เกิดใหม่เป็นลูกกระจ๊อกของพระเอกในเกม SAVE FELIX!

เกิดใหม่เป็นลูกกระจ๊อกของพระเอกในเกม SAVE FELIX!

last updateآخر تحديث : 2026-02-04
بواسطة:  Sapphiros S. N.مستمر
لغة: Thai
goodnovel12goodnovel
لا يكفي التصنيفات
84فصول
453وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

'เจมส์' หลวมตัวกดเข้าไปเล่นเกมสุดกากที่เพิ่งออกมาใหม่ด้วยความเบื่อหน่าย พระเอกในเกมนั้นกลับเป็นตัวดึงดูดความโชคร้ายจนทำให้เขาหัวร้อน พลาดลื่นล้มหัวโขกหน้าจอตาย เขากลับไม่ได้ขึ้นสวรรค์หรือตกนรก พระเอกได้สติขึ้นมาในความมืดโดยมีสิ่งที่เรียกตัวเองว่า 'ระบบ' 'ระบบ' บอกว่าเขามาเกิดใหม่ในโลกแห่งเกมน่าโมโหที่เขาเพิ่งเล่นไปและชีวิตยังผูกติดกับโฮสต์ซึ่งก็คือพระเอกดวงกุดในเกมนั้นอย่าง 'เฟลิกซ์' อีก แถมวิธีที่จะกลับไปยังโลกเดิมได้โดยไม่เป็นวิญญาณไร้ร่างให้สิงสู่คือต้องช่วยเฟลิกซ์ทำภารกิจช่วยเจ้าหญิงที่ถูกมังกรแดงลักพาตัวไปให้สำเร็จเพื่อไปขอพรจากโหรหลวงอีกต่างหาก โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่าในภารกิจมีอันตรายแอบแฝงอยู่ ออกเดินทางก็ต้องมีอาวุธ เจมส์กับเฟลิกซ์ไปตามหาดาบเวทประจำตระกูลของเฟลิกซ์กลับได้สมาชิกร่วมปาร์ตี้มาเป็นเอล์ฟขี้เมากับนักบวชขี้เซาผู้ถูกสาปโดยสิ่งที่เรียกว่า 'ร่องรอยแห่งอนธการ' จากนั้นยังได้เหยื่อของร่องรอยแห่งอนธการอีกตัวอย่างนกเรเวนปากแจ๋วมาร่วมกลุ่ม การเดินทางสุดโบ๊ะบ๊ะขายขำของคณะผู้กล้าทั้งห้า เพื่อไปช่วยเจ้าหญิงผู้ถูกมังกรแดงลักพาตัวไปและสืบหาเบื้องหลังของร่องรอยแห่งอนธการจึงเริ่มต้นขึ้น

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1 ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม SAVE FELIX! (1/2)

