would magically light up with his name. It didn’t.

I sat down and half an hour passed. The once-romantic atmosphere of the room now felt suffocating. The candles, which I had lit with so much hope, mocked me.

“Amelia, you fool….”I said to myself, biting the inside of my cheek to stop the tears threatening to spill. He wouldn’t just forget... would he?

My hand tightened around my phone as I stood, walking towards the waiter.

“Dinner’s cancelled,” I said quietly, my voice shaking slightly.

The man frowned but nodded, signaling the other staff to begin clearing the table. I didn’t wait to see their pitiful expressions. I just grabbed my coat and walked outside to where my car was parked, the cool night air hitting me like a slap.

I pulled out my phone as my driver started the car,

So I called my best friend, Beth. She didn’t pick up.

I breathed out in frustration, letting my head rest briefly against the backseat. My driver caught my eye through the rearview mirror.

“There’s a bar not far from here, ma’am,” he said carefully. “Perhaps... I don’t know, if you’d like to relax there a bit? Cool off the stress?”

I looked at him for a second, then nodded with a faint, forced smile. “Yeah. Sure. Why not.”

It was exactly what I needed, I shouldn't cry because my man didn't show up.

The drive was short, he pulled up outside a place buzzing with music and low chatter spilling onto the street. I stepped out, tugging my coat tighter around me before walking inside.

Right at the entrance, I shrugged off my jacket and hung it on the coat rack by the door.

The air was thick with music, laughter, and the smell of alcohol. It wasn’t my kind of place, too loud, too crowded, too… chaotic. But somehow, that felt fitting tonight.

I made my way to the bar counter and slid onto an empty stool.

“What can I get you?” the bartender asked, wiping down a glass.

“Whiskey. Neat.”

He raised a brow but didn’t comment, simply poured the drink and placed it in front of me

I stared at the liquid for a moment, then took a slow sip, letting it burn its way down. It did little to ease the tightness in my chest

“Happy birthday, Jake,” I muttered under my breath.

“Now, what’s someone as pretty as you doing here, all alone?” The deep voice startled me, pulling me from my thoughts. I turned to see the man behind it.

He was tall, with broad shoulders that filled out his black suit perfectly. His sharp jawline looked like it had been carved by an artist, and his dark eyes, oh this man was fine. He looked like someone who knew exactly who he was and how much power he held.

I blinked, momentarily caught off guard by his presence.

“And the same goes for you,” I replied, trying to sound unaffected by his striking features, even though he was literally staring into my soul.

He smirked, a small curve of his lips that somehow seemed both charming and dangerous. “Logan,” he said, extending his hand.

“Amelia,” I replied, shaking it. His grip was firm, his touch warm. Our eyes locked again, longer than necessary.

“So,” Logan began, leaning slightly against the counter, “why didn’t your boyfriend show up tonight? He stood you up?”

The question caught me off guard, and I stiffened. My heart skipped a beat, and I narrowed my eyes on him. “Do I know you?”

“Maybe,” he said, his expression unreadable.

My defenses went up immediately. “He didn’t stand me up,” I said firmly, though I could hear the uncertainty in my voice.

Logan clicked his tongue, his hand slipping into his pocket. “Are you sure about that?” He pulled out his phone and held it up to me.

Before I could respond, he reached into his pocket and pulled out his phone. He held it up, and my breath caught in my throat.

On the screen was Jake,my Jake—shirtless in bed, holding Beth, my best friend, against his chest. She was laughing, her hair a mess, wrapped in his sheets.

I froze. My blood ran cold.

“Look familiar?” Logan asked casually, as if he hadn’t just shattered my world.

I stared at the screen, my mind reeling. My chest tightened, and it felt like all the air had been sucked out of the room. “How… how did you get this?”

“Connections,” he replied, his tone calm.

A tear slipped down my cheek. I couldn’t stop it.

No. No, this couldn’t be real. Jake wouldn’t do this.

Beth wouldn’t...

