EP. 4

EP. 4

เมื่อตื่นเช้ามา เขาก็ไม่ได้อยู่ในห้องเพราะกลับไปแล้ว และฉันเป็นคนนอนตื่นสายด้วยจึงไม่รู้ว่าเขาออกไปตอนไหน 

ต่อแต่นี้เป็นต้นไป ฉันคงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้เจอผู้ชายคนนี้อีก...

!!

ความคิดที่มุ่งมั่นของฉันยังไม่ทันจบลง สายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนหัวเตียง 

นาฬิกาข้อมือราคาแพงของเขา สร้อยล็อกเกตที่เขาบอกจะมาเอาคืน ตอนนี้ยังคงอยู่ในห้องฉันเหมือนเดิม แล้วยังมีของชิ้นใหม่ตามเพื่อนมาอีกชิ้นด้วย

ลืมจริงหรือตั้งใจ ?

ฉันเม้มปาก มองของที่เขาทิ้งเอาไว้แล้วกำหมัดทุบกับที่นอนอย่างหงุดหงิด

“ไอ้บ้าคิว !”

หลายชั่วโมงต่อมา

“เอาอะไร”

“สปาเกตตีซอสมะเขือเทศปลาหมึก” ฉันตอบยัยเค้กแล้วเล่นมือถือตนเองดูอะไรเรื่อยเปื่อย

“มาม่าผัดขี้เมาทะเล” ต้องตาที่นั่งข้างฉันพูดต่อ

“ยัยคะนิ้งมันจะเอาอะไร ไม่มาสักที สงสัยเมื่อคืนหนัก” เค้กบ่นอุบอิบก่อนจะกดมือถือตามคะนิ้งในแชตกลุ่มของพวกเรา

คำพูดของยัยเค้กทำให้สมองฉันเริ่มทำงานหนักอีกครั้ง ฉันไม่อยากมีความลับกับเพื่อนเลย แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรบอกหรือเปล่านะ

แล้วถ้าพวกมันรู้ทีหลังล่ะ ฉันจะถูกมองอย่างไร

“พวกแก...” ฉันพูดออกไปแค่นั้น เสียงอีกคนก็ดังขึ้นมาแทรก

“มาแล้ว” ต้องตาพูดแล้วเงยหน้าขึ้นมองหน้าร้านก็เห็นยัย‍คะ‍นิ้งกำลังเดินเข้ามาพอดี

“ไง เมื่อคืนพี่เขาจัดหนักให้แกเหรอ” ยัยเค้กพูดแซะแต่ยัยคะนิ้งกลับทำหน้าบอกบุญไม่รับ

“จัดหนักอะไร ส่งฉันหน้าหอแล้วกลับไปเลย” ยัยนั่นตอบแล้วหยิบน้ำขึ้นมาจิบ

“เขามีอะไรที่น่าสนใจกว่าแกป้ะ” ยัยเค้กหัวเราะเบา ๆ เหมือนสมน้ำหน้าเพื่อน ส่วนฉันได้แต่นั่งเงียบฟังพวกมันเพราะเรื่องนี้เข้าฉันเต็ม ๆ  

“จะมีอะไรน่าสนใจกว่าฉัน เมื่อคืนฉันจัดเต็มขนาดนั้น” คะ‍นิ้‍งพูดขึ้นด้วยความมั่นใจ

“หมายถึงอ่อยจัดเต็มใช่ไหม” ประโยคนี้ต้องตาเป็นคนพูด

“เออ อีกนิดเดียวก็จะแก้ผ้าให้ดูแล้ว ถุย !” คะนิ้งตอบอย่างประชด ฉันก็ได้แต่เงียบฟังอย่างกังวล

ส่วนเค้กก็ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา สองคนนี้มักจะไม่ถูกกัน เพราะยัยเค้กมันบอกว่าคะนิ้งทำตัวไม่น่ารักนั่นละ สำหรับฉันก็เฉย ๆ นะ ไม่ได้คิดอะไรมากกับนิสัยของเพื่อนหรอก ตอนนี้ยิ่งสอนใครไม่ได้ใหญ่เลยเพราะฉันก็ไม่ใช่คนดีอีกแล้ว

“หรือพี่เขารู้ว่าฉันมีแฟนถึงไม่อยากยุ่งวะ” 

