Mag-log inMikaela's POV Adrian?
Napakurap ako nang makita kong papasok sa clothing store si Adrian.Mukhang nag-palit na siya ng damit.He’s now wearing a black suit, his hair is perfectly styled, and you can smell his perfume from miles away.Tangina.Bakit ba kahit simpleng paglalakad lang, parang may background music ang lalaking to?“OH MY GOD! GIRLS! THAT’S ADRIAN VILLANUEVA!” Sigaw ng isang kaibigan ni Leslie.“THE YOUNGEST AND RICHEST CEO?!” Sagot naman ng isa.Napalingon si Leslie sa entrance at biglang inayos ang buhok niya.Ay, wow. Kanina gusto akong ipakulong, ngayon gusto nang magpa-cute.Napailing na lang ako. Pero hindi ko na siya napansin dahil mas nag-aalala ako sa mangyayari sa akin.“Ma'am, your bag, please.”Bumalik ang atensyon ko sa sales associate na kanina pa naghihintay.
“Ate, wala po akong ninakaw.”
“Ma'am, we just need to check.”
“Then check the CCTV first,” sagot ni Stella.
“Miss, kung wala naman siyang tinatago, bakit ayaw niyang ipakita ang bag niya?” Singit ni Leslie.
Napatingin ako sa kaniya.
Tangina mo, Leslie. Alam kong may nilagay ka sa bag ko.
“What's going on here?”
Natigilan kaming lahat.
That voice.
That deep, cold, and authoritative voice.
Dahan-dahan akong lumingon.
Nakatayo si Adrian ilang hakbang mula sa amin, nakakunot ang noo habang nakatingin sa kaguluhang nangyayari.“Sir Adrian!” Bati ng isang sales associate.Hindi niya ito pinansin.
Instead, his eyes landed on me.
“Mikaela?”
Ay, Lord. Please, help me!!
Bakit naman ngayon pa?
“G-good afternoon po, sir.”
He looked at the sales associate holding my bag.
Then at Leslie, then back at me.
“What's happening?”
Bago pa ako makasagot, biglang lumapit si Leslie.
“Oh my God! Mr. Villanueva! Hi!”
Ngumiti siya habang nilalaro pa ang buhok.
Kadiri.
“I'm Leslie! Leslie Monteverde.” Sinubukan niyang iabot ang kanang kamay niya.
Adrian stared at her.
“And?”
Natigilan siya.
“Uhm… I'm a huge fan of your company!”
He didn't respond.
Instead, he looked at me again.
“Miss Reyes, I asked you a question.”
Napayuko ako dahil mas lalong dumami pa ang mga taong nakatingin.
“Sir, may misunderstanding lang po.”
“Misunderstanding?”
“Yes, sir. Pinagbibintangan po kasi akong nagnakaw.”
Nag-bago bigla ang expression niya.
“Stealing?”
Tumango ako.
“Pero wala po akong kinuha.”
Bago pa ako makapag-explain ay pinangunahan na ako ni Leslie.
“Sir, don't believe her! She's actually my cousin, and she's been stealing from our family for years!”
Napatingin ako sa kaniya.
“LESLIE!” SIgaw ni Stella sa kaniya.
“What? I'm just telling the truth!”
Lumingon si Adrian sa kaniya nang dahan-dahan.
“Did I ask you?”
Natahimik ang lahat.
Ay.
Ang sakit no'n.
Napakurap na lang si Leslie na para bang nagulat siya sa sinabi ni Adrian.
“E-excuse me?”
“I asked Miss Reyes.”
Nanatiling kalmado ang boses niya.
But something about the way he spoke made everyone shut up.
“Sir, I'm just trying to help—”
“Then stop talking.”
SHET.
GOSH, ANG POGI NIYA MAGALIT.
Napakagat ako sa labi para pigilan ang ngiti ko.
“Miss Reyes.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Yes, sir?”
“Explain.”
Huminga ako nang malalim.
“Sir, namimili lang po kami ng kaibigan ko. Then my cousin came and started insulting us. Sinasabi niyang hindi namin kayang bumili ng mga damit dito.”
He listened without even interrupting me.
“Then bigla na lang niya akong inakusahan na nagnakaw.”
“Did you?”
Nanlaki ang mata ko.
“Of course not!”
He nodded.
“Good.”
Ha? Good lang?
Lumingon siya sa staff.
“Where's your manager?”
“Sir, I'll call her po.”
“Now.”
Agad itong umalis. Mukhang kinakabahan na rin siya dahil muntik pa itong matalisod.
Bigla naman sumabat si Leslie.
“See? Even Mr. Villanueva wants the manager involved!”
I looked at her.
Girl, hindi mo ba naririnig kung paano ka niya kausapin?
Maya maya pa. Lumapit sa amin ang isang babae na naka formal attire.
“Good afternoon, sir. I'm Angela, the store manager. How may I assist you?”
Adrian looked at her.
“Your staff is accusing this woman of theft.”
Lumingon agad sa’kin ang manager.
