Novelas de Chris Magdasoc

Pagkalabas na pagkalabas namin sa gusali ng Sebastian Enterprises, agad kong pinalitan ang aking pormal na pagkilos. Sumalubong sa amin ang mainit na hangin at ang ingay ng trapiko sa lungsod, isang malaking kaibahan sa malamig at nakatatakot na silid ni Marcus.Isang itim na SUV ang huminto sa aming harapan. Bukas na ang pinto at naghihintay ang aming pinagkakatiwalaang drayber."Edward, mauna ka nang umuwi sa bahay," pormal kong sabi habang inaalalayan siyang pumasok sa loob ng sasakyan.Kumunot ang kanyang noo at hinawakan ang aking kamay bago pa ako makahakbang palabas. "Bakit? Hindi ka ba sasabay sa akin?"Ngumiti ako nang bahagya, pilit na itinatago ang kaba at ang bigat sa aking dibdib. "Kailangan kong dumaan sa klinika ko. May mahalagang pasyente na naghihintay sa akin doon. Isang maikling konsultasyon lang at babalik din ako agad bago maghapunan."Tinitigan ako ni Edward, inaaral ang aking mga mata. Sa loob ng ilang segundo, natakot ako na baka mabasa niya ang katotohanan, ng

Hindi ako nakasagot sa kanyang mga salita noong gabi sa beranda. Ang ngiting iyon, na hango sa nakaraan ngunit nagtataglay ng init ng kasalukuyan, ay patuloy na gumugulo sa aking isipan hanggang sa aming pagtulog.Kinabukasan, maagang naging abala ang buong resthouse. Ang araw na ito ang unang hakbang sa aming matagal nang pinaplanong paghihiganti. Nakasuot si Edward ng isang mamahaling dark navy suit na perpektong humapit sa kanyang katawan, habang ako naman ay nagsuot ng simpleng black blazer, pencil skirt, at salamin sa mata. Sa araw na ito, hindi ako ang doktora o ang may-ari ng ospital; ako ang magiging personal na sekretarya at tagapayo ni "Mr. Theodore Cruz", ang nag-iisang alyas at katauhang gagamitin ni Edward para makalapit kay Marcus Sebastian.Habang nasa loob kami ng sasakyan patungo sa gitna ng siyudad, napansin kong marahang pinipisil ni Edward ang kanyang mga palad."Kaya mo ba?" mahinang tanong ko habang nakatitig sa daan.Napatingin siya sa akin at bahagyang ngumiti,

Nakatayo ako sa gitna ng silid habang marahang inaalisan ng bendahi ang mukha ni Edward. Ako mismo ang nag-opera sa kanya sa sarili kong ospital, isang lihim at delikadong hakbang upang baguhin ang kanyang hitsura at itago siya mula sa mga mata ng kanyang kapatid na si Marcus. Sa bawat ikot ng guhit ng gasa na natatanggal, mabilis ang tibok ng aking dibdib.Nang tuluyang matanggal ang huling balot sa kanyang mga pisngi, napasinghap ako. Napahawak ako sa aking dibdib at napaatras nang bahagya.Para kong nakitang muli si Gabriel.Ang kurba ng kanyang jawline, ang hugis ng kanyang ilong, at ang anggulo ng kanyang mukha, lahat ay eksaktong katulad ng sa yumaon kong asawa. Isang sining ng aking mga kamay, ngunit isang muling pagbuhay sa pinakamasakit na alaala ng aking buhay."Margaret?" mahinang tawag ni Edward. Tumingin siya sa salamin sa kanyang tabi, bago dahan-dahang itinuon ang kanyang mga mata sa akin. "Bakit? May mali ba sa mukha ko?"Nang magsalita siya at tumitig sa akin, tila bi

Isang linggo matapos siyang magising mula sa limang buwang pagkakaratay sa coma, unti-unting nagbalik ang linaw sa mga mata ni Edward. Ngunit kasabay ng pagbabalik ng kanyang kamalayan ay ang pagbuhos ng isang napakabigat na katotohanan. Naalala na niya ang lahat: ang bawat pambabalewala, ang bawat lihim na pag-uusap, at ang tahasang pagtataksil ng sarili niyang kapatid na si Marcus at ng pamilyang inakala niyang magtatanggol sa kanya.Subalit sa kabila ng lahat ng alaala niyang nagbalik, may isang mahalagang bagay na hindi alam ni Edward. Hindi niya alam na ako ay isa sa mga biktima noong gabing iyon. Hindi niya alam na ang sasakyang nabangga ng kanyang kotse ay ang kotseng kinasasakyan namin ng aking asawang si Gabriel, ang aksidenteng kumitil sa buhay ng lalaking pangarap kong makasama habambuhay.Nang magising si Edward, naramdaman ko ang matinding pait at takot sa kanyang mga mata. Nalaman niyang ang sarili niyang kapatid na si Marcus ang nagplano ng aksidente upang patayin siya

Araw-araw, pagkatapos ng aking shift sa sarili kong ospital, isang kilalang pasilidad na nakatutok sa mga gustong magparetto at mag-ayos ng mukha o katawan, may isang silid sa kabilang ospital sa dulo ng bayan na pilit kong binibisita. Iyon ang silid ni Edward Sebastian. Limang buwan na siyang roong binubuhay ng makina, at tila tuluyan nang kinalimutan ng sarili niyang pamilya.Hindi ako doktor sa ospital na ito. Walang nakakaalam dito ng tunay kong pakay. Noong una, pumasok ako sa silid na iyon dala ang matinding poot at pait sa aking dibdib. Si Edward ang nagmamaneho ng sasakyang bumangga sa amin ng aking asawang si Gabriel. Sa aksidenteng iyon, namatay si Gabriel. Ako naman, kahit sugatan at punong-puno ng dugo ang mga kamay, ay nagkusa pang itakbo at dalhin si Edward sa pinakamalapit na ospital. Gusto kong makitang magdusa ang lalaking kumuha sa buhay ng taong dapat ay kasama ko ngayon. Gusto kong maramdaman niya ang bawat patak ng sakit na iniwan niya sa akin.Ngunit habang lumil