LOGINMATURED CONTENT⚠️⚠️ Read at your own risk ⚠️⚠️⚠️⚠️ Serenity and her husband got married through an arranged marriage imposed by their grandparents. Despite this, she was extremely happy because she had long admired the man who would become her husband. She did not hesitate to agree to the marriage, especially since her future husband was the heir to the largest company in the country, The Montello Group of Companies. She knew that the man of her dreams did not love her, but she believed that if they had a child, they would have a reason to stay together. On their anniversary, she planned to surprise her husband with the news that she was pregnant and that he was the father. However, before she could share the good news, a document arrived that shattered her world—divorce papers. She found out that her husband had reconciled with his ex-girlfriend, the true love of his life. It was then she realized that her husband never loved her. The loving smiles she had longed for she saw only now that her husband had reunited with his true love. She understood that their marriage was a huge mistake and that her husband had never truly loved her. She wanted to leave her family and take the child in her womb with her, but she had no choice. Her parents disowned her because she could not maintain the marriage to the wealthiest family in the country. She gave birth to her child using her savings, but the baby had an inborn illness. Desperate, she took on every job that offered quick money, but she never imagined she would become a sex slave to a man
View MoreSerenity's Point of View Maaga pa lang, nagising na ako. Hindi na bago sa akin ang ganitong klaseng umaga—laging puno ng responsibilidad, laging may nakabinbing gawain. Pero sa bawat paggising ko, laging may kasamang pasasalamat. Pasalamat dahil hindi inaatake ng sakit ang anak ko, pasalamat na may isang araw pa akong pwedeng ibigay ang buong oras ko sa kanya. Dalawang oras ang kailangan ko para masiguradong naalagaan ko siya bago ko siya iwanan para sa trabaho. Habang nag-aasikaso ako ng almusal, hindi ko maiwasang mag-alala. Nakasanayan ko na ito—ang pagiisip ng lahat ng posibleng mangyari, lalo na’t alam kong hindi laging maaasahan ang kalusugan ng anak ko. Pero kailangan kong maging matatag. Kailangan kong magpakatibay para sa kanya. Naputol ang aking pag-iisip nang bigla kong marinig ang sunod-sunod na doorbell. Napaigtad ako, ang daming tumatakbo sa isip ko. "Ako na!" sabi ni Vivian, na kagigising lang. Tumango na lang ako, pilit na nagpapasalamat na may kasama ako sa bahay
**Serenity's Point of View** Habang nakaupo kami ni Vivian, hindi ko maiwasang kumunot ang noo ko sa narinig. “Ang sweet noh? Nalaman niya kasing birthday ko ngayon kaya ililibre niya daw ako,” sabi ni Vivian, may konting kilig sa boses niya. Medyo nagulat ako. "Ow! Happy birthday! Sorry, sobrang daming trabaho, nakalimutan kong birthday mo pala," sabi ko sa kanya, sabay hinging paumanhin. Hindi na ako nagkunwari pa na naalala ko; mas okay na ang maging tapat sa kaibigan kaysa magkunwari. Naputol ang usapan namin ni Vivian nang biglang magtanong si Ricky Dave, "Sinasabi mo bang masama akong boss?" Tiningnan ko siya, at gustong-gusto ko sanang barahin siya at sabihing, "Bakit? Hindi ba?" Pero naisip ko na huwag na lang, lalo na't special day ito ng kaibigan ko. "Nakapag-restday at beauty rest naman na ako kahapon kaya libre na lang niya ngayon. Wag na kayong magtitigan dyan! Sa akin na muna ang atensyon niyong dalawa," hatak ni Vivian sa akin paupo sa tabi niya. Sumunod ako kahi
Serenity’s Point of View Pagkatapos ng mahabang gabi na iyon, halos magkulang ang tulog ko sa lahat ng nangyari. Si Ricky Dave, sa kabila ng lahat ng hirap at tensyon ng event, ay nagbigay sa akin ng tatlong araw na pahinga. Ramdam ko ang pag-aalala niya sa akin, lalo na't alam niyang kailangan ko rin ng oras para makapagpahinga at makasama ang anak ko. Ginamit ko ang oras na iyon para mag-spend ng time kasama ang anak ko. Sa bawat minuto na magkasama kami, naramdaman ko ang lumalalim na ugnayan namin bilang mag-ina. Alam kong sa mga panahong ito, kailangan niya ang bawat suporta at pagmamahal na maibibigay ko. Bago kami lumabas upang pumunta sa mall, dumaan muna kami sa ospital. Alam ko na kailangan kong alamin ang kalagayan ng anak ko, lalo na't may sakit siya sa puso. Habang papalapit kami sa pinto ng ospital, hindi ko maiwasang maramdaman ang mabigat na kaba sa aking dibdib. Nang pumasok kami sa loob, ang amoy ng ospital ay parang nagpapalala ng aking takot. Gusto kong maging
Serenity's Point of View Serenity’s Point of View Habang tahimik akong naglalakad sa hardin ng event venue, huminga ako ng malalim para pakalmahin ang sarili. Isang saglit na katahimikan lang ang hinihingi ko matapos ang lahat ng nangyari ngayong gabi. Pero sa kabila ng pag-iwas ko, alam kong hindi basta-basta matatapos ang gabing ito nang walang gulo. Nang bigla akong marinig ang malalim na boses sa likod ko, para akong binuhusan ng malamig na tubig. "Serenity," malamig at matalim ang boses ni Richard. "Kailangan nating mag-usap." Napakabigat ng hakbang ko habang humaharap ako sa kanya. Hindi ko pa rin makalimutan ang lahat ng sakit na dinulot niya sa akin noon. Pero sa kabila ng lahat, wala na akong ibang magawa kundi harapin siya. "Anong kailangan mo, Richard?" tanong ko, sinusubukang panatilihing kalmado ang aking tinig. Tinitigan niya ako nang matagal, para bang sinusuri ang bawat galaw ko. "Alam ko kung ano ang ginagawa mo, Serenity. Ginagantihan mo ako dahil sa nangyari
"Mahal na asawa," simula ni Serenity, "alam kong hindi mo ako gusto, pero sana'y mabigyan mo ako ng pagkakataong ipakita sa'yo na kaya kitang mahalin ng buo." Tiningnan siya ni Richard Dane at sa unang pagkakataon, nakaramdam siya ng kaunting lungkot sa kanyang mga mata. "Serenity, hindi madali par
Ricky Dave's Point of View Sa ilalim ng maskara ko, pakiramdam ko’y nanginginig ang aking mga kamay habang inaabangan ang pagdating ng babaeng nakatakdang makakasama ko sa gabing ito. Hindi ko akalaing ganito ako kakabado—ito ang unang pagkakataon na nakakaramdam ako ng ganitong klase ng pag-aalala
Serenity's Point of View Pagkalabas ko mula sa kwarto namin ni Miguel, agad akong napansin ni Vivian. "Anong mukha yan? Mukhang nabitin ka ah," puna niya, halatang nakikipagbiro. Napangiti ako, pero hindi ko magawang sumakay sa biro niya. "Pagod yata ako kahapon sa trabaho. Pag-uwi, bagsak ako a
Hinawakan ko ang kanyang braso, pilit na pinapakalma ang kanyang pag-aalala. "It's okay, hindi mo kailangang mahiya sa akin. You can stay at home if you want para may magtitingin sa kanila. Kahit naman kukuha ng caregiver, iyo ang buong tiwala ko." Tumigil ako sandali at napangiti. "Isa pa, ayoko la
Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviewsMore