เกิดใหม่เป็นลูกกระจ๊อกของพระเอกในเกม SAVE FELIX!

เกิดใหม่เป็นลูกกระจ๊อกของพระเอกในเกม SAVE FELIX!

last update最終更新日 : 2026-02-04
作家:  Sapphiros S. N.連載中
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
評価が足りません
84チャプター
769ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

แฟนตาซี

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

วาย

เด็กดี

วัยรุ่น

ยากจน

การฝึกฝน

BL

เกิดใหม่

'เจมส์' หลวมตัวกดเข้าไปเล่นเกมสุดกากที่เพิ่งออกมาใหม่ด้วยความเบื่อหน่าย พระเอกในเกมนั้นกลับเป็นตัวดึงดูดความโชคร้ายจนทำให้เขาหัวร้อน พลาดลื่นล้มหัวโขกหน้าจอตาย เขากลับไม่ได้ขึ้นสวรรค์หรือตกนรก พระเอกได้สติขึ้นมาในความมืดโดยมีสิ่งที่เรียกตัวเองว่า 'ระบบ' 'ระบบ' บอกว่าเขามาเกิดใหม่ในโลกแห่งเกมน่าโมโหที่เขาเพิ่งเล่นไปและชีวิตยังผูกติดกับโฮสต์ซึ่งก็คือพระเอกดวงกุดในเกมนั้นอย่าง 'เฟลิกซ์' อีก แถมวิธีที่จะกลับไปยังโลกเดิมได้โดยไม่เป็นวิญญาณไร้ร่างให้สิงสู่คือต้องช่วยเฟลิกซ์ทำภารกิจช่วยเจ้าหญิงที่ถูกมังกรแดงลักพาตัวไปให้สำเร็จเพื่อไปขอพรจากโหรหลวงอีกต่างหาก โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่าในภารกิจมีอันตรายแอบแฝงอยู่ ออกเดินทางก็ต้องมีอาวุธ เจมส์กับเฟลิกซ์ไปตามหาดาบเวทประจำตระกูลของเฟลิกซ์กลับได้สมาชิกร่วมปาร์ตี้มาเป็นเอล์ฟขี้เมากับนักบวชขี้เซาผู้ถูกสาปโดยสิ่งที่เรียกว่า 'ร่องรอยแห่งอนธการ' จากนั้นยังได้เหยื่อของร่องรอยแห่งอนธการอีกตัวอย่างนกเรเวนปากแจ๋วมาร่วมกลุ่ม การเดินทางสุดโบ๊ะบ๊ะขายขำของคณะผู้กล้าทั้งห้า เพื่อไปช่วยเจ้าหญิงผู้ถูกมังกรแดงลักพาตัวไปและสืบหาเบื้องหลังของร่องรอยแห่งอนธการจึงเริ่มต้นขึ้น

もっと見る

第1話

บทที่ 1 ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม SAVE FELIX! (1/2)

O som contínuo da água ecoava no banheiro. Isaac estava tomando banho. Eram três horas da manhã. Ele tinha acabado de chegar em casa.

Lorena ficou parada na porta do banheiro, porque ela queria conversar com ele sobre uma coisa. Ela estava tensa e não sabia se ele ia concordar com o que ela estava prestes a dizer.

Enquanto Lorena pensava em como começar, um som estranho veio lá de dentro. Quando ela prestou mais atenção, ela finalmente entendeu: ele estava se masturbando com a própria mão, aliviando o desejo sozinho.

Cada suspiro, cada gemido abafado acertava o peito de Lorena como uma martelada atrás da outra, pesada e insistente. A dor se espalhou pelo corpo dela como uma onda, e ela se viu afundando naquela sensação, sem conseguir respirar.

Na verdade, aquele dia era o aniversário de casamento de Lorena e Isaac. Era o quinto ano desde que ela tinha se casado com ele, e, durante todo esse tempo, eles nunca tinham tido uma vida íntima de verdade como marido e mulher.

Então ele preferia se virar sozinho com a própria mão a tocar nela?

A respiração de Isaac foi ficando cada vez mais acelerada, até que, de repente, como se ele tivesse segurado por tempo demais, ele deixou escapar um grunhido baixo:

— Aurora…

Aquele Aurora foi o golpe final em Lorena. Dentro dela, tudo pareceu desmoronar de uma vez, como se algo tivesse sido esmigalhado até virar pó.

Lorena apertou a mão contra a boca para não deixar o choro sair. Ela se virou para fugir, mas logo no primeiro passo, ela tropeçou, esbarrou na pia e caiu direto no chão.

— Lorena?

