ANG HIRAM NA MUKHA

Nakatayo ako sa gitna ng silid habang marahang inaalisan ng bendahi ang mukha ni Edward. Ako mismo ang nag-opera sa kanya sa sarili kong ospital, isang lihim at delikadong hakbang upang baguhin ang kanyang hitsura at itago siya mula sa mga mata ng kanyang kapatid na si Marcus. Sa bawat ikot ng guhit ng gasa na natatanggal, mabilis ang tibok ng aking dibdib.

Nang tuluyang matanggal ang huling balot sa kanyang mga pisngi, napasinghap ako. Napahawak ako sa aking dibdib at napaatras nang bahagya.

Para kong nakitang muli si Gabriel.

Ang kurba ng kanyang jawline, ang hugis ng kanyang ilong, at ang anggulo ng kanyang mukha, lahat ay eksaktong katulad ng sa yumaon kong asawa. Isang sining ng aking mga kamay, ngunit isang muling pagbuhay sa pinakamasakit na alaala ng aking buhay.

"Margaret?" mahinang tawag ni Edward. Tumingin siya sa salamin sa kanyang tabi, bago dahan-dahang itinuon ang kanyang mga mata sa akin. "Bakit? May mali ba sa mukha ko?"

Nang magsalita siya at tumitig sa akin, tila biglang nahati ang mundo. Walang bahid ng pag-aalinlangan sa kanyang boses, at ang lalim ng kanyang tingin ay hindi kay Gabriel. Naramdaman ko agad ang kaibahan: si Edward ito, isang lalaking may sariling paninindigan, may sariling buhay, at may malalim na sugat sa puso mula sa pagtataksil ng sarili niyang pamilya.

"W-Wala, Edward," nauutal kong sagot habang pilit kong kinakalma ang aking boses. "Naging matagumpay ang operasyon. Walang sinuman sa tauhan ni Marcus ang makakakilala sa 'yo sa mukhang 'yan." 

Lumapit siya sa akin, maingat ang bawat hakbang dahil bumabawi pa rin ang kanyang lakas. Inabot niya ang salamin at pinagmasdan ang sarili.

"Isang bagong mukha... para sa isang taong inakalang patay na ng mundo," pabulong niyang sabi, bago muling humarap sa akin. "Salamat, Margaret. Iniligtas mo ang buhay ko... at ngayon, ibinigay mo pa sa akin ang pagkakataong makabawi."

Inilipat ko si Edward sa isang ligtas na resthouse sa restawran sa labas ng lungsod, isang lugar na ako lang at ang ilang pinagkakatiwalaang tao ang nakakaalam. Doon, ginugol namin ang mga kasunod na linggo sa pagsasanay sa kanyang muling paglakad, pagpapalakas ng kanyang katawan, at pagpapaplano para sa kanyang muling pagbabalik upang bawiin ang kumpanya at yaman na ninakaw ng kapatid niyang si Marcus.

Isang gabi, habang nakatunganga kami sa mga dokumento at blueprint ng kumpanya ni Marcus, napansin kong napakahawakan niya ang kanyang ulo.

"Pagod ka na ba?" tanong ko habang inilalapag ang dalawang tasa ng mainit na tsaa sa mesa. "Pwede naman nating ituloy 'to bukas."

Umiling si Edward at ngumiti nang bahagya. "Kailangan kong matapos 'to, Margaret. Ayaw kong masayang ang bawat pisong ginastos mo para sa akin. Ayaw kong masayang ang buhay na ibinalik mo."

Tumingin ako sa kanya, nababakas ang matinding pagod sa kanyang mga mata ngunit naroon pa rin ang walang katapusang determinasyon.

"Hindi ko ginawa 'to para maningil, Edward," marahan kong sabi. "Ginawa ko 'to dahil naniniwala ako sa 'yo."

"Alam ko," sagot niya habang hinuhuli ang aking mga mata. "Pero linggo-linggo, nakikita ko kung paano ka magpakapagod sa ospital mo para lang suportahan ang laban na 'to. Kapag nakuha ko na ang akin, hindi lang kita babayaran... sisiguraduhin kong wala ka nang kailangang alalahanin pa sa buhay mo."

Sa bawat araw na magkasama kami sa bahay na iyon, mas nakikilala ko siya. Nakita ko ang kanyang katapangan sa kabila ng sakit na dulot ng pagtataksil ng sarili niyang dugo't laman. Ngunit higit sa lahat, nakita ko ang kanyang kabaitan at pagiging maalalahanin.

Kahit busy kami sa pagpapaplano, hindi niya nakakalimutang ipaghanda ako ng almusal bago ako pumunta sa aking ospital. Kapag umuuwi akong pagod mula sa mahabang operasyon, naroroon siya sa p***o, naghihintay, handang magtimpla ng mainit na inumin at makinig sa lahat ng reklamo ko tungkol sa araw ko. Ito ang hindi sa akin nagawa ni Gabriel noong nabubuhay pa siya.

Dito nagsimulang magbago ang lahat.

Noong una, kailangan kong maging tapat sa aking sarili, inaamin ko na sa tuwing titingin ako sa kanya, ang mukha ni Gabriel ang nakikita ko. Naging kasangkapan ang aking pangungulila para ilapit ang loob ko sa kanya.

Ngunit sa paglipas ng mga araw at buwan, unti-unting napawi ang anino ni Gabriel. Natutunan kong makilala si Edward bilang siya. Ang lalaking nag-aalaga sa akin tuwing gabi, ang lalaking nakikinig sa aking mga sakit at takot, at ang lalaking buong-tapang na lumalaban para sa katarungan ng sarili niyang buhay.

Isang gabi, habang nakaupo kami sa beranda at nakatitig sa mga bituin, pumahihip ang malamig na hangin. Kusa akong napayakap sa aking mga braso.

Naramdaman ko ang pagbalot ng isang mainit na jacket sa aking mga balikat. Si Edward. Tumabi siya sa akin at hinawakan ang aking kamay.

"Nanginginig ka," marahan niyang sabi. "Pumasok na kaya tayo sa loob?"

"Gusto ko pa rito," sagot ko. “May gusto sana akong sabihin sa—” Hindi ko na natapos pa ang sasabihin ng bigla na lamang tumunig ang kanyang cellphone na noo’y hawak niya. Sumenyas siya sa akin na sasagutin muna ang tawag na agad ko namang tinanguan. 

Nang masiguro kong malayo na siya ay bumuntong-hininga ako. Kakamuhian kaya niya ako kapag nalaman niyang ang mukhang suot niya ngayon ay pagmamay-ari ng asawa ko noon?

Ilang minuto lang ay bumalik siya sa harapan ko dala ang ngiting kahit na sinong babae ay magkakagusto sa kanya. 

“Simula noong ginawa mo ang mukha ko, napapansin ko na ang kakaibang mga pagtitig mo,” pilyong sabi niya na para bang inaasar ako. Agad akong napairap sa kanya. 

“Huwag mong iisipin na gusto kita. Hindi mangyayari ‘yun,” seryosong sabi ko pero bigla din namang sumeryoso ang mukha niya. 

“Bakit hindi? Wala ka naman sigurong kasintahan diba? Edi pareho tayo. Baka naman may chance ako sayo,” nakangiting sabi niya. Hindi ako makagalaw. Ang mga ngiting ‘yon. Iyan ang ngiting bumihag sa puso ko noon. Hindi ako sumagot. Mabilis akong naglakad palayo. Tinakasan ko ang pakiramdam na unting-unting nahuhulog sa bawal.