LOGIN“พี่ใหญ่!” เหอซินเยว่เรียกเสียงหลงเมื่อเห็นว่าพี่สาวกำลังร้องไห้ “ร้องไห้ทำไมคะ หากพี่คิดถึงพวกเราวันหยุดก็กลับมาดีไหมคะ หรือหากฉันมีเวลาว่าง ฉันจะชวนพ่อกับแม่ไปหาพี่ที่นั่น”“พี่ไม่ได้เป็นอะไรหรอกจ้ะ” หลิงซีรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา รีบเปลี่ยนเรื่อง “แค่นึกขึ้นมาได้ว่าพวกเราสามพี่น้องไม่ได้แยกจากกันนาน
“ถ้าอย่างนั้นก็บอกมาสิ”“ไม่ได้ครับ!”“เหอจวิ้นหยาง!”“ฮ่า ๆ ๆ! พี่อย่าดุสิครับ!” เด็กหนุ่มหัวเราะพลางถอยหลบไปด้านหลังผู้เป็นมารดา “อีกอย่างผมรับรองว่าเป็นเรื่องดีแน่นอน!”หลินซูอวี้มองบุตรชายสลับกับบุตรสาว ก่อนส่ายหน้าด้วยความขบขัน “เอาละ ลูกเลิกแกล้งพี่สาวได้แล้ว เสี่ยวเป่า ไหน ๆ ก็ว่างอยู่ มาช่วย
ฤดูกาลผันผ่าน เรื่องความรักระหว่างหลิงซีกับสวี่เหยียนอวิ๋นก็ไม่ได้เป็นความลับสำหรับครอบครัวและกลุ่มเพื่อนแต่อย่างใด โดยเฉพาะสวี่เล่อที่ดูเหมือนจะดีอกดีใจมากกว่าใครเพื่อน เพราะทันทีที่รู้ว่าอาคนเล็กของตัวเองตกลงคบหากับเหอหลิงซีอย่างเป็นทางการ เจ้าตัวก็เที่ยวประกาศกับคนในครอบครัวอย่างภาคภูมิใจว่า ในที
สวี่เหยียนอวิ๋นรู้สึกหัวใจบีบรัดขึ้นมาอย่างประหลาด เขาก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขนก่อนจะยกแขนข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บขึ้นโอบแผ่นหลังเธออย่างอ่อนโยน“ได้ครับ พี่จะไม่พูดแบบนี้อีกแล้ว”“สัญญานะคะ?”“พี่สัญญา”เมื่อได้ยินคำพูดของเขา หลิงซีจึงค่อย ๆ หลับตาลง อีกทั้งยังกระชับอ้อมแขนรอบเอวเขาเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย
“พี่... พี่พูดว่าอะไรนะคะ?”“พี่ชอบซีซีครับ”คราวนี้ชายหนุ่มตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ โดยไม่มีท่าทีล้อเล่นแม้แต่น้อย “ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งแต่เมื่อไร อาจจะตั้งแต่ตอนที่พี่เริ่มอยากหาเวลาไปเจอเธอ ทั้งที่วันนั้นก็ไม่ได้มีธุระอะไร หรืออาจจะตั้งแต่พี่พบว่าตัวเองคอยมองหาเธอทุกครั้งที่เดินผ่านสถานที่ที่เราเคย
ทางด้านของคนทั้งสองที่เพิ่งถูกนินทา บัดนี้พวกเขาได้เดินมาถึงสวนเล็ก ๆ ด้านหลังโรงพยาบาลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าของช่วงกลางเดือนพฤศจิกายนที่แม้จะสาดส่องลงมาจากฟากฟ้า แต่ก็ไม่อาจขับไล่ความหนาวเย็นของต้นฤดูหนาวได้ทั้งหมดสายลมเย็นพัดผ่านแนวต้นไม้ที่เหลือใบสีเหลืองแห้งติดอยู่เพียงประปร



