เตียงนอนกว้างที่ใหญ่เพียงพอที่จะนอนด้วยกันสามคน พ่อ แม่ ลูก แต่คนเป็นพ่อกลับพาลูกสาวไปนอนที่ห้องนอนสีชมพูหวาน ที่ป้าเพิร์ล ทำให้ใหม่เพื่อเป็นของขวัญ ต้อนรับหลานสาว"วิตานอนได้ค่ะ ไม่ร้องไห้แน่ๆ " แม่ที่ค้านหัวชนฝา กลัวว่าลูกสาวตื่นมาในเวลากลางคืน แล้วจะตกใจ แต่ลูกสาวกลับส่ายหน้า อยากจะนอนที่ห้องนี้"พ่อมีลำโพงสำหรับวิตาด้วย ถ้าวิตาตื่นขึ้นมา เรียกพ่อเบาๆ พ่อกับแม่จะรีบมาเลย "ความรอบคอบนี้ ต้องยกเครดิตให้พี่ไนท์ ที่ช่วยจัดการให้ทุกอย่าง"ลองสิครับ เดี๋ยววิตาไปอยู่ห้องพ่อ แล้วพ่อจะให้แม่ เรียกวิตา ดีไหม " สองพ่อลูกพากันเดินเข้าออก ทดสอบระบบลำโพงกันหลายรอบ จนเหงื่อซึม ที่ไรผม เด็กหญิงที่ล้มตัวนอน บนเตียงนอน แล้วพ่อก็เปิดไฟสำหรับเด็กเอาไว้ แล้วลูกสาวก็หลับไปในที่สุด"ไปครับ ลูกหลับ ก็ไปนอนกันบ้าง " เขาทำหน้าตาเรียบเฉย แล้วจับแขนเธอ เดินมาที่ห้องนอนของเขา ปิดประตูห้องแล้ว เดินมาที่เธอ ก่อนจะดันตัวเธอ ให้นอนลงบนเตียง"พี่ขอชื่นใจ สักนิด " ชื่นใจอะไรของเขา เราผ่านอะไรพวกนี้มามากมาย และตอนนี้ ก็ไม่คิดว่า"นะครับ แหวน ให้พี่ได้ไหม " แล้วเธอจะเอาอะไร ไปต้านทานเขาได้มือหนาถอดเสื้อผ้าของตัวเองอ
เด็กหญิงที่นอนกลางวันในห้องสีชมพูหวาน หลับตาพริ้ม อย่างมีความสุข วันนี้ทั้งวัน มีผู้ใหญ่หลายคนที่ได้เจอกันเป็นครั้งแรก แต่ทุกคนใจดีกับวิตา และ เอ็นดูวิตามากเหลือเกิน มือเล็กกอดหมอนข้างเอาไว้ และพี่เลี้ยงก็คอยดูแล อยู่ไม่ห่าง ทำให้ผู้เป็นแม่ ต้องเดินออกมาข้างนอก แล้วก็พบว่า มีใครหลายๆคน รอเธออยู่แล้วทนายความสาวที่มาในชุดสูสสีชมพูอ่อน ยิ้มอย่างเป็นมิตรหลังจากแนะนำตัวให้รู้จัก เอกสารมากมายหลายอย่าง วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า"พี่หนึ่ง ขอออกตัวก่อนะคะ พี่หนึ่งเป็นทนายความให้กับภาคย์ แต่ไม่ได้หมายความว่า พี่หนึ่งจะเข้าข้างภาคย์ ดังนั้น การเจรจา วันนี้ น้องแหวนไม่ต้องกังวลนะคะ "คุณทรงพล อมยิ้ม กับความตรงไปตรงมาของหลานสาว ที่เหมือนกับพ่อ ไม่มีผิด คุณพสุธร ที่ส่วนใหญ่จะรับทำงานเรื่องผลประโยชน์ จะออกตัวก่อนเหมือนกัน ถ้าเรื่องราวกระทบกับเด็ก และ ผู้ที่อ่อนแอกว่า"คุณภาคย์ต้องการจดทะเบียนสมรส กับคุณแหวน คุณแหวนจะปฎิเสธไหมคะ "ทุกคนที่นั่งอยู่ หันมามองเธอ เป็นตาเดียว"ค่ะ " คำตอบเท่านี้ ก็มากเกินพอแล้ว"ตกลงว่า จดทะเบียนสมรส และรับรองบุตร ไปพร้อมๆกันนะคะ พี่หนึ่งจะทำเรื่องเพิ่มชื่อคุณภาคย์ ไปในเอกสาร
