EP. 3

EP. 3

“พี่คิวไปส่งนิ้งได้ไหมคะ” ไม่รู้มันเมาจริงไหม ปกติก็เห็นมันคอแข็งกว่าเพื่อน แต่ตอนนี้เกาะพี่คิวเป็นปลิงเลย

“เอารถมาไม่ใช่เหรอ” พี่คิวถามแล้วขมวดคิ้วเข้าหากันมองยัยคะนิ้งที่เกาะแขนตนเองอยู่

“ค่ะ แต่ตอนนี้ขับไม่ไหวแล้ว” 

“เดี๋ยวพวกเราไปส่งก็ได้ค่ะ” ยัยเค้กเดินเข้าไปลากแขนยัยคะนิ้งออกมาเมื่อเห็นว่าพี่คิวไม่ได้อยากไปส่งเท่าไร

“พวกแกอย่าขัด” ยัยคะนิ้งกระซิบเสียงลอดไรฟันใส่พวกเราก่อนจะเดินไปหาพี่คิวอีกรอบ

“สงสัยมันอยากกินพี่เขาเต็มทน ฉันเชื่อเลย” ยัยเค้กพูดแล้วเดินหนีไปที่รถเหมือนไม่ชอบใจเท่าไร 

“แกจะกลับกับพี่เขาใช่ไหม แล้วรถล่ะ” ฉันเดินไปถามมันที่ตอนนี้แทบจะสิงร่างพี่คิวแล้ว 

เขามองมาทางฉันเหมือนกันแต่ไม่ตอบอะไร

“ไม่เป็นไร พรุ่งนี้มาเอา” ยัยนั่นทำเสียงยานคางเหมือนคนเมาจริง ‍ๆ นั่นละ 

“ให้พี่คนนั้นเอากลับให้ได้ไหม แกจะทิ้งรถทั้งคันไว้เลยเหรอ” พอพูดจบยัยคะนิ้งก็พ่นลมหายใจออกมาเหมือนรำคาญ

“พี่แม็คเอารถไปให้คะนิ้งหน่อยได้ไหมคะ”

“อ้อ ได้ครับ” 

เมื่อเคลียร์ทุกอย่างเสร็จฉันจึงหันหลังเดินออกมากับต้องตา ซึ่งตอนนี้ยัยเค้กไปอยู่ในรถรอแล้ว

“มีผัวแล้วต้องทำแบบนี้อีกเหรอวะ สงสารผัวมันจริง ๆ ถึงจะเป็นเพื่อนก็เถอะ แต่ฉันไม่ชอบนิสัยแบบนี้ว่ะ” ยัยเค้กบ่นขึ้นมาทันทีที่เราสองคนขึ้นมาบนรถ

“นั่นสิ ต้องตาว่าคะนิ้งนิสัยแย่เกิน ดูแรด”

ฉันได้แต่นั่งเงียบฟังพวกมันบ่นกันในรถจนกระทั่งยัยเค้กมาส่งถึงหน้าหอตนเอง 

มาถึงฉันก็อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนอนบางเบาใส่สบายเพื่อเตรียมตัวนอน ตอนนี้เวลาเที่ยงคืนแล้วด้วย

ก๊อก ๆ   

พอได้ยินเสียงเคาะประตูขณะที่กำลังจะทิ้งตัวลงนอน ฉันถึงนึกขึ้นมาได้ว่าพี่คิวนั่นบอกจะมาเอาของที่เขาลืมไว้

แต่เขาไปส่งยัยคะนิ้งไม่ใช่หรือ นึกว่าจะอยู่กับยัยนั่นเสียอีก 

“...” ฉันเดินไปเปิดประตูก็เห็นเขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่งอยู่หน้าห้อง พอเห็นหน้าปุ๊บมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาทันที “เดี๋ยวหยิบมาให้”

ว่าแล้วฉันก็เดินกลับมาหยิบสร้อยที่มีจี้ล็อกเกตเงินของเขา ฉันเก็บมันเอาไว้ทั้งที่ภาวนาว่าต้องไม่เจอเขาอีกแท้ ๆ คิดว่าจะเอาไปทิ้งแล้วด้วย ดีเท่าไรไม่ทิ้งไปเพราะแอบดูแล้วคงเป็นรูปแม่เขา ถ้าทิ้งคงได้มีเรื่อง

แกร๊ก

แล้วก็ตกใจขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงนั้น พอหันกลับไปมองด้านหลัง ก็เห็นเขาเดินเข้ามาพร้อมกับล็อกประตูห้องให้เสร็จสรรพ

“นอนด้วย เพื่อนเธอมอมเหล้าฉันจนกลับไม่ไหว” ว่าแล้วเขาก็วางกระเป๋าคาดอกของตนเองไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินไปห้องน้ำและเดินออกมา

กลับไม่ไหวแต่มาหอฉันไหว ?