A voz de Isaac veio lá de dentro, ainda trêmula. Dava para perceber que ele estava se esforçando para controlar o tom, mas a respiração dele continuava pesada.

— Eu… eu só ia usar o banheiro, eu não sabia que você estava tomando banho… — Lorena contou uma mentira tosca, enquanto ela tentava se agarrar na pia, atrapalhada, para se levantar.

Só que, quanto mais ela se apressava, mais ridícula ela se sentia. Tinha água no chão e na borda da pia. Ela conseguiu ficar de pé com muita dificuldade, mas Isaac já tinha saído do chuveiro. Ele tinha vestido às pressas um roupão branco, meio desalinhado, mas tinha amarrado bem justo o cinto na cintura.

— Você caiu? Deixa-me te ajudar. — Ele se inclinou, pronto para pegá-la no colo.

Os olhos de Lorena se encheram de lágrimas de dor, mas ela ainda assim afastou a mão dele, desajeitada e decidida:

— Não precisa, eu consigo sozinha.

Quando ela quase escorregou de novo, ela saiu manca, tropeçando, praticamente fugindo para o quarto. E usar a palavra "fugir" não era exagero.

Durante os cinco anos de casamento com Isaac, Lorena sempre tinha fugido.

Ela fugia do mundo lá fora, fugia dos olhares estranhos das pessoas e também fugia da compaixão de Isaac. Afinal, a esposa de Isaac era uma mulher manca.

Como era que uma mulher manca podia ser digna de um homem alto, bonito e bem-sucedido como Isaac?

Só que Lorena, antes, também tinha tido um par de pernas saudáveis e bonitas.

Isaac saiu logo em seguida. Ele falou com uma doçura cuidadosa, como se estivesse realmente preocupado:

— Você se machucou muito na queda? Deixa-me ver.

— Não, está tudo bem. — Lorena puxou o cobertor para cima, cobrindo o corpo inteiro, tentando esconder ali toda a humilhação dela.

— Tem certeza de que está tudo bem? — Isaac parecia realmente preocupado com ela.

— Uhum. — Lorena respondeu de costas para ele e assentiu com força.

— Então dorme. Você não ia usar o banheiro?

— Agora eu não estou mais com vontade. Vamos dormir, tá? — Lorena murmurou, quase sem voz.

— Tá bom. Ah, hoje é o nosso aniversário de casamento. Eu comprei um presente para você. Amanhã você abre para ver se gosta.

— Tá.

O presente estava ali na cabeceira. Lorena já tinha visto, e ela nem precisava abrir para saber o que tinha dentro.

Todos os anos era uma caixa do mesmo tamanho, com o mesmo conteúdo: um relógio idêntico aos outros.

Na gaveta dela, incluindo os presentes de aniversário dela, já estavam alinhados nove relógios iguais. Aquele seria o décimo.

A conversa terminou ali. Isaac apagou a luz e se deitou. O cheiro úmido do sabonete líquido se espalhou pelo ar, mas Lorena mal sentiu o colchão mexer. A cama tinha dois metros de largura. Ela dormia de um lado, e ele se deitava bem na beirada do outro. Entre os dois, ainda caberiam mais três pessoas.

Nenhum dos dois mencionou o nome Aurora, muito menos tocaram no assunto do que ele tinha acabado de fazer no banheiro, como se nada tivesse acontecido.

Lorena ficou deitada de barriga para cima, completamente rígida, sentindo apenas o ardor nos olhos.

Aurora. Aurora Portal. Ela tinha sido colega de faculdade de Isaac, o primeiro amor dele, a musa dele, a deusa dele.

Quando eles se formaram na faculdade, Aurora foi para o exterior estudar e os dois terminaram o relacionamento. Isaac desabou por completo, e ele passou uma fase em que ele bebia todos os dias, se afundando na bebida.

Lorena e Isaac tinham sido colegas no ensino médio. Lorena admitia que, naquela época, ela já gostava dele em silêncio.

Naquele tempo, Isaac era o melhor aluno de toda a escola, além de ser o mais frio e o mais bonito. Já Lorena era uma estudante de dança com notas péssimas. Ela também era bonita, mas havia muitas garotas bonitas no colégio.

Naquele ambiente em que boletim valia mais do que qualquer coisa, uma menina que estudava dança não chamava tanta atenção assim. Pelo contrário, ainda havia quem olhasse torto para ela.

Por isso, aquele sentimento sempre foi um amor secreto só de Lorena, e ela nunca tinha imaginado que um dia conseguiria chegar perto de Isaac de verdade.

Até o dia em que Lorena, que tinha acabado de se formar na academia de dança e tinha voltado para casa para passar as férias de verão, encontrou um Isaac destruído e sem rumo.

Naquela noite, Isaac estava bêbado, vagando pela rua. Quando ele atravessou a avenida, ele não olhou o sinal. Um carro veio em alta velocidade e não teve tempo de frear. Lorena, que não tinha ficado tranquila ao saber que ele estava bebendo, tinha decidido segui-lo de longe. Na hora, ela empurrou Isaac para fora da pista e acabou sendo atingida pelo carro.

Lorena era dançarina e já tinha conseguido uma carta de admissão da Academia Nacional de Artes. Mas aquele acidente de carro deixou a perna dela manca. Ela nunca mais pôde dançar.

Depois disso, Isaac largou a bebida e se casou com ela.

Isaac sentia, por Lorena, uma culpa eterna e uma gratidão eterna. Ele falava com ela sempre em voz baixa, sempre com cuidado, sempre com distância. Ele também enchia Lorena de presentes e dava muito dinheiro para ela. Só uma coisa ele nunca tinha dado para ela: amor.

Lorena acreditava que o tempo poderia aquecer qualquer coisa e que o tempo seria capaz de apagar tudo. Mas ela nunca tinha imaginado que, cinco anos depois, Isaac ainda guardaria o nome "Aurora" com tanta força. E, pior, que até na hora em que ele se masturbava com a própria mão, ele ainda chamaria por aquele mesmo nome.

No fim das contas, Lorena tinha sido ingênua demais, boba demais.

Ela passou a noite inteira sem pregar os olhos. Aquele e-mail no celular, ela já tinha aberto e relido mais de cem vezes naquela madrugada. Era a carta de admissão para o mestrado que uma universidade europeia tinha mandado para ela, e era justamente sobre isso que ela pretendia conversar com ele naquela noite. Ela queria ir fazer pós-graduação no exterior, e queria saber se podia ou não. Mas agora, pelo jeito, ela não precisava mais perguntar nada.

Cinco anos de casamento, incontáveis noites em claro, e, a partir daquele momento, tudo aquilo finalmente tinha entrado em contagem regressiva para acabar.

Quando Isaac acordou, Lorena ainda fingia que ela estava dormindo. Ela ouviu quando ele falou lá fora com a empregada, Isabela:

— Hoje à noite eu tenho um compromisso. Você fala para a Lorena não me esperar e ir dormir cedo.

Depois de dar o recado, Isaac ainda voltou até o quarto e olhou de novo para ela. Ela estava enfiada debaixo do cobertor, e as lágrimas já tinham encharcado o travesseiro.

Nos outros dias, quando Isaac ia para a empresa, Lorena sempre deixava a roupa dele separada com antecedência, combinada direitinho, era só ele vestir. Mas naquele dia ela não fez isso. Ele mesmo foi até o closet, escolheu a própria roupa e saiu para o trabalho.

Só então Lorena abriu os olhos e sentiu o quanto as pálpebras dela estavam inchadas. O alarme do celular tocou. Era o horário que ela mesma tinha programado, a hora em que ela deveria levantar para estudar inglês.

Depois de casada, por causa da perna, Lorena passava 90% do tempo trancada dentro de casa. Ela mal saía. Ela só conseguia dividir o dia em vários pedaços e, em cada pedaço, ela arrumava alguma coisa para fazer, só para o tempo passar.

Lorena pegou o celular, desligou o alarme e começou a rodar, sem qualquer objetivo, por vários aplicativos. A cabeça dela estava um caos, um zumbido constante, e nada do que ela via realmente entrava na mente dela.

Até que, de repente, no TikTok, apareceu um vídeo. A pessoa no vídeo era familiar demais… Ela olhou melhor o nome da conta:

[Aurora P].

O horário de publicação do vídeo era justamente a noite anterior.

Lorena clicou no vídeo. Na mesma hora, começou uma música animada, gente rindo, barulho de copos. Alguém gritou:

— Um, dois, três, bem-vinda de volta ao Brasil, Aurora! Saúde!