五十嵐拓海(いからし たくみ)は、周囲から見れば、完璧な夫だった。

毎日決まった時間に帰宅し、出張先からは必ずビデオ通話で無事を知らせてくる。

飲み会に女性が同席すると分かれば、必ず事前に電話で私の了承を得る。

生理のたびに、彼は決まって温かい飲み物を用意してくれた。

しかし、彼の優しさが深ければ深いほど、私・音羽望央(おとは みお)はまるで刑期を過ごしている囚人のような気分になった。

五年前、結婚式当日。

彼の秘書が、臨月のように膨らんだ腹を抱えて私の前にひれ伏し、二人の仲を認めてほしいと懇願した。

拓海は彼女を引きずり出し、戻ってきた時には全身が血だらけで、私の前で震えていた。

「みお、俺が悪かった。もう縁を切った。あいつは二度と姿を見せない」

それから五年。

彼は確かに、浮気まがいの行為は一度もしていなかった。

むしろ欠点が見つからないほど完璧な夫で、そろそろ彼を許してもいいのだろうか。

そう自分に言い聞かせていた。

今日、一緒に食事に行こうと、彼の会社へ向かった。

ドアの向こうから、子どもの声が聞こえた。

「パパ、今日はママの誕生日だよ。帰ってお祝いしようよ」

「うん、そうしよう」

次の瞬間、手元のスマホが振動し、画面が明るくなった。

【みお、今夜は残業だ。遅くなる】

ドアの隙間から、そっくりな顔をした夫と男の子を見つめた。

ふと、五年前のことを思い出した。

あの女がひれ伏した時、その腹は今にも生まれそうなほど大きかった。

強く握りしめていた妊娠検査薬が床に落ちた。

臆病者の私は、飛び込んで問い詰める勇気など、微塵もなかった。

震える指で床の妊娠検査薬を拾い上げ、踵を返してその場を離れた。

会社ビルを出て、ようやく一息つくことができた。

花壇のそばにしゃがみ込み、えずきそうになったが、何も出てこなかった。

手のひらは汗でびっしょりで、検査薬をカバンの奥へ押し込んだ。

抜け殻のように街をさまよい、気がつけば夜になっていた。

いつの間にか家に帰り着いていた。

邸宅はがらんとして、拓海はまだ戻っていなかった。

靴を脱ぎながら、なぜか無意識のうちに、もう書斎の前に立っていた。

普段、彼は私に書斎への立ち入りを固く禁じていた。

私も本当に五年間、一度も入ったことがなかった。

鍵はかかっていないまま、私はドアを開けた。

デスクの上はきれいに片付いており、古いスマホが一台置かれていた。

充電ケーブルを繋ぎ、電源を入れた。

スマホに保存されていたチャット履歴は、一人分だけ残っていた。

一番上にあったのは、四年前のボイスメッセージだった。

再生ボタンを押すと、女の笑い声が流れてきた。

「翔太(しょうた)はね、今日『パパ』って言えたのよ。聞いてみる?」

履歴をさかのぼっていく。

丸一年、拓海は宮園詩織(みやぞの しおり)とその息子・翔太の成長を、一日も欠かさず見守り続けていた。

毎日の「おはよう」と「おやすみ」、毎週の面会の約束。

翔太が初歩きの日、初めて幼稚園に通った日も、すべて拓海が記録していた。

スマホを元の位置に戻し、その場に座り込んだ。

涙が、ただ静かに落ちた。

五年前の結婚式での出来事が、また蘇ってきた。

その時私は思った。「男なら誰でも過ちを犯すもの。一度だけ、許してあげよう」と。

でもまさか、彼は何も解決などせず、彼らを隠していただけだったんだ。

彼を問い詰めるつもりもなく、私はただ、ぼんやりと書斎をあとにした。

深夜になり、拓海がようやく帰ってきた。

酒臭さはなかった。代わりに微かなケーキの香りがした。

ソファに座っている私を見つけ、彼は近づいてきて抱きしめた。

「こんな所で一人で座ってたら冷えるだろ。寝室まで送ってやるよ」

私は淡々と告げた。

「昨日、私たちの結婚記念日だったの。覚えてる?」

彼は一瞬固まり、すぐに謝った。

「ごめん、みお。忘れてた。今からプレゼントを用意するから、怒らないでくれ」

私は彼の手を振り払った。

「もういいわ。過ぎたことだから」

そう言い捨てて、彼の反応を無視し、そのまま階段を上がった。

寝室に戻ると、親友にメッセージを送った。

【離婚したい】

送信直後、ドアが開けられ、拓海が入ってきた。

問答無用で私を抱きしめると、囁くように言った。

「そんなに落ち込むなよ。最近、接待続きで本当に忘れてただけなんだ」

鼻をつく、見知らぬ香水の匂い。