“ไม่ได้” ฉันบอกทั้งที่ยังยืนนิ่ง งุนงงอยู่ 

“ทำไม”

“พี่คุยกับเพื่อนเตยแต่มานอนห้องเตยเนี่ยนะ ใครรู้เขาด่าเตยตายแน่” ฉันพูดแล้วขมวดคิ้วมองคนร่างสูงที่เดินเข้ามาใกล้

“ยืมผ้าหน่อย จะเช็ดหน้า” นี่เขายังฟังที่ฉันพูดไหม

“พี่คิว” ฉันเรียกชื่อเขาเสียงเรียบแต่ก็เดินไปหยิบผ้ามาให้ “ออกไปเลย ไม่ให้นอน”

“ฉันต้องสนใจด้วยเหรอ เพื่อนเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน” เขาไม่สนอย่างที่ว่าจริง ๆ เพราะตอนนี้เขาถอดเสื้อ ถอดกางเกงยีน แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเลยทันที

“พี่คิว ! แต่เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันนะเว้ย !”

“...” เงียบ หรือเขาเมาจริง ๆ

ฉันถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ จะทำอย่างไรได้ล่ะ ในเมื่อเขาไม่ยอมกลับ ให้ลากออกห้องก็คงไม่ไหวมั้ง

ฉันเดินไปปิดไฟจนเหลือแค่ไฟหัวเตียงก่อนขยับตัวลงไปนอนหันหลังให้คนที่นอนคว่ำอยู่ สักพักก็ได้ยินเสียงเขาขยับตัวแล้วมือก็เลื่อนผ่านหน้าฉันจนต้องรีบหันกลับไปมอง

แต่ฉันคิดผิดเพราะตอนนี้ท่ามันล่อแหลมมาก ใบหน้าเขาอยู่ระดับเดียวกับฉันพอดี

“จะทำอะไร” ฉันกระชับผ้าห่มขึ้นแล้วถามออกไป

“ปิดไฟ” เขาตอบแต่ดันชักมือกลับมา ไม่ได้ปิดไฟอย่างที่พูดไว้ สายตากำลังจ้องมองหน้าฉันนิ่ง ๆ ฉันได้แต่บอกกับตนเองว่าจะไม่ให้มันเกิดเป็นครั้งที่สอง แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้มันถึงได้เหมือนมีแรงดึงดูดเข้าหากันแบบนี้

“อื้อ ~” ฉันร้องท้วงในลำคอแล้วใช้มือดันไหล่กว้างที่เปลือยเปล่าของเขา “พะ... พี่คิว หยุด”

“ทำไม” เขาถามเสียงเรียบ

“เตยไม่อยากหักหลังเพื่อน” ฉันบอกแล้วเบือนหน้าหนี

“เพื่อนเธอไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน จะเรียกหักหลังได้ไง” เขาพูดแล้วเอาจมูกมาคลอเคลียตรงแก้มฉันต่อ 

“คืนนั้นเตยบอกแล้วว่าแค่วันไนต์” 

“เหรอ คืนนี้อีกคืนจะเป็นอะไรไป วันนั้นเป็นคนแปลกหน้า วันนี้รู้จักกันแล้ว ก็ไม่เหมือนกันแล้วดิ” พูดจบเขาก็ฉกริมฝีปากฉันไปจูบอีกรอบ 

“อื้อ ! ไม่ได้” ฉันดันเขาออกแล้วขมวดคิ้วมอง “ยังไงก็ผิดอยู่ดี”

“ไม่ผิด” ริมฝีปากได้รูปบดขยี้ริมฝีปากของฉันอย่างหนักหน่วง แทรกลิ้นเข้ามาตวัดดูดดึงลิ้นของฉันอยู่ในโพรงปาก 

“อื้อ ~” ฝ่ามือหนาสอดเข้ามาในชุดนอนตัวบางแล้วขยำทรวงอกอวบอั๋นของฉัน “ไหนบอกว่าเมาไง”

“ก็เมา แต่อยากเอาเธอมากกว่า” 

คำพูดเขาทำเอาฉันต้องกัดริมฝีปากแน่น ฉันควรรู้จักผู้ชายชื่อคิวให้มากกว่านี้ เขาร้ายกว่าที่ฉันคิดอีก ทั้ง ๆ ที่ฉันบอกปฏิเสธแต่ทำไมร่างกายฉันถึงต้องชอบการกระทำและสัมผัสของเขาด้วยนะ

“อ๊ะ !” ปลายนิ้วสอดเข้ามาในช่องทางรักที่ชื้นแฉะก่อนจะชักนิ้วเข้าออกเร่งจังหวะขึ้นเรื่อย ๆ จนฉันเผลอครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้ 

“เหมือนวันนั้นเลย” เขาพูดออกมาแล้วยิ้มมุมปาก “หลังจากวันนั้นเธอมีใครอีกไหม”

มันใช่คำถามที่ควรถามหรือ

“ไม่มี อ๊า...” 

