Nobela ni Joy yen

Tatlong araw nang hindi lumalabas ng kwarto ni Jenny si Sarah. Hindi siya kumakain. Hindi siya naliligo. Hawak lang niya ang lumang picture nilang dalawa ni Marco nung kasal nila.Sa picture na yun, ngiting-ngiti si Marco. Ngiting inosente. Ngiting totoo. Ngiting hindi na niya makikita ulit."Sarah, kumain ka na," sabi ni Jenny habang nag-aabot ng kanin at tuyo."Jenny, paano kung... paano kung puntahan ko siya? Humingi ako ng tawad?"Umiling si Jenny."Sarah, bilyonaryo na yun. Hindi ka na niya papansinin. At kung ako sa kanya, hindi na rin kita papatawarin. Ang sakit ng ginawa mo sa kanya eh."Pero buo na ang desisyon ni Sarah. Kahit isang beses lang, gusto niyang makita si Marco at humingi ng tawad. Hindi para bumalik, kundi para mapagaan ang guilt sa dibdib niya.Kinaumagahan, maaga siyang pumunta sa Dela Fuente Tower. Naka-t-shirt, naka-maong, at naka-tsinelas lang siya. Walang makeup. Mukha siyang kawawa.Pero pagdating niya sa lobby, hinarang siya ng guard."Ma'am, saan po kayo

Alas syete pa lang ng umaga pero nasa harap na ng salamin si Sarah, hawak ang isang maleta. Pinalayas na siya. Ang bahay na pinangarap niyang tirhan habang buhay ay hindi na sa kanya."Sarah Dela Fuente, lumabas ka na riyan! May bagong titira diyan!"Sigaw ng guard sa labas. Hindi na siya tinatawag na Ma'am. Wala nang respeto.Bitbit ang isang maleta at isang plastic bag na may lamang damit, lumabas si Sarah ng bahay na yun. Lumingon siya sa huling pagkakataon. Doon siya sinaktan, doon siya nagmahal, at doon din siya niloko. Pero doon din siya minahal ng isang lalaking hindi niya pinahalagahan.Habang naglalakad siya sa kalsada, walang pumapansin sa kanya. Walang David na susundo. Walang Marco na mag-aalala.Pumunta siya sa bahay ng kaibigan niyang si Jenny."Jenny, pwede ba muna ako makitulog sayo? Kahit isang gabi lang?"Tinitigan siya ni Jenny mula ulo hanggang paa."Sarah? Anong nangyari sayo? Mukha kang pulubi! Akala ko ba mayaman na yung David mo?""Wala na si David, Jenny. Iniw

Kinabukasan, nagising si Sarah sa malamig na sahig ng sala. Wala na si Marco. Wala na ang mga damit nito. Wala na ang dating amoy ng pabango nito sa kwarto.Tahimik ang buong bahay. Pero ang katahimikan na yun ay mas nakakatakot kaysa sa sigawan.Bumangon si Sarah at tumakbo sa kwarto. Binuksan niya ang cabinet. Wala na ang mga luma at kupas na damit ni Marco. Ang natira na lang ay isang maliit na papel na nakadikit sa salamin."SIMULA NGAYON, HINDI NA AKO ANG MARCO NA KILALA MO. - MARCO"Nanginginig ang kamay ni Sarah habang hawak ang papel. Bigla niyang naalala lahat. Kung paano niya insultuhin si Marco araw-araw. Kung paano niya ito ikumpara kay David. Kung paano niya ito ipagtabuyan kapag umuuwi itong pagod galing sa trabahong mababa ang sahod."Anong nagawa ko..." bulong niya.Tumunog ang cellphone niya. Si David."Babe, nasaan ka? Kailangan natin mag-usap."Dali-daling sumagot si Sarah."David! Buti tumawag ka! Si Marco, umalis na siya! Pwede ka na pumunta dito! Tayo na lang!"T

> Hindi makapaniwala si Sarah sa narinig.> "B-Bilyonaryo? Anong pinagsasabi mo?"> Ngumiti si Marco. Hindi yung ngiting mapang-asar, kundi yung ngiting matagal na niyang tinatago.> "Sa loob ng tatlong taon, hinayaan kitang maliitin ako, Sarah. Hinayaan kitang isipin na wala akong kwenta. Pero lahat yun, parte ng plano."> Biglang bumukas ang pinto ng restaurant. Pumasok ang isang matandang lalaki na naka-formal suit, kasama ang dalawang bodyguard.> "Young Master! Sa wakas nahanap ka na namin!"> Lahat ng tao sa restaurant napatingin.> "Young Master?" bulong ni Sarah. "Marco, sino sila?"> Lumuhod ang matanda kay Marco.> "Young Master Marco Dela Fuente! Ako po si Atty. Reyes, abogado ng Dela Fuente Group of Companies! Tatlong taon ka na naming hinahanap simula nung umalis ka sa mansyon para patunayan ang sarili mo!"> Nalaglag ang panga ni Sarah. Dela Fuente Group of Companies? Ang pinakamayamang pamilya sa buong Pilipinas? Yung may-ari ng mga malls, hotels, at airlines?> "Marco.

Pagkatapos mabasa yung brown envelope, hindi na umiyak si Elisa.Tapos na. Naubos na luha niya ng 22 years. Ngayon galit na lang.Tumingin siya kay Rafael na nakaluhod pa rin sa putik sa harap ng kubo ni Mang Pedring sa Laguna."Tumayo ka."Hindi makatayo si Rafael. Nanginginig tuhod niya."Sabi ko tumayo ka! Hindi ako katulad mo na mahilig mamahiya ng tao sa harap ng maraming tao! Tatayuan mo ako!"Dahan dahan tumayo si Rafael. Umiiyak pa rin.Si Mang Pedring na nakahiga sa papag na halos sira na, umiiyak din."Elisa... patawarin mo na kami... matanda na ako... malapit na ako mamatay...""Bakit? Bakit niyo ginawa sa akin to? Bata lang ako nun. 2 years old lang ako nung kinuha niyo ako. Wala akong kasalanan sa inyo. Bakit niyo ako pinahirapan ng 22 years?""Per... pera lang Elisa... malaki utang namin dati... 50k lang... malaki na yun samin nun... akala ko okay lang kasi ampon ka lang naman... hindi ka naman papatayin ng mga Gonzales...""Ampon lang? Tao pa rin ako! May puso pa rin ak

Nanginginig kamay ni Elisa habang hawak yung brown envelope. Pictures. Lahat luma. Yung isa, baby pa siya. Karga ng isang babae na hindi si Aling Nena. Maganda, maputi, nakangiti. Si Mama Isabella nung bata pa. Tapos may isa pang picture. Si Rafael. Bata pa. Mga 10 years old. Kasama yung Papa niya at si Aling Nena at Mang Tomas ng mga Gonzales. May inaabot na sobre. Makapal. "Mama anong ibig sabihin nito?" mahinang tanong ni Elisa. Umiyak si Mama Isabella. "Anak, nung nawala ka sa amin, 2 years old ka lang. Nag hire kami ng imbestigador. Matagal namin hinanap. Akala namin patay ka na. Yun pala..." Si Atty. Santos na nagpatuloy. "Ma'am Elisa, si Rafael Santos pala. Hindi Rafael Gonzales. Anak siya ng dati naming driver, si Mang Pedring Santos. Yung driver na pinagkatiwalaan ng Papa mo. Nung nawala ka, siya pala nag utos sa mga Gonzales na ampunin ka at itago. Binayaran niya sila ng 50k dati para kunin ka sa ampunan at sabihin na ampon ka lang ng mahirap para hindi ka na ha