BAD CONCUBINE บำเรอ•รัก•

BAD CONCUBINE

บำเรอ•รัก•

จากเด็กที่เขาบังเอิญซื้อมาเพื่อสร้างภาพลักษณ์อันแสนจอมปลอมของตัวเอง สู่...นางบำเรอคนโปรด

เพทาย

มาดนิ่ง สุขุม รองประธานบริษัทยักษ์ใหญ่

ชายวัยใกล้สามสิบที่เต็มไปด้วยภาพลักษณ์แสนดูดี...ที่ดูดีแค่เพียงภายนอก

"อลินญาไปไหน"

อลิน/อลินญา

สดใส ยิ้มง่าย ดื้อ (เงียบ)

หญิงสาววัยสิบเก้าที่ถูกพ่อไม่แท้นำมาเร่ขายราวกับสิ่งของ

"คะ คุณเพทาย..."

ตัวอย่าง

"ถอดสิ"

"..."

"ฉันบอกให้ถอด"

ไอ้ผัวแก่บ้าอำนาจ VS เมียเด็ก (ดื้อ) ตาใส

"ฉันเรียกทำไมไม่มา"

"ค คะ? เอ่อ...ก็อลินเห็นว่าคุณเพทายมีแขก..."

"ไม่ว่าจะมีอะไร ถ้าฉันเรียก เธอต้องมา"

 …

"ขอโทษคุณพลอยมนต์"

"..."

"อลินญา ฉันบอกให้เธอขอโทษคุณพลอยมนต์"

"ขะ...ขอโทษ...ค่ะ"

 BY Badstyle_

เพทายเป็นพี่ชายของแพทริคในเรื่อง :

BAD INTEREST เพื่อน(ขัดดอก) ( แพทริค x พราวดาว )

__________________________________________________________________________

บทนำ

ตึก

ตึก

เสียงสองเท้าเล็กของหญิงสาววัยสิบเก้าผิวขาวอมชมพูใบหน้าจิ้มลิ้มสะพายเป้หลังจากเลิกงานพาร์ตไทม์เดินตรงไปยังบริเวณหน้าบ้านเช่าขนาดเล็กของตัวเอง ทว่าขณะที่อลินญาหรืออลินกำลังจะเดินเข้าไปนั้น...

ผลั้วะ!!

"อ อ๊า!!..."

"...วะ ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ" เสียงมานพเอ่ยบอกชายฉกรรจ์ที่กำลังรุมทำร้ายตัวเองอยู่ด้วยท่าทีเต็มไปด้วยความอ้อนวอน

"ไหนมึงบอกว่าได้วันนี้"

"อึก! ผะ...ผมขอโทษครับ"

"กูไม่ต้องการคำขอโทษ..." ว่าแล้ว ชายคนนั้นก็หยิบกระบอกปืนออกมา อลินที่ยืนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ยกมือขึ้นปิดปากรีบเดินไปหาที่ซ่อน เธอทั้งหวาดกลัวและอยากที่จะเข้าไปช่วยเหลือพ่อเลี้ยงของตัวเอง ทว่า...เธอรู้ดีว่าไม่ควรออกไปแสดงตัวในตอนนี้

"พะ พี่ครับ! ไว้ชีวิตผมเถอะครับ ผมขอร้อง เดี๋ยวพรุ่งนี้..."

"เมื่อวาน มึงก็พูดแบบนี้"

"ฮึก พี่ครับ ผะ...ผมจะหาเงินมาให้อย่างแน่นอน"

แกร๊ก!

เสียงกระบอกปืนสีดำดังขึ้นหมายจะเหนี่ยวใส่คนตรงหน้าด้วยความเลือดเย็นไม่สนใจอะไร มานพที่เห็นแบบนั้นก็ยิ่งพยายามหาทางเอาตัวรอด

"ผะ...ผมมีข้อเสนอครับ! พี่อย่าเพิ่งยิงผม ฟังผมก่อน ผมมีลูกเลี้ยงอยู่คนหนึ่ง กำลังเป็นสาวเลย..."