But deep down? I had suspected something. Just not this. Not them.

“A woman of your caliber doesn’t deserve to be cheated on,” Logan said, pulling out a handkerchief from his pocket and handing it to me.

I took it hesitantly, dabbing at my cheeks as I struggled to compose myself.

“I know who you are, Amelia Connells,” he continued, his voice low and steady. “The heiress to Connells Enterprises. You don’t need to settle for someone like Jake.”

I swallowed hard, my throat tight. “What do you want from me?” I asked, my voice barely above a whisper.

He leaned closer, his dark eyes holding mine. “How about a little proposal?”

"What do you mean?"

Logan smiled faintly, a smile that didn’t quite reach his eyes. “A relationship with me. For three months.”

His words hung in the air, and I stared at him, completely caught off guard. My mind raced, but no words came out.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
77 Bab
ตอนที่ 1 รักแรก
|Zelyn Part| @มหาลัยเอกชนชื่อดังใจกลางกรุงเทพ"ซีรีนแกเลือกได้ยังว่าจะไปฝึกงานที่ไหน""เลือกได้แล้ว และก็เลือกมานานแล้วด้วย"ฉันหันไปยิ้มให้น้ำส้มและเพื่อนๆในกลุ่มก่อนจะรีบเก็บเอกสารสำคัญๆแล้วเดินออกจากห้องเรียนอย่างอารมณ์ดีทุกคนถ้าเคยอ่านเรื่องของคุณพ่อฉันมาแล้วก็อาจจะพอรู้จักฉันบ้าง ฉันชื่อซีรีนและมีฝาแฝดชื่อซีนาย เป็นลูกของพ่อซีโน่กับแม่นินิว เอาเป็นว่ารู้ประวัติส่วนตัวกันแค่นี้ก็พอ เพราะตอนนี้ฉันต้องรีบไปรายงานตัวกับบริษัทที่ฉันกำลังจะไปฝึกงานด้วย@บริษัทนำเข้ารถยนต์รายใหญ่ ฉันก้าวลงจากรถเบนซ์คันหรูด้วยความมั่นใจ วันนี้แล้วสินะที่ฉันจะได้เจอกับรักแรกของฉันหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาตั้ง3วันใช่คะทุกคนอ่านไม่ผิด ฉันไม่ได้เจอกับพี่พายุมาตั้ง3วันแหนะ วันนี้เลยกะจะมาเซอร์ไพรส์ด้วยการมายื่นเอกสารขอฝึกงานเป็นเลขาของพี่พายุ"สวัสดีครับ คุณซีรีนใช่ไหมครับ""ชะ...ใช่ค่ะ"ฉันพยักหน้า อยู่ๆก็มีผู้ชายวัยใกล้เคียงกับฉันเดินเข้ามาหา"ผมชื่อณภัทรนะครับ เป็นเลขาของคุณพายุ""อ๋อ!!ค่ะ"ฉันพยักหน้า ที่แท้ก็เป็นเลขาพี่พายุนี่เอง"คุณผู้หญิงสั่งให้ผม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 นักศึกษาฝึกงาน