เด็กหญิงวัยอนุบาล ที่มีเพื่อนในวัยเดียวกัน รับรู้ถึงเรื่องราวของครอบครัว ได้เป็นอย่างดี กัปตันที่อยู่กับลุงกร เพราแม่เดินทางไปไกลแสนไกลแล้ว ไม่อาจจะกลับมาได้ ทำให้กัปดันเข้าใจดี ว่า ครอบครัวของกัปตัน คือ พ่อ คนเดียวเด็กหญิงวิตา จำได้ว่า แม่บอกว่า พ่อไปทำงานไกลๆ ไกลมาก อาจจะไม่ได้กลับมา แต่ถ้าวัดใดวันหนึ่ง ถ้าพ่อกลับมา แม่จะพาวิตา มาเจอพ่อ ให้ได้ แต่วิตาก็ไม่เคยเห็นหน้าพ่อเลยสักครั้ง แม่บอกว่า เราย้ายบ้านบ่อย ให้ให้รูปของพ่อ หล่นหายไป ความไร้เดียงสาของเด็ก ทำให้ลืมไปแล้ว ในเรื่องราว ที่แม่เคยบอกมาชายคนหนึ่งที่เดินเข้ามากับแม่ แล้วบอกกับวิตา ว่าคือลุงภาคย์ ทำให้เด็กหญิง รู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ได้ คุณแม่จะไม่มีทางให้วิตาอยู่กับคนอื่นๆ แน่นอน ถ้าคุณแม่ไม่ไว้วางใจ กับลุงกร คุณแม่ก็ยังไม่ให้วิตากอดด้วยซ้ำ แต่กับลุงภาคย์ วิตาคิดว่า ต้องมีอะไรบางอย่าง"พ่อภาคย์ " เด็กหญิงเรียกพ่อ เสียงสั่น แล้วน้ำตาของพ่อก็ไหลออกมา เช้าวันเสาร์ ที่มีคนร้องไห้กันจนน้ำตาท่วม แล้วก็หิวมากๆ เพราะยังไม่ได้ทานอะไรเลย"วิตาไปอาบน้ำกับแม่ แล้วพ่อ จะสั่งอาหารมื้อสาย มาให้ทาน หรือว่า เราจะไปทานบ้านคุณย่ากันดี " เขาหร
อาหารมื้อเย็นที่คุณย่าจัดมาให้หมดเรียบไม่มีอะไรเหลือ ลูกชายจัดการถ่ายรูปกล่องอาหารเปล่า ส่งไปให้แม่ดู โดยให้นางแบบน้อย ถือกล่องเปล่า ที่ยิ้มหวาน ไปให้คุณย่า เป็นการตอบแทน"คุณย่าคงดีใจมากๆ ที่เห็นวิตาทานอร่อย พรุ่งนี้วิตาอยากทานอะไร บอกคุณย่าสิคะ "เขาจัดการ บันทึกเสียงเล็กๆ แล้วส่งเป็นไฟลืเสียง ให้คุณย่าได้ฟัง แน่นอนว่า ปลายทางที่ได้ยิน คงยิ้มจนน้ำตาคลอแน่นอนประตูห้องนอนเปิดออก พร้อมกับที่เธอ สวมชุดนอน เดินออกมาแล้ว เวลานี้ เป็นเวลาที่ต้องเตรียมใจของตัวเอง"วิตามาหาแม่ลูก ให้ลุงภาคย์ไปอาบน้ำ "เขาเก็บโทรศัพท์ แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ทันทีเด็กหญิง เดินไปหยิบนิทาน แล้วนำมายื่นให้แม่เสียงเล่านิทานของแม่ ยังไม่ทันครึ่งเรื่อง เด็กน้อยก็หลับตาลงแล้วกอดหมอนข้างเอาไว้ มือบอบบางลูบผมของลูก แล้วหลับตา ไม่อยากเห็นว่า เขาออกมาจากห้องน้ำ ในสภาพไหนเลยร่างกายเปลือยเปล่า ที่อาบน้ำ ภายในห้องน้ำ ที่มีแปรงสีฟันและของเล่นน่ารัก วางอยู่ ทำเอาคนเป็นพ่อใจอ่อนไปหมด ถ้าที่นี่เป็นบ้านของเขา และเราสามคน อยู่ด้วยกัน เป็นครอบครัว เขาก็จะไม่ขออะไรอีกแล้วเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงสีน้ำเงินที่สวมออกมาจากห้องน้ำ ก่
