Chapter Two

"ANO?!"

Halos mabingi ako sa sigaw ni Tito Mando. Buti na lang wala nang customer sa bar nang oras na 'yon, dahil kung meron pa, malamang ay na-viral na naman ako, pangalawang beses sa loob ng isang linggo.

"Tito, wag kang sumigaw, pakiusap."

Hinawakan ko 'yung braso niya, sinusubukang patahimikin siya kahit alam kong imposible 'yon. Si Tito Mando kasi, pag na-shock, hindi na kayang kontrolin 'yung boses niya. Minsan pa nga, natatandaan ko, may narinig siyang balita tungkol sa presyo ng bigas na tumaas, at sumigaw siya nang ganito rin kalakas.

"Paano ako hindi sisigaw? Sinabi mo, pumirma ka na ng kontrata na kailangan mong... kailangan mong..."

Hindi na niya natapos 'yung sinasabi niya, parang ayaw niyang sabihin nang buo, na parang kapag sinabi niya 'yon nang malakas, magiging mas totoo 'to.

"Magpanggap na asawa niya," tapos ko para sa kanya. "Tapos... magkaroon ng anak."

Napaupo si Tito Mando sa bangkong malapit sa kanya, parang biglang nawalan ng lakas 'yung mga tuhod niya. Tumingin siya sa akin nang matagal, 'yung uri ng tingin na alam kong hindi galit, kundi kabado. Parehong takot kami, sa totoo lang.

"Lizzy, alam mo ba kung ano'ng ipinapasok mo?" tanong niya, boses niya mas mahina na ngayon. "Mga taong 'yan, mga Monteverde... hindi sila simpleng negosyante lang. May kapangyarihan sila. May... may paraan sila para gawin ang gusto nila."

Kumunot ang noo ko. May kakaiba sa paraan ng pagsasalita ni Tito Mando, parang may alam siyang hindi niya sinasabi. Pero bago ko pa siya matanong, umiwas na siya ng tingin, tumayo, at nagsimulang maglinis ng mga bote sa likod ng bar kahit malinis na naman 'yon.

"Tito," tawag ko, sinusundan siya.

"May alam ka ba tungkol sa kanila? Parang... parang may kilala ka?"

"Wala," sagot niya, mabilis, mas mabilis pa sa kailangan. "Wala akong kilala. Bakit ko naman kikilalanin 'yang mga tao?"

Hindi ako naniwala, pero hinayaan ko na lang muna, dahil mas mahalaga sa 'kin ngayon 'yung sasabihin ko sa kanya kung bakit ako pumayag.

"Tito, alam mo naman 'yung utang natin," sabi ko, mahinang boses, halos ayoko pang sabihin. "Alam mo 'yung sitwasyon ng bar. Kung hindi tayo makahanap ng paraan sa loob ng ilang buwan, baka masarahan na 'to. At saan ka na pupunta? Wala kang ibang alam gawin kundi 'to."

Napatahimik si Tito Mando. Alam ko naman na tama ako, kahit ayaw niyang aminin. Ang bar na 'to, kahit maliit lang, kahit sira-sira na 'yung mga gamit, ang tanging pinagkakakitaan niya. At ako, siyempre, kasama sa buhay na 'yon.

"Pero aanakan ka niya?" bulong niya, halos hindi ko na marinig. "Lizzy, hindi biro 'yon. Kapag may anak na kayo, hindi na basta-basta 'yon matatapos. Habambuhay na 'yon."

"Alam ko," sagot ko, at totoo naman, alam ko. Buong gabi kong iniisip 'yon, hanggang sa umaga, hanggang sa oras na 'to. "Pero Tito, kung hindi ako gagawa ng kahit ano, mawawalan tayo ng lahat. At... at gusto ko rin naman talaga magkaanak balang araw, di ba? Kaso lang, mas maaga lang siguro 'to kaysa sa plano ko."

Napangiti si Tito Mando, kahit malungkot pa rin 'yung mata niya.

"Ang tigas talaga ng ulo mo, ha. Kahit kailan."

"Kay Tito Mando ba 'yon galing? O kay Nanay?" biro ko, sinusubukang paginhawahin 'yung sitwasyon kahit paano.