|Zelyn Part| หลังจากรายงานตัวกับพี่พายุเสร็จ เลขาผู้หญิงของพี่พายุก็พาฉันมาที่ออฟฟิศของผู้บริหาร ในนี้มีคนนั่งทำงานอยู่เกือบ10คน คุณสรอธิบายว่าทั้งหมดนี้เราคือทีมบริหารจะคอยประสานงานจากฝ่ายต่างๆและวางแผนกลยุตร่วมกับพี่พายุ"ทุกคนคะ!! นี่คือน้องซีรีนจะมาเป็นนักศึกษาฝึกงานในออฟฟิศเราคะ"คุณสรพาฉันมาแนะนำกับพี่ๆ"สวัสดีคะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะมีอะไรเรียกใช้ได้ตลอดเลยนะคะ"ฉันยกมือไหว้พี่ๆทุกคนดูเป็นมิตรกับฉันมากๆ"ตรงนั้นคือโต๊ะทำงานของน้องซีรีนนะคะ มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามพี่ๆได้ทุกคนเลย"คุณสรชี้โต๊ะทำงานให้ฉันเสร็จก็กลับไปนั่งที่ของตัวเอง ทำไมนะ!!ตอนแรกฉันกะว่าจะได้นั่งทำงานในห้องกับพี่พายุเหมือนในซีรี่ย์เกาหลีซ่ะอีก แต่ก็ไม่เป็นไรได้อยู่ตรงนี้ก็ถือว่าใกล้มากๆแล้ว"คุณซีรีน นี่ครับบัตรพนักงานของคุณ""ขอบคุณคะ แต่จริงๆพี่ไม่ต้องเรียกซีรีนเป็นทางการแบบนั้นก็ได้นะคะ เรียกซีรีนเฉยๆก็ได้""เอางั้นหรอ!!""ค่ะ!!พี่..."ฉันลากเสียงยาวเพราะจำชื่อเขาไม่ได้ รู้แต่ว่าเขาก็เป็นเลขาของพี่พายุเหมือนกัน"พี่ชื่อ ณภัทรแต่เรียกภัทรเฉยๆก็ได้""โอเคคะพี่ภัทร"
Baca selengkapnya
ตอนที่​ 3​ ก็แค่อยากทำให้​(เกือบดราม่า)​
|Phayu Part| หลายวันผ่านไป...เข้าวันที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้​ ที่แผนกของผมมีนักศึกษาฝึกงานที่ชื่อซีรีน​ ถามว่าเธอทำงานดีไหม มันก็ดีเพราะซีรีนฉลาดและหัวไวมาก​ ผมสั่งอะไรเธอก็เข้าใจและทำได้ทันที"สวัสดีค่ะบอส"คุณสรลุกขึ้นทักทายเหมือนทุกเช้า​"มีงานด่วนอะไรเอาเข้ามาได้เลยนะ ตอนบ่ายผมต้องออกไปพบลูกค้า"ผมสั่งคุณสรแล้วเปิดประตูเข้ามาที่ห้องทำงาน​ และก็ต้องตกใจกับสภาพห้องที่แปลกไปปกติห้องทำงานของผมจะเรียบๆทั้งห้องตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์​สีดำขาวเท่านั้น​ แต่นี่อะไรอยู่ๆก็มีแจกันดอกไม้เข้ามาตั้งหลายจุด"คุณสรเข้ามาหน่อย"ผมกดอินเตอร์คอมเรียกเลขา ผมจะรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งเมื่อถูกลุกล้ำความเป็นส่วนตัว"ค่ะบอส​ มีอะไรคะ""ดอกไม้พวกนี้เข้ามาอยู่ในห้องผมได้ยังไง​ ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามใครทำอะไรกับห้องทำงานของผมเด็ดขาด""อะ....เอ่อ...ดิฉันไม่ทราบจริงๆคะบอส ดิฉันมาถึงก่อนหน้าบอสแค่แปปเดียวเอง เลยไม่ทันเห็นว่าใครเป็นคนทำ ขอโทษนะคะบอส"คุณสรก้มหน้ารู้สึกผิด จริงๆมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมันก็แค่แจกันดอกไม้ แต่ที่ผมห่วงจริงๆคือเอกสารสำคัญๆต่างหาก ถ้าใครเข้ามาทำอะไรได้ตามอำ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 เป็นห่วง
