Chapter Four

KUNG MAY sasabihin akong pinaka-nakakakaba sa buong buhay ko, hindi 'yon 'yung unang beses kong nag-apply sa trabaho, hindi rin 'yung unang beses kong nag-drive (na, sa totoo lang, halos bumangga ako sa poste), kundi 'to. 

Ang paglabas ng elevator papunta sa isang grand ballroom na puno ng mga taong ang bihis nila mismo ay mas mahal pa sa buong buwan kong sahod.

"Relax," bulong ni Elion sa tabi ko, kamay niya nakapatong sa likod ko habang naglalakad kami papunta sa entrance. "You look terrified."

"Kasi terrified nga po ako," sagot ko, mahina, nakangiti pa rin kasi baka may nakatingin. "Alam n'yo namang hindi ako sanay sa ganito."

"You don't have to be used to it You just have to survive tonight."

Ngumiti siya sa 'kin, 'yung ngiti niyang parang laging may kalaro sa likod ng utak niya. "And maybe don't call me 'po' the entire night. We're supposed to be a couple, remember? Couples don't do that."

Napanguso ako. "Paano ko po kayo tatawagin?"

"My name would be a good start."

Kinurot niya nang bahagya 'yung kamay ko, na kahit maliit na galaw lang, parang kuryenteng dumaan sa buong katawan ko. "Try it."

"Elion," sabi ko, medyo nahihiya, parang bago 'yung salitang lumabas sa bibig ko.

"See? Not so hard." Tumingin siya sa harapan, sa malaking pintuan ng ballroom na bumubukas na, at bigla, parang nagbago 'yung buong postura niya. Tumayo siya nang mas derecho, 'yung mukha niya nagbago tungo sa isang mas confident, mas performative na expression.

"Ready?"

Bago pa ako makasagot, hinila niya na ako papasok.

Ang liwanag sa loob, grabe, para akong nasa isang pelikula. May chandelier sa gitna ng kisame na kung baga ay kasing laki ng buong sala namin ni Tito Mando. May orkestra sa isang sulok, tumutugtog ng klasikal na musika na parang galing lang sa mga pelikulang panahon ng Spanish era. 

At ang mga tao, grabe, ang mga tao. Lahat sila nakabihis nang parang sasabak sa red carpet, may mga alahas na kumikinang kahit sa layo ko sa kanila.

Sinusubukan kong tandaan ang lahat ng natutunan ko mula kay Madame Techie. Bumati nang bahagya. Ngumiti nang tama. At higit sa lahat, huwag magsalita ng Tagalog kung maiiwasan, dahil paulit-ulit niyang binanggit na sa mga ganitong lugar, English ang laging ginagamit.

"Elion Monteverde!" tawag ng isang matandang babae, lumapit sa amin na may hawak na kopita ng champagne. "And who might this be? We've all been talking about you the whole night, you know."

"Mrs. Villaraza, this is Lizzy," pakilala ni Elion, kamay niya nasa likod ko pa rin, parang gustong ipakita sa lahat na possessive siya sa akin. "My... partner."

Napahinto ako sa salitang 'yon. Partner. Hindi asawa, hindi girlfriend, kundi partner, na sa totoo lang, medyo mas kalmado sa ilang salita.

"What a lovely young woman," papuri ni Mrs. Villaraza, tinitignan ako nang matagal na parang sinusukat ako. "Where on earth did you two meet?"

Sinubukan kong isipin 'yung tamang salita sa Ingles, kahit medyo nauutal pa rin ako sa bawat parte ng pangungusap. "We... we met at a bar," sagot ko, mabagal, sinusubukang huwag mangikil-ikil 'yung boses ko.

Tumaas 'yung kilay ni Mrs. Villaraza. "At a bar? How wonderfully unconventional."

"Life works in mysterious ways," dagdag ni Elion, mabilis, parang sinusubukang i-cover 'yung awkward na sagot ko. "She was too good for me to ignore."

Nahiya ako sa sinabi niya, pero pinilit kong hindi ipakita 'yon sa mukha ko. Nagpatuloy sila ni Mrs. Villaraza sa usapan tungkol sa mga bagay na wala akong maintindihan, mga negosyo, mga pangalan ng mga taong hindi ko kilala, puro Ingles, mabilis, parang isang laro na hindi ko alam ang mga patakaran.

Grabe, sanay talaga siya rito. Parang isda sa tubig.

"Excuse us," sabi ni Elion pagkaraan ng ilang minuto, hinila niya ako palayo, at napansin kong medyo pagod na rin ang mukha niya, kahit ilang segundo lang bago 'yon, mukha siyang lubos na masaya sa usapan.

"Okay ka lang po?" tanong ko, medyo kabado.

