ร้าย(รัก)[นิยายชุดร้ายรัก]

ร้าย(รัก)[นิยายชุดร้ายรัก]

last updateآخر تحديث : 2025-07-06
بواسطة:  มณีภัทรสรمكتمل
لغة: Thai
goodnovel16goodnovel
لا يكفي التصنيفات
205فصول
4.2Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขาจะเป็นรักแรกและรักเดียวของฉัน ฉันรักเขาตั้งแต่รักเป็น 'มีน' สำหรับผมแล้วผมรู้ตัวมาตลอดว่าเธอรักผม แต่ผมมันก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง ที่พอมีใครมาให้รัก ผมก็รัก 'เต้ย' โรแมนติก แอบรัก ครอบครัว รักวัยรุ่น รักสามเส้า

عرض المزيد

الفصل الأول

มินรญา

 ホテルの自動扉を抜けた瞬間、磨き上げられた床にシャンデリアの光が落ちた。

 御影直哉(みかげ・なおや)が所属する法律事務所の創立記念レセプションは、このホテルの大宴会場で開かれる。受付開始までまだ四十分もあるのにロビーには濃紺や黒のスーツを着た人たちが集まり始めていた。

 私はコートの襟を整え、ガラスに映った自分を確認する。

 淡いベージュのワンピース。直哉が選んだ小さな真珠の耳飾り。左手には婚約指輪。

 どれも今日のために用意したものだった。

 来年の春には、この指輪が結婚指輪へ変わる。

 私はそれを疑ったこともなかった。

◇◇◇◇

『会場へ入る前に話したいことがある。少し早く来てくれる?』

 昼過ぎに届いた直哉からのメッセージは短かった。

 結婚式か新居の話だろうか。それとも今夜、婚約者として紹介したい相手がいるのかもしれない。

 直哉は仕事の内容を私に話さない。けれど事務所の会食や式典へ招かれる時は、出席者について事前に教えてくれることがあった。

 直哉の隣に立つことには慣れていた。

 相手の名前と肩書を覚え、話題を邪魔せず、会話が途切れた時だけ自然に言葉を添える。司法修習を終えたばかりの頃から彼を支えてきた私には、それがいつしか当たり前になっていた。

