Novels by ต้าเหนิงเฟิน

กว่าเยียนจื่อเซียนจะยอมปล่อยให้กระต่ายน้อยของเขาได้ลุกจากเตียงจริงๆ ก็ปาเข้าไปช่วงหัวค่ำของอีกวันหลี่เต๋ออิงถูกสวามีจับอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนเนื้อดี แม้ภายนอกจะดูงดงามหมดจดแต่ว่าภายในนั้น... ขาทั้งสองข้างของนางสั่นพั่บๆ ราวกับลูกนกเพิ่งหัดบิน แค่ก้าวเดินยังต้องให้มารร้ายรูปงามคอยพยุงเอวเอาไว้ไม่ให้ทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อประตูห้องพักเรือถูกเปิดออก ลมเย็นสดชื่นของผืนน้ำก็พัดมาปะทะใบหน้า หลี่เต๋ออิงสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ รู้สึกเหมือนเพิ่งรอดพ้นจากขุมนรกโลกันตร์ที่แสนจะเร่าร้อนมาได้นางมองออกไปเบื้องหน้า พระอาทิตย์วันใหม่ลับขอบฟ้าไปแล้ว ท้องฟ้าถูกแทนที่ด้วยสีน้ำเงินเข้มและแสงจันทร์นวลผ่องทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของนางมากที่สุด กลับไม่ใช่ความมืดมิดของผืนน้ำ แต่เป็นแสงสว่างไสว ที่ทอดยาวอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสายใหญ่เบื้องหน้าแสงจากโคมไฟนับหมื่นดวงส่องสว่างเรืองรองราวกับดวงดาวบนดิน สะท้อนลงบนผืนน้ำจนกลายเป็นสีทองอร่าม เสียงดนตรีและเสียงผู้คนจอแจแว่วมาตามสายลม บ่งบอกถึงความเจริญรุ่งเรืองและครึกครื้นอย่างข

รสจูบที่เริ่มต้นจากการกลั่นแกล้งแปรเปลี่ยนเป็นการสูบวิญญาณ เยียนจื่อเซียนบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างตะกละตะกลาม มือหนาที่เคยตรึงข้อมือนางไว้เปลี่ยนมาสอดประสานตามเรียวนิ้ว ล็อกแน่นจนแทบจะหลอมละลายเข้าด้วยกันหลี่เต๋ออิงสมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายบอบบางแอ่นรับสัมผัสตามสัญชาตญาณ แขนอีกข้างที่ว่างอยู่เผลอยกขึ้นลูบไล้แผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงของสวามี[ อึก... บ้าจริง ตาคุณชายนี่ เอาเวลาที่ไหนไปฟิตหุ่นวะเนี่ย ซิกแพคแน่นเปรี๊ยะราวกับรูปสลักหินอ่อนเลย ยัยเต๋ออิง แกอย่าเพิ่งใจแตกสิ ท่องไว้ นั่นแตงกวาเน่า แตงกวาเน่า! ]เยียนจื่อเซียนที่กำลังซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นถึงกับชะงักริมฝีปาก ชายหนุ่มขบเม้มติ่งหูนางเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์"สามีกำลังปรนนิบัติเจ้าอยู่... ยังมีหน้าไปคิดถึงแตงกวาที่ไหนอยู่อีกรึ?"ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ นางอ้าปากค้าง "ขะ... ข้าเปล่านะเจ้าคะ ข้าไม่ได้คิดถึงใครทั้งนั้น อ๊ะ!"คำปฏิเสธถูกกลืนหายไปเมื่อมือหนาลากผ่านหน้าท้องแบนราบ แล้วปลดปราการชิ้นสุดท้า

หลังจากสะบัดรักนายใหญ่ลวงโลกได้สำเร็จ หลี่เต๋ออิงที่กำลังเดินกลับจวนก็ฉุกคิดขึ้นได้[ เดี๋ยวนะ... ตอนนี้ฉันอยู่ข้างนอกจวนนี่นา โอกาสทองฝังเพชรมาถึงแล้ว จะมัวรอหาทางมุดรูหมาอยู่ทำไม หนีมันตอนนี้เลยสิ ]คิดได้ดังนั้น... นางก็สับเกียร์หมาวิ่งมุ่งหน้าไปยังท่าเรือเมืองหลวงทันทีแม้จะไม่มีห่อผ้าสัมภาระ แต่นางมีตั๋วเงินปึกใหญ่ และป้ายหยกยืนยันตัวตน ที่แอบฉกมาจากสายคาดเอวของสามีตอนที่เขากำลัง... เอ่อ... รังแกนางเมื่อคืนเมื่อมาถึงท่าเรือ หลี่เต๋ออิงก็ยื่นตั๋วเงินก้อนโตให้ผู้คุมเรือ โชว์ป้ายหยกเบิกทางอย่างง่ายดาย แล้วก้าวขึ้นเรือสำเภาลำใหญ่ที่กำลังจะออกเดินทางมุ่งหน้าสู่แดนใต้นางยืนเกาะระเบียงเรือ ทอดสายตามองผืนน้ำกว้างใหญ่เบื้องหน้า รับลมเย็นๆ ที่พัดตีหน้า... อิสรภาพอยู่แค่เอื้อมแล้ว[ ฮ่าๆๆๆ ลาก่อนจวนตัวร้าย ลาก่อนนายใหญ่หน้าหล่อแต่สันดานเสีย และที่สำคัญ... ลาก่อนไอ้สามีโรคจิตจอมหื่นกาม ป่านนี้นายคงกำลังงมหาป้ายหยกหน้าดำหน้าแดงอยู่ล่ะสิ ชาตินี้อย่าได้พบเจอกันอีกเลยนะ ]"ลมทะเลเย็นสบายดีหรือไม่... ภรรยาคนโปรดของข