“...” เขาหัวเราะออกมาในลำคอก่อนจะขยับตัวลงไปด้านล่าง ถอนมือออกมาจากชั้นในตัวบาง และกระชากมันออกจากเรียวขาก่อนจะขว้างทิ้งไปอีกทาง “ทำตัวได้น่ารักดี”

พูดจบเขาก็ขยับตัวไปอยู่กลางกาย ยกเรียวขาของฉันวางพาดบนบ่ากว้างก่อนจะซุกหน้าฝังจมูกลงกับกลีบดอกไม้ที่กำลังหยาดเยิ้มเพราะนิ้วของเขาเรียกให้น้ำสีใสพวกนั้นออกมา

“อ๊ะ อื้อ ~ พี่คิว ไม่เอา...” ฉันขยับสะโพกหนีหน้าของเขาแต่ก็ถูกรั้งกลับมาที่เดิม

สัมผัสแบบนี้มันคืออะไรกัน ฉันเคยได้ยินแค่ชื่อ ไม่คิดว่ามันจะทรมานแบบนี้

“อยู่เฉย ๆ จะทำให้” เขาสั่งเสียงแข็งแล้วลากลิ้นผ่านรอยแยกอีกครั้ง 

ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้ว่าอย่างไร มันเหมือนกับทรมานแต่ดันชอบมันมาก ๆ ในเวลาต่อมา ยิ่งตอนที่ลิ้นของเขาค่อย ๆ แทรกเข้ามาด้านใน ฉันยิ่งดิ้นเร่าเพราะความเสียวซ่าน

“อื้อ... พะ... พี่คิว” ฉันเอาแต่ครางเรียกชื่อเขาอยู่อย่างนั้น สะโพกขยับหนีไปมาแต่กลับรั้งศีรษะของเขาเอาไว้ไม่ให้ถอยห่าง สัมผัสจาบจ้วงที่เขามอบให้สร้างความปรารถนาให้ฉันเพิ่มขึ้นทีละนิดจนตอนนี้แทบจะอยากได้มากกว่านั้น เหมือนว่ามันต้องได้รับการปลดปล่อย

แล้วเขาก็ขยับตัวขึ้นเพื่อจัดการกับเสื้อผ้าของตนเอง ฉีกถุงสีเงินด้วยปากและใส่มันครอบกับตัวตนขนาดใหญ่โตอย่างชำนาญ

ความแข็งแรงถูกดันเข้ามาทีละนิดตามช่องทางที่มีน้ำหล่อลื่นเบิกทางอยู่ มันยังคงเจ็บไม่ต่างจากวันแรกเลย

“อื้อ ! จะ... เจ็บ พี่คิว”

“โคตรแน่น ซี้ด...” เขาครางในลำคอและกระแทกเข้ามาจนสุดทางอีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกก่อนจะโน้มตัวลงมาจูบฉัน “โคตรชอบเลย”

“อ๊า...” ฉันทำได้แค่ครางออกมาไม่ได้ศัพท์ เขาขยับเข้าออกอยู่อย่างนั้นอยู่ราว ๆ สิบนาทีก่อนจะพาฉันแตะขอบสวรรค์ครั้งหนึ่ง

เขาพักเหนื่อยอยู่เพียงครู่เดียวก็เดินไปอาบน้ำแล้วกลับออกมา คิดว่าจะนอน แต่ไม่ใช่ เขาเริ่มเกมอีกรอบ 

พี่คิวเข้ามาจู่โจมฉันอีกรอบ เริ่มจากจูบ ลูบไล้และดูดเม้มจนเป็นรอยทั่วผิวกายที่เคยขาวเนียน ตอนนี้มันเป็นรอยแดงเต็มไปหมด 

ไม่รู้เขาเป็นบ้าอะไร ครั้งนี้มันเร่าร้อนและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ตาฉันแทบจะปิดแล้วแต่เขาก็ไม่พอเสียที

“หันหลัง”

“ไม่เอา รอบเดียวพอแล้ว” ฉันตอบแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ทั้งที่ก็รู้ว่าเขาไม่ยอมหรอก ครั้งแรกวันนั้นเขายังทำไปหลายรอบเลย

“เร็ว ๆ ... อย่าดื้อดิเตย” เสียงเข้มสั่งแล้วจับตัวฉันให้อยู่ในท่าคลานเข่าก่อนจะกดแก่นกายแข็งขึงเข้ามาในช่องทางรักที่บวมเป่งเพราะเพิ่งผ่านศึกรักมาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาเริ่มจังหวะขยับเข้าออกอีกครั้งและคิดว่าครั้งนี้มันคงยาวนานกว่าเดิมแน่ ๆ