Novels by Auttawit Sawangdee

เช้ามืดวันต่อมา อากาศในหมู่บ้านชนบทยังคงเย็นชะอุ่มด้วยหยาดน้ำค้าง แทนเดินทางมายังสวนหม่อนไหมท้ายหมู่บ้านตั้งแต่ไก่โห่ด้วยหัวใจที่พองโต ความทรงจำเกี่ยวกับรสจูดและอ้อมกอดอันอบอุ่นของวินเมื่อคืนยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจ เขาลืมความเปราะบางของตนเองไปจนสิ้น ลืมอดีตที่เคยผิดพลาด และทุ่มเทความเชื่อใจทั้งหมดให้แก่ชายผู้แสนดีคนนี้ทว่าเมื่อแทนเดินเข้าใกล้บริเวณโรงเก็บอุปกรณ์ด้านหลังสวน เขากลับได้ยินเสียงตึงตังและน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของใครบางคนดังลอดออกมา แทนชะงักเท้าและซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่โดยสัญชาตญาณ"คุณวิน! คุณทำแบบนี้มันต้มตุ๋นกันชัดๆ!" เสียงของ 'ลุงชัย' เกษตรกรประจำหมู่บ้านผู้เป็นคนตรงไปตรงมาดังขึ้น ลุงชัยกำลังยืนเผชิญหน้ากับวิน มือของลุงสั่นเทาด้วยความโกรธ "ที่ดินท้ายสวนนี่มันเป็นที่ดินติดจำนองกรมบังคับคดี! คุณเอาเอกสารสิทธิ์ปลอมมาหลอกขายหุ้นส่วนร่วมทุนให้ผมได้ยังไง? เงินเก็บทั้งชีวิตของผมนะคุณ!"แทนหัวใจกระตุกวูบ... เอกสารสิทธิ์ปลอม? หุ้นส่วนร่วมทุน? นั่นมันคือกฎมณเฑียรบาลแห่งการต้มตุ๋นที่แทนเคยใช้ในอดีตไม่มีผิดเพี้ยน!แทนแอบมองผ่านช่องว่างของพุ่มไม้ เขาคาดหวังจะได้เห็นสีหน้าตื่นตกใจ

สายลมเอื่อยยามค่ำคืนพัดโชยมา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกราตรีผสมกากับกลิ่นดินชื้นหลังสายฝนพรำ สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบและชวนฝัน ณ สวนปลูกหม่อนไหมท้ายหมู่บ้าน ที่นี่ บัดนี้กลายเป็นโลกส่วนตัวของแทนและวิน โลกที่ภายนอกไม่อาจก้าวล่วงเข้ามาได้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ถักทอขึ้นอย่างรวดเร็วและแนบแน่นราวกับเส้นไหมที่ถูกกรออย่างพิถีพิถัน มันไม่ใช่ความรักที่หวือหวาหวาดเสียว แต่เป็นความผูกพันที่ซึมลึก อบอุ่น และเต็มไปด้วยความเข้าใจ วินยังคงเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบในสายตาของแทน อ่อนโยน ช่างสังเกต และมีน้ำใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ในคืนที่พระจันทร์เต็มดวงสาดส่องแสงสีนวลลงมา แทนและวินนั่งอยู่ด้วยกันบนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้านพักหลังเล็กในสวน แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าของวิน ทำให้ดวงตาเรียวรีคู่นั้นดูนิ่ง สงบ แต่กลับมีความน่าค้นหาซ่อนอยู่มหาศาล... ผิวน้ำนิ่งที่ไม่อาจรู้ความลึก... ผิวน้ำที่แทนเพิ่งรู้ว่ามันคือกระจกสะท้อนเงาของ ‘แทน’ คนธรรมดาที่ได้รับความรักและความเข้าใจในแบบที่เขาเป็นจริงๆวินค่อยๆ ยื่นมือมาประคองแก้มของแทน สัมผัสที่แผ่วเบาแต่กลับส่งผ่านความร้อนผ่าวไปทั่วทั้งตัวแทน หัวใจของแทนเต้นรุนแรงราวกับจะหลุดออกมาจาก