堪えきれなく、私は力いっぱい彼を突き飛ばした。

そのまま腰を折り、何度もえずいた。

拓海はその場に立ち尽くし、表情がじわじわと沈んでいった。

「だから、仕事で忙しくて忘れただけだと言っただろ。いつまでグチグチ騒ぐんだ? これだけ長く、お前を大切にしてきただろうが」

彼は、私が騒いでいるのだと言った。

顔を上げ、彼を見据えた。

涙が溢れそうになるのを堪え、私は一言も返さなかった。

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
84 فصول
บทที่ 1 ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม SAVE FELIX! (1/2)
บทที่ 1ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม SAVE FELIX!เจมส์เคลียร์เกมจบไปอีกเกมแล้ว เขาจ้องมองหน้าจอมอนิเตอร์พื้นหลังสีดำที่มีรายชื่อผู้จัดทำเฉียดร้อยรายชื่อไหลผ่านไปเรื่อย ๆ ด้วยความว่างเปล่า“จบแล้ว? แค่นี้?”ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เขาเลื่อนดูรายชื่อเกมในสโตรม เกมในรายการที่เขามีอยู่ต่างก็ถูกเคลียร์ไปจนหมด เก็บถ้วยความสำเร็จไปจนเกือบครบ ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้รู้สึกภาคภูมิใจหรืออยากนำไปโอ้อวดกับเพื่อนเหมือนเคยน่าเบื่อหน่ายเหลือเกินด้วยความที่ไม่รู้จะทำอะไรต่อ ทั้งยังทำใจทิ้งหน้าจอไปสะสางงานที่คั่งค้างไม่ได้ เจมส์จึงกดเข้าไปที่หน้าต่างเกมออกใหม่ในสโตรม รายชื่อเกมและหน้าปกฉูดฉาดไหลผ่านตาไป บ้างก็สะดุดตาแต่ราคาแพงเกินกำลังซื้อ บ้างก็นำเสนอได้น่าสนใจแต่ไม่ใช่แนวที่เขาชอบ พลันหน้าจอก็กะพริบวูบก่อนทุกเกมจะเลื่อนลงไปด้านล่าง“อะไรกันนี่ รีเฟรชเหรอ”เจมส์เลื่อนสายตาไปที่ด้านบนสุด สัญลักษณ์ ‘ใหม่ล่าสุด’ ขึ้นเด่นหรา เกมที่เพิ่งปล่อยตัวมาไม่กี่วินาทีจนรีเฟรชเข้ามาแทรกให้ทุกเกมร่วงลงไปทั้งแถบคือเกมอะไรกันนะ‘SAVE FELIX!’เมื่อกดเข้าไปดูเจมส์ก็ต้องผิดหวัง เกมใหม่ล่าสุดที่เขาน่าจะกดเข้าชมเป็นรายแรก
اقرأ المزيد
บทที่ 1 ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม SAVE FELIX! (2/2)
ตี๊ดดดดดดดดดดดดเสียงแหลมสูงบาดแก้วหูเหมือนสัญญาณเตือนภัยปลุกให้เจมส์ตื่น ไม่สิ เขาจะต้องหลับตาอยู่เป็นแน่ ในเมื่อเขามองอะไรไม่เห็นเลย‘สวัสดี นักผจญภัย’ตัวอักษรพิกเซลเรืองแสงปรากฏขึ้นในความมืดโดยฉับพลัน เจมส์รีบหรี่ตาลงแล้วหันหน้าหนีด้วยความแสบตา แต่เขาพยายามหันไปกี่ที ก็ขยับใบหน้าไม่ได้ราวกับว่าเขาไม่ได้เป็นผู้ควบคุมร่างกายตัวเอง...