TAKOT SA KATOTOHANAN

Pagkalabas na pagkalabas namin sa gusali ng Sebastian Enterprises, agad kong pinalitan ang aking pormal na pagkilos. Sumalubong sa amin ang mainit na hangin at ang ingay ng trapiko sa lungsod, isang malaking kaibahan sa malamig at nakatatakot na silid ni Marcus.

Isang itim na SUV ang huminto sa aming harapan. Bukas na ang p***o at naghihintay ang aming pinagkakatiwalaang drayber.

"Edward, mauna ka nang umuwi sa bahay," pormal kong sabi habang inaalalayan siyang pumasok sa loob ng sasakyan.

Kumunot ang kanyang noo at hinawakan ang aking kamay bago pa ako makahakbang palabas. "Bakit? Hindi ka ba sasabay sa akin?"

Ngumiti ako nang bahagya, pilit na itinatago ang kaba at ang bigat sa aking dibdib. "Kailangan kong dumaan sa klinika ko. May mahalagang pasyente na naghihintay sa akin doon. Isang maikling konsultasyon lang at babalik din ako agad bago maghapunan."

Tinitigan ako ni Edward, inaaral ang aking mga mata. Sa loob ng ilang segundo, natakot ako na baka mabasa niya ang katotohanan, ngunit kalaunan ay tumango rin siya at dahan-dahang binitiwan ang aking kamay.

"Sige," mahinang sagot niya. "Mag-iingat ka, Margaret. Tumawag ka agad kapag may kailangan ka."

"Mabilis lang ako," pilit kong paniniguro sa kanya bago ko isinara ang p***o ng sasakyan.

Pinagmasdan ko ang paglayo ng SUV hanggang sa tuluyan na itong mawala sa likod ng mga naglalakihang gusali. Nang masiguro kong malayo na siya, huminga ako nang napakalalim. Naglabas ako ng isang maliit na salamin mula sa aking bag upang tingnan ang sarili kong mukha. Bakas ang pagod, ngunit higit sa lahat, naroon ang guilt na unti-unting pumupunit sa aking puso.

Hindi ako pupunta sa aking klinika. Walang pasyenteng naghihintay sa akin doon.

Pumara ako ng isang regular na taxi at ibinigay sa drayber ang isang anunsyo na matagal ko nang hindi napupuntahan.

Pagkalipas ng kalahating oras, huminto ang taxi sa tapat ng isang tahimik at malawak na sementeryo sa labas ng lungsod. Ang luntiang damuhan at ang malalaking puno ng balite ay nagbibigay ng isang malamig at payapang kapaligiran, malayo sa kaguluhan ng mundo ng mga Sebastian.

Bumili ako ng isang bungkos ng puting rosas sa may tarangkahan bago dahan-dahang naglakad patungo sa isang pamiliar na sulok. Ang bawat hakbang ko sa damuhan ay tila napakabigat.

Sa wakas, huminto ako sa harap ng isang malinis at modernong puntod na gawa sa itim na marmol. Doon ay nakaukit ang mga letrang nagpapatibok pa rin sa aking puso sa kabila ng mahabang panahon:

Gabriel Peluca

Dahan-dahan akong lumuhod sa harap ng kanyang nitso. Inilagay ko ang mga puting rosas sa gilid ng kanyang pangalan at marahang hinaplos ang malamig na ibabaw ng marmol.

"Gabriel..." pabulong kong simula, habang ang mga luhang matagal kong pinipigilan ngayong araw ay tuluyan nang pumatak sa aking mga pisngi. "Patawarin mo ako... ngayon lang ulit ako nakadalaw."

Pumahihip ang isang malamig na hangin na tila sumasagot sa aking tinig. Yuminim ako at iniyakap ang aking mga braso sa aking sarili.