Aquela voz era de Isaac.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
84 チャプター
บทที่ 1 ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม SAVE FELIX! (1/2)
บทที่ 1ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม SAVE FELIX!เจมส์เคลียร์เกมจบไปอีกเกมแล้ว เขาจ้องมองหน้าจอมอนิเตอร์พื้นหลังสีดำที่มีรายชื่อผู้จัดทำเฉียดร้อยรายชื่อไหลผ่านไปเรื่อย ๆ ด้วยความว่างเปล่า“จบแล้ว? แค่นี้?”ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เขาเลื่อนดูรายชื่อเกมในสโตรม เกมในรายการที่เขามีอยู่ต่างก็ถูกเคลียร์ไปจนหมด เก็บถ้วยความสำเร็จไปจนเกือบครบ ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้รู้สึกภาคภูมิใจหรืออยากนำไปโอ้อวดกับเพื่อนเหมือนเคยน่าเบื่อหน่ายเหลือเกินด้วยความที่ไม่รู้จะทำอะไรต่อ ทั้งยังทำใจทิ้งหน้าจอไปสะสางงานที่คั่งค้างไม่ได้ เจมส์จึงกดเข้าไปที่หน้าต่างเกมออกใหม่ในสโตรม รายชื่อเกมและหน้าปกฉูดฉาดไหลผ่านตาไป บ้างก็สะดุดตาแต่ราคาแพงเกินกำลังซื้อ บ้างก็นำเสนอได้น่าสนใจแต่ไม่ใช่แนวที่เขาชอบ พลันหน้าจอก็กะพริบวูบก่อนทุกเกมจะเลื่อนลงไปด้านล่าง“อะไรกันนี่ รีเฟรชเหรอ”เจมส์เลื่อนสายตาไปที่ด้านบนสุด สัญลักษณ์ ‘ใหม่ล่าสุด’ ขึ้นเด่นหรา เกมที่เพิ่งปล่อยตัวมาไม่กี่วินาทีจนรีเฟรชเข้ามาแทรกให้ทุกเกมร่วงลงไปทั้งแถบคือเกมอะไรกันนะ‘SAVE FELIX!’เมื่อกดเข้าไปดูเจมส์ก็ต้องผิดหวัง เกมใหม่ล่าสุดที่เขาน่าจะกดเข้าชมเป็นรายแรก
続きを読む
บทที่ 1 ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม SAVE FELIX! (2/2)
ตี๊ดดดดดดดดดดดดเสียงแหลมสูงบาดแก้วหูเหมือนสัญญาณเตือนภัยปลุกให้เจมส์ตื่น ไม่สิ เขาจะต้องหลับตาอยู่เป็นแน่ ในเมื่อเขามองอะไรไม่เห็นเลย‘สวัสดี นักผจญภัย’ตัวอักษรพิกเซลเรืองแสงปรากฏขึ้นในความมืดโดยฉับพลัน เจมส์รีบหรี่ตาลงแล้วหันหน้าหนีด้วยความแสบตา แต่เขาพยายามหันไปกี่ที ก็ขยับใบหน้าไม่ได้ราวกับว่าเขาไม่ได้เป็นผู้ควบคุมร่างกายตัวเอง...หรือไม่มีร่างกายให้ควบคุมอยู่แล้วภาพขอบจอมอนิเตอร์พุ่งเข้ามา เสียงแตกหักและเสียงข้าวของพังทลาย ทุกอย่างย้อนกลับเข้ามาฉายซ้ำในหัวของเจมส์ สภาพเช่นนั้นหากไม่ได้ตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล…ก็คงตายไปแล้ว‘คุณคงเข้าใจสถานการณ์แล้ว ขอเริ่มบทนำอีกครั้ง ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม SAVE FELIX!’ชื่อเกมน่าโมโหสะกิดต่อมของเจมส์ทันทีที่เห็นจนอดที่จะหางตากระตุกไม่ได้ “เดี๋ยวก่อน เข้าใจอะไร? แล้วเกมบ้านั่นมาเกี่ยวอะไรด้วย!”‘ขอให้นักผจญภัยโชคดี’ตัวอักษรพิกเซลแตกตัวกระจัดกระจาย แสงสว่างวาบออกมาจากกลางหน้าจอ ดั่งมีมือมาฉีกเปิดม่านเพื่อเริ่มการแสดง เจมส์หลับตาแน่นปี๋หนีแสงบาดตา เมื่อเริ่มจะปรับความคุ้นชินได้แล้วจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเขายืนอยู่ในบ้านไม้เก่าทรุดโทรมหลังหน