หรือไม่มีร่างกายให้ควบคุมอยู่แล้วภาพขอบจอมอนิเตอร์พุ่งเข้ามา เสียงแตกหักและเสียงข้าวของพังทลาย ทุกอย่างย้อนกลับเข้ามาฉายซ้ำในหัวของเจมส์ สภาพเช่นนั้นหากไม่ได้ตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล…ก็คงตายไปแล้ว‘คุณคงเข้าใจสถานการณ์แล้ว ขอเริ่มบทนำอีกครั้ง ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม SAVE FELIX!’ชื่อเกมน่าโมโหสะกิดต่อมของเจมส์ทันทีที่เห็นจนอดที่จะหางตากระตุกไม่ได้ “เดี๋ยวก่อน เข้าใจอะไร? แล้วเกมบ้านั่นมาเกี่ยวอะไรด้วย!”‘ขอให้นักผจญภัยโชคดี’ตัวอักษรพิกเซลแตกตัวกระจัดกระจาย แสงสว่างวาบออกมาจากกลางหน้าจอ ดั่งมีมือมาฉีกเปิดม่านเพื่อเริ่มการแสดง เจมส์หลับตาแน่นปี๋หนีแสงบาดตา เมื่อเริ่มจะปรับความคุ้นชินได้แล้วจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเขายืนอยู่ในบ้านไม้เก่าทรุดโทรมหลังหน
اقرأ المزيد
บทที่ 2 แม่นางเฟลิเซีย ข้าไม่ใช่ชาวไร่!
บทที่ 2แม่นางเฟลิเซีย ข้าไม่ใช่ชาวไร่!เสียงลูกบิดประตูดังขึ้น เจมส์ขนหัวลุกขึ้นมาทันที สายตาที่ถูกฝึกปรือให้มองทะลุทุกอันตรายมากว่าสองชั่วโมงกวาดมองอย่างรวดเร็ว เจมส์ก้าวพรวดผ่านเอ็นพีซี[1]ผู้แทนพระราชาและเอ็นพีซีแม่พระเอก มือคว้าผ้ากันเปื้อนของคุณแม่โยนไปที่แอ่งน้ำหน้าประตูห้องอย่างพลิ้วไหวแอ๊ดประตูไม้เก่าคร่ำครึเปิดออก กวาดเอาผ้ากันเปื้อนออกไปด้วย“เสร็จกัน!” เจมส์สบถด้วยความหัวเสีย เขามองข้าวของเครื่องใช้ในบ้านทั้งหมด หาไอเทมช่วยชีวิตโดยด่วน หมอนี่เป็นพระเอกประสาอะไร ทำไมถึงได้แร้นแค้นขนาดนี้ ในบ้านแทบจะไม่มีอะไรด้วยซ้ำนอกจากโต๊ะกินข้าวกับเก้าอี้เฟลิกซ์ก้าวออกมาจากห้องแล้ว เท้าขวาวางลงบนพื้นลื่นเปียกน้ำเป็นแอ่งตามความคาดหมาย จังหวะที่เจ้าตัวกำลังจะล้มหงายหลังเด็กหนุ่มกลับคว้าขอบประตูไว้ได้ เจมส์ถอนหายใจโล่งอก ดูท่าในความเป็นจริงเจ้าหนุ่มนี่ก็ไม่ได้สิ้นหวังเท่าในเกมขอบประตูไม้เก่าผุพังจนรองรับน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นมาไม่ได้แตกหักออก ทำให้เฟลิกซ์ที่กำลังดึงตัวกลับมาลื่นน้ำอีกครั้งหกคะเมนล้มไปข้างหน้าแทนข้างหน้า ที่มีขอบโต๊ะกินข้าวรออยู่!เจมส์เบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน เป็นไข่ห่านที่แ
اقرأ المزيد
บทที่ 3 ตั๋วสถานการณ์พาหมดตัว
บทที่ 3ตั๋วสถานการณ์พาหมดตัวเจมส์ยกกีตาร์ขึ้นสูง ป่าวประกาศอย่างเต็มภาคภูมิ แต่น้ำหนักโปร่งเบาในมือและขนาดที่เล็กไม่ชินมือกลับทำให้เขารู้สึกแปลกใจ เจมส์ลดกีตาร์ลงมาดูกีตาร์ที่เขาซื้อมาจากร้านค้าระบบมีลักษณะคล้ายลูกแพร์ผ่าครึ่ง ขีดแบ่งเสียงก็มีเพียงเจ็ดขีดทำให้ส่วนลำคอสั้นลงจนยาวเกินครึ่งของกีตาร์ในหอของเจมส์มานิดเดียว แถมสายยังวางตัวเรียงกันเป็นคู่ขนานมากกว่าหกสายตามปกติของกีตาร์โปร่งอีกต่างหาก‘ระบบ นี่มันอะไร? ไม่ใช่กีตาร์นี่!’‘นี่คือพิณลูต เครื่องดนตรีสายต้นกำเนิดของกีตาร์โปร่ง ก็เหมือน ๆ กับกีตาร์โปร่งนั่นแหละ ทดแทนกันได้’คำตอบส่ง ๆ อย่างไร้ความรับผิดชอบของระบบทำเอาเจมส์เส้นเลือดในสมองแทบปริแตกจากเลือดที่พุ่งกระฉูดด้วยความโมโห ‘เหมือนก็แย่แล้ว! ฉันเล่นไอ้นี่ไม่เป็นว้อย หลอกขายกันชัด ๆ!’‘นักผจญภัยได้ประกาศอาชีพออกไปแล้ว ถึงจะเล่นไม่เป็นก็ต้องเล่นให้เป็น หากคุณไม่มั่นใจในศักยภาพ ในร้านค้าระบบเรามีคู่มือขาย…’‘ไสหัวไป!’เจมส์ปัดหน้าจอพิกเซลทิ้งด้วยอารมณ์เดือดดาล ดีที่เอ็นพีซีทั้งหลายเลิกสนใจมองเขาแล้ว ไม่อย่างนั้นคงเห็นภาพเขาเต้นแร้งเต้นกา ตีกับอากาศราวกับคนบ้าเจมส์สูดหายใจเข้
اقرأ المزيد
บทที่ 4 พ่อหนุ่มรูปงาม เจ้าชายหน้าหล่อนั่นมันเป็นใคร?
บทที่ 4พ่อหนุ่มรูปงาม เจ้าชายหน้าหล่อนั่นมันเป็นใคร?ด้วยเหตุนี้ จุดมุ่งหมายต่อไปของเจมส์กับเฟลิกซ์จึงเป็นเมืองซอเรนทานา เพื่อไปนำดาบลีอาธิล ดาบเวทประจำตระกูลแอชเชอร์ซึ่งถูกฝังร่วมกับนายคนก่อนของมันกลับคืนสู่มือผู้สืบทอดแต่ก่อนอื่น “เฟลิกซ์ เจ้ามานี่”หลังจากที่พวกเขาตุนเสบียงจนกินไปได้เป็นปีแล้ว เงินสนับสนุนที่ทางการให้มาก็ยังเหลืออีกเกินครึ่ง เจมส์จึงจูงเฟลิกซ์เข้าร้านขายเสื้อผ้าในตัวเมือง จะให้ผู้กล้าที่ติดป้ายพระเอกของเกมเดินทางไปด้วยเสื้อผ้าเก่ามอซอเต็มไปด้วยรอยปะชุนได้อย่างไรกันเฟลิกซ์พอเห็นจุดหมายก็ดึงมือกลับไป “ท่านเจมส์ ไม่ต้องหรอกขอรับ จะเป็นการเสียเงินโดยเปล่า”“เสื้อผ้าไม่กี่ชุดจะใช้เงินสักเท่าไรกันเชียว วางใจเถอะน่า ถ้าซื้อพวกชุดสำเร็จไม่ได้สั่งตัดก็คงไม่ได้แพงมาก เจ้านี่ก็จริง ๆ เลย ออกมาผจญภัยด้วยหน้าตามอมแมมแบบนี้ใครจะไปเชื่อว่าเจ้าเป็นผู้กล้า ก่อนออกจากบ้านนอกจากจะไม่เช็ดหน้าเช็ดตา แม่เจ้ายังคลุมผ้าคลุมศีรษะมาให้อย่างมิดชิดอีก ถ้าเราไม่ได้กำลังไปตามหาดาบ ข้าคงนึกว่าเจ้าเป็นพ่อมดไม่ก็โจรหนีคดี” เจมส์คว้ามือเฟลิกซ์มาจูงใหม่ เขาต้องจับตาดูเจ้าเด็กนี่ทุกย่างก้าว จะไม่ย
