บทที่ 1

ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม SAVE FELIX!

เจมส์เคลียร์เกมจบไปอีกเกมแล้ว เขาจ้องมองหน้าจอมอนิเตอร์พื้นหลังสีดำที่มีรายชื่อผู้จัดทำเฉียดร้อยรายชื่อไหลผ่านไปเรื่อย ๆ ด้วยความว่างเปล่า

“จบแล้ว? แค่นี้?”

ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เขาเลื่อนดูรายชื่อเกมในสโตรม เกมในรายการที่เขามีอยู่ต่างก็ถูกเคลียร์ไปจนหมด เก็บถ้วยความสำเร็จไปจนเกือบครบ ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้รู้สึกภาคภูมิใจหรืออยากนำไปโอ้อวดกับเพื่อนเหมือนเคย

น่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน

ด้วยความที่ไม่รู้จะทำอะไรต่อ ทั้งยังทำใจทิ้งหน้าจอไปสะสางงานที่คั่งค้างไม่ได้ เจมส์จึงกดเข้าไปที่หน้าต่างเกมออกใหม่ในสโตรม รายชื่อเกมและหน้าปกฉูดฉาดไหลผ่านตาไป บ้างก็สะดุดตาแต่ราคาแพงเกินกำลังซื้อ บ้างก็นำเสนอได้น่าสนใจแต่ไม่ใช่แนวที่เขาชอบ พลันหน้าจอก็กะพริบวูบก่อนทุกเกมจะเลื่อนลงไปด้านล่าง

“อะไรกันนี่ รีเฟรชเหรอ”

เจมส์เลื่อนสายตาไปที่ด้านบนสุด สัญลักษณ์ ‘ใหม่ล่าสุด’ ขึ้นเด่นหรา เกมที่เพิ่งปล่อยตัวมาไม่กี่วินาทีจนรีเฟรชเข้ามาแทรกให้ทุกเกมร่วงลงไปทั้งแถบคือเกมอะไรกันนะ

‘SAVE FELIX!’

เมื่อกดเข้าไปดูเจมส์ก็ต้องผิดหวัง เกมใหม่ล่าสุดที่เขาน่าจะกดเข้าชมเป็นรายแรก ๆ เป็นแค่เกมโหล ๆ ภาพกาก ๆ เหมือนใช้โปรแกรมวาดรูปที่ติดมากับโน้ตบุ๊กสร้าง ตัวอักษรก็เป็นพิกเซล[1] ทั้งไม่โดดเด่น ทั้งไม่เตะตา ผู้สร้างก็เป็นโนเนมไร้ประสบการณ์สร้างเกมมาก่อน อันที่จริงก็น่าเห็นใจอยู่บ้าง คงจะเป็นพวกมือใหม่ที่ไม่มีงบและสตูดิโอเป็นของตัวเองเป็นแน่ ตัวเกมที่ปล่อยออกมานั้นก็ยังเปิดให้เล่นฟรีเหมือนกลัวว่าจะไม่มีใครกดโหลดไปเล่นอีก

เจมส์พรั่งพรูลมออกจมูกด้วยความเซ็งสุดขีด ไหน ๆ ก็ไม่รู้จะทำอะไร เข้าไปลองหน่อยก็แล้วกัน ถือว่าช่วยสนับสนุนผู้ทำเกมรายใหม่

เกมติดตั้งสำเร็จเจมส์ก็กดปุ่มเริ่มต้นเข้าไปลองเล่นทันที เกมเริ่มต้นด้วยการเกริ่นนำเรื่องราวเป็นภาพนิ่งและตัวอักษรพิกเซล ใจความประมาณว่ามีมังกรมาลักพาตัวเจ้าหญิงไป พระราชาส่งคนไปประกาศที่จัตุรัสกลางเมือง หากผู้ใดช่วยเจ้าหญิงได้ จะได้อภิเษกสมรสกับนางและขึ้นเป็นพระราชาแห่งอาณาจักรฟีโฮเดล บังเอิญมีเด็กหนุ่มที่กำลังไปเร่ขายมันเผาที่จัตุรัสผู้กล้าได้ยินเข้าพอดี ก็มุ่งมั่นที่จะไปช่วยเจ้าหญิงให้จงได้

“โคตรจะธรรมดา”

แต่มีเรื่องที่เจมส์ไม่เข้าใจ อิเวนต์หลักของเกมคือให้ไปช่วยเจ้าหญิงจากมังกร แล้วทำไมไม่ตั้งชื่อเกมว่า ‘SAVE PRINCESS!’ แต่กลับตั้งว่า ‘SAVE FELIX!’ แทนล่ะ?

จบบทนำก็เข้าสู่ช่วงเล่าภูมิหลังของพระเอก ในเกมนี้ผู้เล่นจะได้เล่นเป็นตัวละคร ‘เฟลิกซ์’ เด็กหนุ่มผู้มาจากครอบครัวยากจน อาศัยอยู่กับมารดาในบ้านหลังเล็กมอซอกันเพียงสองคน หาเลี้ยงชีพด้วยการเร่ขายมันเผา จบการเล่าเรื่องราวก็เริ่มเกมด้วยฉากเฟลิกซ์ตื่นนอน เขาลุกขึ้นมาจากเตียงหลังเก่าทรุดโทรม เจมส์กดคีย์บอร์ดควบคุมให้เฟลิกซ์เดินลงจากเตียง

ขณะที่เฟลิกซ์กำลังวางเท้า ลมจากหน้าต่างสายหนึ่งก็พัดเอาผ้าห่มตกลงไปบนพื้นตำแหน่งใต้เท้าของเฟลิกซ์พอดี เมื่อเด็กหนุ่มก้าวเดินก็ลื่นล้มหัวคะมำไปโขกกับเสาเตียง หน้าจอมอนิเตอร์ดับมืดไป ตรงกลางจอปรากฏข้อความ

‘You've failed to save Felix’

“…”

เจมส์เงียบไปด้วยความอึ้งก่อนจะโวยวายขึ้นมา “นี่มันเกมบ้าอะไรกันห๊ะ!”