 先月、七年勤めた会社も辞めた。

 結婚後はさらに忙しくなる直哉を家庭で支えてほしいと頼まれたからだ。迷いはあった。それでも二人で決めたことなら、新しい生活を築いていけると思った。

「小春」

 名前を呼ばれて振り向く。

 柱のそばに立つ直哉はいつもと変わらず整っていた。濃紺のスーツも銀縁の眼鏡も隙がない。ただ、その顔には再会した時の笑みがなかった。

「早かったね」

「直哉が早めにって言ったから。もう会場へ入る?」

「いや。こっちで話そう」

 彼は私の返事を待たず、宴会場とは逆の廊下へ歩き出した。

 案内されたのは小さな応接室だった。窓もなく、中央に低いテーブルとソファが置かれている。

 直哉は私のコートを預かろうとしなかった。

 そんな些細なことが妙に引っかかった。

「座って」

「うん」

 向かい合って腰を下ろす。

 テーブルの上には水すら用意されていない。直哉は指を組み、しばらく私を見ていた。法廷へ出る前でも顧客へ難しい説明をする時でも、彼は言葉に迷わない人だった。

 その直哉が何度も息を整えている。

「何かあったの?」

 私が尋ねると、ようやく彼の唇が動いた。

「小春との婚約を解消したい」

 一瞬、意味が分からなかった。

 聞き慣れた声なのに、知らない言葉を話された気がした。

「……何を、解消するの?」

「僕たちの婚約だ」

 左手の指輪が急に重くなった。

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
205 فصول
มินรญา
ร่างบางขยับอย่างเกียจคร้าน เมื่อแสงแดดเริ่มส่องแยงตา บ่งบอกว่าเวลานี้สายมากแล้ว นอกจากร่างนั้นจะไม่ลุกแล้ว ยังพยายามขยับตัวหันหน้าหนีพร้อมกับควานหาผ้าห่มผืนหนา มาคลุมหน้าเพื่อหลบแสง เสียงประตูเปิดเบา ๆ ไม่นานมือน้อย ๆ และเสียงเล็ก ๆ ก็เริ่มก่อกวน คนที่กำลังนอนต่ออย่างสบายใจ "มิม มิม หม่ำ หม่ำ” ร่างกลมป้อม ใบหน้าจิ้มลิ้ม กำลังพยายามตะเกียกตะกายขึ้นเตียงอย่างทุลักทุเล ปากน้อย ๆ พยายามเรียกชื่อของคนที่นอนนิ่ง มือน้อยเขย่าแขนเรียวไปมา "มิม มิม จ๋า หม่ำ หม่ำ” เด็กน้อยแก้มแดง ยังคงเรียกไม่หยุดปาก ร่างบางที่ม้วนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เริ่มปรือตาอมยิ้ม อย่างนึกเอ็นดู มือเรียวค่อย ๆ แง้มผ้าห่ม โผล่หน้าออกมาดู "จ๊ะเอ๋" ใบหน้าสวยใต้ผ้าห่มมองมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เธอหยอกล้อเด็กน้อยให้ตกใจ ร่างกลมป้อมโถมเข้าใส่ทันทีที่เห็นหน้าคนใต้ผ้าห่มชัด ๆ ทำให้ร่างบางล้มหงายลงบนที่นอน เพราะไม่ทันตั้งตัว "เรียกชื่อมีนให้ชัดก่อน แล้วจะให้กิน" "มิม หิว หม่ำ หม่ำ" "หิวอีกแล้ว โอ้โฮ กินจุไปแล้วนะ ดูสิตัวอ้วนกลมเลย” มือเรียวจิ้มไปตามพุงกลม ๆ อย่างน
اقرأ المزيد
ภพธร
"กรีดร้องกันนะครับ! ชอบกันมากนะครับ! กล้ามท้องแน่น ๆ ซิกซ์แพ็กสวย ๆ !" รุ่นพี่กลุ่มนั้นยังคงพูดต่อวิจารณ์สรีระไอ้เต้ยกันต่อไป ไอ้เต้ยยังเฉย คงมีแต่เหงื่อนั่นแหละที่ไหลมาตามหน้า และลำตัว นี่มันบ่ายโมงนะโว้ย ให้มาถอดเสื้อตากแดด บ้าหรือเปล่า แต่ก็ดี มีอาหารตาดูแก้เซ็ง "เราจะทำโทษตัวถ่วงนี้ยังไงดีครับ! ให้เต้นก็เฉย ให้ปรบมือก็ผิดจังหวะ ให้วิ่งก็อยู่รั้งท้าย" "อย่ารุนแรงนักเลยค่ะตัวเอง เราขอนะ” ความหล่อช่วยชีวิต รุ่นพี่สาวประเภทสองขอลดหย่อนโทษให้มัน "หาคู่มาครับ อยากอยู่ใกล้ใคร รักใคร ชอบคนไหน ไปดึงมือออกมาเลยครับ” อ้าวพี่ ทำไมหาเรื่องให้คนอื่นซวยด้วยล่ะ ฉันคิดตาม หน้าเริ่มเสีย เมื่อมองสบตาคม ๆ ของไอ้เต้ย ไม่นะเต้ย เวลานี้มึงเลือกคนอื่นก่อนนะ ปล่อยกูไปวันหนึ่ง วันนี้กูไม่รู้จักมึง สาว ๆ ที่อยากอยู่คู่มึงมีเยอะแยะ มองเลยกูไปก่อน ฉันขอร้องไอ้เต้ยในใจ ส่งสายตาวิงวอนไปที่มัน ขอให้มันเมตตาฉันสักครั้ง แล้วก็เป็นไปตามดั่งที่ฉันคิด ไอ้เต้ยเดินตรงดิ่งมาทางนี้ มาแบบแมน ๆ นั่นแหละ มันมองตรงมาที่ฉัน แล้วเดินแหวกกลุ่มคนเข้ามา ฉันเริ่มหันรีหันขวางหาทางเอาตัวรอด ขาฉันก้า
اقرأ المزيد
รับน้องใหม่
Mean Talk. "มาเลยครับจูงมือออกมาเลยครับ มาให้ไวครับน้อง” พี่ว้ากตะโกนเร่ง ไอ้เต้ยออกแรงลากแขนฉัน ฉันพยายามขืนตัว "เต้ย เต้ย” ฉันพร่ำเรียกชื่อมัน แต่มันก็ลากฉันไม่หยุด มารู้ตัวอีกทีก็ยืนอยู่หน้าแถวเรียบร้อย "ตาถึงนะครับ ชื่ออะไรนะ เราน่ะ” พี่ว้ากถามชื่อเต้ยอีกครั้ง "ภพธรครับ" "ว้าว ชื่อเพราะเสียด้วย" "สาวสวยตาโตคนนี้ชื่ออะไรครับ แนะนำตัวเสียงดัง ๆ เอาให้เพื่อนทุกคนได้ยินทั้งหมดนะ” พี่ว้ากหันมาถามฉัน "มินรญา เกิดสมมาตร ชื่อเล่นมีน สถาปัตยกรรมค่ะ!” ฉันตะโกนจนสุดเสียง เพราะไม่อยากพลาด เผื่อพี่ว้ากพิเรนทร์สั่งให้ฉันถอดเสื้อแบบไอ้เต้ย ฉันจะทำไงล่ะ ในใจฉันยังนึกเดือดไม่หาย มึงนะมึง ฉันคาดโทษมันไว้ในใจ แล้วใช้หางตาตวัดมองมัน "น้องครับ! คนที่ยืนคนสุดท้ายได้ยินไหมครับ!” พี่ว้ากตะโกนถามเพื่อนที่ยืนคนสุดท้ายของแถว ซวยแล้วกู ถ้ามันบอกไม่ได้ยิน จะทำไงวะ เพื่อน ๆ ในแถวเริ่มหันหน้าหากัน ต่างฝ่ายต่างสงสัยไม่รู้ว่ารุ่นพี่ถามใคร "คุณนั่นแหละครับ คุณเบาหวาน!” พี่ว้ากชี้ไปที่เพื่อนคนที่อ้วนที่สุด พร้อมตั้งชื่อ
اقرأ المزيد
การพบเจอที่ผิดจังหวะ
มินรญาไม่ได้เข้าร่วมประชุมด้วยเพราะเธอเป็นทีมออกแบบส่วนมากจะเป็นงานในออฟฟิศ แต่ก็จำเป็นต้องรู้ข้อมูลของลูกค้า ต้องรู้ว่าลูกค้าต้องการงานแบบไหนเพราะเธอก็เป็นส่วนหนึ่งของทีมงานมินรญานั่งดูงานในคอมพิวเตอร์ วันนี้ไม่มีอะไรมากเพราะงานส่วนใหญ่ได้ส่งไปหมดแล้วรอแค่เจ้าของโครงการอนุมัติ ร่างบางนั่งพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางสบาย ๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงกลุ่มคนคุยกันและเดินตามกันออกมาจากห้องของธีรเทพ โดยมีวัลลภตามออกมารั้งท้าย ทั้งหมดมาหยุดคุยใกล้ ๆ โต๊ะทำงานเธอ "เอาเป็นว่าพี่จะส่งคนไปดูหน้างานก่อนก็แล้วกันนะ” ธีรเทพพูดกับลูกค้า มินรญานั่งฟังแบบไม่ใส่ใจนัก "ได้ไงคะพี่ธี นั่นบ้านน้องนะคะ น้องอยากให้พี่ธีทำให้ค่ะ” สาวสวยที่ยืนหันหลังให้เธอบอกด้วยท่าทางไม่พอใจ "น้องต้องเข้าใจนะว่าบ้านเราน่ะมันไกล ทีมงานพี่มีแต่ แม่ลูกอ่อน กับพวกพ่อบ้านกลัวเมีย” ธีรเทพตอบแบบติดตลก "ฝากพี่ธีดูให้หน่อยนะครับ ถ้าพี่ธีไม่ทำน้องคงงอแงไม่เลิก” เสียงนุ่มทุ้มแกมเอ็นดูของชายหนุ่มที่ยืนหันหลังคู่กับหญิงสาวเอ่ยขอร้องธีรเทพ มินรญามองข้างหลังสองคนนั้นอย่างเพลิน ๆ "ได้ ๆ พี่จ
اقرأ المزيد
การพบเจอที่ผิดจังหวะ(จบ)
"มีนพองหรือเปล่ากาแฟลวกขนาดนั้นนะ” มาลินถามด้วยความห่วงใยเมื่อพามินรญากลับมาที่โต๊ะทำงาน "ไม่เป็นไรมากหรอกลิน เป็นผื่นแดงนิดหน่อย” มินรญาบอกหลังจากก้มมองหน้าขาตัวเอง ตอนนี้เธอเปลี่ยนมาใส่กางเกงขาสั้น ที่วัลลภให้แม่บ้านหามาให้ เสื้อเธอแห้งเรียบร้อยดีแล้วตลก! พอเสื้อแห้งกางเกงมาเปียกแทน วันนี้คงเป็นวันซวยของเธอมินรญาคิดอย่างเหนื่อยใจ ใบหน้าเศร้าหมอง เมื่อคิดไปถึงเหตุการณ์น่าอายเมื่อช่วงสาย ใช่เขาจริง ๆ ผู้ชายคนที่ยืนหันหลังให้เธอถึงแม้เขาจะหันมามองเธอแค่แวบเดียว แต่เธอจำเขาได้ขึ้นใจดวงตาคมดุคู่นั้น มันยังฝังอยู่ในหัวใจเธอเสมอ "ไม่รู้พี่ธีจะรับงานนี้หรือเปล่า” อนันต์ที่นั่งใกล้ ๆ เธอเอ่ยขึ้นเหมือนต้องการความเห็นจากใครสักคน "ว่าไงวะลภ มึงเข้าประชุมด้วย พี่ธีว่าไงจะรับไหม” เมื่อไม่มีใครตอบ อนันต์เลยถามวัลลภเพราะเขาคือคนที่เข้าไปคุยกับลูกค้า "ไม่แน่ใจว่ะ พี่ธียังไม่สรุป แต่คุณผู้หญิงเธองอแงอ้อนพี่ธีไม่หยุด” วัลลภตอบสายตายังจ้องจอคอมพิวเตอร์ "ก็น้องเขานี่หว่า” มานพเอ่ยเสริม "ไม่ใช่น้อง ญาติโว้ยญาติฝ่ายน้อง” อนันต์ค้านเ
اقرأ المزيد
เรื่องบังเอิญที่ตั้งใจ
เมื่อถูกทวงถามเรื่องไปพบกับครอบครัวของอนงค์นางภพธรก็นิ่งไป หลังจากที่เขากับอนงค์นางตกลงแต่งงานกัน ชายหนุ่มยังไม่ได้พาครอบครัวเข้าไปคุยรายละเอียดเลยสักครั้ง ช่วงนี้งานเขายุ่งเลยยังปลีกตัวไม่ได้สักที "เต้ยยุ่ง น้องเข้าใจค่ะ ไว้หาเวลาว่าง ๆ นะคะ น้องกลับก่อนดีกว่าเดี๋ยวดึก เต้ยก็เข้านอนเร็ว ๆ นะคะ ห้ามเมานะ” สั่งเสียคนรักเรียบร้อยอนงค์นางก็ลุกขึ้นยืน ร่างสูงยังกอดเอวอวบไว้แน่น "มีอะไรคะ” อนงค์นางนึกสงสัยกับอาการของคนรัก "เปล่า ขับรถดี ๆ นะถึงแล้วโทรมาบอกด้วย” ภพธรบอกเมื่อคลายมือออกจากเอวของคนรัก "รักเต้ยนะคะ รักมากกกกก” อนงค์นางลากเสียงยาว พร้อมกับฝังจมูกเล็ก ๆ ที่แก้มสากทั้งซ้ายขวา "เต้ยคะ! น้องว่าจะถามอะไร ลืมเลยค่ะ” ร่างอวบอิ่มหันมาถามเมื่อเดินไปถึงประตูทางเดินลงบันไดไปชั้นล่าง "ว่าไงครับ!” ภพธรหันไปทางต้นเสียง "บ้านที่ปากช่องน่ะค่ะ พี่ธีทำท่าเหมือนไม่อยากรับงานนี้ น้องไม่ยอมนะคะ เต้ยต้องพูดกับพี่ธีให้น้องด้วย” อนงค์นางเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงเรื่องที่คุยค้างไว้กับธีรเทพ คำว่าพี่ธีทำให้ร่างสูงหัวใจกระตุก
