Novel-novel oleh NJ GORID

KUNG MAY sasabihin akong pinaka-nakakakaba sa buong buhay ko, hindi 'yon 'yung unang beses kong nag-apply sa trabaho, hindi rin 'yung unang beses kong nag-drive (na, sa totoo lang, halos bumangga ako sa poste), kundi 'to. Ang paglabas ng elevator papunta sa isang grand ballroom na puno ng mga taong ang bihis nila mismo ay mas mahal pa sa buong buwan kong sahod."Relax," bulong ni Elion sa tabi ko, kamay niya nakapatong sa likod ko habang naglalakad kami papunta sa entrance. "You look terrified.""Kasi terrified nga po ako," sagot ko, mahina, nakangiti pa rin kasi baka may nakatingin. "Alam n'yo namang hindi ako sanay sa ganito.""You don't have to be used to it You just have to survive tonight."Ngumiti siya sa 'kin, 'yung ngiti niyang parang laging may kalaro sa likod ng utak niya. "And maybe don't call me 'po' the entire night. We're supposed to be a couple, remember? Couples don't do that."Napanguso ako. "Paano ko po kayo tatawagin?""My name would be a good start."Kinurot niya

"HINDI PO GANOON ang paghawak ng tinidor, Miss Fajardo."Buong isang linggo na akong sinasabihan ng ganito ni Madame Techie, 'yung etiquette coach na kinuha nila Camille para "ihanda" ako. Sa totoo lang, hindi ko alam kung bakit kailangan pa ng espesyal na coach para lang sa paghawak ng kubyertos, pero ayun, ganoon na pala talaga kapag mayaman ka. May coach para sa lahat."Pero Ma'am, gumagana naman 'to," sabi ko, itinaas 'yung tinidor at kutsilyo ko, kahit alam kong mali 'yung hawak ko dahil masyado kong hinihigpitan, na parang gagamitin ko 'yong panlaban sa isang bulate na tatakas."Hindi pwede 'yung 'gumagana naman.' Kailangan tama." Umupo siya sa tapat ko, kinuha 'yung sarili niyang set ng kubyertos, at ipinakita ulit, dahan-dahan, na parang ika-sampung beses na niya 'to ginagawa (na totoo naman)."Makinig ka, Miss Fajardo. Sa mundong papasukan mo, hindi lang ang gawa mo ang tinitignan nila. Ang paraan mo ng paggawa. Ang bawat detalye."Bumuntong hininga ako. Alam kong tama siya,

"ANO?!"Halos mabingi ako sa sigaw ni Tito Mando. Buti na lang wala nang customer sa bar nang oras na 'yon, dahil kung meron pa, malamang ay na-viral na naman ako, pangalawang beses sa loob ng isang linggo."Tito, wag kang sumigaw, pakiusap."Hinawakan ko 'yung braso niya, sinusubukang patahimikin siya kahit alam kong imposible 'yon. Si Tito Mando kasi, pag na-shock, hindi na kayang kontrolin 'yung boses niya. Minsan pa nga, natatandaan ko, may narinig siyang balita tungkol sa presyo ng bigas na tumaas, at sumigaw siya nang ganito rin kalakas."Paano ako hindi sisigaw? Sinabi mo, pumirma ka na ng kontrata na kailangan mong... kailangan mong..."Hindi na niya natapos 'yung sinasabi niya, parang ayaw niyang sabihin nang buo, na parang kapag sinabi niya 'yon nang malakas, magiging mas totoo 'to."Magpanggap na asawa niya," tapos ko para sa kanya. "Tapos... magkaroon ng anak."Napaupo si Tito Mando sa bangkong malapit sa kanya, parang biglang nawalan ng lakas 'yung mga tuhod niya. Tumingi

TATLONG ARAW na akong hindi maka-focus sa trabaho.Tatlong araw mula nang iwan niya sa akin 'yung folder na 'yon, at hanggang ngayon, nandito pa rin 'yon sa ilalim ng unan ko, hindi ko pa nabubuksan, parang isang bomba na baka pumutok kapag hinawakan ko.Kailangan ko ng asawa. Temporarily.Grabe. Sino ba talaga naiisip ng ganyan? Parang order sa Jollibee."Isang asawa po, temporary lang, extra rice na rin po."Pero ang katawa-tawa, hindi ko rin maalis sa isip ko. Buong maghapon, habang naglalampaso, habang nagse-serve ng inumin, habang pinagagalitan ako ng manager namin dahil nakalimutan kong isulat 'yung order ng table 5... nandoon pa rin sa likod ng utak ko 'yung mukha niya. 'Yung kumpiyansa niya. 'Yung parang alam niyang sasabihin kong "oo" sa huli, kaya lang binibigyan lang niya ako ng panahon para maramdamang may choice ako.May choice naman talaga ako, di ba? Di ba?Ang nakakalungkot lang, alam kong pag inisip ko nang mabuti... 'yung pera na 'yon, kahit gaano man kalaking insult

BAKIT BA KASI ganito kasikip itong sapatos na 'to? Grabe, kanina ko pa 'to sinusuot tapos ngayon ko lang na-realize na parang isang size na mas maliit sa akin. Sayang lang binili ko na, hindi ko na naman babalikan. Tamad kasi ako, charot.Anyway. Focus, Lizzy. May kausap ka.Sampung minuto na akong nakatayo dito sa likod ng bar, nagpapanggap na naglilinis ng mga baso kahit malinaw namang tapos na 'yong ginagawa ko kanina pa. Sinusundan ko lang ng tingin 'yung mesa sa sulok, 'yung VIP area na hindi dapat pinapansin ng mga tulad kong waitress dahil baka ma-fire ako sa kakatitig. May sign pa nga kami sa loob ng crew room na nagsasabing "Do not stare at guests," na parang kailangan pa nila 'yon isulat dahil siguro may kasama akong dati na masyadong lantaran.Pero paano ko naman iiwasang mapansin 'yung lalaking pinaguusapan ng buong bar mula kanina?Si Elion Franco Monteverde.Pangalang parang chant sa dami ng beses na nasabi ng mga katrabaho ko ngayong gabi. "Nandito raw siya!" "Nakita mo