Chapter 8: Justice

Mikaela's POV

“Uy Bes…”

Lumapit si Stella sa akin habang nakatingin kay Adrian.

“Ang pogi ng boss mo!” bulong ni Stella sa akin.

Kahit kelan talaga.

“Stella! Hindi ito ang tamang panahon!”

Umiling na lang ako at nag focus sa mga nangyayari.

“Miss Reyes.”

Napalingon ako kay Adrian.

“Yes, sir?”

“Are you alright?”

“Opo.”

Bago pa ako makapagsalita, natigilan kaming lahat sa malakas na tawa ni Leslie.

“Oh, please! Mr. Villanueva, don't waste your time on her.”

Tumingin kaming lahat sa kaniya.

“She's nothing but a pathetic orphan who steals from people!”

“Anong sinabi mo?” Galit na tanong ko sa kaniya.

“What? Totoo naman!”

Ngumisi siya at dahan dahang lumapit pa sa akin.

“Alam niyo ba? We took her in after her parents died. Pinakain namin, pinag-aral, binigyan ng bahay. And how did she repay us?”

She smiled maliciously.

“By stealing thirty thousand pesos from my parents!”

Putangina.

Hindi pa rin siya tumitigil.

“That's a lie!” sigaw ni Stella.

Umirap lang si Leslie at muling tumawa.

“Shut up, Stella. You're just as poor as she is.”

Lumingon siya kay Adrian habang nilalaro ang sariling buhok.

“Sir, I'm actually doing you a favor. You wouldn't want someone like her working for your company.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Pati trabaho ko, sisirain niya? Jusko, kelan ba ako patatahimikin ng pamilyang to.

“She's my employee,” Adrian answered coldly.

“That’s why I’m just concer–”

“And I don't remember asking for your opinion.”

AY, DESERVE!

Pero hindi pa rin siya nagpatalo. Ayaw na ayaw niya talagang siya ang napapahiya.

“Sir, she's manipulating you! She's probably after your money!”

Adrian raised an eyebrow.

“Are you finished?”

Napatigil ulit si Leslie.

“Because I'm not interested in listening to your insults.”

Magsasalita pa sana si Leslie pero dumating na ang manager kasama ang security GUARD.

“Sir, we have the CCTV footage.”

Biglang sumabat si Leslie.

“I think wag na natin tignan yung CCTV. Why do we need more proof? Eh mukha naman na siyang magnanakaw?”

Tinignan niya ako at nagtawanan naman ang mga kaibigan nito.

“Takot ka bang malaman na wala akong kasalanan?” Ani ko sa kaniya.

“No, because I know you did steal.”

Talaga lang ha?

“Leslie, this is your last chance”

“Or what? Ipapatawag mo patay mong magulang?”

Nanlamig ako. Kailangan niya ba talagang sabihin yon?

“Baliw na babae talaga ‘to. Pinsan mo ba talaga yan?” Ani ni Stella.

Napatahimik na lang ako dahil sa inis na hindi ako agad makalaban sa tuwing binabanggit niya angmga magulang ko.

“Aww, don't cry! Wala namang mommy and daddy na magtatanggol sa'yo!”

Nararamdaman kong namumuo na ang luha sa mga mata ko.

Bago pa ako maka-sabat ay nagsalita na si Adrian.

“Enough.”

His voice was terrifyingly calm.

“Show me the footage.”

Malamig na utos ni Adrian sa security officer na may hawak na tablet.

“Eto ho, sir,” sabi ng security guard.

Kinuha ni Adrian ang tablet at tahimik na pinanood ang video. Ilang segundo siyang hindi nagsalita. Hanggang sa biglang kumunot ang noo niya.

“Play it again.”

Sinunod naman agad siya ng security guard.

Napansin kong unti-unting nawawala ang ngiti ni Leslie.

“What's taking so long?” Naiinis niyang tanong. “Just arrest her already!”

“Miss, wala pa pong sapat na ebidensya para—”

“Oh, please! Do I have to do your job for you?” singhal niya sa security guard.

Napailing ako.

Grabe talaga ang ugali ng babaeng 'to. Kung makapagsalita, akala mo pag-aari niya ang buong mall.

“Miss Monteverde.”

Napalingon si Leslie kay Adrian.

“Yes, Mr. Villanueva?” Malambing niyang sagot.

“Come here.”

Agad siyang lumapit habang inaayos ang buhok.

“Yes, sir?”

Adrian turned the tablet toward her.

“Explain this.”

Nakita kong biglang namutla si Leslie.

“W-what?”

“Don't make me repeat myself.”