ติ๊ด!! "คุณสร คุณสร"เสียงอินเตอร์คอมดังมาจากโต๊ะทำงานของพี่สร ฉันมองซ้ายมองขวาไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีในออฟฟิศก็เหลือแค่ฉันคนอยู่คนเดียว"คุณสรได้ยินผมไหม"พี่พายุยังพูดไม่หยุด"ค่ะ!!"ฉันเดินไปกดรับ"เที่ยงนี้ผมจะทานข้าวในห้องคุณช่วยสั่งอาหารจากโรงแรม Ze zen มาให้ผมทีนะเอาเซ็ตเบนโตะเหมือนเดิม ขอบคุณครับ"พี่พายุสั่งเสร็จก็กดวางไปเลย สงสัยจะยุ่งมากขนาดไม่รู้ว่าฉันไม่ใช่พี่สร"Ze zenโรงแรมเรานี่น่า ว่าแต่จะสั่งยังไงล่ะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยโทรสั่งอาหารเองเลย งั้นโทรบอกพี่ซีนเลยละกัน"ฉันกดโทรศัพท์โทรหาพี่ชาย ที่เป็นซีอีโออยู่ที่นั่นแล้วจัดการสั่งเมนูที่คิดว่าพี่พายุจะชอบที่สุดและเน้นว่าต้องมาส่งภายใน15นาทีเพราะนี่มันเที่ยงกว่าแล้ว พี่พายุยังไม่ได้ทานข้าวเลยเดี๋ยวพอหิวมากๆก็มาโวยวายโยนงานมาให้ฉันอีก"เรียบร้อย ทำงานต่อดีกว่า"ฉันกลับมานั่งที่เดิมแล้วทำงานต่อครืดดด ~!! (เสียงท้องร้อง)"โอ๊ะ...โอ๊ย"ฉันยกมือกุมท้อง กินนมไปตั้งกล่องนึงแล้วยังหิวอีก ทำยังไงดีล่ะฉันไม่ได้ซื้ออะไรมาติดไว้เลยนอกจากนมที่กินไปแล้ว เมื่อกี้ก็มัวแต่สั่งอาหารให้พี่พายุจนลืมสนใจตัวเอง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 ย้ายที่ทำงาน (จนได้)
|Zelyn Part| "ยัยน้อง!!! กลับมาทำงานที่บริษัทเราเถอะนะ พี่ได้ยินพารันพูดว่าเฮียพายุใช้งานเราหนักมากๆ"พี่ซีนพี่ชายตัวดีของฉันเดินพูดตั้งแต่เจอกันหน้าห้องนอนจนลงมาถึงห้องอาหาร"ใช้งานหนักอะไรคะ​ ก็ปกติเหมือนเด็กฝึกงานทั่วๆไปแหละคะ"ฉันบอกปัดๆแล้วนั่งลงประจำที่"แต่พี่ก็ยังห่วงเราอยู่ดี​ ย้ายมาบริษัทเราเถอะนะ​ พี่จะให้ซีรีนนั่งๆนอนๆไม่ต้องทำอะไรเลย​ นะๆ""พอเลยๆตาซีน​ เลิก​สปอยล์​น้องได้แล้ว​ ให้น้องฝึกกับพายุนะดีแล้ว​ น้องจะได้เอาความรู้ที่เรียนมาใช้บ้าง​​"คุณแม่พูดสมทบเห็นด้วยกับฉัน"แต่แม่ครับ..."