LOGINคบกันมาจนจะแต่งงานกันแต่แล้วจู่ ๆ พีรภัทรก็ดันมาบอกเลิกกันอย่างง่ายดาย ด้วยเหตุผลควาย ๆ ของผู้ชายมักง่ายคนหนึ่ง “เราเลิกกันเหอะว่ะ เฮียเบื่อเธอเต็มทนแล้ว” เขาบอกเหตุผลที่ไม่ไปต่อกับเธอด้วยคำพูดง่าย ๆ ว่า ‘เบื่อ’ “เธอเป็นเมียเฮียนะกันตา” หนึ่งปีให้หลังต่อมาจู่ ๆ เขาก็กลับมาทวงเธอคืน…….
View Moreพีรภัทรกับกันตายิ้มรับคำอวยพรจากทุกคนด้วยความปลื้มปิติ ความสุขมันฉายออกมาทางแววตาของชายหนุ่มและหญิงสาว ทั้งพีรภัทร ทั้งกันตาไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่าวันนี้เขาและเธอมีความสุขมากขนาดไหน อวยพรกันเสร็จสรรพทุกคนก็แยกย้ายไปนั่งที่ใครที่มัน เพื่อเลี้ยงดื่มฉลองให้แก่คู่บ่าว-สาวในค่ำคืนนี้ กันตาจับมือพีรภัทรเดินมาหยุดยืนอยู่กลางโต๊ะอาหารที่ทุกคนกำลังพากันดื่มสังสรรค์อย่างสนุกสนานมีความสุข “ทุกคนคะ” เสียงเรียกของกันตาทำให้ทุกคนภายในโต๊ะหันมามองทางเธอเป็นตาเดียว พลางเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงตั้งคำถามกับหญิงสาวว่าเธอมีอะไร “อะไรลูก” เป็นแม่ของหญิงสาวที่ถามขึ้นมามองลูกสาวที่เอาแต่ยิ้มกรุ้มกริ่มด้วยแววตาแปลกใจ “หนูมีเรื่องสำคัญจะบอกกับทุกคนคะ” กันตากวาดสายตามองทุกคนในโต๊ะพลางระบายยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา “เรื่องสำคัญอะไรครับ” ไม่เว้นแม้แต่พีรภัทร เขาเองก็อดตื่นเต้นกับเรื่องที่หญิงสาวบอกไม่ได้ ก้อนเนื้อภายในอกด้านซ้ายเต้นระส่ำจนเขากลัวว่ามันจะทะลุออกมาวิ่งโลดเต้นอยู่ด้านนอก กันตาไม่พูดอะไร เธอเอื้อมมือจับมือชายหนุ่มขึ้นมาแนบหน้าท้องที่ยังแบนราบของเธอแทนการตอบคำถาม เพียงแค่นั้นก็เรียกเสียงฮื
และแล้วในที่สุดวันนี้ก็มาถึง…..วันที่เขาและเธอแต่งงานกัน ภาพวันแต่งงานที่เธอเคยวาดฝัน งานแต่งงานเล็ก ๆ ที่เธออยากมีตอนนี้มันเกิดขึ้นจริง ๆ แล้ว และภาพพวกนี้จะไม่เกิดขึ้นเลยถ้าชายหนุ่มไม่กลับมา และเธอไม่กลับไป ต้องขอบคุณเขาที่พยายามง้อขอเธอคืนดี ต้องขอบคุณเธอที่ยอมให้โอกาสเขา ภาพวันนี้จึงได้เกิดขึ้น งานแต่งงานของพีรภัทรกับกันตาเป็นเพียงงานแต่งงานเล็ก ๆ ริมทะเล ที่มีเพียงครอบครัวชายหนุ่ม ครอบครัวเธอและเพื่อน ๆ ของทั้งสองคนเท่านั้น ถึงแม้ว่าครอบครัวของกันตาจะเป็นคนมีหน้ามีตาทางสังคมก็ตามแต่หญิงสาวก็ไม่เคยคิดอยากจัดงานแต่งงานให้ใหญ่โต ซึ่งพ่อแม่ของเธอก็ไม่ได้ว่าอะไร ออกแนวตามใจลูกสาวเสียด้วยซ้ำ อะไรที่ลูกว่าดี ลูกต้องการจะทำ พ่อแม่ของหญิงสาวก็พร้อมซัพพอร์ตเสมอ กันตายืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกมากล้น ดวงหตาปริ่มไปด้วยหยาดน้ำสีใส เธอมองทุกคนที่กำลังพูดคุยหัวเราะยิ้มกันอย่างมีความสุข ด้วยความสุขใจ ก่อนที่เธอจะรับรู้ถึงแรงโอบรัดจากทางด้านหลัง “เฮียเดินตามหาหนูตั้งนานที่แท้ก็มายืนอยู่ตรงนี้นี่เอง ว่าแต่หนูมองอะไรอยู่เหรอคะ” พีรภัทรเอียงคอถามหญิงสาวในอ้อมอกที่เพิ่งเลื่อนขั้นจ
นับตั้งแต่วันที่กันตาตัดสินใจย้ายมาอยู่กับพีรภัทรนี่ก็ผ่านมาสองเดือนกว่า ๆ แล้ว และอีกไม่กี่วันข้างหน้าที่จะถึงนี้….