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมายังลานตากข้าวหลังบ้านไม้หลังเล็กหลังเดิม มันไม่อบอุ่นเหมือนแสงตะวันสีทองที่เคยสะท้อนอยู่ในแก้วไวน์ชั้นดี หรือ แก้วเหล้าใบสวยของแทน แต่มัน ‘จริง’ และนั่นคือสิ่งที่แทนเลือกในตอนนี้หกเดือนแล้วหลังจากที่ทุกอย่างจบลง... หกเดือนที่เปลือกไหมแก้วอันวิจิตรและเปราะบางแตกสลายไปพร้อมกับความคำโกหกมหาศาล แทนทิ้งทุกอย่างในเมืองใหญ่ ทิ้งความทะเยอทะยานที่ผิดเพี้ยน ทิ้งคราบนักธุรกิจหนุ่มผู้มั่งคั่งที่สร้างขึ้นจากลมปาก เขากลับมาบ้านเกิด กลับมาสู่อ้อมกอดที่อบอุ่นและให้อภัยเสมอของแม่การเริ่มต้นใหม่ไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่อคุณต้องหัด ‘พูดความจริง’ เป็นครั้งแรกในชีวิต แทนเรียนรู้ที่จะบอกแม่ว่าเขาเหนื่อย แทนเรียนรู้ที่จะยอมรับว่าเขาไม่มีเงิน และที่สำคัญที่สุด แทนเรียนรู้ที่จะบอกตัวเองว่าเขาเป็นเพียงผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง ไม่ใช่เจ้าชายในนิยายที่เขาเคยอุปโลกน์ขึ้นมา"แทน ลูก วันนี้จะเข้าไปรับออเดอร์ปุ๋ยที่สหกรณ์ใช่ไหม" เสียงแม่ตะโกนมาจากในครัว พร้อมกับกลิ่นหอมของไข่เจียวใบชะอม"ครับแม่ เดี๋ยวสายๆ ผมเข้าไป" แทนตอบพลางล้างหน้าด้วยน้ำเย็นสาดใหญ่ นึกถึงงานใหม่ของเขา การเป็นพนักงาน

วงจรแห่งการหลอกลวงไม่เคยยั่งยืน เช่นเดียวกับนิทานโบราณเรื่องเด็กเลี้ยงแกะ ที่เมื่อถึงเวลา หมาป่าแห่งความจริงย่อมออกล่าเพื่อทวงคืนทุกคำเท็จก่อนที่ความแตกสลายจะมาถึง ค่ำคืนวันเกิดของวินเริ่มต้นด้วยบรรยากาศอบอุ่นและเสน่หา วินจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ที่บ้านพัก เชิญเพื่อนสนิทในวงการสถาปนิกและกลุ่มเพื่อน LGBTQ+ มาร่วมยินดี แต่ก่อนที่แขกเหรื่อจะมาถึง วินกลับดึงแทนเข้าไปในห้องนอนเพื่อมอบ "ของขวัญ" ที่พิเศษกว่าใครแสงไฟสลัวสีน้ำตาลอุ่นในห้องนอนสะท้อนเรือนร่างของทั้งสอง แทนในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงชุดที่เขาต้องยอมแลกมาด้วยการกู้หนี้นอกระบบ ถูกวินดันไปชิดผนังเรียบเย็น ฝ่ามือหนาและอบอุ่นของสถาปนิกหนุ่มลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าดิบดี ไล่ต่ำลงมาตามสันหลังของแทนจนคนตัวเล็กกว่าขนลุกซู่ ลมหายใจอุ่นกรุ่นกลิ่นไวน์แดงเป่ารดข้างหู"คืนนี้แทนดูสวยมากเลยรู้ไหม..." วินกระซิบเสียงพร่า สอดประสานนิ้วมือเข้ากับนิ้วของแทน ดึงรั้งร่างบางเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่างริมฝีปากของวินบดเบียดลงมาอย่างเร่าร้อนและลึกซึ้ง มันไม่ใช่แค่ความปรารถนาทางกาย แต่คือความหลงใหลที่วินมอบให้ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเต็มหัวใจ ฝ่ามือใหญ่ปลดกระดุมเสื้อสูทของแทนอ

