ANG PAGBABALIK SA SILID 408

Araw-araw, pagkatapos ng aking shift sa sarili kong ospital, isang kilalang pasilidad na nakatutok sa mga gustong magparetto at mag-ayos ng mukha o katawan, may isang silid sa kabilang ospital sa dulo ng bayan na pilit kong binibisita. Iyon ang silid ni Edward Sebastian. Limang buwan na siyang roong binubuhay ng makina, at tila tuluyan nang kinalimutan ng sarili niyang pamilya.

Hindi ako doktor sa ospital na ito. Walang nakakaalam dito ng tunay kong pakay. Noong una, pumasok ako sa silid na iyon dala ang matinding poot at pait sa aking dibdib. Si Edward ang nagmamaneho ng sasakyang bumangga sa amin ng aking asawang si Gabriel. Sa aksidenteng iyon, namatay si Gabriel. Ako naman, kahit sugatan at punong-puno ng dugo ang mga kamay, ay nagkusa pang itakbo at dalhin si Edward sa pinakamalapit na ospital. Gusto kong makitang magdusa ang lalaking kumuha sa buhay ng taong dapat ay kasama ko ngayon. Gusto kong maramdaman niya ang bawat patak ng sakit na iniwan niya sa akin.

Ngunit habang lumilipas ang mga buwan at walang kahit isang taong dumadalaw sa kanya, unti-unting napalitan ng matinding awa ang aking galit. Nalaman ko rin sa mga balita at sa usap-usapan sa komunidad na ang sarili niyang kapatid na si Marcus Sebastian ang kumontrol sa lahat ng kanyang yaman at kumpanya habang siya ay nakahiga at pilit na lumalaban para sa kanyang buhay.

Dahil dito, ako na si Margaret Ilustre, isang plastic surgeon na may sariling klinika at ospital, ang naggugol ng oras para bantayan si Edward. Hindi ko na rin maatim na tiisin ang kanyang kalagayan. Lahat ng bill na dumadating sa kanya rito, mula sa pagpapanatili ng mga makina, mga mamahaling gamot, hanggang sa pribadong silid, ay ako na mismo ang nagbabayad.

Isang gabi, alas-diyes na nang matapos ako sa huli kong operasyon. Pagod ang aking katawan, ngunit tulad ng dati, sumakay ako sa aking sasakyan at nagmaneho patungo sa ospital kung saan nakahiga si Edward. Ang mga paa ko ay kusang naglakad patungo sa Silid 408.

Binuksan ko nang dahan-dahan ang p***o. Ang tanging tunog sa loob ay ang mabagal at pantay na beep ng heart monitor at ang paghinga ng ventilator. Nilapitan ko si Edward. Payat na siya kumpara sa mga lumang larawan niya sa telebisyon, ngunit bakas pa rin sa kanyang mukha ang dating kapogian.

Pinulot ko ang resibo ng billing statement sa ibabaw ng mesa. Napabuntong-hininga ako nang makita ang panibagong laki ng halaga.

"Alam mo, Edward," pabulong kong panimula habang inaayos ang swero sa kanyang braso. "Kung gising ka lang, siguro sisingilin kita ng doble sa lahat ng ginastos ko rito. Mauubos ang kita ng sarili kong ospital para lang panatilihing humihinga ka."

Inilapag ko ang papel at naupo sa tabi ng kama. Inabot ko ang maliit na tuwalya at dahan-dahang pinunasan ang kanyang noo. Bilang isang surgeon, sanay ako sa dugo at sugat, pero ang makita siyang ganito kawalang-laban gabi-gabi ay nagpapakilabot pa rin sa akin.

"Bakit ba kasi wala man lang pumupunta sa 'yo rito?" wika ko pa, para bang naririnig niya ako. "Kahapon, nakita ko na naman ang kapatid mo sa balita. Si Marcus. Nakangiti siya habang pumipirma ng bagong kontrata ng kumpanya ninyo. Sinabi pa niya sa media na pumapanaw na raw ang pag-asa na magising ka pa. Sobrang kapal ng mukha niya, Edward. Hahayaan ka lang ba niyang mamatay nang ganito matapos silang buhayin?"

Tumingin ako sa kanyang pumipintig na chest monitor. Minsan, naiisip ko na baka kaya ako ang natira sa aksidenteng iyon ay dahil may kailangan pa akong gawin. Hindi ko man maibabalik si Gabriel, ayaw ko namang hayaang mamayagpag ang kasamaan ng kapatid ni Edward.

"Patawad," seryoso kong sabi habang nakatitig sa kanyang mukha. "Patawad kung noong una, galit na galit ako sa 'yo. Gusto kitang saktan. Gusto kitang makitang magdusa. Pero nare-realize ko, pareho lang tayong biktima. Ikaw ng sarili mong dugo't laman, at ako ng tadhana."

Hinawakan ko nang bahagya ang kanyang malamig na kamay. "Gumising ka na, Edward. Lumaban ka naman. Huwag mong ibigay kay Marcus ang lahat nang ganoon na lang."

Habang nakatitig ako sa kanyang mukha, biglang nagbago ang ritmo ng heart monitor.

Beep... beep... beep-beep...

Kumunot ang noo ko. "Edward?"