اقرأ المزيد
บทที่ 5 เจ้าชายขี่ม้าขาวก็คือข้า!
บทที่ 5เจ้าชายขี่ม้าขาวก็คือข้า!ตามหาอยู่นานสองนานกว่าเจมส์กับเฟลิกซ์จะหาม้าได้ ทั้งม้าเช่าและม้าซื้อในยามนี้ล้วนขาดแคลนอย่างหนัก เนื่องจากอุบัติการณ์อันเดดที่เมืองซอเรนทานา ส่งผลให้มีทั้งนักผจญภัยเดินทางไปรับภารกิจกำจัดอันเดดเพื่อรับรางวัล ทั้งผู้ที่เดินทางลี้ภัยมาจากเมืองซอเรนทานาเข้าสู่เมืองหลวง ไม่ว่าใครต่างก็ต้องการสัตว์พาหนะในการเดินทางกันทั้งนั้นเมื่อจ่ายเงินเรียบร้อย เจมส์ก็ติดอานบนหลังม้าอย่างแน่นหนา ระหว่างนั้นเขาจึงเพิ่งจะนึกบางอย่างที่สำคัญมากได้เหงื่อเย็นผุดขึ้นมาตามกรอบหน้า เจมส์เพิ่งจะคิดได้ว่าเขาขี่ม้าไม่เป็น! ตามจริงคือเขายังไม่มีใบขับขี่ด้วยซ้ำมานับประสาอะไรกับม้า สิ่งเดียวที่เขาขี่ได้อย่างถูกกฎหมายคือจักรยาน แต่นักผจญภัยบ้านไหนเขาขี่ม้าไม่เป็นกันเล่า! เจมส์หันไปหาเฟลิกซ์อย่างแข็งทื่อด้วยความประหม่าเต็มกลืน “เจ้าขี่ม้าเป็นหรือไม่?”“ข้าน้อยไม่ได้ขี่ม้ามานานมากแล้ว แต่คิดว่ายังพอจะรื้อฟื้นได้อยู่ขอรับ” เฟลิกซ์ว่าพลางเหยียบโกลนกระโดดขึ้นหลังม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม ไม่มีท่าทีอย่างผู้ที่ร้างการฝึกปรือเลยสักนิด“โอ้ งั้นเหรอ งั้นก็ดี ๆ” เจมส์เหงื่อตกยิ่งกว่าเก่า เรื่องค
اقرأ المزيد
บทที่ 6 สกิลติดตัว ดาเมจ[1]อยู่ไหน?!
บทที่ 6สกิลติดตัว ดาเมจ[1]อยู่ไหน?!เสียงกรีดร้องดังมาจากมุมมืดริมถนนในส่วนที่เคยเป็นตลาด ท่ามกลางม่านหมอกหนาชั้น ผู้คนที่ถูกปิดกั้นการมองเห็นอยู่เดิมต่างก็ผวาแตกตื่น“อันเดด! อันเดดมาแล้ว!”“รีบไปกันเถอะ” เจมส์ได้ยินดังนั้นก็ดึงแขนเฟลิกซ์ให้หนีไปอีกทาง แต่แขนผอมบางข้างนั้นกลับหลุดออกจากมือเขาไป เฟลิกซ์พุ่งตัวไปตามเสียงร้องแล้วเจมส์สบถออกมาอย่างหัวเสีย ทำไมเจ้าหนุ่มนี่ถึงชอบเอาตัวเข้าไปอยู่ในอันตรายเสียเหลือเกิน แม้จะทั้งโมโหและหวาดกลัว แต่ชีวิตเขาดันผูกติดกับพระเอกดวงซวยที่ชอบวิ่งไปฆ่าตัวตายนี่สิ เจมส์ได้แต่กัดฟันวิ่งตามเฟลิกซ์ไป “เฟลิกซ์ รอข้าด้วย!”