หลังจากคืนวันเกิดที่แหลกสลาย ชีวิตของแทนก็ดิ่งลงสู่เหวแห่งความจริงอย่างสมบูรณ์แบบไม่มีคำลา ไม่มีโอกาสให้แก้ตัว วินตัดขาดทุกช่องทางการติดต่อ เดินออกจากชีวิตของแทนไปราวกับไม่เคยมีความทรงจำร่วมกัน ความจริงเรื่องการอ้างผลงาน การแต่งสเปกสร้างโปรไฟล์ปลอม และการปฏิเสธแม่แท้ๆ ถูกนำไปแฉกระหึ่มในโลกออนไลน์ สังคมไซเบอร์ที่เคยสรรเสริญและกดไลก์ไลฟ์สไตล์ของแทน หันกลับมารุมประณามด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อน บัญชีโซเชียลมีเดียของเขาถูกทัวร์ลงจนต้องลบทิ้ง ตัวตนเสมือนอันเลิศหรูสลายไปในอากาศภายในชั่วข้ามคืนและในโลกแห่งความเป็นจริง มรสุมหนี้สินก็พุ่งเข้าชนอย่างจัง เจ้าหนี้นอกระบบส่งชายฉกรรจ์มาข่มขู่ถึงหน้าห้องเช่า แทนต้องเลิ่กลั่กขนเอาเสื้อผ้าแบรนด์เนม นาฬิกาหรูปลอม ตลอดจนโน้ตบุ๊กคู่ใจออกไปขายทอดตลาดในราคาถูกแสนถูก แต่เงินที่ได้มาก็เป็นเพียงเศษเงินที่ไม่พอจ่ายดอกเบี้ยด้วยซ้ำ สุดท้ายเขาถูกเจ้าของห้องเช่าล็อกประตู ขับไล่ออกจากห้องในสภาพไม่ต่างจากขอทานในวันที่สิ้นเนื้อประดาตัวอย่างถึงที่สุด แทนในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ตัวเก่า หอบกระเป๋าเสื้อผ้าใบป่าน นั่งรถโดยสารประจำทางพัดลมหมุนส่าย กลับคืนสู่บ้านเกิดในต่างจังหวัด

เมื่อเวลาผ่านไป ความเคลิบเคลิ้มในภาพมายาเริ่มกลายสภาพเป็นฝันร้ายที่คอยกัดกินชีวิตของแทนจากข้างใน งานรับจ้างออกแบบที่เป็นรายได้จริงเริ่มมีปัญหา เขาไม่มีสมาธิเหลือไว้ให้ความสร้างสรรค์ เพราะทุกวินาทีในสมองเอาแต่คิดวนเวียนอยู่กับความหวาดระแวง—ว่าจะหาเงินจากไหนมาจ่ายค่าเช่ารถ ค่าชุด และค่าภาพลักษณ์ในเดตสัปดาห์ถัดไปแทนเริ่มตกอยู่ในสภาวะจิตวิทยาของ “จิตใต้สำนึกที่กลัวการถูกปฏิเสธ” (Fear of Rejection) เขาเริ่มสร้างคำโกหกซ้อนคำโกหกเพื่อปกป้องเกราะป้องกันอันบางเบา เมื่อวินเอ่ยปากถามถึงผลงานของสตูดิโอ แทนก็แอบอ้างนำภาพดีไซน์จากดีไซเนอร์ต่างประเทศมาเปิดให้ดูอย่างคล่องแคล่ว และเมื่อวินชวนไปเยี่ยมบ้านที่ต่างจังหวัดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แทนก็หลบเลี่ยงด้วยการโกหกว่าบ้านกำลังปรับปรุงใหญ่ ก่อนจะแก้ปัญหาด้วยการพาเดินทางไปเที่ยวรีสอร์ตหรูราคาคืนละหลายหมื่น ทริปที่เขาต้องกล้ำกลืนกลืนหนี้ รูดบัตรเครดิตใบสุดท้ายจนเต็มวงเงินเพื่อซื้อเวลาในค่ำคืนหนึ่งที่บรรยากาศเงียบสงบ เสียงเครื่องปรับอากาศแผ่วเบาภายในห้องพักของวินไม่ได้ช่วยให้จิตใจของแทนสงบลงได้เลย วินนั่งมองแทนที่กำลังเหม่อลอย ดวงตาคู่เดิมของวินเต็มไปด้วย