続きを読む
บทที่ 2 แม่นางเฟลิเซีย ข้าไม่ใช่ชาวไร่!
บทที่ 2แม่นางเฟลิเซีย ข้าไม่ใช่ชาวไร่!เสียงลูกบิดประตูดังขึ้น เจมส์ขนหัวลุกขึ้นมาทันที สายตาที่ถูกฝึกปรือให้มองทะลุทุกอันตรายมากว่าสองชั่วโมงกวาดมองอย่างรวดเร็ว เจมส์ก้าวพรวดผ่านเอ็นพีซี[1]ผู้แทนพระราชาและเอ็นพีซีแม่พระเอก มือคว้าผ้ากันเปื้อนของคุณแม่โยนไปที่แอ่งน้ำหน้าประตูห้องอย่างพลิ้วไหวแอ๊ดประตูไม้เก่าคร่ำครึเปิดออก กวาดเอาผ้ากันเปื้อนออกไปด้วย“เสร็จกัน!” เจมส์สบถด้วยความหัวเสีย เขามองข้าวของเครื่องใช้ในบ้านทั้งหมด หาไอเทมช่วยชีวิตโดยด่วน หมอนี่เป็นพระเอกประสาอะไร ทำไมถึงได้แร้นแค้นขนาดนี้ ในบ้านแทบจะไม่มีอะไรด้วยซ้ำนอกจากโต๊ะกินข้าวกับเก้าอี้เฟลิกซ์ก้าวออกมาจากห้องแล้ว เท้าขวาวางลงบนพื้นลื่นเปียกน้ำเป็นแอ่งตามความคาดหมาย จังหวะที่เจ้าตัวกำลังจะล้มหงายหลังเด็กหนุ่มกลับคว้าขอบประตูไว้ได้ เจมส์ถอนหายใจโล่งอก ดูท่าในความเป็นจริงเจ้าหนุ่มนี่ก็ไม่ได้สิ้นหวังเท่าในเกมขอบประตูไม้เก่าผุพังจนรองรับน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นมาไม่ได้แตกหักออก ทำให้เฟลิกซ์ที่กำลังดึงตัวกลับมาลื่นน้ำอีกครั้งหกคะเมนล้มไปข้างหน้าแทนข้างหน้า ที่มีขอบโต๊ะกินข้าวรออยู่!เจมส์เบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน เป็นไข่ห่านที่แ
続きを読む
บทที่ 3 ตั๋วสถานการณ์พาหมดตัว
บทที่ 3ตั๋วสถานการณ์พาหมดตัวเจมส์ยกกีตาร์ขึ้นสูง ป่าวประกาศอย่างเต็มภาคภูมิ แต่น้ำหนักโปร่งเบาในมือและขนาดที่เล็กไม่ชินมือกลับทำให้เขารู้สึกแปลกใจ เจมส์ลดกีตาร์ลงมาดูกีตาร์ที่เขาซื้อมาจากร้านค้าระบบมีลักษณะคล้ายลูกแพร์ผ่าครึ่ง ขีดแบ่งเสียงก็มีเพียงเจ็ดขีดทำให้ส่วนลำคอสั้นลงจนยาวเกินครึ่งของกีตาร์ในหอของเจมส์มานิดเดียว แถมสายยังวางตัวเรียงกันเป็นคู่ขนานมากกว่าหกสายตามปกติของกีตาร์โปร่งอีกต่างหาก‘ระบบ นี่มันอะไร? ไม่ใช่กีตาร์นี่!’‘นี่คือพิณลูต เครื่องดนตรีสายต้นกำเนิดของกีตาร์โปร่ง ก็เหมือน ๆ กับกีตาร์โปร่งนั่นแหละ ทดแทนกันได้’คำตอบส่ง ๆ อย่างไร้ความรับผิดชอบของระบบทำเอาเจมส์เส้นเลือดในสมองแทบปริแตกจากเลือดที่พุ่งกระฉูดด้วยความโมโห ‘เหมือนก็แย่แล้ว! ฉันเล่นไอ้นี่ไม่เป็นว้อย หลอกขายกันชัด ๆ!’‘นักผจญภัยได้ประกาศอาชีพออกไปแล้ว ถึงจะเล่นไม่เป็นก็ต้องเล่นให้เป็น หากคุณไม่มั่นใจในศักยภาพ ในร้านค้าระบบเรามีคู่มือขาย…’‘ไสหัวไป!’เจมส์ปัดหน้าจอพิกเซลทิ้งด้วยอารมณ์เดือดดาล ดีที่เอ็นพีซีทั้งหลายเลิกสนใจมองเขาแล้ว ไม่อย่างนั้นคงเห็นภาพเขาเต้นแร้งเต้นกา ตีกับอากาศราวกับคนบ้าเจมส์สูดหายใจเข้