เสียงร้องโหยหวนชวนขยะแขยงลอยแทรกตัวมาในหมอกเทามืดครึ้ม เจมส์คว้าพิณโบราณมาจากหลัง เขาสำรวจสกิลของตัวเองมาแล้วรอบหนึ่ง คิดไว้ว่าจะเรียนรู้ให้ดีหลังจากได้ที่พักที่ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้คงได้แต่หวังพึ่งสัญชาตญาณที่สั่งสมมาจากการเล่นเกมกีตาร์ นีโมและทักษะที่ติดมาในประวัติตัวละครแล้ว!“แสงทองทอกระทบยอดหญ้า!”นิ้วเรียวสะกิดสาย ดีดบรรเลงดนตรีที่เขาไม่รู้จักออกมา ตัวโน้ตร้อยเรียงอยู่ในหัวเสมือนเคยเล่นเพลงนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เสียงแจ่มใสดั่งฟากฟ้าแ
اقرأ المزيد
บทที่ 7 ผู้แรกที่ทำให้พระเอกโกรธได้คือเอล์ฟขี้เมา
บทที่ 7ผู้แรกที่ทำให้พระเอกโกรธได้คือเอล์ฟขี้เมา‘ตะเกียงติดตาม’ ตะเกียงไฟลอยได้ที่จะตามติดคุณทุกย่างก้าว น่าสนใจชะมัด! เจมส์กดเข้าไปอ่านข้อมูลเพิ่มเติมแต่ดวงหนี่งใช้ได้เพียงสามวัน ส่วนราคาก็...หนึ่งพันห้าร้อย! แต้มโชคดีที่เขาเก็บเกี่ยวจากการช่วยชีวิตเฟลิกซ์ตามรายทางเพิ่งมีรวมหนึ่งพันสามร้อยห้าสิบแต้มเท่านั้น ยิ่งหมดช่วงโปรโมชันผู้เล่นใหม่แล้วระบบก็ยิ่งกดแต้มรางวัลลงไปอีกเป็นเท่าตัวอะไรกัน ขนาดของที่โคตรโกงอย่างตั๋วสถานการณ์ยังราคาแค่หนึ่งร้อยแต้มเอง ว่าแล้วก็ซื้อมาเก็บไว้สักหน่อย...เจมส์ตาแทบถลน ตั๋วสถานการณ์ที่เขาสุดจะชื่นชอบกลับเป็นไอเทมจำกัดจำนวน มีวางขายเพียงแค่ใบเดียวเท่านั้น!ไอ้ระบบระยำ ไม่คิดจะเตือนเรื่องนี้กันก่อนเลยหรือไง! และยังมีหน้ามาขายอย่างกระตือรือร้น กดดันให้เขารีบซื้ออีก ระบบเฮงซวย!เจมส์ได้แต่กระฟัดกระเฟียดอยู่ในใจแล้วเลื่อนดูไอเทมต่อ หากไม่นับเรื่องน่าโมโหการดูร้านค้าครั้งนี้ก็นับว่าสนุกได้อยู่บ้าง ของที่วางขายมีทั้งคริสตัลอุ่น ไอเทมเพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกาย ขี้ผึ้งขัดสายพิณฟรุ้งฟริ้ง ไอเทมดูแลอุปกรณ์หากินที่จะทำให้มีประกายรุ้งออกมาขณะเล่นเพลง ปลายเชือกเชื่
اقرأ المزيد
บทที่ 8 เอล์ฟขี้เมา กับ นักบวชขี้เซา
บทที่ 8เอล์ฟขี้เมา กับ นักบวชขี้เซา“ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!”เฟลิกซ์ตรงปรี่เข้าไปผลักเอล์ฟขี้เมากลิ้งลงจากเนินฝังร่างของบิดาไปนอนแผ่อยู่ด้านข้าง เจมส์มองด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยเห็นเด็กหนุ่มผู้นี้แสดงความเกรี้ยวกราดมาก่อน เฟลิกซ์ลูบเนินดินไปมาปัดเศษดินเศษหญ้าที่ถูกรุกรานจนแหว่งเป็นหย่อม ดวงตาแอเมทิสต์วูบไหวไปด้วยความห่วงใยปนเจ็บแค้นเจมส์เดินเข้าไปหาเขาอย่างช้า ๆ วางมือบนไหล่สั่นเทาของเฟลิกซ์อย่างนุ่มนวลด้วยรู้ว่าตอนนี้เด็กหนุ่มอยู่สภาวะจิตใจไม่มั่นคง “เฟลิกซ์ เป็นอะไรไหม?”