اقرأ المزيد
จะไปต่อหรือพอแค่นี้
มินรญากลับบ้านเร็วกว่าทุกวัน วันนี้งานเธอเสร็จเร็วจึงขอกลับก่อน ปกติแล้วเธอมักจะรอกลับพร้อมเพื่อน ๆ เสมอ แต่วันนี้ต้องซื้อของใช้ให้มดยิ้มจึงปลีกตัวออกมาก่อนร่างบางขับรถออกจากห้างสรรพสินค้าเมื่อได้ของครบตามที่ต้องการ แวะซื้อขนมหวานร้านปากซอยฝากคนที่บ้านนิดหน่อย โดยไม่ลืมข้าวเหนียวมะม่วงด้วย เธอไม่อยากกินแต่อยากซื้อ ร่างบางน้ำตารื้นหัวตา เมื่อมองกล่องขนมหน้าตาน่ารับประทานนั่นเขากลับมาแล้ว นี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แต่เธอไม่เห็นวี่แววเขาอีกเลย คงย้ายไปอยู่กรุงเทพสินะ เธอถึงไม่เห็นเขาที่นนทบุรีอีก ตั้งแต่เขาไปเรียนต่อ บ้านเธออยู่ปทุมฯ บ้านภพธรอยู่นนทบุรีแต่ห่างกันแค่อำเภอกั้น ถึงแม้จะบอกว่าไม่สนใจ แต่ก็มีหลายครั้งที่เธอตั้งใจแอบไปดูเขาที่ร้านทอง แต่ก็ไม่เคยเห็นเขาเลยสักครั้งหญิงสาวขับรถผ่านเข้ามาในรั้วบ้าน รถพ่อจอดอยู่ตรงที่ประจำ เพราะพ่อจะกลับบ้านเร็วกว่าเธอทุกวัน ดวงตากลมโตสะดุดเข้ากับรถยนต์คันใหญ่ที่มาจอดแทนที่เธอ ร่างบางมองรถยนต์คันหรูราคาแพงอย่างสนใจ คงเป็นเจ้านายของพ่อแวะมา เพราะคนฐานะปกติคงไม่สามารถซื้อรถราคานี้ขับแน่นอน ร่างบางคิดไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะจอดรถขวางหน้ารถ
اقرأ المزيد
จะไปต่อหรือพอแค่นี้(จบ)
"พ่อเด็กเป็นใคร ผัวมีนมันเป็นใคร บอกมา” ภพธรเสียงดัง เมื่อมินรญาเริ่มตอบกวนอารมณ์เขา "เป็นใครก็ได้ ทำไมต้องบอกแกด้วย กลับไปเลย" "ไอ้คนนั้นใช่ไหม คนที่มันกอดวันนั้นใช่ไหม" "แล้วจะทำไม! จะเป็นใครก็ได้ไม่เกี่ยวกับแก กลับไปแล้วอย่ามาที่นี่อีก ที่นี่ไม่ต้อนรับ" มินรญายังคงไล่ต่อ ดวงตากลมโตจ้องลึกลงไปนัยน์ตาคู่ดุที่ไม่ยอมหลบตาเธอ "ใจร้ายมากเลยนะมีน แกมันคนกลับกลอก” ภพธรหาคำพูดแรง ๆ มาต่อว่ามินรญา "เออใช่! ฉันมันคนตอแหล จบไหมล่ะ ถ้าจบแล้วก็ออกไป” มินรญาไม่พูดเปล่า ยังชี้นิ้วไล่เขาอีกรอบ ภพธรเริ่มหมดความอดทน คำก็ไล่สองคำก็ไล่ คนอย่างเขาก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ ให้เธอไล่ซ้ำ ๆ "เต้ยมาดี ๆ นะมีน มาดูมาถาม แต่ถ้าเป็นแบบนี้ก็คงไม่ต้องดีกัน” ภพธรพูดเสียงลอดไรฟัน ตาดุยังจ้องใบหน้าเธอเขม็ง "เออ!” มินรญาตอบสั้น ๆ "จำไว้นะมีน จำไว้ว่า วันนี้ทำอะไรไว้กับเต้ยบ้าง แล้วอย่ามาหาว่าคนอย่างไอ้เต้ยร้ายทีหลังก็แล้วกัน” ภพธรยังขู่ต่อ "แล้วฉันไปทำอะไรให้แก เรื่องเรียน เป็นแกไม่ใช่เหรอ ที่ดิ้นรนไปเอง แกรวย แกมีเ