続きを読む
บทที่ 4 พ่อหนุ่มรูปงาม เจ้าชายหน้าหล่อนั่นมันเป็นใคร?
บทที่ 4พ่อหนุ่มรูปงาม เจ้าชายหน้าหล่อนั่นมันเป็นใคร?ด้วยเหตุนี้ จุดมุ่งหมายต่อไปของเจมส์กับเฟลิกซ์จึงเป็นเมืองซอเรนทานา เพื่อไปนำดาบลีอาธิล ดาบเวทประจำตระกูลแอชเชอร์ซึ่งถูกฝังร่วมกับนายคนก่อนของมันกลับคืนสู่มือผู้สืบทอดแต่ก่อนอื่น “เฟลิกซ์ เจ้ามานี่”หลังจากที่พวกเขาตุนเสบียงจนกินไปได้เป็นปีแล้ว เงินสนับสนุนที่ทางการให้มาก็ยังเหลืออีกเกินครึ่ง เจมส์จึงจูงเฟลิกซ์เข้าร้านขายเสื้อผ้าในตัวเมือง จะให้ผู้กล้าที่ติดป้ายพระเอกของเกมเดินทางไปด้วยเสื้อผ้าเก่ามอซอเต็มไปด้วยรอยปะชุนได้อย่างไรกันเฟลิกซ์พอเห็นจุดหมายก็ดึงมือกลับไป “ท่านเจมส์ ไม่ต้องหรอกขอรับ จะเป็นการเสียเงินโดยเปล่า”“เสื้อผ้าไม่กี่ชุดจะใช้เงินสักเท่าไรกันเชียว วางใจเถอะน่า ถ้าซื้อพวกชุดสำเร็จไม่ได้สั่งตัดก็คงไม่ได้แพงมาก เจ้านี่ก็จริง ๆ เลย ออกมาผจญภัยด้วยหน้าตามอมแมมแบบนี้ใครจะไปเชื่อว่าเจ้าเป็นผู้กล้า ก่อนออกจากบ้านนอกจากจะไม่เช็ดหน้าเช็ดตา แม่เจ้ายังคลุมผ้าคลุมศีรษะมาให้อย่างมิดชิดอีก ถ้าเราไม่ได้กำลังไปตามหาดาบ ข้าคงนึกว่าเจ้าเป็นพ่อมดไม่ก็โจรหนีคดี” เจมส์คว้ามือเฟลิกซ์มาจูงใหม่ เขาต้องจับตาดูเจ้าเด็กนี่ทุกย่างก้าว จะไม่ย
続きを読む
บทที่ 5 เจ้าชายขี่ม้าขาวก็คือข้า!
บทที่ 5เจ้าชายขี่ม้าขาวก็คือข้า!ตามหาอยู่นานสองนานกว่าเจมส์กับเฟลิกซ์จะหาม้าได้ ทั้งม้าเช่าและม้าซื้อในยามนี้ล้วนขาดแคลนอย่างหนัก เนื่องจากอุบัติการณ์อันเดดที่เมืองซอเรนทานา ส่งผลให้มีทั้งนักผจญภัยเดินทางไปรับภารกิจกำจัดอันเดดเพื่อรับรางวัล ทั้งผู้ที่เดินทางลี้ภัยมาจากเมืองซอเรนทานาเข้าสู่เมืองหลวง ไม่ว่าใครต่างก็ต้องการสัตว์พาหนะในการเดินทางกันทั้งนั้นเมื่อจ่ายเงินเรียบร้อย เจมส์ก็ติดอานบนหลังม้าอย่างแน่นหนา ระหว่างนั้นเขาจึงเพิ่งจะนึกบางอย่างที่สำคัญมากได้เหงื่อเย็นผุดขึ้นมาตามกรอบหน้า เจมส์เพิ่งจะคิดได้ว่าเขาขี่ม้าไม่เป็น! ตามจริงคือเขายังไม่มีใบขับขี่ด้วยซ้ำมานับประสาอะไรกับม้า สิ่งเดียวที่เขาขี่ได้อย่างถูกกฎหมายคือจักรยาน แต่นักผจญภัยบ้านไหนเขาขี่ม้าไม่เป็นกันเล่า! เจมส์หันไปหาเฟลิกซ์อย่างแข็งทื่อด้วยความประหม่าเต็มกลืน “เจ้าขี่ม้าเป็นหรือไม่?”“ข้าน้อยไม่ได้ขี่ม้ามานานมากแล้ว แต่คิดว่ายังพอจะรื้อฟื้นได้อยู่ขอรับ” เฟลิกซ์ว่าพลางเหยียบโกลนกระโดดขึ้นหลังม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม ไม่มีท่าทีอย่างผู้ที่ร้างการฝึกปรือเลยสักนิด“โอ้ งั้นเหรอ งั้นก็ดี ๆ” เจมส์เหงื่อตกยิ่งกว่าเก่า เรื่องค
続きを読む