“ท่านพ่อ เหตุใดจึงได้ลบหลู่ดูหมิ่นท่านพ่อถึงเพียงนี้ แค่นี้ท่านพ่อยังโดนลงทัณฑ์ไม่มากพอหรืออย่างไร...” เฟลิกซ์เม้มปากแน่น เขาไม่สามารถพูดอะไรต่อได้อีก หากพูดไปเขาจะต้องกลั้นน้ำตาแห่งอารมณ์ที่ถาโถมขึ้นมาไม่อยู่เป็นแน่เจมส์มองพระเอกด้วยความมึนตึง ตัวละครในเกมต้องมีอารมณ์ความรู้สึกขนาดนี้เลยหรือ จะเข้าถึงบทบาทเกินไปหรือเปล่า ทำไมถึงให้ความรู้สึก...เหมือนเป็นคนจริง ๆ ขนาดนี้ก่อนที่เจมส์จะหาคำพูดปลอบโยนเจอ เฟลิกซ์ก็สะบัดศีรษะ ไล่ความคิดต่าง ๆ นา ๆ ออกไป เด็กหนุ่มลูบเนินดินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะลุกขึ้นยืน ”หาดาบลีอาธิลก
اقرأ المزيد
บทที่ 9 ขึ้นชื่อว่าพระเอก ย่อมต้องทรงพลัง!
บทที่ 9ขึ้นชื่อว่าพระเอก ย่อมต้องทรงพลัง!“สรุปคือทุกอย่างเริ่มจากเจ้าเอล์ฟดื่มเหล้าจนเป็นพิษในกระแสเวท?” เจมส์ฟังแล้วถึงกับนวดขมับ“ถูกต้อง วิธีรักษาที่เร็วสุดคือหาแหล่งพลังเวทมนตร์ให้ดูดซับโดยตรงเลยตามรอยเวทแห่งแสงจันทร์จนมาถึงสุสานแห่งนี้” นักบวชผู้ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้งหาวหวอด“แต่ก็นะ พอข้ากับเรมเดินลากคอกันมาถึงที่นี่ จู่ ๆ ก็วูบลงไป” เอล์ฟโบกมือลงประกอบการเล่า“พวกข้าตกลงไปในหลุมนั้นที่มีคนขุดไว้อยู่แล้ว” เรมชี้ไปที่หลุมฝังดาบเวทลีอาธิล “ข้าเหนื่อยมากแล้วก็เลยนอน”“ส่วนข้าปีนขึ้นมาหาเรมในความมืดและหมอกขุ่นมัวไม่เจอ ก็เลยหยุดพักแล้วดื่มเหล้าที่พกมาต่อ เห็นหลุมนี้ไม่มีคนกลบน่าสงสารเลยปิดฝาโลงแล้วกลบให้ ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะอยู่ในนั้น” คนเมาเล่าไปก็หัวเราะขบขันกับเหตุการณ์ไร้แก่นสารที่เกิดขึ้น“แล้วพวกเจ้าก็มา จบแล้ว” นักบวชล้มตัวลงนอนทันทีที่เล่าจบ“...”เจมส์เงียบไปดั่งคลื่นลมสงบก่อนพายุจะมา“ตื่นขึ้นมาก่อนโว้ย! เรื่องแบบนี้ใครมันจะไปเชื่อได้ลง! ขี้เมากับขี้เซาพากันลากคอฝ่าดงอันเดดกระหายเลือดมานอนกอดดาบโดยไร้รอยขีดข่วน แล้วยังใจดีช่วยฝังหลุมให้กันเองอีก ใครเชื่อก็บ้าแล้ว!”“ท่านเจม
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status