แม้จะอยากกดลบเกมกวนประสาทนี่เสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่จิตวิญญาณเกมเมอร์นักเก็บถ้วยความสำเร็จบอกให้เจมส์ไม่ยอมแพ้ เขากดปุ่มเริ่มต้นใหม่อย่างไม่รีรอ เฟลิกซ์ตื่นขึ้นมาบนเตียงอีกครั้ง

คราวนี้เจมส์ไม่มีทางพลาดซ้ำสอง เขากดที่หน้าต่างควบคุมให้ตัวละครเฟลิกซ์ปิดมันลง เจมส์ยกยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ

“ครั้งนี้เล่นฉันไม่ได้หรอก!”

เจมส์พาเฟลิกซ์เดินลงจากเตียงอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่มีลมมาพัดผ้าห่มให้ตกลงมาอีก เฟลิกซ์เดินลงจากเตียงสำเร็จ เมื่อลงมาก็ไม่ได้เดินตรงไปที่ประตูห้องทันที เจมส์พาเขาเดินอ้อมหลบแผ่นไม้ที่มีรอยร้าวบนพื้นไปได้โดยปลอดภัย

“เป็นไงล่ะ! แค่ระวังนิดหน่อยก็รอดแล้ว ของแค่นี้ไม่คณามือท่านเจมส์หรอก!”

เจมส์ควบคุมเฟลิกซ์เดินไปเหยียบลงบนพรมซึ่งวางตัวอยู่ถัดจากพื้นไม้แผ่นที่มีรอยร้าว ฉับพลัน ทั้งพรมทั้งเฟลิกซ์ก็ตกลงไปในรูบนพื้นที่พังอยู่เดิมแล้วนำพรมมาวางปิดไว้ หน้าจอมอนิเตอร์ดำมืดอีกครั้ง

‘You've failed to save Felix’

“…”

หางตาเจมส์กระตุกถี่รัวพร้อมกับความร้อนที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาในศีรษะ “ใครมันเอาพรมไปปิดหลุมกันหา?! ถ้าจะปิดเพราะเป็นหลุมทำไมไม่มีป้ายแจ้งเตือนติดไว้ แล้วนาย เฟลิกซ์ นายมันเจ้าของห้องไม่ใช่หรือไง ทำไมมีรูในห้องตัวเองถึงไม่รู้กันห๊ะ?!”

เจมส์เข้าใจอย่างสุดซึ้งแล้วว่าทำไมเกมนี้ถึงตั้งชื่อว่า ‘SAVE FELIX!’ เพราะเฟลิกซ์คือตัวแทนแห่งความดวงซวยถึงขั้นที่ว่าแค่ก้าวเท้าผิดข้างก็เป็นสาเหตุทำให้บาดเจ็บล้มตายได้แล้ว และทุกครั้งที่ตายก็จะกลับมาเกิดบนเตียงใหม่อีกครั้ง!

ด้วยใจที่มุ่งมั่นจะรีบผ่านด่านห้องนอนสุดหฤโหดไปให้ได้ เจมส์จึงตั้งสมาธิไปกับการหาวิธีแก้ความซวยที่พบเจอล่าสุด เป็นผลให้ในการกลับมาเกิดใหม่แต่ละรอบเขาลืมรายละเอียดเล็กน้อยบางจุดระหว่างทางจนพลาดซ้ำ ๆ ทั้งยังโดนเล่นงานในจุดใหม่แทบจะทุกครั้งหลังผ่านของเดิมมาได้ กว่าเจมส์จะจิกเม้าส์พาเฟลิกซ์ออกจากห้องนอนรูหนูนี้ได้ก็ใช้เวลาไปเกือบสองชั่วโมง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนด้วยความหัวร้อน ถ้าไม่ติดที่ว่าเขาไม่มีเงินซื้อคอมพิวเตอร์ชุดใหม่คงต่อยจอพังไปแล้ว

“เกมบ้าไรนี่! เสียเวลาชีวิตชะมัด ถ้าคนมันจะซวยขนาดนั้นก็ตาย ๆ ไปซะเถอะ!”

จังหวะที่เจมส์ลุกพรวดขึ้นมา เขากลับลืมตัวว่าวางเท้าอยู่บนขาเก้าอี้ล้อเลื่อน แรงจากการลุกยืนส่งให้ล้อเลื่อนไปด้านหลัง เจมส์เสียหลักล้มลงไปด้านหน้า ศีรษะกระแทกเข้ากับขอบจอมอนิเตอร์อย่างแรง ไม่ต่างจากเฟลิกซ์ยามลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วสะดุดผ้าห่มลื่นล้มหัวโขกเสาเตียงเลย

อะไรกัน นี่มันไม่ต่างจากในเกมเลยไม่ใช่หรือไง?

แค่เล่นเป็นนาย ฉันก็ซวยเหมือนนายแล้วเหรอ...เฟลิกซ์

ท่ามกลางสติแสนเลือนราง สิ่งสุดท้ายที่เจมส์นึกถึงกลับเป็นเกมกวนประสาทอันเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เขาเกิดอุบัติเหตุน่าขายหน้านี้

สัมผัสอุ่นร้อนเปียกชื้นไหลลงมาท่วมใบหน้าบดบังสายตาที่พร่ามัวอยู่เดิม ภาพตรงหน้ามืดสลัวลงไปไม่ต่างจากหน้าจอมอนิเตอร์หลังเฟลิกซ์ตาย