บทที่ 6 สกิลติดตัว ดาเมจ[1]อยู่ไหน?!
บทที่ 6สกิลติดตัว ดาเมจ[1]อยู่ไหน?!เสียงกรีดร้องดังมาจากมุมมืดริมถนนในส่วนที่เคยเป็นตลาด ท่ามกลางม่านหมอกหนาชั้น ผู้คนที่ถูกปิดกั้นการมองเห็นอยู่เดิมต่างก็ผวาแตกตื่น“อันเดด! อันเดดมาแล้ว!”“รีบไปกันเถอะ” เจมส์ได้ยินดังนั้นก็ดึงแขนเฟลิกซ์ให้หนีไปอีกทาง แต่แขนผอมบางข้างนั้นกลับหลุดออกจากมือเขาไป เฟลิกซ์พุ่งตัวไปตามเสียงร้องแล้วเจมส์สบถออกมาอย่างหัวเสีย ทำไมเจ้าหนุ่มนี่ถึงชอบเอาตัวเข้าไปอยู่ในอันตรายเสียเหลือเกิน แม้จะทั้งโมโหและหวาดกลัว แต่ชีวิตเขาดันผูกติดกับพระเอกดวงซวยที่ชอบวิ่งไปฆ่าตัวตายนี่สิ เจมส์ได้แต่กัดฟันวิ่งตามเฟลิกซ์ไป “เฟลิกซ์ รอข้าด้วย!”เสียงร้องโหยหวนชวนขยะแขยงลอยแทรกตัวมาในหมอกเทามืดครึ้ม เจมส์คว้าพิณโบราณมาจากหลัง เขาสำรวจสกิลของตัวเองมาแล้วรอบหนึ่ง คิดไว้ว่าจะเรียนรู้ให้ดีหลังจากได้ที่พักที่ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้คงได้แต่หวังพึ่งสัญชาตญาณที่สั่งสมมาจากการเล่นเกมกีตาร์ นีโมและทักษะที่ติดมาในประวัติตัวละครแล้ว!“แสงทองทอกระทบยอดหญ้า!”นิ้วเรียวสะกิดสาย ดีดบรรเลงดนตรีที่เขาไม่รู้จักออกมา ตัวโน้ตร้อยเรียงอยู่ในหัวเสมือนเคยเล่นเพลงนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เสียงแจ่มใสดั่งฟากฟ้าแ
続きを読む
บทที่ 7 ผู้แรกที่ทำให้พระเอกโกรธได้คือเอล์ฟขี้เมา
บทที่ 7ผู้แรกที่ทำให้พระเอกโกรธได้คือเอล์ฟขี้เมา‘ตะเกียงติดตาม’ ตะเกียงไฟลอยได้ที่จะตามติดคุณทุกย่างก้าว น่าสนใจชะมัด! เจมส์กดเข้าไปอ่านข้อมูลเพิ่มเติมแต่ดวงหนี่งใช้ได้เพียงสามวัน ส่วนราคาก็...หนึ่งพันห้าร้อย! แต้มโชคดีที่เขาเก็บเกี่ยวจากการช่วยชีวิตเฟลิกซ์ตามรายทางเพิ่งมีรวมหนึ่งพันสามร้อยห้าสิบแต้มเท่านั้น ยิ่งหมดช่วงโปรโมชันผู้เล่นใหม่แล้วระบบก็ยิ่งกดแต้มรางวัลลงไปอีกเป็นเท่าตัวอะไรกัน ขนาดของที่โคตรโกงอย่างตั๋วสถานการณ์ยังราคาแค่หนึ่งร้อยแต้มเอง ว่าแล้วก็ซื้อมาเก็บไว้สักหน่อย...เจมส์ตาแทบถลน ตั๋วสถานการณ์ที่เขาสุดจะชื่นชอบกลับเป็นไอเทมจำกัดจำนวน มีวางขายเพียงแค่ใบเดียวเท่านั้น!ไอ้ระบบระยำ ไม่คิดจะเตือนเรื่องนี้กันก่อนเลยหรือไง! และยังมีหน้ามาขายอย่างกระตือรือร้น กดดันให้เขารีบซื้ออีก ระบบเฮงซวย!เจมส์ได้แต่กระฟัดกระเฟียดอยู่ในใจแล้วเลื่อนดูไอเทมต่อ หากไม่นับเรื่องน่าโมโหการดูร้านค้าครั้งนี้ก็นับว่าสนุกได้อยู่บ้าง ของที่วางขายมีทั้งคริสตัลอุ่น ไอเทมเพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกาย ขี้ผึ้งขัดสายพิณฟรุ้งฟริ้ง ไอเทมดูแลอุปกรณ์หากินที่จะทำให้มีประกายรุ้งออกมาขณะเล่นเพลง ปลายเชือกเชื่
続きを読む
บทที่ 8 เอล์ฟขี้เมา กับ นักบวชขี้เซา
