Chapter 5: You're Hired

Mikaela’s POV

“SHIT! SIR, I’M SO SORRY!”

Agad akong kumuha ng tissue sa bag ko at sinubukang punasan ang dibdib niya.

“Sorry po talaga! Hindi ko kayo nakita!”

Bigla niyang hinawakan ang pulso ko.

“Stop.”

Napatingala ako.

And holy shit.

Ang gwapo niya pa rin. Ang gwapo niya talaga. Ang gwapo niya-

Pero mukhang gusto niya akong patayin.

“Do you have any idea what you've just done?” malamig niyang tanong.

“Opo! Natapunan ko po kayo ng kape!”

He stared at me. Gusto kong magpakain sa lupa, kaso walang lupa dito, tiles lang. Gusto kong magpakain sa tiles.

“I can see that.”

“Sorry po talaga!”

Sinubukan kong punasan ulit ang damit niya pero hindi niya ako pinayagan.

“Will you stop touching me?”

Agad kong binawi ang kamay ko.

“Sorry!”

He took a deep breath.

“Do you always walk around without looking where you're going?”

Napakurap ako.

Ay wow.

“Sir, nag-sorry na po ako.”

“And does apologizing remove the stain?”

“Hindi naman po, pero—”

“Then what's the point?”

Napatingin ako sa kaniya.

Grabe naman 'to. Buti na lang gwapo ka.

“Sir, aksidente po 'yon. Hindi ko naman sinadya. Kung gusto niyo, babayaran ko na lang dry cleaning.”

He looked down at his shirt.

Then back at me.

“Do you even know how much this costs?”

Napatingin ako sa suot niya.

White polo.

Mukhang mamahalin pero polo pa rin naman.

“Mga two thousand?”

He almost laughed.

“Try fifty.”

“Fifty?”

Wow, baka ukay.

“Thousand.”

Nanlaki ang mata ko.

“FIFTY THOUSAND?!”

Several people turned toward us.

“Lower your voice.”

“Fifty thousand pesos for a shirt?!”

“Yes.”

“May kasama bang lupa 'yan?!”

He stared at me.

Ay, nasabi ko ba nang malakas?

“Excuse me?”

“Wala po.”

Napayuko ako.

Presyo na ng tuition ko 'yan, eh. Mapapakain na ako niya ng 3 months kasama midnight snacks.

For a moment, hindi siya nagsalita.

Then he looked at me.

“What's your name?”

Nagulat ako. Nahalata niya na kaya?

“Ha?”

“Your name.”

“Mikaela.”

“Mikaela what?”

“Reyes.”

He nodded.

“Mikaela Reyes.”

For some reason, hearing my name from his mouth made me nervous.

“Sir, sorry po talaga. I can pay for the cleaning. Hindi ko lang po kaya 'yung fifty thousand.”

Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa.

Then he sighed.

“Forget it.”

Nabigla ako at napatingin sa kaniya.

“Ha??”

“Bingi ka ba? I said forget it.”

“Talaga po?”

“Yes.”

Nagliwanag ang mga mata ko, kasing liwanag ng ilaw dito sa mall.

“OH MY GOSH! THANK YOU PO!!”

Napakunot ang noo niya.

“Do yoy always need to shout?”

“Kapag masaya po.”

He stared at me.

Then, unexpectedly, tumaas ang gilid ng bibig niya.

Ganiyan na ganiyan yung ngiti niya sa club.

He looks better when he’s smiling.

“Were you going somewhere?” tanong niya.

“Opo.” Nakayuko kong sagot dahil nahihiya pa rin ako.

“Where?”

Tinignan ko siya at itinuro ang jewelry boutique.

“Diyan po>”

He raised an eyebrow.

“Why?”

Ang dami naman tanong. Curious yarn?

“Mag-a-apply po sana ako ng part-time.”

“Why there?”

Ay HR yarn? Grabe naman ‘to. Interview agad?

“Because they’re hiring?” Konting biro ko.

Kinunutan niya ako ng noo at tinitigan.

“What i meant is why do you want to work there?”

“Ah. Marketing student po kasi ako.”

“And?”

“I'm looking for a part-time job where I can gain actual experience related to my course. Third year na po ako, and I want to learn how marketing works in a real company.”

Nakikita kong medyo interesado siya sa mga sinasabi ko.

“Why jewelry?”

Tinignan ko ulit ang boutique

“Luxury marketing is interesting. Hindi naman po kasi basta nagbebenta lang ng alahas ang mga brands na ganiyan.”

Nanahimik siya.

“They're selling an experience. Exclusivity, elegance, status. Kaya interesting sa akin kung paano nila napapabili ang customers kahit sobrang mahal ng products.” Dagdag ko.

Nagtaas siya ng kilay.

“So you think expensive jewelry is worth buying?”

Umiling ako.

“Depends on the customer po. Personally, hindi ako bibili ng singsing na mas mahal pa sa tuition ko.”

He almost laughed.

“But if I were the one marketing it, I'd make sure customers understood why it was worth the price.”

Nakita ko siyang tumango nang bahagya.

“Interesting”

“Then why should they hire you?” dagdag niya.

I looked straight into his eyes.

“Because I'm willing to learn.”

He crossed his arms.

“Everyone says that.”

“Then they should give me a chance to prove it.”

Tumigil siya.

Mabagal na limang segundo ang lumipas at nakatitig pa rin siya sa akin.

Na-concious ako bigla dahil sobrang lapit namin sa isa’t isa.

Ang tangkad niya kaya kailangan ko pang itingala ang ulo ko para makita lang siya.

Naamoy ko nanaman ang mabango niyang pabango. This time, walang halong alak kaya amoy na amoy ko ito.

Biglang bumaba ang tingin niya sa mga labi ko.

Naalala ko ulit ang nangyari samin sa club. Namumukhaan niya na ba ako?

Medyo umiwas ako ng tingin dahil sa hiya.

Hoy, Mikaela. Hindi porke't gwapo, kakalimutan mo nang masama ugali.

Bahagya siyang lumapit at bumulong.

“Be careful what you ask for, Miss Reyes.”

Napalunok ako. Mahilig siyang bumulong. Kuhang kuha ako ng mga bulong niya.

“B-bakit po?”

“Because you’re hired.”

Nanlaki ang mga mata ko. Halo halong emosyon ang nararamdaman ko pero nangingibabaw pa rin ang pagtataka.

“H-huh? Bakit po?”

“I own that boutique, and I want you to work there. Start tomorrow.”

“Weh??? Baka joke?? Jinojoke time mo ko, sir ha!”

Pagbibiro ko sa kaniya.

Tinitigan niya lang ako na para bang di siya natutuwa sa mga sinasabi ko.

“Wait, seryoso? As in, legit?”

Hindi pa rin siya nagsasalita kaya tinigilan ko na ang pagtatanong.

“Uhm.. Sorry di ko alam sasabihin ko. Nabigla ako.”

“Start by asking what’s the name of your boss, maybe?”

Napayuko ako doon. Oo nga, kahit sa club di ko natanong ang pangalan niya.

“Ano pong pangalan niyo?”

“Adrian Villanueva, your boss”

Bahagya niya akong tinapik sa balikat.

“VILLANUEVA?”

Nagulat siya sa biglang pag-sigaw ko.

“Y-YOU REALLY OWN THAT STORE?”

Nginisian niya lang ako.

“Among other things.”

I wanted the ground to swallow me.

Lord, kunin mo na ako.

Now na, as in, right now.