“Ma'am, we're very sorry about the inconvenience, but we received a report—”
“Based on what evidence?”
Napahinto ang manager.
“Sir?”
“What evidence do you have?”
“Uhm… one of our customers reported—”
“So you're accusing a customer based on another customer's statement?”
Napalunok na lang siya at halata na sa mukha nito ang kaba.
“Sir, we're just following the protocol.”
“Then follow it properly.”
His voice became colder.
“Check your security footage before humiliating someone in front of your customers.”
Nag-simulang mag bulungan ang ibang mga customer sa loob ng clothing store. Nanahimik naman sila Leslie.
“Sir, we can check the bag first—”
“No.”
Isang salita pero natigilan ang lahat.
“You don't get to treat someone like a criminal without evidence.”
Tumingin siya sa akin.
“Mikaela, did you agree to have your bag searched?”
I shook my head.
“Hindi po. Napilitan lang po ako kasi ang dami nang nakatingin.”
Umigting ang panga niya at tinitigan ang manager.
“Then nobody touches her belongings.”
Oh my God.
Lord, kung ganito po ang boss ko araw-araw, baka mag-overtime ako nang libre.
“Sir, with all due respect—” Leslie tried again.
“Are you still talking?”
Napaatras siya.
HAHAHAHAHAHA.
DESERVE!
ADRIAN’S POV
I was heading to a meeting when I noticed a crowd gathering inside a clothing boutique.Normally, I wouldn't care.
Until I saw Mikaela.
She was surrounded by three women, while an employee demanded to search her bag. There’s also other customers trying to know what’s happening.
Her hands were trembling.
Just like Scarlet's that night.
Interesting.
“Check the CCTV footage,” I ordered.
“Sir, only authorized personnel can—”
“Then call someone authorized.”
I took out my phone and called Daniel.
“Find out who owns Maison Élise.”
“Why, sir?”
“I'm considering an investment.”
“Sir, in a clothing store?”
“Daniel. Do your job.”
I ended the call.
“This is ridiculous!” the woman named Leslie complained. “She's poor! She can't afford anything here!”
I raised an eyebrow.
“And?”
She blinked.
“What?”
“Does being poor automatically make someone a thief?”
She went silent and looked at the floor. But in just a second she tried speaking again.
“I'm just telling the truth!”
“Then prove it.”
I stepped closer.
“False accusations have consequences, Miss Monteverde.”
Her expression changed.
“I wasn't lying!”
“Then the footage should prove that.”
I glanced at Mikaela.
She was looking at me with those familiar, innocent eyes.
Why does she remind me so much of Scarlet?
I looked away.
Focus, Adrian.
She's your employee.
Mikaela's POV“Uy Bes…”Lumapit si Stella sa akin habang nakatingin kay Adrian.“Ang pogi ng boss mo!” bulong ni Stella sa akin.Kahit kelan talaga.“Stella! Hindi ito ang tamang panahon!”Umiling na lang ako at nag focus sa mga nangyayari.“Miss Reyes.”Napalingon ako kay Adrian.“Yes, sir?”“Are you alright?”“Opo.”Bago pa ako makapagsalita, natigilan kaming lahat sa malakas na tawa ni Leslie.“Oh, please! Mr. Villanueva, don't waste your time on her.”Tumingin kaming lahat sa kaniya.“She's nothing but a pathetic orphan who steals from people!”“Anong sinabi mo?” Galit na tanong ko sa kaniya.“What? Totoo naman!”Ngumisi siya at dahan dahang lumapit pa sa akin.“Alam niyo ba? We took her in after her parents died. Pinakain namin, pinag-aral, binigyan ng bahay. And how did she repay us?”She smiled maliciously.“By stealing thirty thousand pesos from my parents!”Putangina.Hindi pa rin siya tumitigil.“That's a lie!” sigaw ni Stella.Umirap lang si Leslie at muling tumawa.“Shut u
Mikaela's POVAdrian?Napakurap ako nang makita kong papasok sa clothing store si Adrian.Mukhang nag-palit na siya ng damit.He’s now wearing a black suit, his hair is perfectly styled, and you can smell his perfume from miles away.Tangina.Bakit ba kahit simpleng paglalakad lang, parang may background music ang lalaking to?“OH MY GOD! GIRLS! THAT’S ADRIAN VILLANUEVA!” Sigaw ng isang kaibigan ni Leslie.“THE YOUNGEST AND RICHEST CEO?!” Sagot naman ng isa.Napalingon si Leslie sa entrance at biglang inayos ang buhok niya.Ay, wow. Kanina gusto akong ipakulong, ngayon gusto nang magpa-cute.Napailing na lang ako. Pero hindi ko na siya napansin dahil mas nag-aalala ako sa mangyayari sa akin.“Ma'am, your bag, please.”Bumalik ang atensyon ko sa sales associate na kanina pa naghihintay.“Ate, wala po akong ninakaw.”“Ma'am, we just need to check.”“Then check the CCTV first,” sagot ni Stella.“Miss, kung wala naman siyang tinatago, bakit ayaw niyang ipakita ang bag niya?” Singit ni Les