บทที่ 8เอล์ฟขี้เมา กับ นักบวชขี้เซา“ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!”เฟลิกซ์ตรงปรี่เข้าไปผลักเอล์ฟขี้เมากลิ้งลงจากเนินฝังร่างของบิดาไปนอนแผ่อยู่ด้านข้าง เจมส์มองด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยเห็นเด็กหนุ่มผู้นี้แสดงความเกรี้ยวกราดมาก่อน เฟลิกซ์ลูบเนินดินไปมาปัดเศษดินเศษหญ้าที่ถูกรุกรานจนแหว่งเป็นหย่อม ดวงตาแอเมทิสต์วูบไหวไปด้วยความห่วงใยปนเจ็บแค้นเจมส์เดินเข้าไปหาเขาอย่างช้า ๆ วางมือบนไหล่สั่นเทาของเฟลิกซ์อย่างนุ่มนวลด้วยรู้ว่าตอนนี้เด็กหนุ่มอยู่สภาวะจิตใจไม่มั่นคง “เฟลิกซ์ เป็นอะไรไหม?”“ท่านพ่อ เหตุใดจึงได้ลบหลู่ดูหมิ่นท่านพ่อถึงเพียงนี้ แค่นี้ท่านพ่อยังโดนลงทัณฑ์ไม่มากพอหรืออย่างไร...” เฟลิกซ์เม้มปากแน่น เขาไม่สามารถพูดอะไรต่อได้อีก หากพูดไปเขาจะต้องกลั้นน้ำตาแห่งอารมณ์ที่ถาโถมขึ้นมาไม่อยู่เป็นแน่เจมส์มองพระเอกด้วยความมึนตึง ตัวละครในเกมต้องมีอารมณ์ความรู้สึกขนาดนี้เลยหรือ จะเข้าถึงบทบาทเกินไปหรือเปล่า ทำไมถึงให้ความรู้สึก...เหมือนเป็นคนจริง ๆ ขนาดนี้ก่อนที่เจมส์จะหาคำพูดปลอบโยนเจอ เฟลิกซ์ก็สะบัดศีรษะ ไล่ความคิดต่าง ๆ นา ๆ ออกไป เด็กหนุ่มลูบเนินดินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะลุกขึ้นยืน ”หาดาบลีอาธิลก
続きを読む
บทที่ 9 ขึ้นชื่อว่าพระเอก ย่อมต้องทรงพลัง!
บทที่ 9ขึ้นชื่อว่าพระเอก ย่อมต้องทรงพลัง!“สรุปคือทุกอย่างเริ่มจากเจ้าเอล์ฟดื่มเหล้าจนเป็นพิษในกระแสเวท?” เจมส์ฟังแล้วถึงกับนวดขมับ“ถูกต้อง วิธีรักษาที่เร็วสุดคือหาแหล่งพลังเวทมนตร์ให้ดูดซับโดยตรงเลยตามรอยเวทแห่งแสงจันทร์จนมาถึงสุสานแห่งนี้” นักบวชผู้ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้งหาวหวอด“แต่ก็นะ พอข้ากับเรมเดินลากคอกันมาถึงที่นี่ จู่ ๆ ก็วูบลงไป” เอล์ฟโบกมือลงประกอบการเล่า“พวกข้าตกลงไปในหลุมนั้นที่มีคนขุดไว้อยู่แล้ว” เรมชี้ไปที่หลุมฝังดาบเวทลีอาธิล “ข้าเหนื่อยมากแล้วก็เลยนอน”“ส่วนข้าปีนขึ้นมาหาเรมในความมืดและหมอกขุ่นมัวไม่เจอ ก็เลยหยุดพักแล้วดื่มเหล้าที่พกมาต่อ เห็นหลุมนี้ไม่มีคนกลบน่าสงสารเลยปิดฝาโลงแล้วกลบให้ ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะอยู่ในนั้น” คนเมาเล่าไปก็หัวเราะขบขันกับเหตุการณ์ไร้แก่นสารที่เกิดขึ้น“แล้วพวกเจ้าก็มา จบแล้ว” นักบวชล้มตัวลงนอนทันทีที่เล่าจบ“...”เจมส์เงียบไปดั่งคลื่นลมสงบก่อนพายุจะมา“ตื่นขึ้นมาก่อนโว้ย! เรื่องแบบนี้ใครมันจะไปเชื่อได้ลง! ขี้เมากับขี้เซาพากันลากคอฝ่าดงอันเดดกระหายเลือดมานอนกอดดาบโดยไร้รอยขีดข่วน แล้วยังใจดีช่วยฝังหลุมให้กันเองอีก ใครเชื่อก็บ้าแล้ว!”“ท่านเจม
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status