พี่ซีนกำลังจะเถียงต่อ​ แต่พอเจอสายตาพิฆาต​ของคุณแม่ก็หยุดพูดแล้วตั้งหน้าตั้งตาทานข้าวทันทีหลังจากทานข้าวเสร็จ ฉันก็ออกมาทำงานพร้อมพี่ซีนเพราะวันนี้รถฉันเสียและพี่ซีนก็มีประชุมกับพี่พายุเช้านี้พอดี×บริษัท พี่พายุ×ฉันเดินเข้ามาในบริษัทพร้อมพี่ซีน ทำให้ทุกสายตาที่ยืนรอลิฟอยู่หันมามองฉันเป็นตาเดียว ทุกคนคงรู้ดีว่าพี่ซีนเป็นใคร แต่ก็น้อยคนนักที่จะรู้จักฉัน "โอ้โห!!พนักงานที่นี่เยอะเหมือนกันเนอะต่อแถวเข้าลิฟยาวเชียว"พี่ซีนพูดพร้อมจับมือฉันเดินมายังลิฟผู้บริ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 ร้ายมาร้ายกลับ (คุณป้ามหาภัย)
 "แค่นี้ก็พอแล้วหล่ะค่ะป้าลิน ขอบคุณนะคะ"ฉันเดินไปกอดแขนป้าลินแบบอ้อนๆ ป้าลินไม่ได้เป็นแม่ของพี่พายุอย่างเดียวแต่เป็นเพื่อนสนิทของม๊าฉันด้วย ท่านถึงเอ็นดูว์ฉันขนาดนี้ไงล่ะ"คุณแม่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ"....|Zelyn Part|"คุณแม่!!! มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ"พี่พายุเดินออกจากลิฟก็รีบตรงเข้ามาหาป้าลิน"ซักพักแล้วจ๊ะ""แล้วคุณแม่มาทำอะไรครับ ไม่เห็นโทรบอกผมเลย""พอดีเมื่อเช้าแม่ออกไปช้อปปิ้งกับเพื่อนๆที่ห้างแถวนี้ พอเสร็จก็เลยแวะมาหาลูกๆ กะว่าจะมาชวนออกไปทานข้าวเที่ยงแต่พาขวัญกับพาคินบอกว่าไม่ว่างแม่เลยขึ้นมารอลูกที่นี่""งั้นหรอครับ โอเคครับเดี๋ยวผมขอเข้าไปเก็บเอกสารก่อน เราจะได้ไปทานข้าวกัน"พี่พายุพูดแล้วก็เดินหายเข้าไปในห้อง ซักพักก็เดินออกมา"ไปครับคุณแม่""จ๊ะๆ ไปทานข้าวด้วยกันนะหนูซีรีน"คุณป้าหันมาชวนฉัน ฉันก็ได้แต่มองหน้าพี่พายุไม่รู้ว่าเขาจะอนุญาติหรือเปล่า เพราะตอนนี้ฉันเป็นแค่นักศึกษาฝึกงาน"เออ...คือ ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะคุณป้า"ฉันปฏิเสธ หางตาฉันแอบเห็นนะว่าพี่พายุมีสีหน้าพอใจที่ฉันตอบแบบนี้"ทำไมล่ะลูก หนูก็พักเที่ยงแล้วนี่หรือ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 ลุกหนัก NC25+
|Zelyn Part|“พึ่งรู้นะ ว่าพี่อนุญาติทันทีที่ซีรีนขอมาฝึกงานที่นี่”ปัง !!!! พี่พายุวางแฟ้มเอกสารลงที่โต๊ะทำงานฉันเสียงดัง“กะ...ก็”ฉันไม่มีอะไรจะแก้ตัว เลยได้แต่ยกมือขึ้นจับท้ายทอย พี่พายุคงได้ยินหมดแล้วสินะ“พูดแบบนั้นไม่น่ารักเลยนะ”“แล้วต้องให้ซีรีนพูดแบบไหน พูดแบบยัยป้ามีนาหรอ!!”“ซีรีน!!”