Nagulat ako nang dahan-dahang gumalaw ang kanyang mga daliri sa ilalim ng aking kamay. At sa hindi inaasahang pagkakataon, naramdaman ko ang mabagal na pagtaas ng kanyang mga talukap. Dahan-dahang dumilat ang kanyang mga mata at diretso itong tumitig sa akin.

Napatayo ako sa gulat. Nanlamig ang aking buong katawan. Limang buwan siyang comatose. Sa larangan ng medisina, napakababa na ng tsansa ng isang pasyenteng magising pa mula sa ganitong katagal na pagka-coma.

"Edward?" nauutal kong tawag. "Naririnig mo ba ako?"

Bahagyang gumalaw ang kanyang labi sa ilalim ng oxygen mask. Naglabas siya ng mahinang tunog, tila nahihirapang magsalita at walang lakas.

Inilapit ko ang aking tenga sa kanyang mukha at inalis nang bahagya ang maskara. "Huwag kang magmadali. Dahan-dahan lang."

"Sino..." mahina, paos, at halos hirap na hirap na sabi niya. "Sino ka?"

Tumingin ako sa kanyang mga mata. Puno ito ng pagkalito at takot. Napalunok ako bago sumagot.

"Ako si Margaret," maingat kong sabi. "Ako ang nagbabantay sa 'yo rito."

Bahagyang pumatak ang luha sa gilid ng kanyang mata habang inililibot ang paningin sa buong silid. "Nasaan ako? Bakit hindi ako makagalaw? Doktora ka ba rito?"

"Hindi," umiling ako nang marahan. "May sarili akong klinika. Pero nandito ako sa ospital na 'to gabi-gabi para bantayan ka. Naaksidente ka limang buwan na ang nakalipas. Na-coma ka, Edward. Huwag ka munang masyadong gumalaw. Mahina pa ang katawan mo."

Inabot niya ang kamay ko nang bahagya, tila naghahanap ng kapit sa gitna ng kadiliman. "Aksidente? Wala akong maalala..."

Napatigil ako. "Wala kang maalala?"

Umiling siya nang napakabagal. "Sino ako? Bakit mo ako binabantayan kung hindi ka doktor dito?"

Pansamantalang pumasok sa isip ko ang amnesia, isang posibleng komplikasyon ng malalang trauma sa ulo. Napatingin ako sa kanya, ang lalaking pumatay sa asawa ko, ang lalaking kinalimutan ng mundo, at ang lalaking nagising nang walang kahit anong baon na alaala.

"Edward Sebastian ang pangalan mo," maingat kong sabi.

"Edward..." inulit niya ang pangalan, tila umaasang may magki-click sa kanyang utak, ngunit kumunot lamang ang noo sa sakit. "May pamilya ba ako? Bakit ikaw lang ang nandito? May naghihintay ba sa akin?"

Natigilan ako sa kanyang tanong. Naisip ko si Marcus. Ang kapatid niyang nagpapakasasa sa yaman niya at naghihintay na lamang na tuluyang matapos ang kanyang buhay. Naisip ko rin ang lahat ng hospital bills na binayaran ko buwan-buwan para lang hindi patayin ng mga tao rito ang mga makina.

Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Edward.

"May kapatid ka," sagot ko. "Si Marcus. Pero wala siya rito. Walang ibang pumupunta rito para sa 'yo kundi ako."

Lumabas ang matinding lungkot sa kanyang mukha. "Bakit? Ayaw ba nila sa akin? Sino ka ba talaga sa buhay ko?"

"Masyadong komplikado, Edward," pigil-hininga kong sagot habang inaalala ang gabi ng aksidente at ang nawala kong asawa. "Pero huwag kang mag-alala. Ako ang nagbabayad ng lahat ng gastusin mo rito. At hindi ka pwedeng sumuko ngayon na gising ka na."

"Bakit mo ginagawa 'to?" tiningnan niya ako nang matagal sa gitna ng panghihina. "Bakit mo ginagastos ang pera mo para sa isang taong hindi mo naman kamag-anak?"

Bahagyang sumikip ang dibdib ko. Pumasok sa isip ko ang mukha ni Gabriel, ang dugo sa kalsada, at ang limang buwang puyat at pagod na ibinuhos ko sa pagpunta rito gabi-gabi matapos ang trabaho sa sarili kong klinika.

"Dahil ako lang ang taong natitira na nakakaalam kung ano ang totoong nangyari sa 'yo," seryoso kong wika. "At ako lang ang naniniwalang may karapatan ka pang mabuhay at bawiin ang nawala sa 'yo."

Pumikit si Edward nang mariin habang dumadaloy ang luha sa kanyang pisngi. "Salamat, Margaret."

Tumingin ako sa kanya at huminga nang malalim. May matinding laban pa na paparating. Kapag nalaman ni Marcus na gising na si Edward, tiyak na gagawa ito ng paraan upang protektahan ang nakuha nitong kapangyarihan at yaman. At bilang isang plastic surgeon na nagtataglay ng sariling ospital at kakayahan, alam kong ako lang ang makakaprotekta sa kanya.

Inayos ko ang kanyang kumot at tiningnan ang monitor na ngayon ay stable na ang pagtibok.

"Magpahinga ka muna," bilin ko habang pinipindot ang call button para tawagin ang mga doktor at nars. "Bukas, magsisimula ang rehabilitasyon mo. At habang ako ang nagbabantay sa 'yo, walang sinuman ang makakagalaw sa 'yo."