ทะลุมิติมาเป็นอนุห้า แต่สามีดันได้ยินเสียงในใจข้า

เรือนท้ายจวนอัครเสนาบดีที่เคยเงียบเหงาจนแทบจะมีหยากไย่ขึ้น วันนี้กลับมีร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มก้าวเข้ามา เยียนจื่อเซียน เพิ่งฟื้นจากพิษลอบสังหารกระจอกๆ ที่เขาจงใจรับไว้เพื่อตบตาคนอาการปวดหัวยังคงรุมเร้า แต่สิ่งที่น่ารำคาญกว่าคือเสียงประหลาดที่ดังก้องอยู่ในหัวตั้งแต่ลืมตาตื่นเขาเดินมาถึงเรือนของอนุห้า สายลับโง่เขลาที่เขาเกลียดชังที่สุดเพื่อจับผิด ทว่าภาพที่เห็นกลับเป็นสตรีร่างบอบบางกำลังนั่งจิบชา แทะเมล็ดแตงโมอย่างสบายใจเฉิบ"แค่กๆ ดูเหมือนเจ้าจะสุขสบายดีนะ อนุห้า" เยียนจื่อเซียนแสร้งไอ ยกพัดขึ้นปิดหน้า แววตาแฝงความเย็นชาหลี่เต๋ออิง สะดุ้งโหยง รีบปัดเปลือกแตงโมทิ้ง ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ แล้วพุ่งตัวเข้าไปประคองแขนเขาด้วยจริตมารยาหญิงร้อยเล่มเกวียน"ท่านพี่จื่อเซียน! ท่านฟื้นแล้ว! สวรรค์มีตาแท้ๆ อนุห้าเป็นห่วงท่านจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยเจ้าค่ะ มาเจ้าค่ะ ดื่มชาอุ่นๆ สักจอกจะได้ชุ่มคอ"ปากบางคลี่ยิ้มหวานหยดย้อย ส่งถ้วยชาให้ชายหนุ่มอย่างนอบน้อม ทว่า...[ กินไม่ได้นอนไม่หลับกับผีน่ะสิ... ข้านึกว่าท่านจะตายไปแล้ว ขันหมากจะได้เป็นหม้าย รีบๆ ดื่มเข้าไปเถอะชาถูกๆ เนี่ย เผื่อจะช่วย

หลังจากเดินห่างออกมาจากเรือนหลักจนลับสายตาคน ร่างสูงสง่าของ เยียนจื่อเซียน ก็ค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลงจนหยุดนิ่งอยู่ริมสระบัว รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าเมื่อครู่เลือนหายไป แทนที่ด้วยหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิดชายหนุ่มหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิเพ่งลมปราณเพื่อจับกระแสเสียงรอบกาย ทว่านอกจากเสียงลมพัดใบไม้ไหว และเสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่ที่เดินอยู่ไกลๆ เขากลับไม่ได้ยินเสียงในหัวของใครอีกเลยแม้แต่คนเดียว'แปลก... แปลกประหลาดเกินไปแล้ว'เขาแต่งหลี่เต๋ออิงเข้าจวนมาได้สองปีเต็ม รู้อยู่เต็มอกว่าสตรีผู้นี้คือสายลับที่ศัตรูส่งมา ทว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา นางเป็นเพียงตัวหมากโง่งมที่ทำเรื่องผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เคยมีเล่ห์เหลี่ยม ไม่เคยมีความคิดอ่านที่ซับซ้อน และที่สำคัญ... เขาไม่เคยได้ยินเสียงความคิดของนางเลยสักครั้งแล้วเหตุใด จู่ๆ วันนี้นางถึงได้เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ซ้ำเขายังได้ยินเสียงด่าทอฉอดๆ ของนางดังชัดเจนแจ่มแจ้งอยู่เพียงผู้เดียว ราวกับมีใครนำตัวตนของสตรีปากร้ายผู้นี้มาฝังไว้ในหัวของเขาเยียนจื่อเซียนลืมตาขึ้น ก่อนจะหันขวับไปหา ม่อเป่ย องครักษ์เงาคนสนิทที่เดินตามหลังมาเงียบๆ ดุจวิญญาณ