"Pareho," sagot niya, halos mapangiti, tapos yumakap sa akin nang mahigpit. "Basta lang, Lizzy, mag-ingat ka. Kung may mangyari man sa 'yo na hindi tama, sabihin mo agad sa akin. Kahit ano pa 'yon."

"Opo, Tito," sagot ko, yumakap din pabalik.

Pero sa loob ko, may kaunting bahagi akong hindi rin sigurado kung ano talaga 'yung tamang gagawin. Kasi paano ba talaga tama 'to? Paano ba tama 'yung pumasok sa isang buhay na hindi ko naman totoong pinili, kundi napilitan lang akong piliin?

Kinabukasan, kinuha ako ng bodyguard na kilala ko na sa ngayon bilang Kuya Dennis, dahil dun sa dami ng beses niya akong sinundo mula noong pumirma ako sa kontrata. Dinala niya ako sa isang building sa Makati na ang taas, halos hindi ko na makita 'yung tuktok kahit gaano ko pa itaas 'yung ulo ko habang nasa loob ng sasakyan.

Sa loob, may naghihintay na akong isang babae, mukhang mas matanda sa 'kin ng ilang taon, nakasuot ng pormal na damit at may hawak na tablet. Nakangiti siya sa akin, pero 'yung klaseng ngiti na parang trabaho lang, hindi talaga galing sa puso.

"Miss Fajardo," bati niya. "Ako po si Camille, personal assistant ni Mr. Monteverde. Ako po ang magha-handle ng preparations niyo."

"Preparations po?" tanong ko, medyo kabado sa paraan ng pagkakasabi niya nito.

"Etiquette classes, wardrobe, kung paano makisalamuha sa mga social circles namin," paliwanag niya, parang binabasa lang niya 'yon sa isang checklist sa isip niya. 

"Kailangan po kasing maging kapani-paniwala ang lahat, lalo na sa publiko."

Hinila niya ako papasok sa isang malaking silid, puno ng mga damit na hindi ko pa nakikita kahit sa mga magazine lang. May mga sapatos na, sa totoo lang, mas mahal pa siguro sa isang buwan kong sahod. May mga taong nag-abot sa akin ng iba't ibang tela, sinusukat ang katawan ko, nagsasalita sa isa't isa gamit ang mga terminong hindi ko naiintindihan.

Habang nakatayo ako sa gitna ng lahat ng 'to, na parang manika lang na ginagayakan, isang tanong ang paulit-ulit na sumasagi sa isip ko.

Kaya ko kaya talaga 'to?

Pero bago pa man ako nakapag-isip nang matino, pumasok si Elion sa silid, nakasuot ng simpleng puting polo na kahit papaano, gumagana pa rin sa kanya nang husto. Tumigil 'yung lahat ng tao sa paligid ko, parang biglang naging seryoso 'yung buong kwarto.

"How is she doing?" tanong niya kay Camille, hindi pa man ako nakikita nang tuwiran.

"Adjusting well po, sir," sagot ni Camille. "Kailangan lang po ng ilang linggo para sa full preparation."

Doon lang siya lumingon sa akin, at nang magkasalubong 'yung mga mata namin, hindi ko alam kung bakit, pero parang kumabog nang mas malakas 'yung puso ko. Baka dahil sa kaba lang. Oo, kaba lang 'yon. Wala nang iba.

"Miss Fajardo," bati niya, tumango nang bahagya. "You look... different."

"Pangit po ba?" tanong ko, medyo defensive, dahil hindi ko alam kung papuri ba 'yon o hindi.

Napangiti siya, 'yung klaseng ngiti na hindi ko pa nakikita sa kanya dati, mas totoo, mas hindi calculated. "No. Just different. In a good way."

Hindi ko alam kung bakit, pero doon, sa gitna ng buong kaguluhan ng preparations at damit at sukat, may isang maliit na bagay sa loob ko ang gumalaw, parang isang bagay na hindi ko pa dating nararamdaman.

At sa totoo lang, nakakata

kot 'yon. Mas nakakatakot pa kaysa sa kahit anong nakasulat sa kontratang 'yon.