“รู้ตัวก็ดีนะ ไม่มีใครอยากยุ่งกับคนมีเจ้าของหรอก” เค้กคนเดิมที่ชอบตอกย้ำคะนิ้ง

“แต่เท่าที่รู้มาพี่คิวเขาไม่สนใจเรื่องพวกนี้นะเว้ย ได้ฉายาคาสโนวาแห่งเอนจิเนียร์มาแล้ว ไม่น่าปล่อยให้ผู้หญิงน่ารักอย่างฉันหลุดมือป้ะ” ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ ยิ่งได้ยินสิ่งที่ยัย‍คะ‍นิ้‍งพูดยิ่งอึดอัด “ไม่งั้นเขาจะยอมมาเหรอ ที่ฉันชวน”

ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขานะ แต่ความกังวลของยัยนั่นมีผลมาจากฉันนี่ละ เพราะเมื่อคืนเขามาหาฉัน

“แกไม่น่าสนใจพอไง”

“รำคาญ” 

“พอ ๆ ข้าวมาแล้ว” ฉันรีบตัดบทแล้วสนใจกับข้าวที่พนักงานเอามาเสิร์ฟ 

แล้วบทสนทนาเรื่องผู้ชายก็จบลงแค่นั้น 

บางทีก็อยากภาวนาอีกเรื่อง นั่นคือขอให้ยัยคะนิ้งเลิกสนใจพี่คิวเสียที แต่ดูเหมือนจะยากพอควรเพราะเท่าที่เห็นมามันสนใจคนนี้มากสุดแล้ว

หลังจากกินข้าวเสร็จพวกเราก็ไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้ากันต่อ เพราะอยู่หอมันก็เบื่อ ๆ ทีแรกว่าจะหาหนังดูสักเรื่องแต่ไม่มีเรื่องที่พวกเราถูกใจเลยแม้แต่เรื่องเดียว เลยเปลี่ยนเป็นเดินชอปปิงแทน

“ไปห้องน้ำนะ เดี๋ยวมา” ฉันบอกพวกมันที่กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่ในร้านเสื้อผ้าแฟชั่น ซึ่งร้านนี้ถือเป็นร้านที่สาว ๆ มหาวิทยาลัยย่านนี้รู้จักดีเพราะถือว่าใหญ่ที่สุดและมีของให้เลือกเยอะที่สุดด้วย

ฉันเดินออกมาจากร้านก็เดินเลี้ยวไปตามทางเดิน เข้าห้องน้ำเสร็จก็ออกมา แต่ยังไม่ถึงร้านฝีเท้าของฉันก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นผู้ชายกับผู้หญิงคู่หนึ่งเดินมาทางนี้เข้า

“...” ผู้ชายคนนั้นพอเห็นฉันก็เหมือนจะตกใจเหมือนกัน แต่เขาก็ส่งยิ้มให้นิด ๆ แล้วก็แกล้งหันไปมองทางอื่น

ส่วนผู้หญิงตอนแรกไม่เห็นฉัน เมื่อเห็นฉันยัยนั่นก็ยิ้มให้เหมือนกัน แต่สาบานเลยว่าฉันไม่ได้มองโลกในแง่ร้าย

รอยยิ้มเย้ยหยันนั่นใครจะดูไม่ออก

“ผีเน่ากับโลงผุ” ฉันพูดขึ้นลอย ๆ ตอนที่กำลังจะเดินผ่านสองคนนั้นไป พอยัยนั่นได้ยินก็หยุดเดินแล้วทำท่าจะหันมาเอาเรื่องฉัน

“ปิ่น ไม่เอา”

“พี่ดรีม ก็เมียเก่าพี่มันปากหมาใส่อะ” เมียเก่าเป็นสรรพนามที่ไม่ควรใช้กับฉันหรอกนะเพราะฉันกับไอ้พี่ดรีมไม่เคยมีอะไรกันแม้แต่ครั้งเดียว

ตลอดเวลาที่คบกันเขาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษสุด ๆ มากสุดก็แค่จูบ จับไม้จับมือ จนฉันวางแผนอนาคตเอาไว้ว่าจะฝากชีวิตไว้กับผู้ชายคนนี้

“ปากหมาก็ดีกว่านิสัยหมา ๆ ละวะ” ฉันหยุดเดินแล้วหันไปยิ้มให้สองคนนั้น “พวกหมาเดือนสิบสอง”

“อีเด็กนี่ !” นังนั่นทำท่าจะเข้ามาตบฉัน แต่ฉันก็กอดอกยืนยิ้มให้ รอฝ่ามือของมันมาปะทะใบหน้า เอาสิ ตบมาฉันจะสวนคืนให้รัว ๆ

