ANG PAGMAMAKAAWA

Isang linggo matapos siyang magising mula sa limang buwang pagkakaratay sa coma, unti-unting nagbalik ang linaw sa mga mata ni Edward. Ngunit kasabay ng pagbabalik ng kanyang kamalayan ay ang pagbuhos ng isang napakabigat na katotohanan. Naalala na niya ang lahat: ang bawat pambabalewala, ang bawat lihim na pag-uusap, at ang tahasang pagtataksil ng sarili niyang kapatid na si Marcus at ng pamilyang inakala niyang magtatanggol sa kanya.

Subalit sa kabila ng lahat ng alaala niyang nagbalik, may isang mahalagang bagay na hindi alam ni Edward. Hindi niya alam na ako ay isa sa mga biktima noong gabing iyon. Hindi niya alam na ang sasakyang nabangga ng kanyang kotse ay ang kotseng kinasasakyan namin ng aking asawang si Gabriel, ang aksidenteng kumitil sa buhay ng lalaking pangarap kong makasama habambuhay.

Nang magising si Edward, naramdaman ko ang matinding pait at takot sa kanyang mga mata. Nalaman niyang ang sarili niyang kapatid na si Marcus ang nagplano ng aksidente upang patayin siya at tuluyang agawin ang Sebastian Group of Companies.

Nakatayo ako sa tabi ng kanyang kama habang nanginginig ang kanyang mga labi. Ang dating makapangyarihan at kinatatakutang bilyonaryo ng Maynila ay tila isang sanggol na walang kalaban-laban sa gitna ng matinding panganib.

"Pakiusap, Doc... tulungan mo ako," hawak ni Edward ang kamay ko habang nagmamakaawa sa paos na boses. "Baguhin mo ang mukha ko. Papatayin ako ni Marcus kapag nalaman niyang gising ako. Kailangan kong mabuhay para mabawi ang lahat."

Tumingin ako sa kanyang mga matang puno ng takot at pagnanais na mabuhay. Sa sandaling iyon, naramdaman kong nawala na nang tuluyan ang galit sa puso ko. Ang galit na itinanim ko sa loob ng limang buwan habang pinapanood ko siyang nakatali sa mga makina ay biglang natunaw. Narealize kong pareho lamang kaming biktima ng kasakiman ni Marcus. Si Edward ay pinalabas na salarin, samantalang ang tunay na demonyo ay malayang nagpapakasawa sa yaman at kapangyarihan habang kaming dalawa ay nagdurusa sa magkaibang paraan.

Pumayag ako. Noong gabing iyon, gamit ang aking posisyon at mga koneksyon bilang isang senior plastic surgeon, lihim ko siyang inilipat sa isang pribadong pasilidad sa labas ng Maynila. Ito ay isang klinikang ako lamang ang nakakaalam at walang makakapasok na sinuman mula sa pamilya Sebastian.

Kinabukasan, inihanda ko na ang lahat para sa operasyon.

Pumasok ako sa operating room habang malamig ang hangin mula sa aircon. Ang tunog ng heart monitor ang tanging nag-iingay sa loob ng silid. Nakaayos na ang mga kasangkapan gaya ng mga scalpel, forceps, at surgical lasers. Si Edward ay nakahiga na sa surgical table, payapa na ang mukha dahil sa anesthesia.

Inihanda ko ang aking sarili. Bago pumasok sa silid, mayroon na akong iginuhit na blueprint ng panibagong mukha na ibibigay ko sa kanya, isang karaniwang mukha na malayo sa kanyang orihinal na anyo upang hindi siya makilala ng sinuman sa lipunan.

Ngunit nang hawakan ko na ang scalpel at magsimulang umukit sa kanyang balat, biglang naging napakatahimik ng paligid. Sa bawat hiwa, sa bawat pag-aayos ng mga tisyu at tulang nabali sa kanyang mukha, biglang sumagi sa isip ko ang gabi ng aksidente.

Naalala ko ang ulan. Naalala ko ang tunog ng nagkakatamaang bakal, ang amoy ng nasusunog na gulong, at ang malamig na kamay ni Gabriel habang hawak ko ito sa gitna ng kadiliman. Limang buwan ko nang hindi nasisilayan ang mukha ng asawa ko. Limang buwan ko nang hindi naririnig ang kanyang boses o nararamdaman ang kanyang yakap.

Habang hawak ko ang scalpel at inuukit ang bawat linya ng kanyang bagong mukha, nilamon ako ng matinding pangungulila kay Gabriel.

Nagsimulang manginig ang aking mga daliri sa loob ng surgical gloves. Ang larawan ng aking yumaong asawa ay tila nagpakita sa aking paningin, na para bang sumusumbat sa akin kung bakit ko iniligtas ang lalaking naging sanhi ng kanyang kamatayan.

"Gabriel..." bulong ko sa aking sarili habang lumalabo ang aking paningin dahil sa mga luhang nagbabadyang pumatak sa ilalim ng aking surgical mask.

Sa isang sandali ng emosyonal na pagkahina, isang pagkakataon kung saan ang aking puso ay tuluyang dumaig sa aking propesyonalismo at pag-iisip, nakagawa ako ng isang malaking pagkakamali.

Hindi ko sinunod ang blueprint na inihanda ko. Sa halip, sinunod ng aking mga kamay ang memorya ng aking puso. Inukit ko ang hugis ng kanyang panga ayon sa panga ni Gabriel. Inayos ko ang linya ng kanyang ilong, ang anggulo ng kanyang mga pisngi, at ang lapad ng kanyang noo batay sa bawat detalye ng mukha ng lalaking pinakamamahal ko.

Tila ba pumasok ako sa isang transa. Ang bawat tahi at bawat pagbabago sa mukha ni Edward ay naging paraan ko upang muling buuin ang pangarap kong winasak ng tadhana. Sa loob ng walong oras na operasyon, hindi si Edward Sebastian ang inisip kong ginagamot ko. Ang inisip ko ay ibinabalik ko sa mundo ang aking asawa.

Nang matapos ang operasyon, bumagsak ako sa isang upuan sa gilid ng operating room. Pawisan ang aking noo at mabilis ang tibok ng aking dibdib. Tumingin ako sa mukha ni Edward na ngayon ay nakabalot na sa makapal na surgical bandages.

Doon ko lang narealize ang kabaliwan ng aking ginawa.

Napahawak ako sa aking ulo habang umiiyak nang walang tunog. Anong ginawa ko? Bakit ko ipinalit kay Edward ang mukha ng aking yumaong asawa? Paano kapag tinanggal na ang mga bandage at nakita niya ang kanyang sarili? At higit sa lahat, paano ko haharapin ang lalaking ito araw-araw habang ang mukha ng aking namatay na asawa ang nakatitig sa akin?