พี่พายุขึ้นเสียงดัง เหมือนกำลังจะปรามว่าสิ่งที่ฉันกำลังพูดมันไม่ดี“ขอโทษค่ะ”ฉันหันหน้าหนีแต่ก็ยอมพูดขอโทษ เพราะตอนนี้การกระทำของฉันมันก็ดูไม่น่ารักจริงๆ“ทีหลังถ้าไม่ชอบเขาก็อยู่ห่างๆจะได้ไม่ต้องมีเรื่องกัน เข้าใจไหม”“จะให้ซีรีนทนมองยัยป้าอยู่ในห้องกับพี่พายุหรอ ไม่มีทาง”ฉันพูดประโยคนี้กับตัวเองเบาๆพี่พายุส่ายหน้าแล้วเดินหยิบเอกสารแล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง“มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะน้องซีรีน เมื่อกี้พี่เห็นบอสยืนคุยกับน้องซีรีนตรงนี้”พี่สรกลับมาจากประชุมพอดี“ซีรีนคงชงชาไม่ถูกใจเขามั้งคะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”ฉันบอกปัดพี่สรเพราะถ้าให้อธิบายคงต้องคุยกันยาว อีกอย่างพฤติกรรมของฉันก็ไม่ควรบอกให้ใครรู้ด้วยหลังจากที่พี่พายุเดินกลับเข้าไปในห้องฉันก็กลับมานั่งทำงาน ยัยป้ามีนาก็ไม่รู้จะอยู่ทำไมไม่ยอมกลับซักที“เส
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 จับ ดูด NC25+
หมับ!!!ฉันลอดเบลล์ตัวเองเอื้อมมือไปจับเป้าของพี่พายุ แล้วออกแรงบีบเบาๆ นังอาร์ตี้บอกว่าให้จับจนกว่ามันจะรู้สึกเเข็ง แต่เอ๊ะ!! ทำไมของพี่พายุมันแข็งอยู่แล้วล่ะ“ซี๊ด...ทะ ทำอะไรซีรีน กลับไปนั่งที่ตัวเองเดี๋ยวนี้”พี่พายุพูดติดๆขัดๆแบบที่อาร์ตี้บอก แสดงว่าพี่พายุเริ่มมีอารมณ์ฉันต้องรีบลุกเขาต่อทันที“แข็งแล้ว...ให้ซีรีนช่วยพี่พายุนะคะ”“อ๊ะ...ย๊ะ อย่าาา”(พายุ ทอร์ค)ผมรีบบอกซีรีนก่อนที่ผมจะทนไม่ไหว เพราะเธอเอาแต่มองผมด้วยสายตายั่วยวนแล้วเอาหน้าอกของเธอที่ถูไปถูมาที่ต้นแขนผม“ขับรถไม่ถนัดหรือกลัวจะทนไม่ได้กันแน่”ซีรีนเลื่อนมือจากจับที่ต้นขามาจับที่เป้าผมแทน“อ๊ะ...อื้อ”ซีรีนออกแรงบีบเบาๆ ขาผมจากที่วางไว้เฉยๆก็อ้าออกอัตโนมัติเพื่อให้เธอจับได้สะดวกๆใจแข็งไว้ไอ้พายุ นี่น้องมึงนะเว้ย!! ผมข่มอารมณ์ในใจแต่เหมือนมันจะไม่ฟัง“มันจะแข็งแบบนี้หรอคะ เวลาที่ผู้ชายมีอารมณ์”ซีรีนทั้งบีบทั้งลูบ เหมือนมันเป็นของเล่น“เอามือออก มันไม่ใช่ของเล่นนะซีรีน”ผมหันไปดุ เพราะถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ผมจะไม่ทนแล้วนะ“ซีรีนก็ไม่ได้เล่นนะคะ ซีรีนเอาจริง”ซีรีนทำปากจู๋แล้วพยักหน้า ก่อนจะปลดเข็มขัดผมออกรูดซิบงัดเจ้าแก่น
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 เตียงโยก Nc25
