Nobela ni Ally

Mikaela's POV“Uy Bes…”Lumapit si Stella sa akin habang nakatingin kay Adrian.“Ang pogi ng boss mo!” bulong ni Stella sa akin.Kahit kelan talaga.“Stella! Hindi ito ang tamang panahon!”Umiling na lang ako at nag focus sa mga nangyayari.“Miss Reyes.”Napalingon ako kay Adrian.“Yes, sir?”“Are you alright?”“Opo.”Bago pa ako makapagsalita, natigilan kaming lahat sa malakas na tawa ni Leslie.“Oh, please! Mr. Villanueva, don't waste your time on her.”Tumingin kaming lahat sa kaniya.“She's nothing but a pathetic orphan who steals from people!”“Anong sinabi mo?” Galit na tanong ko sa kaniya.“What? Totoo naman!”Ngumisi siya at dahan dahang lumapit pa sa akin.“Alam niyo ba? We took her in after her parents died. Pinakain namin, pinag-aral, binigyan ng bahay. And how did she repay us?”She smiled maliciously.“By stealing thirty thousand pesos from my parents!”Putangina.Hindi pa rin siya tumitigil.“That's a lie!” sigaw ni Stella.Umirap lang si Leslie at muling tumawa.“Shut u

Mikaela's POVAdrian?Napakurap ako nang makita kong papasok sa clothing store si Adrian.Mukhang nag-palit na siya ng damit.He’s now wearing a black suit, his hair is perfectly styled, and you can smell his perfume from miles away.Tangina.Bakit ba kahit simpleng paglalakad lang, parang may background music ang lalaking to?“OH MY GOD! GIRLS! THAT’S ADRIAN VILLANUEVA!” Sigaw ng isang kaibigan ni Leslie.“THE YOUNGEST AND RICHEST CEO?!” Sagot naman ng isa.Napalingon si Leslie sa entrance at biglang inayos ang buhok niya.Ay, wow. Kanina gusto akong ipakulong, ngayon gusto nang magpa-cute.Napailing na lang ako. Pero hindi ko na siya napansin dahil mas nag-aalala ako sa mangyayari sa akin.“Ma'am, your bag, please.”Bumalik ang atensyon ko sa sales associate na kanina pa naghihintay.“Ate, wala po akong ninakaw.”“Ma'am, we just need to check.”“Then check the CCTV first,” sagot ni Stella.“Miss, kung wala naman siyang tinatago, bakit ayaw niyang ipakita ang bag niya?” Singit ni Les

Mikaela’s POVAdrian VillanuevaAdrian freaking Villaneva!Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na ang lalaking nakahalikan ko sa club ay ang mismong may-ari ng kumpanyang gusto kong pag-applyan.At mas lalong hindi ako makapaniwala na tinanggap niya ako.WITHOUT EVEN LOOKING AT MY RESUME!“BESSS!!! ANO NA??”Napatalon ako nang biglang sumulpot si Stella sa harapan ko.“JUSKO KA1 GUSTO MO BA AKONG PATAYIN?”“Kanina pa talaga kita tinatawag! Ano nangyari? Bakit ang tagal mo? Natanggap ka ba?Hindi ko alam kung paano ko ikukwento sa kaniya yung nangyari kanina.“Bes…”“Ano?”“May trabaho na ako.”For three seconds, tinignan niya lang ako.“AAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHH” Sobrang lakas ng sigaw niya, halos pag-tinginan na kami ng lahat.“Hoy! Tumahimik ka nga! Ang ingay mo!!!”“Oh my gossshhh! Congrats, bitchhhh!”Niyakap niya ako nang mahigpit habang halos tumatalon kami sa gitna ng mall.“Wait! Paano ka natanggap? Akala ko mag-a-apply ka pa lang?”“Mahabang kwento.”“Eh ‘di ikwento

Mikaela’s POV“Then show me what you’ve got, Scarlet”Napalunok ako.Tangina. Bakit ba kasi ang gwapo niya?Kung hindi lang ako nangangailangan ng pera, baka ako pa mismo ang magbabayad makatitig lang sa mukha niya.“Are you nervous?” tanong niya habang pabalik sa mamahaling sofa.“Hindi ah.” Naiwan akong naka tayo sa may pader.He raised an eyebrow.“Talaga?”“O-oo”“Then why are your hand shaking?”Agad kong itinago ang kamay ko sa likod.“Aircon”Napailing lang siya habang nakangiti.“Come here” Ika nya habang tinapik ang sofa upang maupo ako.I hesitated. Pero sinunod ko pa rin.“Why?”“I want to ask you something.”Magkatabi na kami ngayon sa sofa.He looked at me.“Are you comfortable with me touching you?”Natigilan ako. Medyo lasing na siya pero maayos pa rin kausap. “Depends” Panloloko kong sabi“On what?’“Kung saan”“Fair answer” He gave a quiet laugh.Tinitigan niya ako. Onti onti kong nararamdaman na bumabagal ang paligid at bumibilis ang tibok ng puso ko. Lumapit siya

Mikaela’s POV“SHIT! SIR, I’M SO SORRY!”Agad akong kumuha ng tissue sa bag ko at sinubukang punasan ang dibdib niya.“Sorry po talaga! Hindi ko kayo nakita!”Bigla niyang hinawakan ang pulso ko.“Stop.”Napatingala ako.And holy shit.Ang gwapo niya pa rin. Ang gwapo niya talaga. Ang gwapo niya-Pero mukhang gusto niya akong patayin.“Do you have any idea what you've just done?” malamig niyang tanong.“Opo! Natapunan ko po kayo ng kape!”He stared at me. Gusto kong magpakain sa lupa, kaso walang lupa dito, tiles lang. Gusto kong magpakain sa tiles.“I can see that.”“Sorry po talaga!”Sinubukan kong punasan ulit ang damit niya pero hindi niya ako pinayagan.“Will you stop touching me?”Agad kong binawi ang kamay ko.“Sorry!”He took a deep breath.“Do you always walk around without looking where you're going?”Napakurap ako.Ay wow.“Sir, nag-sorry na po ako.”“And does apologizing remove the stain?”“Hindi naman po, pero—”“Then what's the point?”Napatingin ako sa kaniya.Grabe nam

Mikaela’s POV“Salamat, Stella sa pagpapatira sa’kin. I promise to pay you back.”“Naku, ano ka ba? Simula highschool tinutulungan mo na ako, this is just my way of giving back sa bestie ko”Napangiti ako. Kahit papaano may nagmamahal pa sa akin.Si Stella ay matagal ko ng kaibigan. Simula nung highschool pa lamang kami ay magkaibigan na kami.Ulila na rin siya sa magulang, ang tanging kasama na lamang niya sa bahay ay ang Lola niya na may sakit na cancer.Noong high school kami, si Stella ay laging binubully dahil sa mahirap lang ang pamilya niya. Kaya lahat ng meron ako, hinahatian ko siya. Marangya naman ang pamilya namin at kaya kong magbigay ng sobra.Ngayong college na kami, hindi na kami gaanong nagkikita dahil ang course niya ay accountancy, ako naman ay marketing.“Di ko alam ang gagawin ko kung wala ka. Baka kung ano na nangyari sa’kin sa daan”“Wala yun! Pero ano na ang plano mo niyan?”“Syempre, maghahanap agad ako ng trabaho bukas. Hindi ako mabubuhay nitong natitira kong