"Nagawa ko na, Gabriel," patuloy ko habang nanginginig ang aking boses. "Ang mukhang minsan kong itinuring na pinakamagandang sining sa mundo, ang mukhang minahal ko nang higit sa sarili kong buhay... ibinigay ko na sa ibang tao."

Pumikit ako at muling naalaala ang mukha ni Edward ngayong araw. Ang kurba ng kanyang jawline, ang taas ng kanyang ilong, ang anggulo ng kanyang mukha habang nakikipagharap kay Marcus. Sa mga matang iyon ng mundo, si Gabriel ang nakatayo doon. Ngunit sa likod ng mukhang iyon ay si Edward.

"Hindi ko alam kung magagalit ka sa akin," pabulong kong sabi sa gitna ng aking pag-iyak. "Ginawa ko 'yun noong una dahil hindi ko matanggap na nawala ka na. Gusto kong makita muli ang mukha mo. Gusto kong maramdaman na nandito ka pa rin sa tabi ko. Ginamit ko ang aking mga kamay bilang doktor para muling likhain ang imahe mo sa katawan ng isang lalaking nangangailangan ng tulong."

Niyakap ko ang aking mga tuhod habang nakaupo sa tabi ng kanyang puntod.

"Pero Gabriel... natatakot ako," pag-amin ko. "Dahil sa bawat araw na kasama ko si Edward, unt-unting nawawala ang anino mo. Hindi na ikaw ang nakikita ko kapag nakatitig ako sa kanya. Si Edward na. Si Edward na may sariling katapangan, may sariling pangarap, at may sariling paraan ng pag-aalaga sa akin. Ang lalaking 'yun... nagugustuhan ko na siya bilang siya."

Isang mahabang katahimikan ang bumalot sa paligid. Ang huni lamang ng mga ibon at ang kaluskos ng mga dahon ang maririnig.

Naalala ko ang mga gabi na nagpuyat kami ni Edward, ang mga tawa niyang kakaiba kay Gabriel, at ang paraan ng paghawak niya sa aking mga kamay na puno ng respeto at pagpapahalaga. Noong una, akala ko ay isang kasalanan ang magmahal muli, lalo na sa isang taong wears the exact face of my deceased husband. Ngunit ngayon, napagtanto ko na ang mukha ay isang balat lamang; ang puso at kaluluwa sa loob nito ang totoong minamahal.

"Patawarin mo ako kung tila tinataksilan kita," sabi ko habang pinupunasan ang aking mga mata. "Pero gusto kong isipin na ipinadala mo siya sa akin. Na ayaw mong makita akong nag-iisa at nagdurusa sa pangungulila. Si Edward ang nagbigay sa akin ng dahilan para lumaban ulit, para mabuhay ulit."

Inayos ko ang aking tayo at pinagpagan ang aking skirt. Tinitigan ko muli ang pangalan ni Gabriel sa marmol.

"Bukas, babalik kami sa Sebastian Enterprises," pormal kong wika, habang nagbabago ang tono ng aking boses patungo sa pagiging matatag. "Sisiguraduhin naming mababawi ni Edward ang lahat ng kinuha sa kanya ni Marcus. At kapag natapos na ang laban na ito... haharapin ko si Edward nang may buong katapatan. Sasabihin ko sa kanya ang lahat, at hindi ko na ipagkakait ang pusong ito sa kanya."

Hinalikan ko ang aking daliri at idinikit ito sa pangalan ni Gabriel sa nitso.

"Paalam muna, Gabriel. Babalik ako kapag tapos na ang lahat."

Tumalikod ako at dahan-dahang naglakad palabas ng sementeryo. Sa bawat hakbang ko patayo at palayo sa nakaraan, ramdam ko ang pagguho ng lumang pader sa aking dibdib. Ang guilt na matagal nang pumipigil sa akin ay pinalitan ng isang malinaw na layunin at pag-asa.

Nang makalabas ako sa tarangkahan, kumuha ako ng panibagong taxi at ibinigay ang address ng resthouse.