Lumapit din ako para makita ang video.

At doon ko nakita ang isang bagay na lalong nagpakulo ng dugo ko.

Kitang-kita sa CCTV kung paano palihim na lumapit si Leslie sa likuran ko habang abala akong nakikipag-usap sa staff.

May hawak siyang maliit na kahon.

Dahan-dahan niyang binuksan ang bag ko at ipinasok iyon.

Pagkatapos, lumayo siya na parang walang nangyari.

PUTANGINA.

SABI KO NA NGA BA!

“Wtf?!”

Napaatras siya nang marinig ang sigaw ko.

“That's not what it looks like!”

“ANONG NOT WHAT IT LOOKS LIKE?!” sigaw ni Stella. “KITANG-KITA KA SA CCTV, GAGA!”

“SHUT UP! Nobody asked you!”

“Enough.”

Isang salita lang mula kay Adrian at agad na natahimik ang lahat.

Tumingin siya kay Leslie.

“You deliberately planted an item inside her bag.”

“Sir, I was just joking!”

“A joke?” Kumunot ang noo niya. “You tried to frame someone for theft. Do you find that funny?”

Hindi nakasagot si Leslie.

Napansin ko ring unti-unting lumalayo ang dalawa niyang kaibigan.

Kanina, halos sabay-sabay silang pagtawanan ako. Ngayon, parang hindi na nila kilala si Leslie.

Ay, wow. Friendship over agad?

“Miss Reyes.”

Napatingin ako kay Adrian.

“Yes, sir?”

“May I?”

Itinuro niya ang bag ko.

Tumango ako at ako mismo ang nagbukas nito.

Maingat na kinuha ng security guard ang maliit na kahong ipinasok ni Leslie.

Pagkabukas niya, tumambad sa amin ang isang gintong bracelet.

Napatingin ako sa price tag.

₱35,000.

“THIRTY-FIVE THOUSAND?!” Hindi ko napigilang mapasigaw.

“BES! MAS MAHAL PA SA TUITION MO!” dagdag ni Stella.

Hindi ako makapaniwala.

Kung hindi dumating si Adrian, baka ngayon ay nasa security office na ako, pilit na ipinagtatanggol ang sarili ko sa kasalanang hindi ko naman ginawa.

Humarap ako kay Leslie.

“Ganiyan ka ba talaga kagalit sa’kin?”

Hindi siya sumagot.

“Leslie, anong ginawa ko sa'yo para umabot ka sa ganito?”

Umirap siya.

“Oh, stop being dramatic, Mikaela!”

Napatawa ako nang mapait.

“Dramatic?”

“Yeah! You're acting like I killed someone!”

“YOU TRIED TO RUIN MY LIFE!”

Napatingin sa amin ang lahat.

Hindi ko na napigilan ang mga luhang kanina ko pa itinatago.

“Hindi ka pa ba kuntento sa ginawa niyo sa akin? Pinalayas niyo na ako sa sarili kong bahay! Kinuha niyo na lahat ng iniwan ng mga magulang ko!”

“Mikaela, shut up!”

“BAKIT?! NATATAKOT KANG MALAMAN NILA ANG TOTOO?!”

Namula ang mukha niya.

“Don't you dare embarrass me!”

Napailing ako.

“Embarrass you? Leslie, ikaw ang gumawa nito sa sarili mo.”

“Miss Reyes.”

Naramdaman kong marahang humawak si Adrian sa balikat ko.

“Calm down.”

Napatingala ako sa kaniya.

“Sir, I'm sorry.”

“Don't apologize.”

Tumingin siya sa security guard.

“Preserve the footage and prepare an incident report. Miss Reyes may need it if she decides to take legal action.”

“WHAT?!” sigaw ni Leslie.

“Sir, please! It was just a misunderstanding!” Dagdag niya habang pinapalabas na siya ng security guard.

“An intentional act isn't a misunderstanding,” malamig na sagot ni Adrian.

“Mikaela, please. Don't tell Mom!”

Napangisi ako.

Wow. Ngayon ka natatakot?

“Don't worry, Leslie.” Tinitigan ko siya

“Hindi ko kailangang magsumbong sa mama mo.” Dagdag ko.

“Thank God—”

“Because this time, may ebidensya na ako.”

Nawala ang ngiti niya.

“Hindi na ako 'yung Mikaelang kaya niyong takutin at pagbintangan kung kailan niyo gusto.”

Tumalikod ako at bumalik kay Stella.

Sa unang pagkakataon, pakiramdam ko ay nakabawi ako kahit kaunti.