"I'm fine," sagot niya, mabilis, medyo malamig pa nga, na parang sinasabi niyang wag ko nang tanungin pa. "Just tired of the same conversations."

Hindi ko na siya tinanong pa, kasi nakita ko na 'yung pattern niya ngayon. Kapag may pumapasok sa personal, sasarahan niya agad, at magiging kalmado ulit lang siya kapag nakabalik sa "performance" niya sa harap ng ibang tao.

Isang kakaibang klase ng lalaki talaga 'to.

"Elion."

Bumaling kami pareho sa boses na 'yon, deep at seryoso, may pang-matandang authority na hindi mapasubalian. Nakita ko 'yung isang matandang lalaki, nakatayo nang derecho kahit edad na niya, nakasuot ng maitim na barong Tagalog na kahit simple, halatang mahal. Ang mukha niya, parang eksaktong hulma ni Elion, kung tatanda pa siya nang ilang dekada.

Don Alfredo Monteverde.

Bumagal 'yung pagtibok ng puso ko.

"Lolo," bati ni Elion, boses niya biglang bumago, mas seryoso, mas maingat. "I'd like you to meet Lizzy."

Lumingon si Don Alfredo sa akin, at tinitigan niya ako nang matagal, 'yung uri ng tingin na parang binabasa niya buong buhay ko sa loob lang ng ilang segundo. Naramdaman kong parang gustong lumubog 'yung buong katawan ko sa lupa.

"So you're the one," sabi niya sa wakas, boses niya wala nang bahid ng anumang emosyon, ganap na Ingles, mataas na uri ng pananalita na kahit papaano, kabado akong makinig. "Elion tells me you work at a bar."

"Yes, sir," sagot ko, kinabahan, hindi ko na alam kung dapat ba akong tumingin sa mata niya o hindi. Sinusubukan kong hulaan sa isip ko 'yung tamang mga salita bago pa ko magsalita. "I am... I work as a waitress."

"Interesting," aniya, mas parang binibigyan niya ako ng test kaysa kumpiyansa. "And you believe you are capable of raising a Monteverde heir?"

Napahinto ako, hindi ko alam kung paano sasagot nang maayos sa Ingles. Napatingin ako kay Elion, na sa mukha niya, halatang gusto rin niyang tumulong pero hindi rin niya alam kung ano'ng tama. Sa huli, napagdesisyunan kong hindi na ako magpupumilit pa. Kung ganito na lang, kung papatunayan ko lang ang sarili ko gamit ang wikang natural sa akin, hayaan na.

"Alam ko po na iba ang mundo n'yo sa akin," sabi ko sa wakas, sinusubukang mahanap 'yung tinig ko, bumalik sa Tagalog, kasi bakit ba naman ako magpapanggap pang hindi ako talaga. "Pero alam ko rin po kung paano magmahal ng tunay. At sa tingin ko po, mas mahalaga 'yon kaysa sa kung saan ka pinanganak, o kung anong trabaho meron ka."

May mahabang katahimikan pagkatapos noon, at sa loob ng mga segundong 'yon, pakiramdam ko ay pinakamahaba 'yung minuto sa buong buhay ko. Napansin kong medyo namutla si Elion sa tabi ko, siguro naiisip niyang malaking mali ang ginawa ko sa pagbabago ko ng wika sa harap mismo ng lolo niya.

Tapos, isang bagay ang hindi ko inaasahan. Ngumiti si Don Alfredo. Maliit lang, halos hindi mahalata, pero ngumiti.

"Refreshing," sabi niya, mas parang sinasabi niya sa sarili niya kaysa sa amin. "We'll see." At umalis, iniwan kami ni Elion na parehong hindi makapaniwala sa nangyari.

"Ano'ng ibig sabihin nun?" bulong ko kay Elion, hindi ko pa rin alam kung dapat ba akong matakot o matuwa.

"I honestly don't know," sagot niya, tumitingin pa rin sa direksyon kung saan naglakad palayo ang lolo niya.

"But that's the most he's ever smiled at anyone I've brought here. And you switched to Tagalog in front of him. I thought he was going to throw you out."

"Pasensya na po," sabi ko, medyo kinakabahan pa rin. "Hindi ko na po alam kung ano'ng tama sabihin sa English."

"Don't apologize." Tumingin siya sa akin, at sa unang beses buong gabi, nakita ko ang tunay na sorpresa sa mukha niya, hindi na 'kalkulado na performance kanina.

"That might have been the smartest thing you did all night."

At kahit papaano, kahit alam kong dapat ay natutuwa lang ako sa reaksyon ng lolo niya, may mas malaking bagay akong naramda

man sa sandaling 'yon.

Na baka, sa unang pagkakataon buong gabi, hindi lang kami nagpapanggap.