ก็เป็นวันแต่งงานของเธอกับเขาแล้ว หลังจากที่พีรภัทรออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นาน กันตากับพีรภัทรก็จูงมือกันไปบอกกับเหล่าผู้ใหญ่ว่าเขาและเธอตัดสินใจที่จะแต่งงานกัน ทั้งครอบครัวของกันตาและพีรภัทรที่ได้ทราบอย่างนั้น ต่างพากันดีใจเป็นอย่างมาก บรรยายกาศภายในครอบครัววันนั้นต่างเต็มไปด้วยความชื่นมื่นและมีความสุขที่เด็กทั้งสองตัดสินใจใช้ชีวิตคู่ด้วยกันอีกครั้ง เหล่าผู้ใหญ่ยังออกคำสั่งกันตากับพีรภัทรมาว่า ให้ชายหนุ่มขยันทำการบ้าน และให้กันตาปล่อยมีลูกได้แล้ว เหล่าคุณปู่ คุณย่า คุณตา คุณยาย อยากอุ้มหลานเต็มแก่ อยากมีเด็กตัวน้อย ๆ มาเชยชม ทุกคนต่างพากันตื่นเต้นและยินดีกับการตัดสินใจครั้งนี้ของเธอและเขา กันตาตัดสินใจจัดงานแต่งริมทะเล ตามแผนเดิมที่เธอเคยวาดฝันไว้ งานแต่งงานเล็ก ๆ ที่มีแค่คนสำคัญอยู่ในนั้น ซึ่งพีรภัทรเองก็เคารพทุกการตัดสินใจของแฟนสาวไม่คิดเอ่ยคัดค้านหรือโต้แย้งสิ่งใด อะไรที่หญิงสาวต้องการ อะไรที่หญิงสาวทำแล้วมีความสุข พีรภัทรไม่ขัดเธออยู่แล้ว เขามีแต่สนั
กันตาเดินออกมาจากร้านไอศกรีมเตรียมจะเดินกลับไปยังรถของเธอที่จอดอยู่อีกฟากฝั่ง แต่แล้วกันตาก็ต้องชะงักนิ่งงันเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งของพีรภัทร เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันมองคนรักอย่างนึกสงสัยว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ก่อนเธอจะออกมาเธอพูดย้ำกับเขาแล้วว่าไม่ให้เขาออกไปไหน ให้เขารอเธออยู่บ้านรอจนกว่าเธอจะกลับไป แล้วเหตุไฉนเขาถึงได้มายืนหน้าสลอนอยู่ที่นี่ “เฮียมาได้ยังไง” “ไอ้กันต์พาเฮียมา” กันตาถึงบางอ้อ เธอยิ้มเจื่อนเดินเข้าไปสวมกอดคนรักซบหน้าลงกับอกแกร่งของพีรภัทรอย่างออดอ้อน เพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะโกรธที่เธอปิดบังเพื่อนของเขาเรื่องของวันใหม่ พีรภัทรยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังคนรักเบา ๆ “เฮียโกธรหนูไหม ที่หนูไม่บอกเรื่องวันใหม่กับเฮียกันต์” กันตาถามเสียงอู้อี้ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับพีรภัทรด้วยซ้ำ เธอไม่อยากเห็นสายตาผิดหวังของเขา “เฮียไม่โกรธหรอก เฮียจะโกธรหนูทำไม เฮียเข้าใจ เป็นใครก็ไม่อยากให้เพื่อนต้องเสียใจกับผู้ชายพรรค์นั้น… ว่าแต่หนูรู้มาตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมว่าวันใหม่หนีไปอยู่ที่ไหน” กันตาผงกศีรษะขึ้นลงในขณะที่เธอยังซบอกของพีรภัทรอยู่ “แล้วเฮียกันต์รู้
“ไร้สาระเสียจริง” กันตาพูดออกมาอย่างไม่แยแสต่อท่าทีร้อนรนของพีรภัทรเลยสักนิด เธอบิดข้อมือหนีจากการกอบกุมของเขาหันไปคว้ากระเป๋าหยิบเงินออกมาจำนวนหนึ่งยื่นให้กับพนักงานที่ร้าน “ไม่ต้องทอน” เสียงหวานเอ่ยบอกก่อนจะสาวเท้าเดินออกมาจากตรงนั้นโดยมีพีรภัทรเดินตามเธอออกมาติด ๆ พีรภัทรรู้สึกเดือดดาลเป็นอ
อึก อึก น้ำสีอำพันแก้วแล้วแก้วเล่าที่ถูกมือเรียวเล็กของกันตายกขึ้นกระดกกลอกลงคอระหงไปเพื่อดับความคุกรุ่นในใจและความรู้สึกเจ็บปวดภายในที่เธอพยายามซุกซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มสดใสตลอดมา วันนี้ที่ได้เจอกับพีรภัทรความเจ็บปวดที่เธอเคยได้รับจากเขาหวนกลับมาทำร้ายเธออีกครั้ง คำพูดทุกคำของพีรภัทรยังคง
“หนู” น้ำเสียงคุ้นเค้นเอ่ยเรียกเธออย่างห่วงใย “เฮียขอโทษนะ” ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาคนนั้นนั่งอยู่ข้างกายกัน เขาที่เป็นเจ้าของประโยคแสนเจ็บปวดพวกนั้น “ขอโทษที่เฮียบอกเลิกหนู ขอโทษที่ทำให้อนาคตของเราพังลง เฮียขอโทษ” กันตานิ่งงันไปเลยทันทีกับสิ่งที่พีรภัทรพลั่งพรูพูดออกมา สีหน้าของกันตาเต็
หลายวันต่อมา….. ร่างแบบบางของกันตาเดินนวยนาดอยู่ในบ้านตนเองอย่างสบายอารมณ์ในมือมีขนมที่เธอโปรดปราณ กันตาเดินกินขนมตรงเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงข้างบิดาที่กำลังนั่งดูข่าวการเมืองอยู่ “ทำอะไรอยู่คะสุดหล่อ” กันตากระเซ้าเย้าแหย่คนเป็นพ่ออย่างไม่จริงจังมากนักนำศีรษะซบแขนแข็งแรงสายตาจดจ่อยังทีวีตรงหน้าฟั