“ไปเถอะ” พี่ดรีมพยายามฉุดกระชากลากว่าที่เจ้าสาวของเขาออกไป ขณะที่ฉันที่ยืนยิ้มอยู่ก็ค่อย ๆ เปลี่ยนสีหน้าทีละนิด

ฉันอวดเก่งไปอย่างนั้นละ พอเห็นเขามากับคนใหม่ หัวใจที่เคยคิดว่าหายดีมันก็จุกขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนี้เริ่มมีน้ำใส ๆ เอ่อนองเกาะขอบตาแล้วด้วย

ฉันหันหลังจะเดินกลับไปที่ร้านก็เห็นผู้ชายกับผู้หญิงคู่หนึ่งสวนมาพอดี ผู้ชายคนนั้นหันมามองด้วยสีหน้าเรียบนิ่งก่อนที่คิ้วเข้มจะค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ แล้วรีบก้าวเท้าไปข้างหน้าทันที

พี่คิวมากับผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง เรื่องนี้ยัยคะนิ้งต้องรู้ด้วยไหม แต่คงไม่สำคัญหรอกมั้ง ต่างคนต่างไม่ได้จริงจังอยู่แล้วนี่

โลกนี้ไม่มีใครดีที่สุดสินะ เราต่างมีเรื่องเลว ๆ เป็นของตนเอง รวมถึงฉันด้วย

“ทำไมไปนานจัง” ต้องตาหันมาถามแล้วถือชุดที่ตนเองเลือกไว้ยื่นให้พนักงาน ยัยเค้กก็กำลังเดินมาทางฉันด้วย

“เจอแฟนเก่ากับเมียใหม่” ฉันตอบออกไปตามตรงแค่เรื่องของพี่ดรีม ส่วนเรื่องพี่คิวไม่ได้บอก

“แล้วเป็นไง” เค้กถามแล้วเดินมายืนใกล้ ๆ

“มีเสียดสีกันนิดหน่อยแต่ไม่มีอะไร” ฉันบอกแล้วเดินไปดูเสื้อผ้าต่อ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีอารมณ์เสียแล้วสิ

“แกร้องไห้มาหรือไง จะร้องทำไมวะ มันก็ผ่านมาครึ่งปีแล้วป้ะ” ยัยคะนิ้งพูดแล้วส่ายหน้า

“คนอย่างแกมันจะไปรู้สึกอะไร ความหนักแน่นในความรักอะแกสัมผัสไม่ได้หรอก ยัยคนเจ้าชู้ !” เค้กต่อว่าคะนิ้งเสร็จก็เดินหนีไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ทันที ยัยนิ้งจึงไหวไหล่อย่างไม่แคร์ก่อนจะเดินหนีไปอีกทาง

พอซื้อเสื้อผ้ากันเสร็จพวกเราก็แยกย้ายกลับหอพัก กลับมาเก็บเสื้อผ้า รีดผ้าที่ซักไว้แล้วงีบพักสมองเสียหน่อย จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อมือถือสั่นเตือนว่ามีสายเรียกเข้า

'Kanink'

“อือ” ฉันกดรับสายของยัยคะนิ้งแล้วลุกไปเปิดไฟ เพราะตอนนี้เวลาค่ำแล้ว ทั้งห้องจึงเกือบมืดสนิท 

(แก ไปร้านเหล้าเป็นเพื่อนฉันหน่อย...) 

“ตอนไหน” ฉันถามแล้วทิ้งตัวนอนอีกรอบอย่างเพลีย ๆ

(สองทุ่มไปรับ) 

“แล้วเพื่อนคนอื่นล่ะ” 

(พวกนั้นไม่ชวนดีกว่า เดี๋ยวบ่นอีก เมื่อวานก็ไป) 

“แกไม่คิดจะพักบ้างหรือไง” ฉันถอนหายใจออกมา เพราะเมื่อคืนเราก็เที่ยวกันแล้ว ดื่มมาแล้วก็ใช่ว่าจะรู้สึกดี

(ฉันเหงาอะ นะเตย... แกไปเป็นเพื่อนหน่อย ฉันเลี้ยง แกอกหักด้วยไง ต้องไปปลดปล่อย) ยัยคะนิ้งพยายามหาเหตุผลมาให้ฉันไปด้วย

“อืม ร้านไหน” ฉันคงเป็นคนที่ปฏิเสธคนไม่เก่งที่สุดแล้วมั้ง เพราะฉันมักจะใจอ่อนกับทุกเรื่องเสมอ

(ร้าน XXX ไม่ไกล)

“อืม มารับแล้วกัน”