اقرأ المزيد
คำสารภาพ
ฉันนั่งอยู่กับพวกไอ้ไผ่ พวกมันกินเหล้ากันไปตลอดทาง เออดีพอถึงทะเลคงเมาเละ ฉันส่ายหน้าเมื่อเห็นไอ้ไผ่ ไอ้มอสเดินแจกเหล้าให้พวกผู้ชายจนทั่วรถ แก้วมองฉันเหมือนรู้สึกผิดที่ชวนฉันมา คงเกรงใจและคิดว่าฉันไม่ชอบเปล่าเลยฉันก็สนุกกับพวกเพื่อนนั่นแหละ แต่ที่อึดอัดเพราะฉันรำคาญตัวเองที่สายตาคอยจะมองไปที่ร่างสูงของใครบางคน ที่นั่งอยู่ข้างหน้า ไอ้เต้ยมันนั่งริมทางเดินให้มลนั่งติดหน้าต่าง คงสะดวกเพราะมันกินเหล้ากับพวกไอ้ไผ่ ฉันเห็นมันกินเรื่อยตลอดทาง อืม…พอถึงคงพากันเละ ฉันส่ายหัวแบบเซ็ง ๆ เบื่อจังเวลาที่แอบมองมันทีไร เหมือนมันจับทางฉันได้ สายตาดุ ๆ นั่นก็มองสบมาทุกที บังเอิญหรือว่าฉันคิดไปเองนะ ฉันเลยนั่งหลับตาเอาหูฟังใส่หูเสียเลย ฟังไม่รู้เรื่องหรอกเพราะมันแข่งกับเสียงเพลงในรถ แต่ก็ยังดีกว่าที่นั่งตาค้างแล้วคอยจะมองเขาบ่อย ๆ ฉันลงเข้าห้องน้ำเมื่อถึงจุดพักรถ ทำธุระส่วนตัวเสร็จเดินเข้าร้านสะดวกซื้อกับแก้ว ดีนะที่แก้วไม่มีแฟนไม่งั้นฉันคงได้เดินคนเดียว นี่ตกลงมาเที่ยวกับเพื่อนหรือมากับแฟนกันแน่ ดูสิอยู่กันเป็นคู่ ๆ มีนเซ็งเมื่อต้องมาอยู่ในจุดนี้ จุดที่ผู้ชายเมิน "อุ้ย!” ฉันส
اقرأ المزيد
ส่วนเกิน
"มีน พี่ธีมีเรื่องจะคุยด้วยนะ" วัลลภที่เปิดประตูออกมาจากห้องทำงานของธีรเทพเอ่ยเรียกด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ มินรญาละมือจากงานที่ทำเงยหน้ามองเพื่อนร่วมงานที่มองมาที่เธออย่างเอาเรื่อง มินรญาได้แต่ส่งยิ้มแบบขอลุแก่โทษกลับไปเมื่อวานเธอเพิ่งยื่นใบลาออกกับธีรเทพ เพื่อนร่วมงานต่างพากันตกใจกับการตัดสินใจของเธอ โดยเฉพาะวัลลภที่ดูจะงงหนักกว่าทุกคน "มีน คุยกับพี่ธีก่อนแล้วค่อยตัดสินใจนะ” วัลลภบอกด้วยความห่วงใย เขาไม่รู้ว่า มินรญามีปัญหาอะไรถึงได้ลาออกแบบกะทันหัน การคุยกับธีรเทพอาจจะเป็นการแก้ปัญหาให้หญิงสาวอีกทาง "อืม” มินรญารับคำสั้น ๆ ก่อนจะเคาะประตูแล้วผลักเข้าไปเมื่อคนที่อยู่ในห้องอนุญาต ธีรเทพนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในมือยังมีแบบร่างของอาคารสำนักงานคาอยู่ ชายหนุ่มละสายตาจากงาน เมื่อมินรญาเดินเข้ามายืนหน้าโต๊ะ ใบหน้าคมคาย มองหน้ามินรญาด้วยสายตาอบอุ่น หญิงสาวรู้สึกหนักใจเมื่อโดนมองแบบนี้ "นั่งก่อนสิมีน” ธีรเทพเอ่ย เมื่อมินรญายังยืนอยู่กับที่ การสนทนาระหว่างคนทั้งสองไม่ต้องมีพิธีอะไรมาก แต่วันนี้มันมีเรื่องที่ชวนให้อึดอัดจนทำให้คนทั้งสอ
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status