เธอหลับไปจริงๆ โดยที่ไม่รู้สึกตัวเลยว่า หลับไปเมื่อไหร่ จำได้ว่า เขาพาเธอเข้ามานอน แล้วเขาก็นั่งอยู่ข้างที่นอนเท่านั้น แต่ทำไม ตอนนี้ เธอถึงตื่นมา บนแขนของเขา และกำลัง ได้ยินหัวใจของเขากำลังเต้น อยู่ตรงหน้าเธอมือบางดันตัวเขาออกจาก ตัวเธอช้าๆ เพราะกลัวเขาจะตื่น เพราะสถานการณ์ตอนนี้ มันล่อแหลมมากนัก เราสองคน อยู่บนที่นอนด้วยกัน"ตื่นแล้วเหรอ " เขาลืมตาขึ้นมา แล้วมองเธอ ที่กำลังจะลุกนั่ง แต่เขากลับลุกขึ้น แล้วโอบเธอเอาไว้"แหวนนอนเถอะ พี่ลุกเอง " เขาลุกขึ้น แล้วเดินไปถึงหน้าประตูห้องนอน"บ่ายแล้ว แหวนคงหิว พี่กลับไปอาบน้ำ แล้วจะเตรียมมื้อบ่ายมาให้ รอนะ เดี๋ยวพี่มา "เมื่อเช้า เขามาในชุดออกกำลังกาย ที่เป็นชุดนอนเมื่อคืน สภาพดูไม่ได้สักนิด ต้องกลับบ้านไปอาบน้ำ และเตรียมอาหารก่อนลูกชายที่วิ่งหน้าตาตื่นออกจากบ้านไป เดินกลับเข้ามาบ้านในช่วงบ่าย ในสภาพงัวเงีย ผมเผ้าไม่เป็นทรง"ไปไหนมา ตั้งแต่เช้า " แม่น้ำตาลที่กำลังดูบัญชีกับแม่บ้าน พยักหน้า ให้แม่บ้านเดินออกไป แต่คุณภาคย์กลับสั่งให้อยู่ก่อน"มีอะไรกินบ้าง สำหรับของคนป่วยกับเด็ก " ลูกชายบอกเพียงเท่านี้ แม่ก็เข้าใจในทันที"เดี๋ยวแม่เตรียมเอง
รถตู้ของโรงเรียนมาจอดรออยู่แล้ว คุณครูประจำรถลงมาแล้ว รอรับเด็กชายและเด็กหญิงที่ขึ้นรถด้วยกันทุกวันเป็นประจำ"สวัสดีค่ะ " คุณครูพี่เลี้ยง รับไหว้ แล้วมองเด็กชายและเด็กหญิงให้ขึ้นรถไปนั่งประจำที่ของตัวเอง"สวัสดีครับ ฝากวิตาด้วยนะครับ แล้วเย็นนี้ ผมจะมารับเอง "ชายหนุ่มแปลกหน้า บอกเสียงนุ่มนวล โบกมือให้กับ เด็กหญิงแล้วมองจนรถขับออกไป ผู้ชายสองคน มองหน้ากัน แล้วเดินกลับเข้าไปในตึก ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมา"ขอบคุณ คุณกรมากนะครับ สำหรับทุกอย่าง แหวนกับวิตา คงรบกวนคุณกรหลายๆ อย่างเลยใช่ไหม ในช่วงที่ผมไม่อยู่ ถ้าอะไรลงตัวแล้ว ผมขออนุญาตนัดทานข้าวด้วยกันนะครับ "ชายหนุ่มที่เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวพยักหน้ารับเบาๆ แล้วเดินแยกกลับห้องตัวเองไป เขากับวงแหวน เป็นเพื่อนบ้านที่ดีกันเท่านั้น ไม่ได้มีความคิดในทางชู้สาวกันเลยสักนิด แต่เพื่อนบ้าน คอยจับจ้องอยู่ไม่เว้นแต่ละวัน พ่อเลี้ยงเดี่ยว กับแม่เลี้ยงเดี่ยว คงจะไปด้วยกันได้ดี แต่เปล่าเลย เขาไม่ได้สนใจใครทั้งนั้น ทุกวันนี้ ได้แต่ทุ่มเท ที่จะดูแลลูกชายเพียงคนเดียวประตูห้องเปิดออก พร้อมกับเขาที่เดินเข้ามาข้างใน เธอที่กำลังอาบน้ำ เตรียมตัวจะไปทำงาน เดินออกมาจาก