(PHAYU PART)“โอ๊ย..!!! พะ พี่พายุ ซีรีนเจ็บ”“ชิป..!!! ยังซิง!!! ทำไมอ่อยขนาดนั้นว่ะ”ผมดันเข้าไปยังไม่เท่าไหร่เลย ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ ซีรีนก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บ และใช้มือดันหน้าขาผมไว้แม่ง..!!!! อ่อยอย่างกับผ่านผู้ชายมาแล้วเป็นสิบ ที่ไหนได้ยังซิงอยู่เลย จบเรื่องคงต้องคุยกันหน่อย“พะ...พี่พายุ เอาออกก่อนได้ไหม ซีรีนเจ็บ เจ็บมาก”ซีรีนดันหน้าขาผมไว้ไม่ปล่อย และไอ้ขนาดของผมมันก็ไม่ธรรมดา สงสารก็สงสารแต่ผมถอยไม่ได้แล้ว“อดทนซีรีน ซีรีนเจ็บพี่ก็เจ็บ”ผมพยายามปลอบพร้อมกับก้มลงไปดูดนมซีรีน นี่ไม่ใช่แค่ครั้งแรกของเธอ แต่เป็นครั้งแรกของผมเหมือนกัน ครั้งแรกก็ต้องมาเจอร่องฟิตขนาดนี้ ปวดแท่งสุดๆ“มะ...มันเข้ามาขนาดไหนแล้ว”ซีรีนถาม“ผ่านเข้าไปแค่หัวเท่านั้นครับ”ผมลุ้นกลัวซีรีนจะให้เอาออกอีก“เอาเข้ามาทีเดียวหมดเลยได้ไหมคะ ซีรีนจะอดทน”ตอนแรกอยากให้ผมเอาออก ทีนี้กลับมาอยากให้ใส่หมด เอายังไงของเธอกันนะ แต่ถ้าผมดันทีเดียวซีรีนจะทนไหวหรอและระหว่างที่ผมกำลังคิดอยู่นั้นซีรีนก็ทำสิ่งที่ผมไม่คาดคิด คือดันผมให้นอนลงและซีรีนขึ้นไปอยู่ข้างบนแทน ซีรีนจับแก่นกายผมจ่อที่ร่อง แล้วมองผมเหมือนกล้าๆกลัวๆ“มัน
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 หวง NC25
(ZELYN PART)ฉันผ่านเมื่อคืนมาได้อย่างสวยงาม นี่สินะที่เขาเรียกว่าเจ็บแค่โครตมีความสุข หึหึ และแล้วฉันก็ได้ครอบครองผู้ชายที่เพอร์เฟคที่สุดอย่างพี่พายุฉันวาดมือไปข้างๆด้วยความหวังว่าจะได้กอดผู้ชายที่ฉันนอนด้วยเมื่อคืน แต่กลับพบแต่ความว่างเปล่าLINE BOSS (พี่พายุ)PHAYU : วันนี้พี่อนุญาตให้ลางานได้หนึ่งวัน อาหารเช้ากับยาอยู่บนโต๊ะข้างนอก ถ้าอยากกลับเมื่อไหร่ก็กลับได้เลย รถซีรีนอยู่ข้างล่างแล้วกุญแจอยู่ตรงห้องรองเท้า“เย็นชา!!!”พี่พายุกลับมาเย็นชาใส่ฉันอีกแล้ว ทั้งๆที่เมื่อคืนเราพึ่ง....!!!ได้กันฉันลุกจากเตียงเพื่อจะไปอาบน้ำด้วยความยากลำบาก มันเจ็บไปหมด โดยเฉพาะตรงนั้น“ยาคุม”พี่พายุเตรียมอาหารมื้อเช้าเอาไว้ให้ฉันมื้อใหญ่ พร้อมยาคุมแบบฉุกเฉิน ถึงพี่พายุไม่เตรียมให้ฉันก็กะว่าจะไปหาซื้อกินเองอยู่แล้ว เพราะเรายังมีเบบี๋กันตอนนี้ไม่ได้ พี่ซีนได้ฆ่าฉันตายแน่ๆฉันกินยาพร้อมทายาเรียบร้อยก็แต่งตัวตามพี่พายุมาทำงาน สายไป3ชั่วโมง ฉันพยายามเดินให้ปกติที่สุดแม้มันจะรู้สึกเจ็บจี๊ดๆก็ตาม“อ้าว...น้องซีรีน เมื่อเช้าไลน์มาหาพี่ว่าขอลาป่วยไม่ใช่หรอคะ นี่พี่กำลังจะส่งเอกสารให้บอสพอดีเลย”พี่สรยกเอกสาร
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status