Mikaela’s POVAdrian VillanuevaAdrian freaking Villaneva!Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na ang lalaking nakahalikan ko sa club ay ang mismong may-ari ng kumpanyang gusto kong pag-applyan.At mas lalong hindi ako makapaniwala na tinanggap niya ako.WITHOUT EVEN LOOKING AT MY RESUME!“BESSS!!! ANO NA??”Napatalon ako nang biglang sumulpot si Stella sa harapan ko.“JUSKO KA1 GUSTO MO BA AKONG PATAYIN?”“Kanina pa talaga kita tinatawag! Ano nangyari? Bakit ang tagal mo? Natanggap ka ba?Hindi ko alam kung paano ko ikukwento sa kaniya yung nangyari kanina.“Bes…”“Ano?”“May trabaho na ako.”For three seconds, tinignan niya lang ako.“AAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHH” Sobrang lakas ng sigaw niya, halos pag-tinginan na kami ng lahat.“Hoy! Tumahimik ka nga! Ang ingay mo!!!”“Oh my gossshhh! Congrats, bitchhhh!”Niyakap niya ako nang mahigpit habang halos tumatalon kami sa gitna ng mall.“Wait! Paano ka natanggap? Akala ko mag-a-apply ka pa lang?”“Mahabang kwento.”“Eh ‘di ikwento
Mikaela’s POV“Then show me what you’ve got, Scarlet”Napalunok ako.Tangina. Bakit ba kasi ang gwapo niya?Kung hindi lang ako nangangailangan ng pera, baka ako pa mismo ang magbabayad makatitig lang sa mukha niya.“Are you nervous?” tanong niya habang pabalik sa mamahaling sofa.“Hindi ah.” Naiwan akong naka tayo sa may pader.He raised an eyebrow.“Talaga?”“O-oo”“Then why are your hand shaking?”Agad kong itinago ang kamay ko sa likod.“Aircon”Napailing lang siya habang nakangiti.“Come here” Ika nya habang tinapik ang sofa upang maupo ako.I hesitated. Pero sinunod ko pa rin.“Why?”“I want to ask you something.”Magkatabi na kami ngayon sa sofa.He looked at me.“Are you comfortable with me touching you?”Natigilan ako. Medyo lasing na siya pero maayos pa rin kausap. “Depends” Panloloko kong sabi“On what?’“Kung saan”“Fair answer” He gave a quiet laugh.Tinitigan niya ako. Onti onti kong nararamdaman na bumabagal ang paligid at bumibilis ang tibok ng puso ko. Lumapit siya
Mikaela’s POV“SHIT! SIR, I’M SO SORRY!”Agad akong kumuha ng tissue sa bag ko at sinubukang punasan ang dibdib niya.“Sorry po talaga! Hindi ko kayo nakita!”Bigla niyang hinawakan ang pulso ko.“Stop.”Napatingala ako.And holy shit.Ang gwapo niya pa rin. Ang gwapo niya talaga. Ang gwapo niya-Pero mukhang gusto niya akong patayin.“Do you have any idea what you've just done?” malamig niyang tanong.“Opo! Natapunan ko po kayo ng kape!”He stared at me. Gusto kong magpakain sa lupa, kaso walang lupa dito, tiles lang. Gusto kong magpakain sa tiles.“I can see that.”“Sorry po talaga!”Sinubukan kong punasan ulit ang damit niya pero hindi niya ako pinayagan.“Will you stop touching me?”Agad kong binawi ang kamay ko.“Sorry!”He took a deep breath.“Do you always walk around without looking where you're going?”Napakurap ako.Ay wow.“Sir, nag-sorry na po ako.”“And does apologizing remove the stain?”“Hindi naman po, pero—”“Then what's the point?”Napatingin ako sa kaniya.Grabe nam
Mikaela’s POV“Salamat, Stella sa pagpapatira sa’kin. I promise to pay you back.”“Naku, ano ka ba? Simula highschool tinutulungan mo na ako, this is just my way of giving back sa bestie ko”Napangiti ako. Kahit papaano may nagmamahal pa sa akin.Si Stella ay matagal ko ng kaibigan. Simula nung highschool pa lamang kami ay magkaibigan na kami.Ulila na rin siya sa magulang, ang tanging kasama na lamang niya sa bahay ay ang Lola niya na may sakit na cancer.Noong high school kami, si Stella ay laging binubully dahil sa mahirap lang ang pamilya niya. Kaya lahat ng meron ako, hinahatian ko siya. Marangya naman ang pamilya namin at kaya kong magbigay ng sobra.Ngayong college na kami, hindi na kami gaanong nagkikita dahil ang course niya ay accountancy, ako naman ay marketing.“Di ko alam ang gagawin ko kung wala ka. Baka kung ano na nangyari sa’kin sa daan”“Wala yun! Pero ano na ang plano mo niyan?”“Syempre, maghahanap agad ako ng trabaho bukas. Hindi ako mabubuhay nitong natitira kong