หลี่เต๋ออิงที่กำลังโดนต้อนจนมุมรีบใช้สองมือเล็กๆ ดันแผงอกกว้างของมารร้ายรูปงามให้ออกห่างสุดแรงเกิด นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติกลับคืนมา แล้วงัดมารยาหญิงบทใหม่ขึ้นมาใช้ทันที"ทะ... ท่านพี่! สายป่านนี้แล้ว ท่านพี่ไม่ไปทำงานหรือเจ้าคะ?" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงของภรรยาผู้แสนดีและห่วงใยอนาคตของครอบครัวสุดหัวใจ "บุรุษที่ดีต้องมีความก้าวหน้านะเจ้าคะ ท่านพี่รีบลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเถิด ประเดี๋ยวจะเข้าสภาขุนนางสายเอาได้นะเจ้าคะ"[ ตื่นแล้วก็รีบไสหัวไปทำงานทำการได้แล้วไป๊! ออกไปทำมาหากินสักทีเถอะ พ่อเล่นมีเมียตั้ง 5 คน ค่าแป้ง ค่าชาด ค่าผ้าไหมเครื่องประดับของยัยพวกอนุจอมอิจฉาพวกนั้นรวมกันเดือนนึงตั้งเท่าไหร่ ขืนเอาแต่นอนกกเมียอยู่บนเตียง ระวังจวนอัครเสนาบดีจะล้มละลายนะ ]เยียนจื่อเซียนที่กำลังจะก้มลงฉกฉวยความหอมจากพวงแก้มใส ถึงกับชะงักกึก หางคิ้วกระตุกยิกๆ ทว่าในอกกลับสั่นสะท้านไปด้วยความขบขันจนแทบจะกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่'จวนอัครเสนาบดีจะล้มละลาย?'นางคงไม่รู้กระมังว่าเบื้องหลังภาพลักษณ์คุณชายเสเพลไร้แก่นสารของ

"จะรีบไปไหนรึ... ภรรยาข้า"น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างหู ทำเอาหลี่เต๋ออิงขนหัวลุกชันไปทั้งตัว นางเบิกตากว้างจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่สะท้อนแสงจันทร์ สมองประมวลผลแทบไม่ทัน ร่างกายสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งที่อุ้มนางไว้ในท่าอุ้มแตงอย่างมั่นคง"ทะ... ท่านพี่! ท่าน... ท่านตื่นตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ!?"[ ผีหลอก ผีหลอกแน่ๆ ยานอนหลับสลายมโนนั่นมันของปลอมหรือไง ฉันเทใส่ซะหมดห่อขนาดนั้น ช้างยังล้มเลยนะโว้ย หรือว่าตาคุณชายนี่เป็นอมตะ ]เยียนจื่อเซียนที่ได้ยินเสียงกรีดร้องในหัวของภรรยาตัวน้อย ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะหึๆ ในลำคอ รอยยิ้มของเขาดูอันตรายและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน"ตื่นรึ? ข้ายังไม่ได้หลับเลยต่างหากเล่า" ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ"ยาสมุนไพรที่เจ้าแอบใส่ในถุงหอมแล้วเอามาปัดๆ ผ่านหน้าข้าน่ะ กลิ่นมันฉุนจนข้าแทบสำลัก... แต่ก็นะ เห็นแก่ความพยายามของเจ้า ข้าเลยแกล้งหลับให้เจ้าดีใจเล่นสักประเดี๋ยว"หลี่เต๋ออิงอ้าปากค้าง [ ไอ้คนเจ้าเล่ห์ ไอ้จิ้งจอกพันปี! ที่แท้เขาก็รู้ทันหมดเลย

หลังกล้ำกลืนฝืนทนดื่มยาคุมมโนจนหมดชาม หลี่เต๋ออิง ก็ลอบติดต่อกับสายข่าวที่แฝงตัวอยู่ในจวน ส่งจดหมายลับนัดแนะออกไปภายนอกเรียบร้อยเป้าหมายของนางในวันนี้คือการลอบออกไปพบนายใหญ่ผู้บงการที่ส่งร่างเดิมมาเป็นสายลับ เพื่อขอถอนตัวจากภารกิจงี่เง่านี้ถาวร[ ถึงภารกิจนี้จะสำคัญกับเจ้าของร่างเดิมแค่ไหน แต่สำหรับนักศึกษาจบใหม่ไฟแรงอย่างฉัน การต้องมาก้มหน้าเป็นสายลับปลายแถว แถมพ่วงตำแหน่งเมียน้อยคนที่ห้า มันหยามเกียรติลูกผู้หญิงยุคใหม่เกินไป ][ ต่อให้ออกไปแล้วต้องปากกัดตีนถีบ กินข้าวคลุกน้ำปลา ก็ยังดีกว่าต้องมานั่งตบตีแย่งชิงสามี กับผู้หญิงอีกสี่คนล่ะวะ ]นางผูกสายคาดเอวแน่น เตรียมตัวจะก้าวออกจากเรือน ทว่าทันทีที่เปิดประตูออกไป... ขบวนสมาคมแม่บ้านจวนตัวร้าย นำโดยฮูหยินเอกและบรรดาอนุภรรยาก็มายืนเรียงหน้าสลอนดักรออยู่พอดี"ดูท่ายาของท่านพี่จะออกฤทธิ์ดีนะน้องห้า ถึงได้มีแรงลุกขึ้นมาแต่งตัวสวยแต่เช้าเชียว"อนุสามเปิดฉากจิกกัดทันที พลางยกพัดขึ้นป้องปากหัวเราะเยาะ"น่าสงสารจริงๆ อุตส่าห์ร้องครางเสียจนเรือนแทบพัง สุดท้ายก็โด