หลังกล้ำกลืนฝืนทนดื่มยาคุมมโนจนหมดชาม หลี่เต๋ออิง ก็ลอบติดต่อกับสายข่าวที่แฝงตัวอยู่ในจวน ส่งจดหมายลับนัดแนะออกไปภายนอกเรียบร้อยเป้าหมายของนางในวันนี้คือการลอบออกไปพบนายใหญ่ผู้บงการที่ส่งร่างเดิมมาเป็นสายลับ เพื่อขอถอนตัวจากภารกิจงี่เง่านี้ถาวร[ ถึงภารกิจนี้จะสำคัญกับเจ้าของร่างเดิมแค่ไหน แต่สำหรับนักศึกษาจบใหม่ไฟแรงอย่างฉัน การต้องมาก้มหน้าเป็นสายลับปลายแถว แถมพ่วงตำแหน่งเมียน้อยคนที่ห้า มันหยามเกียรติลูกผู้หญิงยุคใหม่เกินไป ][ ต่อให้ออกไปแล้วต้องปากกัดตีนถีบ กินข้าวคลุกน้ำปลา ก็ยังดีกว่าต้องมานั่งตบตีแย่งชิงสามี กับผู้หญิงอีกสี่คนล่ะวะ ]นางผูกสายคาดเอวแน่น เตรียมตัวจะก้าวออกจากเรือน ทว่าทันทีที่เปิดประตูออกไป...ขบวนสมาคมแม่บ้านจวนตัวร้าย นำโดยฮูหยินเอกและบรรดาอนุภรรยาก็มายืนเรียงหน้าสลอนดักรออยู่พอดี"ดูท่ายาของท่านพี่จะออกฤทธิ์ดีนะน้องห้า ถึงได้มีแรงลุกขึ้นมาแต่งตัวสวยแต่เช้าเชียว"อนุสามเปิดฉากจิกกัดทันที พลางยกพัดขึ้นป้องปากหัวเราะเยาะ"น่าสงสารจริงๆ อุตส่าห์ร้องครางเสียจนเรือนแทบพัง สุดท้ายก็โด

รุ่งสางของเรือนท้ายจวนที่บัดนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายประหลาดที่ชวนให้คนหน้าแดงหลี่เต๋ออิง ค่อยๆ ขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก ทันทีที่ขยับตัว ความรู้สึกปวดร้าวระบมราวกับถูกรถม้าทับก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง โดยเฉพาะช่วงเอวและสะโพกที่แทบจะขยับไม่ได้นางกวาดสายตามองไปรอบเตียงที่ยับเยินไม่มีชิ้นดี ทว่าพื้นที่ว่างเปล่าข้างกายกลับเย็นเฉียบ บ่งบอกว่ามารร้ายรูปงาม ผู้ก่อเหตุได้ลุกออกไปนานแล้วเมื่อสติเริ่มกลับมาครบถ้วน ภาพเหตุการณ์เร่าร้อนเมื่อคืนก็ไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ทั้งสัมผัสวาบหวาม เสียงหอบหายใจ และที่น่าอายที่สุดคือ...[ บ้าไปแล้ว ฉัน... ฉันครางชื่อเขาด้วย! ]'อ๊ะ... ท่านพี่จื่อเซียน... เบาหน่อย'[ โอ๊ยยยยย อยากจะบ้าตาย อยากจะเอาหัวมุดลงไปในรูหนอน ยัยเต๋ออิง แกมันคนใจง่าย โดนเขาล่อลวงจนสติแตกไปได้ยังไงเนี่ยยย! ]นางยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองที่บัดนี้แดงก่ำลามไปถึงใบหู พร้อมกับดิ้นเร่าๆ อยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความอับอาย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกวิญญาณสาวแกร่งยุค 2026 กลับเข้าร่าง[ ใจเย

"จะรีบไปไหนรึ... ภรรยาข้า"น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างหู ทำเอาหลี่เต๋ออิงขนหัวลุกชันไปทั้งตัว นางเบิกตากว้างจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่สะท้อนแสงจันทร์สมองประมวลผลแทบไม่ทัน ร่างกายสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งที่อุ้มนางไว้ในท่าอุ้มแตงอย่างมั่นคง"ทะ... ท่านพี่! ท่าน... ท่านตื่นตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ!?"[ ผีหลอก ผีหลอกแน่ๆ ยานอนหลับสลายมโนนั่นมันของปลอมหรือไง ฉันเทใส่ซะหมดห่อขนาดนั้น ช้างยังล้มเลยนะโว้ย หรือว่าตาคุณชายนี่เป็นอมตะ ]เยียนจื่อเซียนที่ได้ยินเสียงกรีดร้องในหัวของภรรยาตัวน้อย ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะหึๆ ในลำคอ รอยยิ้มของเขาดูอันตรายและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน"ตื่นรึ? ข้ายังไม่ได้หลับเลยต่างหากเล่า"ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ"ยาสมุนไพรที่เจ้าแอบใส่ในถุงหอมแล้วเอามาปัดๆ ผ่านหน้าข้าน่ะ กลิ่นมันฉุนจนข้าแทบสำลัก... แต่ก็นะ เห็นแก่ความพยายามของเจ้า ข้าเลยแกล้งหลับให้เจ้าดีใจเล่นสักประเดี๋ยว"หลี่เต๋ออิงอ้าปากค้าง[ ไอ้คนเจ้าเล่ห์ ไอ้จิ้งจอกพันปี! ที่แท้เขาก็รู้ทันหมดเลย