"..." หัวหน้าชายฉกรรจ์ก็ยืนนิ่งฟัง

"ผมพูดจริงนะครับ คุณเจย์เดนอาจจะรู้สึกสนใจก็ได้ ลูกเลี้ยงผมยังสด ยังซิง..."

"แล้วฉันจะเชื่อแกได้ยังไง"

"พรุ่งนี้ ผมจะพาลูกเลี้ยงผมไปหาคุณเจย์เดนครับ ให้โอกาสผมอีกสักครั้งนะครับ ผมสัญญาด้วยชีวิตเลยว่า คุณแดเนียลจะต้องชื่นชอบกับความสด บริสุทธิ์ของลูกเลี้ยงของผม" มานพที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดสีสดเงยหน้าบอกหัวหน้าชายฉกรรจ์แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังให้อีกคนตกลงกับข้อเสนอตัวเอง หัวหน้าชายฉกรรจ์ก็นิ่งหันไปมองหน้าลูกน้องคนสนิทของตัวเอง

"ผมว่าให้มันลองอีกครั้งก็ดีนะพี่ เผื่อคุณเจย์โอเค ยังไงก็ดีกว่าฆ่ามันแล้วไม่ได้อะไรเลย" หลังจากที่ลูกน้องให้เหตุผลที่พอฟังขึ้น หัวหน้าของชายฉกรรจ์ห้าคนที่ยืนอยู่ก็พยักหน้าเห็นด้วย ค่อย ๆ ลดกระบอกปืนลงพลางก้มลงไปบีบเข้าที่คอหนาของชายวัยกลางคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า

"ถ้าครั้งนี้ คุณเจย์ไม่เอาลูกมึง และมึงไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้...รู้ใช่ไหมว่ากูจะจัดการมึงยังไง"

"อ อึก..." มานพกลืนน้ำลายลงคอแววตาสั่นระริกไปด้วยความหวาดกลัวที่มี

"ยังไงก็ขอให้มึงโชคดีก็แล้วกัน แต่กูบอกก่อนนะ ว่าคุณเจย์เดน...ไม่ได้ง่ายอย่างที่มึงคิด" พูดจบ มือแกร่งก็สะบัดจากคออย่างแรงพร้อมกับนำกลุ่มลูกน้องเดินออกไปจากบ้านเช่าทันที โดยทันทีที่ถูกปล่อยเป็นอิสระ มานพก็ไอออกมาด้วยความรู้สึกเกือบขาดใจไปกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น สีหน้าชายวัยกลางคนแสดงถึงความเครียดจัดคิดไม่ตก กระทั่งเสียงสองเท้าบางของใครบางคนเดินเข้ามา

"พะ...พ่อ..."

"ทำไมแกเพิ่งมา!" ปากหนาตะคอกถามคนที่เข้ามาใหม่ทันทีด้วยน้ำเสียงโมโหหาที่ลงไม่ได้

"..." อลินญายืนตัวสั่นไปกับท่าทางของคนเป็นพ่อเลี้ยง

"พรุ่งนี้เตรียมตัวไว้ด้วย ฉันจะพาแกไปทำงาน"

"คะ? แต่ว่าอลิน..."

"หุบปาก!"

"..." ร่างบางสะดุ้งก้มหน้างุดไปกับสิ่งที่ได้ยิน เธอไม่อยากที่จะพูดหรือโต้แย้งอะไรต่อ เพราะมันอาจจะเป็นภัยต่อตัวเองได้ แม้ว่ามานพจะไม่เคยทำร้ายหรือตบตีอะไร แต่ในตอนนี้ที่อีกคนดูมีความเครียดมาก ๆ อลินจึงคิดว่า ไม่หาเรื่องเข้าตัวเองน่าจะดีที่สุด

"อย่าลืมเตรียมตัวไว้ให้ดี" เสียงมานพเอ่ยย้ำบอกลูกเลี้ยงตัวเล็กของตัวเองก่อนจะสาวเท้าเดินออกไปด้วยสีหน้าท่าทีปกติ โดยมีสายตาของอลินที่มองตามพ่อไม่แท้ไปอย่างไม่สามารถที่จะโต้แย้งหรือคัดค้านอะไรได้...